Define Adası kitap kapağı

28. bölüm / 41

XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı
  1. 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
  2. 2 Defıne Adası116 kelime
  3. 3 I1.387 kelime
  4. 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
  5. 5 III — Kara Leke1.459 kelime
  6. 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
  7. 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
  8. 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
  9. 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
  10. 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
  11. 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
  12. 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
  13. 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
  14. 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
  15. 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
  16. 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
  17. 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
  18. 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
  19. 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
  20. 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
  21. 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
  22. 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
  23. 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
  24. 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
  25. 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
  26. 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
  27. 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
  28. 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime · Okuduğun bölüm
  29. 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
  30. 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
  31. 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
  32. 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
  33. 33 XXVII1.364 kelime
  34. 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
  35. 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
  36. 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
  37. 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
  38. 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
  39. 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
  40. 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
  41. 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime

XXII

Denizdeki Maceram Nasıl Başladı
İsyancılar yeniden ortaya çıkmadı; ormandan bir el daha ateş bile edilmedi. Kaptanın deyişiyle, “o günkü tayınlarını almışlardı.” Yer bize kaldı; yaralıları gözden geçirip yemek yiyebileceğimiz sakin bir zaman geçirdik. Beyle ben tehlikeye rağmen dışarıda yemek pişirdik; ama doktorun hastalarından yükselen korkunç iniltiler yüzünden dışarıda bile ne yaptığımızı doğru dürüst anlayamıyorduk.

Çatışmada yere düşen sekiz adamdan yalnızca üçü hâlâ nefes alıyordu: mazgalda vurulan korsan, Hunter ve Kaptan Smollett. Bunların ilk ikisi neredeyse ölü gibiydi. İsyancı, doktorun neşteri altında can verdi; Hunter ise ne yaptıysak dünyada bir daha kendine gelemedi. Bütün gün, evdeki yaşlı korsanın felç nöbetindeki gibi gürültülü nefesler alarak yaşadı. Darbeyle göğüs kemikleri ezilmiş, düşerken de kafatası çatlamıştı. Gece ilerlerken, hiçbir belirti ya da ses çıkarmadan Yaradan’ın yanına gitti.

Kaptanın yaralarıysa gerçekten ağırdı ama tehlikeli değildi. Hiçbir hayati organı ölümcül biçimde yaralanmamıştı. İlk ateş eden Job olduğundan, Anderson’ın kurşunu kürek kemiğini kırıp akciğerine hafifçe dokunmuştu; ikinci kurşun yalnızca baldırındaki bazı kasları yırtıp yerinden oynatmıştı. Doktor iyileşeceğini söylüyordu ama o sırada ve sonraki haftalarda yürümesi, kolunu oynatması, hatta mümkün olduğunca konuşması bile yasaktı.

Elimin eklemlerindeki kazara oluşan kesik, pire ısırığı kadar bile değildi. Doktor Livesey üzerini yara bandıyla kapattı; üstüne bir de kulaklarımı çekti.

Yemekten sonra bey ile doktor bir süre kaptanın yanında oturup görüş alışverişinde bulundu. Uzun uzun konuştuktan sonra, öğleyi biraz geçmişken doktor şapkasını ve tabancalarını aldı, palasını kuşandı, haritayı cebine koydu, tüfeğini omzuna attı; kuzey tarafındaki çiti aşıp ağaçların arasından hızlı adımlarla uzaklaştı.

Gray’le ben subaylarımızın konuşmalarını duymamak için kütük evin öbür ucunda yan yana oturuyorduk. Gray piposunu ağzından çıkardı ve gördüğü şey karşısında öyle şaşırdı ki yeniden ağzına götürmeyi unuttu.

“Davy Jones aşkına,” dedi, “Doktor Livesey delirmiş mi?”

“Yok canım,” dedim. “Bu tayfada delirmeye en uzak kişi odur sanırım.”

“Pekâlâ, gemi arkadaşım,” dedi Gray. “Delirmiş olmayabilir; ama değilse, benim dediğime kulak ver, ben delirmişim demektir.”

“Öyle sanıyorum,” diye karşılık verdim, “doktorun aklında bir şey var; yanılmıyorsam şimdi Ben Gunn’ı görmeye gidiyor.”

Sonradan anlaşıldığı üzere haklıydım; ama o sırada ev boğucu derecede sıcaktı, tabyanın içindeki küçücük kumluk da öğle güneşinde cayır cayır yanıyordu. Aklıma hiç de doğru olmayan başka bir düşünce düştü. Doktor kuşların arasında, çamların güzel kokusu eşliğinde ormanın serin gölgesinde yürürken ben sıcaktan reçineye yapışmış giysilerimle kavrulup oturuyordum; etrafımda o kadar çok kan ve zavallı ölü beden vardı ki buradan neredeyse korku kadar güçlü bir tiksinti duymaya başladım.

Kütük evi yıkayıp temizlerken, ardından akşam yemeğinden kalan kap kacağı yıkarken bu tiksintiyle kıskançlık gitgide arttı. Sonunda, ekmek torbasının yakınındayken ve kimse bana bakmıyorken, kaçamak gezimin ilk adımını attım; ceketimin iki cebini de peksimetle doldurdum.

İsterseniz bana budala deyin; kesinlikle akılsızca, aşırı gözü kara bir işe kalkışıyordum. Ama elimden geldiğince bütün önlemleri alarak yapmaya kararlıydım. Başıma bir şey gelirse bu peksimetler en azından ertesi gün epey ilerleyene kadar aç kalmamamı sağlayacaktı.

Sonra bir çift tabanca aldım. Barut boynuzumla kurşunlarım da yanımda olduğundan, silah bakımından iyi donanmış sayılırdım.

Aklımdaki tasarı kendi başına kötü değildi. Doğudaki demirleme yerini açık denizden ayıran kum dilinin aşağısına inecek, önceki akşam gördüğüm beyaz kayayı bulacak ve Ben Gunn’ın teknesini orada saklayıp saklamadığını öğrenecektim; hâlâ da yapılmaya değer bir iş olduğunu düşünüyorum. Ama kuşatılmış alandan çıkmama izin verilmeyeceğinden emindim. Tek planım, kimse bakmıyorken izin almadan sıvışıp gitmekti; bu öylesine kötü bir yoldu ki, işin kendisini de yanlış hâle getiriyordu. Ama ben yalnızca bir çocuktum ve kararımı vermiştim.

Neyse, sonunda karşıma mükemmel bir fırsat çıktı. Bey ile Gray, kaptanın sargılarına yardım etmekle meşguldü; etraf sakindi. Tabyanın üzerinden atlayıp sık ağaçların arasına daldım ve yokluğum fark edilmeden önce arkadaşlarımın sesini duyamayacağım kadar uzaklaşmıştım.

Bu, ilkinden çok daha kötü olan ikinci akılsızlığımdı; çünkü evi korumak için geride yalnızca iki sağlıklı adam bırakmıştım. Ama ilki gibi bu da hepimizi kurtarmaya yardım etti.

Demirleme yerinden kimsenin beni görme olasılığını ortadan kaldırmak için kum dilinin deniz tarafını izleyerek adanın doğu kıyısına doğru yürüdüm. Öğleden sonra epey ilerlemişti ama hava hâlâ sıcak ve güneşliydi. Uzun ağaçların arasından ilerlerken uzaktan yalnızca sörfün kesintisiz gümbürtüsünü değil, yaprakların hışırdayıp dalların gıcırdamasını da duyabiliyordum; bunlar deniz melteminin her zamankinden daha sert estiğini gösteriyordu. Çok geçmeden serin hava yüzüme vurmaya başladı. Birkaç adım sonra koruluğun açık kenarına çıktım; ufka kadar uzanan güneşli, mavi denizi ve kıyı boyunca köpükleri savurup duran dalgaları gördüm.

Define Adası çevresindeki denizi hiç sakin görmedim. Güneş tepede kavurabilir, hava kıpırtısız kalabilir, denizin yüzeyi dümdüz ve masmavi görünebilirdi; ama yine de bu iri dalgalar adanın bütün dış kıyıları boyunca gece gündüz gümbür gümbür ilerlerdi. Adada, seslerinin işitilemeyeceği tek bir yer bile olduğuna pek inanmıyorum.

Büyük bir keyifle dalgaların yanında yürüdüm; yeterince güneye indiğimi düşününce sık çalılıkların arkasına sığınıp dikkatlice kum dilinin sırtına doğru tırmandım.

Arkamda deniz, önümde demirleme yeri vardı. Alışılmadık şiddette estiği için çabucak tükenecekmiş gibi esen deniz meltemi dinmişti. Yerini güneyden ve güneydoğudan gelen hafif, yönü değişken esintiler almış; bunlar koca sis kümelerini beraberinde getiriyordu. İskelet Adası’nın rüzgâr altındaki demirleme yeri, ilk girdiğimiz zamanki gibi durgun ve kurşuni görünüyordu. Hispaniola, bozulmamış bir aynanın üzerinde sereninden su çizgisine kadar olduğu gibi yansıyordu; korsan bayrağı gönderinde asılıydı.

Yanında sandallardan biri duruyordu; kıç taraftaki oturakta Silver vardı. Onu her zaman tanırdım. İki adam kıç korkuluğuna yaslanmıştı; içlerinden birinin başında kırmızı bir başlık vardı. Tabyanın üzerinden bacaklarını açıp yürüyen ve birkaç saat önce gördüğüm alçağın ta kendisiydi bu. Belli ki konuşup gülüyorlardı, ama aramızda bir milden fazla mesafe olduğundan söylediklerini elbette duyamıyordum. Derken ansızın korkunç, insan dışı çığlıklar yükseldi. Önce fena hâlde irkildim; ama hemen Kaptan Flint’in sesini tanıdım. Hatta parlak tüylerinden, efendisinin bileğine tünemiş kuşu seçebildiğimi bile sandım.

Az sonra küçük sandal kıyıya doğru kürek çekerek açıldı; kırmızı başlıklı adamla arkadaşı da kamaraya inen merdivenden aşağı girdi.

Hemen hemen aynı sırada güneş Dürbün Tabelası’nın arkasında battı. Sis hızla çökerken hava iyice kararmaya başladı. O akşam tekneyi bulacaksam vakit kaybetmemem gerektiğini anladım.

Çalılıkların üzerinden rahatça görülebilen beyaz kaya, kum dilinin aşağısında hâlâ yaklaşık milin sekizde biri kadar ilerideydi. Çalıların arasında, çoğu zaman dört ayak üzerinde sürünerek ona ulaşmam epey zaman aldı. Elimi kayanın pürüzlü yüzüne koyduğumda neredeyse gece olmuştu. Hemen altında, yeşil çimenlerle kaplı, son derece küçük bir oyuk vardı. Diz boyunu bulan sık çalılıklar ve bodur ağaçlar oyuk çevresini gizliyordu; içlerinden bolca yetişmişti. Oyuğun ortasında, doğrusu, İngiltere’de çingenelerin yanlarında taşıdıklarına benzeyen keçi derisinden küçük bir çadır duruyordu.

Oyuğa indim, çadırın bir yanını kaldırdım; işte Ben Gunn’ın teknesi oradaydı. El yapımı denen şey ne varsa bundan daha el yapımı olamazdı: sert ağaçtan yapılmış kaba, çarpık bir iskeletin üzerine kılları iç tarafta kalacak biçimde keçi derisi gerilmişti. Bana göre bile son derece küçüktü; iri yarı bir adamı taşıyabileceğini hayal etmekte güçlük çekiyorum. Enine yerleştirilmiş oturak olabildiğince aşağıdaydı; baş tarafta sedye gibi bir parça vardı ve tekneyi ilerletmek için çift kürek kullanılıyordu.

0213m

O zamanlar eski Britanyalıların yaptığı türden bir kayık görmemiştim; ama sonradan bir tane gördüm. Ben Gunn’ın teknesini, insanın yaptığı ilk ve en kötü kayığa benzediğini söylemekten daha iyi anlatamam. Bununla birlikte kayığın en büyük üstünlüğü de onda vardı: son derece hafif ve taşınabilirdi.

Neyse, tekneyi bulduğuma göre bir kez olsun aylaklık etmeye doymuş olacağımı sanırdınız; ama bu arada aklıma başka bir fikir düşmüş, öyle inatla ona bağlanmıştım ki, sanırım Kaptan Smollett’in karşı çıkmasına rağmen yine de yapardım. Gece karanlığından yararlanarak sıvışacak, Hispaniola’nın halatını kesecek ve onu istediği yere, kıyıya sürüklenmeye bırakacaktım. Sabahki yenilgilerinden sonra isyancıların aklında demir alıp denize açılmaktan başka bir şey olmadığına karar vermiştim. Bunu engellemenin iyi bir iş olacağını düşündüm. Gözcülerini tekneden yoksun bıraktıklarını da gördüğüme göre, bu işi pek az tehlikeyle başarabileceğimi sanıyordum.

Karanlığın çökmesini beklemek için oturdum ve peksimetten güzelce bir öğün yedim. Amacım için on bin yılda bir bulunacak türden bir geceydi. Sis bütün gökyüzünü yutmuştu. Gün ışığının son ışınları solup kaybolurken Define Adası’na zifiri karanlık çöktü. Sonunda kayığı omuzlayıp akşam yemeğimi yediğim oyuktan sendeleyerek çıkarken, demirleme yerinin tamamında yalnızca iki ışık noktası görünüyordu.

Biri kıyıdaki büyük ateşti; yenilmiş korsanlar bataklıkta onun çevresinde içip eğleniyordu. Diğeriyse karanlıkta belli belirsiz bir ışık lekesiydi; demirlemiş geminin yerini gösteriyordu. Gelgitle sürüklenen gemi dönmüştü; şimdi baş tarafı bana dönüktü. Gemideki tek ışıklar kamaradaydı; gördüğüm şey yalnızca kıç penceresinden yayılan güçlü ışığın sise vuran yansımasıydı.

Gelgit bir süredir çekiliyordu. Çekilen suyun kenarına varana kadar bataklık kumundan oluşan uzun bir şeridi aşmam gerekti; birkaç kez ayak bileğimin üstüne kadar kuma battım. Biraz daha suya girince, biraz güç ve beceri kullanarak kayığımı omurgası aşağı gelecek biçimde suyun yüzeyine oturttum.

0217m

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…