X. Sevmek

Birini sevince insan kendisini unutabiliyor.

Ben unuttum.

Bir zamanlar sevdiğim biri için kendimden vazgeçtiğim şeyler oldu.

O zaman bunu fedakârlık sanıyordum.

Şimdi biliyorum.

Sevgi insanın kendisini eksiltmesi değilmiş.

Birinin yanında kendin olarak kalabilmekmiş.

Elini tutarken kendi elini de unutmamak.

Onun hayatına yer açarken kendi hayatından bütün sandalyeleri kaldırmamak.

Bir insanı sevebilirim.

Çok sevebilirim.

Kıskanabilirim.

Özleyebilirim.

Korkabilirim.

Ama artık sevgiyi bir kafese çevirmek istemiyorum.

Ne kendimi içine kapatmak istiyorum ne de sevdiğim insanı.

Çünkü sevgi sahip olmak değil.

Yan yana durabilmek.

İki ayrı insan olarak aynı yerde kalabilmek.

Bir gün biri beni gerçekten anlarsa, korkacağım.

Çünkü anlaşılmak da bir çeşit çıplaklık.

Ama yine de isteyeceğim.

Bütün kusurlarımla.

Bütün korkularımla.

Bütün çelişkilerimle.

Çünkü ben artık birinin beni sevmesi için başka biri olmak istemiyorum.

Beni sevecekse, olduğum kişiyi sevsin.

Ve ben de onu severken kendimi geride bırakmayayım.

Belki sevginin en zor hâli budur.

Birini kaybetmekten korkarken bile kendini kaybetmemek.