XVII. Gece Üçte

Saat üçe yaklaşıyor.

Ev uyuyor.

Ben değil.

Valiz yatağın üzerinde açık duruyor.

İçine önce fotoğrafları koyuyorum.

Sonra eski eşyaları.

Anıları.

Birlikte çekilmiş birkaç fotoğrafı.

Sanki insan geçmişini valize sığdırabilirmiş gibi.

Bir şeyleri geride bırakmak için önce onları yanına almak ne kadar tuhaf.

Ceketimi giyiyorum.

Telefonumu cebime koyuyorum.

Kapıya birkaç saniye bakıyorum.

Sonra çıkıyorum.

Kimse bilmiyor.

Sokağa adım attığımda hava karanlık.

Hafif bir yağmur var.

Elimde valiz.

Kulağımda müzik.

Bir elimde sigara.

Ve önümde nereye gittiğini bilmediğim uzun bir yol.

Yürüyorum.

Çünkü yürümek kafamın içindeki sesleri biraz kısıyor.

Her adımda bir düşünce geride kalıyor sanki.

Bir sokak.

Bir ev.

Bir anı.

Bir insan.

Bir korku.

Yağmur saçlarıma düşüyor.

İlk defa rahatsız etmiyor.

Aksine, üzerimdeki bütün ağırlığı yıkayıp götürecekmiş gibi geliyor.

Sonra ağlamaya başlıyorum.

Vedaları hiç sevmedim.

Belki de bu yüzden hiç gitmeyi beceremedim.

Çünkü gitmek yalnızca kendinden kurtulmak değil.

Geride bıraktıklarının yüzünü de yanında taşımak.

Annem geliyor aklıma.

Kardeşim.

Valizin sapı elimde ağırlaşıyor.

Bir an duruyorum.

İçimde iki ayrı insan birbirine bakıyor.

Biri:

“Devam et.”

Diğeri:

“Onları bırakamazsın.”

İşte tam orada anlıyorum.

Benim zincirim kapıda değil.

Sevdiklerimde.

Onları geride bırakma ihtimali, özgürlüğümden daha ağır geliyor.

Belki bir gün onları da yanıma alırım.

Belki bir gün gerçekten gideriz.

Ama bu gece değil.

Bu gece yalnızca birkaç sokak yürüyorum.

Sonra geri dönüyorum.

Kapıyı yeniden açtığımda hiçbir şey değişmemiş oluyor.

Ev aynı ev.

Duvarlar aynı.

Hayat aynı.

Ama ben aynı değilim.

Çünkü ilk defa kaçmayı düşündüğüm için kendime kızmıyorum.

Belki kaçmak istemek kötü bir şey değildir.

Belki bazen insanın içinde biriken “gitmek istiyorum” cümlesi, aslında “böyle yaşamak istemiyorum” demektir.

Valizi tekrar açıyorum.

Fotoğrafları çıkarıyorum.

Ama en üste bir şey bırakıyorum.

Küçük bir umut.

Bir gün.

Belki.

Ve içimden sessizce söylüyorum:

Sonunda başaracaksın, güzel kızım.

Bu gece olmadı.

Ama belki başka bir gece olur.