50. bölüm · Belki Bir Ümit

50. Middlemist

SN_Crow .

O gece çok korkutucuydu. Bana nazik davranmıştı. O olduğundan bile şüphe duymuştum. İlk defa elleri canımı yakmamıştı. Gece uyanık kalmıştım. Uyuyamıyordum.

Kış yeniden gelmişti. Dışarıda fırtınayla karışık yağmur yağmaya başladı. İçerisi dışarıdan daha soğuk olmaya başlamışken birde içeriye dışarıdan su geliyordu. Duvar kenarına oturup dizlerimi kendime çektim. Tozlu örtüyü üzerime çekip resmen kendime koza gibi örtüye sarıldım.

Düşüncelerime dalarak uyuya kalmıştım. İçimdeki o korku ve yeniden bişey olacak hissi gelmişti. Kabuslarım yeniden gelmişti. Korku ile nerdeyse çığlık atacak şekilde uyanmıştım. Ellerimle ağzımı kapatıp ağlamaya başladım. Sesimin çıkmamasına özel olarak dikkat ediyordum.

Sabaha karşı tüm yer su olmuştu. Oda dışarıdan daha soğuk ve nemliydi. Tüm gece şimşekler çakıp durmuştu. Uyumakda zorlanmıştım. Battaniye ile yerdeki suların hepsini silmeye çalıştım ama hala dışarıdan su gelmeye devam etmişti. Bu yüzden suyun geldiği yere sadece battaniyeyi bastırabildim.

Uzun süre orda oturdum. Korumalardan biri yeniden gelerek kapıyı açtığında yemek saati olduğunu anladım ama bu sefer beni götürmek yerine köpek mama kabında yemeğimi getirmişti. Bişey demedim. Zaten direkt kapıyı kapatmıştı.

Sessizce elimi kullanarak yemeği yedim. Kabı dışarı bırakıp geri kapıyı kapattım. Saatlerce karşımdaki duvarı incelemeye başlamıştım. Aklımda yeniden Valentin gelip duruyordu. Onla hayal kurmayı hiç bırakmamıştım. Hala eğer kaçabilseydik nasıl bir hayatımız olurdu diye hayal kurup duruyordum.

Sürekli gözüm karşı tarafa dalıp duruyordu. Duvarların arkasında aynı tanda devam eden tık sesi duyuyordum. Odadan çıkıp etrafa baksamda hiç kimse yokdu. Geri küçük odaya geçip yere uzandım.

Sesler hala devam ediyordu. Akşama doğru odadam yeniden çıkmıştım. Malikanenin tüm ışıkları açık değildi. Sadece birkaç sarı lamba açıkdı. Zorlanarakda olsa üst kattaki koridora çıkmayı başardım. Sürekli arkamı kontrol ederek yine aynı kütüphane kapısının önüne gelmiştim. Kapıyı açamadım ama önünde uzun süre bekledim. Elim kapı kulbuna gitti.

Uzun süre etrafa bakmıştım hala izleniyor hissindeydim. Etrafa bakıp dursamda kimse yokdu. En son içimdeki küçük bir cesaretle kapıyı açmayı denedim ama kitliydi. Arkamı döndüğümde nerdeyse dibimde boyu benden uzun kırmızı gözlü biri duruyordu. Ağzımdan kısa bir çığlık çıktıkdan sonra hızla uzaklaştım.

Odama geçtim ama bir ada asla o siyah gögleyi görmemiştim sanırım ya gerçekden deliriyordum ya da o gece gördüğüm şey başka bişeydi. Gece uyuyamamıştım. Resmen iki üç gündür birkaç saatlik uyku ile duruyordum.