Bölümler 41Şu an: XXVI — Israel Hands
- 1 Robert Louis Stevenson — Louis Rhead tarafından resimlenmiştir168 kelime
- 2 Defıne Adası116 kelime
- 3 I1.387 kelime
- 4 II — Kara Köpek Görünüp Kayboluyor1.478 kelime
- 5 III — Kara Leke1.459 kelime
- 6 IV — Gemi Sandığı1.345 kelime
- 7 V — Kör Adamın Sonu1.269 kelime
- 8 VI — Kaptanın Belgeleri1.427 kelime
- 9 İKİNCİ KISIM—Aşçıbaşı3 kelime
- 10 VII — Bristol’a Gidişim1.273 kelime
- 11 VIII — Dürbün Tabelası’nda1.205 kelime
- 12 IX — Barut ve Silahlar1.182 kelime
- 13 X — Deniz Yolculuğu1.293 kelime
- 14 XI — Elma Fıçısında Duyduklarım1.475 kelime
- 15 XII — Savaş Meclisi1.223 kelime
- 16 ÜÇÜNCÜ BÖLÜM—Karadaki Maceram4 kelime
- 17 XIII — Karadaki Maceram Nasıl Başladı1.213 kelime
- 18 XIV — İlk Darbe1.259 kelime
- 19 XV — Adanın Adamı1.543 kelime
- 20 DÖRDÜNCÜ KISIM—Tabya3 kelime
- 21 XVI — Doktor’un Anlatımı Sürüyor: Geminin Terk Edilişi1.058 kelime
- 22 XVII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: Filikanın Son Seferi976 kelime
- 23 XVIII — Doktorun Anlatımı Sürüyor: İlk Günün Çatışmalarının Sonu1.039 kelime
- 24 XIX — Jim Hawkins’in Anlatımı Sürüyor: Tabyadaki Garnizon1.366 kelime
- 25 XX — Silver’ın Elçiliği1.287 kelime
- 26 XXI — Saldırı1.414 kelime
- 27 BEŞİNCİ KISIM—Denizdeki Maceram4 kelime
- 28 XXII — Denizdeki Maceram Nasıl Başladı1.359 kelime
- 29 XXIII — Gelgit Çekiliyor1.034 kelime
- 30 XXIV — Kayıkla Yolculuk1.306 kelime
- 31 XXV — Korsan Bayrağını İndiriyorum1.141 kelime
- 32 XXVI — Israel Hands1.864 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 XXVII1.364 kelime
- 34 ALTINCI KISIM—Kaptan Silver4 kelime
- 35 XXVIII — Düşman Kampında1.871 kelime
- 36 XXIX — Kara Leke Yine1.476 kelime
- 37 XXX Şartlı Serbestlik1.542 kelime
- 38 XXXI — Define Avı—Flint’in İşareti1.524 kelime
- 39 XXXII — Define Avı—Ağaçların Arasındaki Ses1.342 kelime
- 40 XXXIII — Bir Reis’in Düşüşü1.396 kelime
- 41 XXXIV — Ve Son1.292 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVI
Israel Hands
Rüzgâr tam istediğimiz gibi esiyor, şimdi batıya dönüyordu. Adanın kuzeydoğu ucundan Kuzey Koyu’nun ağzına daha kolay ulaşabilirdik. Ne var ki demir atamıyorduk ve gelgit biraz daha yükselmeden gemiyi karaya oturtmaya cesaret edemiyorduk; bu yüzden zaman geçmek bilmiyordu. Dümenbaşı gemiyi nasıl rüzgâr üstünde tutacağımı anlattı. Birkaç denemeden sonra başardım; ardından ikimiz sessizce bir öğün daha yedik.
“Kaptan,” dedi sonunda, yine o içimi huzursuz eden gülümsemeyle. “Şu eski gemi arkadaşım O’Brien’a bak. Onu denize atsak ya. Normalde pek seçici değilim; onun işini bitirdiğim için de kendimi suçlamam. Ama artık pek süs sayılmaz, ne dersin?”
“Gücüm yetmez; ayrıca bu işi yapmak istemiyorum. Benim için orada öylece yatıyor,” dedim.
“Bu Hispaniola uğursuz gemi, Jim,” dedi gözlerini kırpıştırarak. “İçinde bir sürü adam öldürüldü; seninle Bristol’a doğru yola çıktığımızdan beri nice zavallı denizci öldü gitti. Böyle kötü şans görmedim, doğrusu. Şu O’Brien da öldü işte, değil mi? Ben öyle eğitimli biri değilim; sen okuyup hesap yapabiliyorsun. Açıkça sorayım: Sence ölü, sonsuza dek ölü müdür, yoksa yeniden dirilir mi?”
“İnsanın bedenini öldürebilirsiniz, Bay Hands; ama ruhunu öldüremezsiniz. Bunu bilmeniz gerekir,” diye yanıtladım. “O’Brien artık başka bir dünyada ve bizi izliyor olabilir.”
“Ah!” dedi. “E, bu kötü olmuş; adam öldürmek vakit kaybı gibi görünüyor. Ama gördüğüm kadarıyla ruhların pek hükmü yok. Ruhlarla da başımın çaresine bakarım, Jim. Şimdi açık konuştun; şu kamaraya inip bana bir... Şey... Kahretsin, adını çıkaramıyorum; bana bir şişe şarap getirirsen makbule geçer, Jim. Bu konyak başıma fazla sert geliyor.”
Dümenbaşının duraksaması bana doğal gelmedi. Konyak yerine şarap istemesine de hiç inanmadım. Bütün bunlar bahaneydi. Güverteden ayrılmamı istiyordu; bu açıktı. Ama ne amaçladığını hiç anlayamıyordum. Gözlerime hiç bakmıyor; gözleri bir göğe, bir yerdeki ölü O’Brien’a kayıyordu. Durmadan gülümsüyor, en suçlu ve mahcup hâliyle dilini dışarı çıkarıyordu. Bir çocuk bile bir dümen çevirdiğini anlardı. Yine de hemen karşılık verdim; avantajımın nerede olduğunu görmüştüm. Bu denli budala bir adamın yanında kuşkumu sonuna kadar gizleyebilirdim.
“Biraz şarap mı?” dedim. “Daha iyi olur. Beyaz mı, kırmızı mı istersiniz?”
“Doğrusu, benim için ikisi de aynı, kardeşim,” dedi. “Yeter ki sert olsun ve bol olsun; ne fark eder?”
“Peki,” dedim. “Size porto şarabı getireyim, Bay Hands. Ama bulup çıkarmam gerekecek.”
Bunu deyip olabildiğince gürültü çıkararak kamaraya indim, ayakkabılarımı çıkardım, kirişlerle kapatılmış geçitten sessizce geçtim, baş kasara merdivenini tırmandım ve ön geçidin ağzından başımı uzattım. Beni orada görmeyi beklemeyeceğini biliyordum; yine de mümkün olan her önlemi aldım. Kuşkularımın en kötüsü doğru çıkmıştı.
Ellerinin ve dizlerinin üzerine kalkmıştı. Hareket edince bacağı belli ki çok acıyordu; iniltiyi bastırdığını duydum. Buna rağmen güvertede hızla sürünüyordu. Yarım dakika içinde iskele frengi deliklerine vardı ve bir halat kangalının içinden uzun bir bıçak, daha doğrusu kısa bir hançer çıkardı. Kabzasına kadar kanla kararmıştı. Bir an bıçağa baktı, alt çenesini öne çıkardı, ucunu elinde denedi; sonra onu aceleyle ceketinin göğsüne saklayıp parmaklığın dibindeki eski yerine döndü.
Bilmem gereken her şeyi görmüştüm. Israel hareket edebiliyordu; artık silahı da vardı. Benden kurtulmak için bu kadar zahmete girdiyse kurbanın ben olacağım açıktı. Sonrasında ne yapardı—Kuzey Koyu’ndan bataklıkların içindeki kampa kadar adanın öbür ucuna sürünerek mi gitmeye çalışırdı, yoksa kendi adamları önce gelip yardım eder diye umarak Uzun Tom’u mu ateşlerdi—bunu elbette bilemezdim.
Yine de bir konuda ona güvenebileceğimden emindim; çünkü bu konuda çıkarlarımız ortaktı: uskuna ne olacaktı? İkimiz de onu korunaklı bir yere, güvenle karaya oturtmak ve zamanı gelince mümkün olduğunca az emek ve tehlikeyle yeniden yüzdürmek istiyorduk. Bu gerçekleşene kadar hayatıma dokunmayacağını düşünüyordum.
Bunları aklımdan geçirirken bedenim de boş durmamıştı. Sessizce kamaraya dönmüş, ayakkabılarımı yeniden giymiş, rastgele bir şarap şişesi almıştım. Şimdi bunu bahane ederek yeniden güverteye çıktım.
Hands, onu bıraktığım gibi, yığılmış bir bohça gibi yatıyordu; göz kapakları, ışığa dayanamayacak kadar güçsüzmüş gibi yarı kapalıydı. Yine de geldiğimi görünce başını kaldırdı, şişenin boynunu bunu sık sık yapmış biri gibi kırdı ve en sevdiği kadeh kaldırma sözüyle, “Şerefe!” deyip güzelce bir yudum aldı. Bir süre sessizce yattı. Sonra bir parça tütün çıkarıp ondan kendisine bir çiğneme tütünü kesmemi istedi.
“Şundan bir parça kes,” dedi. “Bıçağım yok, gücüm de pek yok; en azından eskisi kadar. Ah Jim, Jim, yanlış manevra yaptım galiba! Bana bir çiğneme tütünü kes; muhtemelen sonuncusu olacak, evlat. Uzun yolculuğuma çıkıyorum, orası kesin.”
“Peki,” dedim. “Sana tütün keserim; ama kendini bu kadar kötü hissediyorsan, Hristiyan gibi dua etmelisin.”
“Neden?” dedi. “Söyle bakalım, neden?”
“Neden mi?” diye bağırdım. “Az önce bana ölüleri sormadın mı? Güvenini boşa çıkardın; günah, yalan ve kan içinde yaşadın. Şu anda ayaklarının dibinde öldürdüğün bir adam yatıyor, hâlâ neden diye soruyorsun! Tanrı merhamet etsin, Bay Hands; sebebi bu.”
Sözlerimi biraz öfkeyle söylemiştim; aklımda cebine sakladığı ve kötü niyetinde beni öldürmek için kullanmayı tasarladığı kanlı hançer vardı. O ise şaraptan büyük bir yudum alıp alışılmadık bir ciddiyetle konuştu.
“Otuz yıldır,” dedi, “denizlerde dolaşıp iyiyi kötüyü, daha iyiyi daha kötüyü, iyi havayı da kötü havayı da, erzakın tükenmesini, bıçakların çekilmesini ve daha neler neleri gördüm. Şunu söyleyeyim: İyilikten iyilik doğduğunu hiç görmedim. İlk vuranı tutarım; ölüler ısırmaz. Benim görüşüm bu; öyle olsun, amin. Şimdi bak,” diye ekledi, sesini birden değiştirerek, “bu maskaralık yeter. Gelgit artık yeterince yükseldi. Sen benim emirlerimi dinle, Kaptan Hawkins; dosdoğru içeri yelken açıp işi bitirelim.”
Toplamda önümüzde iki milden az yol vardı; ama seyir hassastı. Bu kuzey demirleme yerine giriş dar ve sığ olduğu gibi doğu-batı yönünde uzanıyordu; uskuna içeri sokulacaksa dikkatle yönetilmeliydi. İyi ve atik bir ast olduğumu sanıyorum; Hands’in de mükemmel bir kılavuz olduğuna eminim. Dönüp durduk, kıyı sığlıklarını sıyırarak manevra yaptık ve öyle emin, öyle düzgün ilerledik ki seyretmesi zevkti.
Burunları geçer geçmez kara çevremizi sardı. Kuzey Koyu’nun kıyıları, güneydeki demirleme yerininkiler kadar sık ağaçlıydı; ama burası daha uzun ve dardı, gerçekte olduğu gibi bir nehir ağzını andırıyordu. Güney ucunda, tam karşımızda, son derece harap bir gemi enkazı gördük. Üç direkli büyük bir gemiymiş; ama hava koşullarının yıpratıcı etkilerine o kadar uzun süre açık kalmıştı ki çevresini damlayan deniz yosunları kocaman ağlar gibi sarmıştı. Güvertesinde kıyı çalıları kök salmış, şimdi çiçeklerle gürleşmişti. Hüzünlü bir manzaraydı; ama demirleme yerinin sakin olduğunu gösteriyordu.
“İşte,” dedi Hands. “Gemiyi karaya oturtmak için bulunmaz bir yer. Dümdüz, güzel kum; kedi patisi kadar dalga yok. Çevresi ağaçlık; şu eski gemide de bahçe gibi çiçekler açmış.”
“Bir kez karaya oturttuktan sonra,” diye sordum, “yeniden nasıl yüzdüreceğiz?”
“Şöyle,” diye yanıtladı. “Alçak suda bir halatın ucunu karşı kıyıya götür, büyük çam ağaçlarından birine dolandır. Halatı geri getirip ırgatın çevresine sar ve gelgiti bekle. Su yükselince herkes halata asılır, gemi de usulca kurtulur. Şimdi, delikanlı, hazır ol. Yaklaştık; hızı fazla. Biraz sancağa—öyle—sakin—sancak—biraz iskele—sakin, sakin!”
Böylece emirler yağdırdı; ben de nefes nefese hepsini yerine getirdim. Derken birden, “Şimdi, aslanım, rüzgâra dön!” diye bağırdı. Dümeni alabildiğine rüzgâr üstüne kırdım; Hispaniola hızla döndü ve pruvası önde alçak, ağaçlı kıyıya doğru ilerledi.
Bu son manevraların heyecanı, şimdiye dek dümenbaşını dikkatle gözetlememi biraz aksatmıştı. Gemi karaya dokunsun diye beklerken öyle dalmıştım ki başımın üzerindeki tehlikeyi unutmuş, sancak parmaklığına eğilip baştan yayılan halkaları seyrediyordum. Ani bir huzursuzluk içime çöküp başımı çevirmeme yol açmasaydı, hayatım için hiç mücadele edemeden düşebilirdim. Belki bir gıcırtı duymuş ya da göz ucuyla gölgesini görmüştüm; belki de kedi içgüdüsü gibi bir şeydi. Ama dönüp baktığımda Hands yarı yola kadar gelmiş, sağ elinde hançerle üzerime yürüyordu.
Göz göze gelince ikimiz de herhâlde bağırdık; ama benimki tiz bir korku çığlığıydı, onunki saldırgan bir zorbanın kükremesi. Aynı anda o ileri atıldı, ben de pruvaya doğru yana sıçradım. Sıçrarken dümeni bıraktım; dümen birden rüzgâr altına döndü. Sanırım bu hayatımı kurtardı: Hands’in göğsüne çarparak onu bir anlığına durdurdu.
Kendini toparlayamadan, beni köşeye sıkıştırdığı yerden güvertenin her yanına kaçabileceğim açık alana çıkmıştım. Ana direğin hemen önünde durup cebimden bir tabanca çıkardım. O çoktan dönmüş, yine dosdoğru üzerime geliyordu; ben soğukkanlılıkla nişan alıp tetiği çektim. Horoz düştü, ama ne alev çıktı ne de ses duyuldu; deniz suyu ateşleme barutunu işe yaramaz hâle getirmişti. İhmalkârlığıma lanet ettim. Tek silahlarımı neden daha önce yeniden doldurup ateşleme barutunu tazelememiştim? O zaman şimdi bu kasabın önünde kaçan bir koyun gibi kalmazdım.
Yaralı bacağına rağmen şaşılacak kadar hızlı hareket ediyordu. Kırçıl saçları yüzüne dökülmüş; telaşı ve öfkesiyle yüzü kızıl bir sancak gibi kıpkırmızı kesilmişti. Öteki tabancamı denemeye vaktim yoktu; zaten denemeye pek niyetim de yoktu, çünkü onun da işe yaramayacağından emindim. Bir şeyi açıkça görüyordum: Önünden dümdüz geri çekilmemeliydim; yoksa az önce beni kıç tarafta neredeyse kıstırdığı gibi pruvaya sıkıştırırdı. Bir kez kıstırılınca, kanlı hançerin dokuz on inçlik kısmıyla karşılaşmam sonsuzluğun bu tarafındaki son deneyimim olacaktı. Avuçlarımı kalınca ana direğe dayayıp sinirlerim gerilmiş hâlde bekledim.
Kaçmaya çalışacağımı görünce o da durdu. Bir iki an boyunca o yanıltıcı hamleler yaptı, ben de karşılık olarak yer değiştirdim. Black Hill Koyu’nun kayalıklarında evde sık sık oynadığım bir oyundu bu; ama yüreğim hiç şimdi olduğu kadar çılgınca çarpmamıştı. Yine de dediğim gibi, bu bir çocuk oyunuydu; yaralı bacaklı yaşlı bir denizciye karşı kendimi koruyabileceğimi düşündüm. Cesaretim öyle yükselmişti ki işin nasıl biteceğine dair kısa düşüncelere bile daldım. Bunu uzun süre sürdürebileceğimi görüyordum; ama sonunda kurtulacağıma dair hiçbir umudum yoktu.
Tam böyleyken Hispaniola birden karaya oturdu; sarsıldı, bir an kuma sürtündü, sonra bir darbe kadar çabuk iskele tarafına yattı. Güverte kırk beş derecelik bir açıyla eğildi. Bir fıçı kadar su frengi deliklerinden sıçrayıp güverteyle parmaklık arasındaki boşlukta birikti.
Bir saniyede ikimiz de devrildik; neredeyse aynı anda frengi deliklerine yuvarlandık. Kolları hâlâ iki yana açılmış, kırmızı bereli ölü adam da ardından katı katı yuvarlandı. O kadar yakındık ki başım dümenbaşının ayağına çat diye çarptı; dişlerim takırdadı. Darbeye rağmen ilk ayağa kalkan ben oldum; Hands cesede takılmıştı. Geminin birden yatması güverteyi koşulacak yer olmaktan çıkarmıştı. Kaçmak için hemen başka bir yol bulmalıydım; düşmanım neredeyse yanı başımdaydı. Bir anda mizana direğinin çarmıhlarına sıçrayıp elden ele hızla tırmandım; direk başındaki çarmıha oturana kadar nefes almadım.
Çabuk davrandığım için kurtulmuştum: Yukarı kaçarken hançer benden yarım ayak bile aşağıya saplandı. Israel, ağzı açık ve yüzü bana dönük, şaşkınlık ve hayal kırıklığının heykeli gibi orada dikiliyordu.
Artık bir an yalnız kalmışken tabancamın ateşleme barutunu değiştirmekte vakit kaybetmedim. Bir tabancamı kullanıma hazır hâle getirip işi sağlama almak için ötekinin kurşununu çıkardım ve baştan doldurdum.
Yeni hamlemi gören Hands afalladı; zarların aleyhine döndüğünü anlamaya başladı. Belli belirsiz bir tereddüdün ardından o da ağır ağır çarmıhlara tırmandı. Hançer dişlerinin arasındayken yavaşça, güçlükle yükseliyordu. Yaralı bacağını arkasından sürüklemek ona inlemelerle birlikte epey vakit kaybettirdi; o daha yolun üçte birinden fazlasını çıkamadan ben hazırlıklarımı sessizce tamamlamıştım. Sonra iki elimde de birer tabancayla ona seslendim.
“Bir adım daha, Bay Hands,” dedim, “beyninizi dağıtırım! Bilirsiniz, ölüler ısırmaz,” diye ekledim kıkırdayarak.
Anında durdu. Yüzünün kıpırdanışından düşünmeye çalıştığını anlayabiliyordum. Bu iş öyle yavaş ve zahmetli ilerliyordu ki yeni bulduğum güvenle kahkahayı bastım. Sonunda bir iki kez yutkundu ve yüzünde hâlâ o derin şaşkınlık ifadesiyle konuştu. Konuşabilmek için hançeri ağzından çıkarması gerekti; onun dışında kımıldamadı.
“Jim,” dedi, “galiba ikimiz de birbirimize dolandık; artık tayfa sözleşmesini imzalamamız gerekecek. Şu yalpa olmasa seni yakalamıştım, ama şansım yok, yok işte. Sanırım teslim olmam gerekecek. Görüyorsun ya Jim, bir gemi kaptanının senin gibi bir gemi miçosuna boyun eğmesi zor geliyor.”
Sözlerini keyifle dinleyip duvarın üstündeki horoz gibi kurum kurum sırıtıyordum ki bir anda sağ elini omzunun üzerinden geriye attı. Havayı ok gibi bir şey yararak geçti; bir darbe hissettim, ardından keskin bir acı saplandı ve omzumdan direğe çivilenmiş hâlde kaldım. O korkunç acı ve şaşkınlık anında—kendi isteğimle yaptığımı pek söyleyemem, bilinçli nişan almadığımdan da eminim—iki tabancam birden ateş aldı ve ikisi de ellerimden fırladı. Yalnızca tabancalar düşmedi: dümenci boğuk bir çığlıkla çarmıhlara tutunuşunu bıraktı ve başı önde suya daldı.
0219m
0247m
0251m
Bölüm etkileşimi
