Define Adası kitap kapağı

8. bölüm / 41

VI — Kaptanın Belgeleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: VI — Kaptanın Belgeleri
  1. 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
  2. 2 Defıne Adası116 kelime
  3. 3 I1.387 kelime
  4. 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
  5. 5 III — Kara Leke1.459 kelime
  6. 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
  7. 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
  8. 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime · Okuduğun bölüm
  9. 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
  10. 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
  11. 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
  12. 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
  13. 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
  14. 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
  15. 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
  16. 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
  17. 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
  18. 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
  19. 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
  20. 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
  21. 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
  22. 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
  23. 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
  24. 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
  25. 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
  26. 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
  27. 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
  28. 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
  29. 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
  30. 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
  31. 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
  32. 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime
  33. 33 XXVII1.364 kelime
  34. 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
  35. 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
  36. 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
  37. 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
  38. 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
  39. 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
  40. 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
  41. 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime

VI

Kaptanın Belgeleri
Doktor Livesey’nin kapısının önünde durana dek bütün yolu hızlıca gittik. Evin ön tarafı karanlıktı.

Bay Dance atlamamı ve kapıyı çalmamı söyledi; Dogger da inmem için üzengisini uzattı. Kapıyı hemen hizmetçi kız açtı.

“Doktor Livesey evde mi?” diye sordum.

Kadın, hayır, doktorun öğleden sonra eve geldiğini ama akşam yemeği yemek ve akşamı geçirmek için konağa, toprak beyin yanına gittiğini söyledi.

“Öyleyse çocuklar, oraya gidiyoruz,” dedi Bay Dance.

Bu kez yol kısa olduğundan ata binmedim; Dogger’ın üzengisinin kayışına tutunarak loca kapısına, oradan da uzun, yapraksız, ay ışığındaki ağaçlı yoldan konağın beyaz binalarının iki yanda göründüğü yere kadar koştum. Büyük, eski bahçelere bakan bu yerde Bay Dance attan indi; beni yanına alıp bir sözle içeri kabul edildi.

Hizmetkâr bizi halı döşeli bir geçitten götürüp sonunda, duvarları kitaplıklarla kaplı ve üstlerinde büstler duran büyük bir kütüphaneye soktu. Toprak bey ile Doktor Livesey, parlak bir ateşin iki yanında, ellerinde pipolarıyla oturuyorlardı.

Toprak beyi daha önce hiç bu kadar yakından görmemiştim. Boyu altı ayaktan uzundu; boyuna göre geniş yapılıydı. Uzun yolculukları yüzünü kabalaştırıp kızartmış, çizgilerle doldurmuştu; sert, açık sözlü bir yüzü vardı. Kaşları kapkaraydı ve kolayca hareket ediyordu; bu da ona, kötü denemeyecek ama çabuk alevlenen ve şiddetli bir mizacı varmış gibi bir ifade veriyordu.

“Buyurun, Bay Dance,” dedi son derece ağırbaşlı ve tepeden bakan bir tavırla.

“İyi akşamlar Dance,” dedi doktor başıyla selamlayarak. “Sana da iyi akşamlar dostum Jim. Seni buraya hangi iyi rüzgâr attı?”

Denetçi dimdik durup hikâyesini ders anlatır gibi aktardı. İki beyefendinin öne eğilip birbirlerine bakışını, şaşkınlık ve meraktan pipolarını içmeyi unutuşunu görmeliydiniz. Annemin hana geri döndüğünü duyunca Doktor Livesey dizine öyle bir vurdu ki, toprak bey “Bravo!” diye bağırdı ve uzun piposunu şömine ızgarasına çarparak kırdı. Hikâye bitmeden Bay Trelawney’nin—toprak beyin adının bu olduğunu hatırlarsınız—yerinden kalkıp odanın içinde volta atmaya başladığını; doktorun da daha iyi dinlemek için pudralı peruğunu çıkarıp kendi kısacık kesilmiş siyah saçlarıyla tuhaf bir hâlde oturduğunu gördüm.

Sonunda Bay Dance hikâyesini bitirdi.

“Bay Dance,” dedi toprak bey, “siz çok soylu bir adamsınız. Şu kara yürekli, azılı alçağı atınızla ezmenize gelince, bunu bir hamam böceğini ezmek gibi erdemli bir davranış sayıyorum efendim. Anlaşılan Hawkins delikanlısı da pek yiğit biri. Hawkins, şu zili çalar mısın? Bay Dance’e biraz bira vermek gerek.”

“Peki Jim,” dedi doktor, “peşinde oldukları şey sende, öyle mi?”

“İşte burada efendim,” dedim ve yağlı bez paketi ona verdim.

Doktor, parmakları paketi açmak için sabırsızlanıyormuş gibi onu baştan sona inceledi; ama açmak yerine usulca ceketinin cebine koydu.

“Toprak bey,” dedi, “Dance birasını içince elbette Majestelerinin hizmetine dönmek üzere yola çıkmalı. Ama Jim Hawkins’i burada, benim evimde yatırmak istiyorum. İzninizle soğuk böreği getirtip ona akşam yemeği yedirelim.”

“Nasıl istersen Livesey,” dedi toprak bey. “Hawkins soğuk börekten iyisini hak etti.”

Büyük bir güvercinli böreği getirip yan masaya koydular. Şahin gibi acıkmıştım; güzelce bir akşam yemeği yedim. Bay Dance’e de iltifatlar edildi ve sonunda uğurlandı.

“Şimdi toprak bey,” dedi doktor.

“Şimdi Livesey,” dedi toprak bey aynı anda.

“Birer birer, birer birer,” diye güldü Doktor Livesey. “Şu Flint’i duymuşsunuzdur herhâlde?”

“Duymuş muyum!” diye haykırdı toprak bey. “Duymuşsunuzdur diyorsunuz! Denize açılan korsanların en kana susamış olanıydı. Karasakal, Flint’in yanında çocuk kalırdı. İspanyollar ondan öylesine korkardı ki, söyleyeyim efendim, bazen İngiliz olmasından gurur duyardım. Trinidad açıklarında, kendi gözlerimle seren yelkenlerini gördüm; birlikte denize açıldığım o rom fıçısının korkak oğlu geri döndü—evet efendim, İspanya Limanı’na geri döndü.”

“Ben de İngiltere’de adını duydum,” dedi doktor. “Ama mesele şu: Parası var mıydı?”

“Para mı!” diye haykırdı toprak bey. “Hikâyeyi duymadınız mı? Bu alçakların peşinde olduğu şey paradan başka neydi? Paradan başka ne umurlarında? Alçak canlarını para dışında ne uğruna tehlikeye atarlar?”

“Bunu yakında öğreniriz,” diye karşılık verdi doktor. “Ama öylesine öfkeli ve haykırarak konuşuyorsunuz ki ağzımı açamıyorum. Öğrenmek istediğim şu: Diyelim ki cebimde Flint’in hazinesini nereye gömdüğüne ilişkin bir ipucu var; bu hazine büyük bir şey midir?”

“Büyük müymüş efendim!” diye haykırdı toprak bey. “Şöyle büyük: Sözünü ettiğiniz ipucu elimizdeyse Bristol rıhtımında bir gemi donatır, sizi ve Hawkins’i yanıma alırım; bir yıl arasam da o hazineyi bulurum.”

“Pekâlâ,” dedi doktor. “O hâlde Jim de razıysa paketi açalım.” Paketi önüne, masanın üstüne koydu.

Paket dikilerek kapatılmıştı; doktor alet çantasını çıkarıp dikişleri tıbbi makasıyla kesmek zorunda kaldı. İçinden iki şey çıktı: bir defter ve mühürlü bir kâğıt.

“Önce deftere bakalım,” dedi doktor.

Doktor Livesey, yemek yediğim yan masadan aramayı seyretmem için nazikçe yanıma gelmemi işaret etmişti. Defteri açarken toprak bey ile ben de omzunun üzerinden eğilip baktık. İlk sayfada yalnızca, elinde kalem olan birinin oyalanırken ya da alıştırma yaparken karalayabileceği türden not parçaları vardı. Birinde dövme yazısının aynısı, “Billy Bones’un fantezisi” yazıyordu; başka yerlerde “Bay W. Bones, ikinci kaptan”, “Artık rom yok”, “Palm Key açıklarında onu ele geçirdi” ve çoğu tek sözcüklerden oluşan, anlaşılmaz başka parçalar vardı. “Onu ele geçirenin” kim olduğunu, “onu” dediğinin ne olduğunu merak etmeden duramadım. Büyük olasılıkla sırtına saplanan bir bıçaktı.

“Burada pek işe yarar bir şey yok,” dedi Doktor Livesey ilerlerken.

Sonraki on ya da on iki sayfa tuhaf bir kayıt dizisiyle doluydu. Her satırın bir ucunda bir tarih, öbür ucunda da hesap defterlerinde olduğu gibi bir para tutarı vardı; ama açıklayıcı bir yazı yerine aralarında yalnızca değişen sayılarda çarpılar bulunuyordu. Örneğin 12 Haziran 1745’te birine yetmiş sterlin borç yazılmıştı; sebebini açıklayan tek şey altı çarpıydı. Bazı kayıtlarda, elbette, “Caraccas açıklarında” gibi bir yer adı ya da “62° 17′ 20″, 19° 2′ 40″” gibi yalnızca enlem ve boylam bilgisi eklenmişti.

Kayıt neredeyse yirmi yıla yayılıyordu. Zaman geçtikçe ayrı ayrı tutarlar büyümüş, sonunda beş altı yanlış toplama işleminden sonra büyük bir genel toplam yazılmış ve altına şu sözler eklenmişti: “Bones’un ganimeti.”

“Bundan hiçbir şey anlamıyorum,” dedi Doktor Livesey.

“Her şey gün gibi açık,” diye bağırdı toprak bey. “Bu, kara yürekli alçağın hesap defteri. Çarpılar, batırdıkları ya da yağmaladıkları gemilerin veya kasabaların adlarını gösteriyor. Tutarlar o alçağın payı; belirsizlik olmasın diye bir şey eklemesi gerektiğinde daha açık bir açıklama yazmış. Mesela ‘Caraccas açıklarında’; işte o kıyılarda talihsiz bir gemiye çıkmışlar. Mürettebatındaki zavallılara Tanrı yardım etsin; şimdiye dek hepsi mercan olmuştur.”

“Doğru!” dedi doktor. “Gezgin olmanın faydası işte. Doğru! Gördüğünüz gibi, rütbesi yükseldikçe tutarlar da artmış.”

Defterde, sonlara doğru boş sayfalara kaydedilmiş birkaç yer yönü ve Fransız, İngiliz ve İspanyol paralarını ortak bir değere çeviren bir tablo dışında pek bir şey yoktu.

“Tutumlu adammış!” diye haykırdı doktor. “Kandırılacak biri değilmiş.”

“Şimdi,” dedi toprak bey, “ötekine bakalım.”

0075m

Kâğıt birkaç yerinden, mühür olarak kullanılan bir yüksükle mühürlenmişti; belki de kaptanın cebinde bulduğum yüksüğün ta kendisiydi. Doktor mühürleri büyük bir dikkatle açtı. İçinden enlem ve boylamı, derinlik ölçümleri, tepelerin, koyların ve körfezlerin adları, bir gemiyi kıyılarında güvenli bir demir yerine götürmek için gereken bütün ayrıntılarıyla bir ada haritası çıktı. Ada yaklaşık dokuz mil uzunluğunda, beş mil genişliğindeydi; ayağa kalkmış şişman bir ejderhaya benziyordu. Karayla çevrili iki güzel limanı vardı; ortasındaki bir tepe de “Dürbün Tabelası” diye işaretlenmişti. Daha sonra eklenmiş birkaç not vardı; ama her şeyden önemlisi, kırmızı mürekkeple çizilmiş üç çarpıydı: ikisi adanın kuzeyinde, biri güneybatısında. Sonuncusunun yanında, yine kırmızı mürekkeple, kaptanın titrek yazısından çok farklı, küçük ve düzgün bir el yazısıyla şu sözler yazılmıştı: “Hazinenin büyük bölümü burada.”

Arka yüzüne de aynı el yazısıyla şu ek bilgiler yazılmıştı:

Uzun ağaç, Dürbün’ün omzunda; kuzey-kuzeydoğunun bir kerte kuzeyi yönünde.

İskelet Adası, doğu-güneydoğu ve doğunun bir kerte ötesinde.

On ayak.

Külçe gümüş kuzeydeki saklama yerinde; doğu tepeciğinin uzantısını izleyerek, yüzü olan kara kayalığın on kulaç güneyinde bulabilirsiniz.

Silahları bulmak kolay: kuzey körfezinin burnunun kuzey ucundaki kum tepesinde; doğunun bir çeyrek kerte kuzeyi yönünde.

J.F.

Hepsi buydu; ama kısa ve benim için anlaşılmaz olmasına rağmen, toprak beyle Doktor Livesey’yi sevince boğdu.

“Livesey,” dedi toprak bey, “şu berbat alışkanlığına hemen son vereceksin. Yarın Bristol’a gidiyorum. Üç hafta içinde—üç hafta!—iki hafta—on gün içinde, İngiltere’nin en iyi gemisine ve en seçkin tayfasına sahip olacağız efendim. Hawkins miçomuz olacak. Ünlü bir miço olacaksın Hawkins. Sen, Livesey, gemi doktorusun; ben amiral. Redruth’u, Joyce’u ve Hunter’ı da götüreceğiz. Elverişli rüzgârlar esecek, yolculuk çabuk geçecek, yeri bulmakta en ufak bir güçlük çekmeyeceğiz; sonra da ömür boyu yiyip içecek, paraların üstünde yuvarlanacak, onları su gibi harcayacağız.”

“Trelawney,” dedi doktor, “seninle geleceğim; Jim’in de geleceğine kefilim, bu işe yüzümüzü ağartacak. Yalnız bir adamdan korkuyorum.”

“Kimmiş o?” diye bağırdı toprak bey. “Adını söyle şu köpeğin!”

“Sensin,” diye karşılık verdi doktor, “çünkü dilini tutamıyorsun. Bu kâğıttan haberi olan yalnız biz değiliz. Bu gece hana saldıran adamlar—kuşkusuz gözü pek, gözü kara herifler—ve şu yük teknesinde kalan ötekiler, belki yakında bulunan başkaları da var; hepsi, ne pahasına olursa olsun, o parayı ele geçirmeye kararlı. Denize açılana kadar hiçbirimiz tek başına dolaşmamalıyız. O zamana dek Jim’le ben birbirimizden ayrılmayacağız; Bristol’a atla gittiğinde Joyce’la Hunter’ı yanına al. Baştan sona, bulduğumuz şey hakkında hiçbirimiz tek kelime etmeyecek.”

“Livesey,” diye karşılık verdi toprak bey, “her zaman haklısın. Mezar kadar suskun olacağım.”

0081m

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…