ll. Benden Önce Büyüyen Çocuk

Çocukluğumu hatırladığımda ilk aklıma gelen şey bir oyuncak değil.

Sessizlik.

Bazı çocukların çocukluğu seslidir.

Koşarlar, bağırırlar, düşerler, ağlarlar, sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden koşarlar.

Benim çocukluğum daha çok kapıların arkasında geçti.

Dinleyerek.

Anlamaya çalışarak.

Korkarak.

Bazı çocuklar büyümeyi bekler.

Benim büyümem için kimse izin istemedi.

Bir sabah gözlerimi açtığımda elimde bir yetişkinin yükü yoktu belki ama omuzlarım çoktan küçücük bir çocuğun taşıyamayacağı kadar ağırdı.

Ne zaman olduğunu bilmiyorum.

Büyüdüğüm bir tarih yok.

Bir fotoğrafın arkasına yazılabilecek bir yaş yok.

Sadece zamanla çocukluğumun sesinin azaldığını hatırlıyorum.

Önce korku konuştu.

Sonra öfke.

Sonra nefret.

İçimde biriken her şey, yıllar geçtikçe başka bir dile dönüştü.

Küçükken susardım.

Şimdi susarsam içimde bir şeyler bağırıyor.

Bazen kendime baktığımda, yüzümün ardında kaç yaşında olduğumu bilmediğim bir kız görüyorum.

O kızın büyümeye zamanı olmadı.

Bir şeyleri anlaması gerekti.

Birilerini koruması gerekti.

Güçlü olması gerekti.

Korkmaması gerekti.

Sanki çocuk olmak bir lüksmüş gibi.

Sanki çocukların da bazen sadece çocuk olmaya hakkı yokmuş gibi.

Ben o hakkı kendime çok geç verdim.

Belki hâlâ veremedim.

Çünkü içimde hâlâ küçücük bir yer var.

Kimsenin bilmediği.

Kimsenin dokunamadığı.

Orada hâlâ korkan bir kız oturuyor.

Ve ben bazen ona kızıyorum.

“Neden hâlâ korkuyorsun?” diye.

Sonra fark ediyorum.

O korkması gereken yerde korkmuş.

Yanlış olan o değildi.

Yanlış olan, onun bu kadar erken öğrenmek zorunda kalmasıydı.

Belki büyümek yaş almak değil.

Belki insanın çocukken taşıdığı yüklerin altında ezilmeden kalabilmesi.

Ben kalamadım.

Bir tarafım hep orada kaldı.

Ama belki şimdi geri dönüp onu alabilirim.

Elinden tutup bugüne getirebilirim.

Ve ona ilk defa şunu söyleyebilirim:

Artık her şeyi sen taşımak zorunda değilsin.