XXV. Yaşamak İçin Bir Sebep Aramıyorum

Artık yaşamak için tek bir sebep aramıyorum.

Çünkü benim sebebim bir insan olamaz.

Bir şehir olamaz.

Bir aile olamaz.

Bir aşk hiç olamaz.

O sebep ancak ben olabilirim.

Bir zamanlar bunu söylemek bile bana imkânsız gelirdi.

Şimdi ise kendime dönüp baktığımda, hayatın bana sunduğu bütün cevaplardan önce kendimi seçmem gerektiğini anlıyorum.

Huzuru istiyorum.

Özgürlüğü istiyorum.

Bazen sadece hiçbir şey düşünmeden uyumak istiyorum.

Bazen sevdiğim biriyle kahkaha atmak.

Bazen küçük bir evin bahçesinde oturup çay içmek.

Bazen hiçbir plan yapmadan yola çıkmak.

Bazen de yalnız kalmak.

Ve evet…

Bunların hepsini istiyorum.

Çünkü artık hayatın sadece dayanmak olmadığını öğreniyorum.

Ben değişeceğim.

Korkumu hiçe sayacağım.

Belki korka korka.

Belki titreyerek.

Ama yine de yürüyeceğim.

Çünkü yıllarca korkularımın bana çizdiği sınırların içinde yaşadım.

Şimdi o sınırları ben çizeceğim.

Ve kendimi hatırladığımda, aklımda yalnızca mutsuz, öfkeli, yaralı bir kız kalsın istemiyorum.

Ben mutlu hatırlanmak istiyorum.

Neşeli.

Güçlü.

Hayatın içinde gerçekten var olmuş biri olarak.

Bir gün geçmişteki beni öldürmek istemiyorum.

Onu yaşatmak istiyorum.

Çünkü o kızın bütün hatalarına, bütün korkularına, bütün yaralarına rağmen hâlâ içinde bir umut vardı.

Belki hayatın bana borcu yok.

Belki bazı şeyler hiç düzelmeyecek.

Belki bazı insanlar hiç değişmeyecek.

Belki bazı yollar gerçekten yanlış.

Ama yanlış bir yola girmiş olmak, yolun sonuna kadar orada kalmak zorunda olduğum anlamına gelmez.

Belki de…

yanlış yolu denemişsindir.

Belki de…

o yol bitmiştir.

Ama sen inancını kaybetme.

Umudunu kaybetme.

Çünkü bazen insanın elinde kalan son şey umut olur.

Ve bazen o küçücük şey,

insanı bir sabah yeniden uyandırmaya yeter.

Belki benim hikâyem de tam burada başlıyordur.

Hayatta kalmaya çalıştığım yerde değil.

İlk kez gerçekten yaşamayı seçtiğim yerde.