XIII. İnsanlara Rağmen Değil, İnsanlarla

İnsanlardan vazgeçmek kolay geliyor bazen.

Çünkü gitmelerine alıştığında, kalmalarına güvenemiyorsun.

Birinin sana yaklaşması bile içinde küçük bir alarm çaldırıyor.

“Dikkat et.”

“Çok yaklaşma.”

“Alışma.”

“Sonra canın yanar.”

Bu sesleri uzun zamandır tanıyorum.

Bazen birinin iyi niyetinden bile şüphe ediyorum.

Çünkü güvenmek benim için bir kapıyı açmak değil.

Kendimi kapının arkasından göstermek.

Ve ben yıllarca kendimi sakladım.

Sonra biri çıktı karşıma.

Bana güvenmeyi öğretmedi belki.

Ama güvenmenin mümkün olabileceğini gösterdi.

Hayatımda bazı insanların varlığı, karanlık bir odada pencerenin açılması gibiydi.

Odayı bir anda aydınlatmadı.

Ama içeride hava olduğunu hatırlattı.

Bazen insanın ihtiyacı olan şey kurtarılmak değil.

Birinin yanında biraz daha az yalnız hissetmek.

Birlikte gülmek.

Saçma bir şey konuşmak.

Bir filmi yarıda bırakıp başka bir şeyden bahsetmek.

Bir kahvenin soğumasını fark etmeden saatlerce oturmak.

Hayatın bütün ağırlığını birkaç saatliğine masanın üzerinde bırakmak.

Ben bunları özlemişim.

Belki de insanları değil, insanlarla birlikte kendim olabilmeyi özlemişim.

Ama yine de korkuyorum.

Çünkü sevdiğim birinin gitme ihtimali, daha gitmeden içimde bir boşluk açıyor.

Bu yüzden bazen insanları kendimden uzaklaştırıyorum.

Gitmesinler diye.

Ne kadar saçma.

Birini kaybetmemek için ondan uzaklaşmak.

Kalmasını istediğim kişiye, gitmesi için yol açmak.

Belki insanın kendi kendine yaptığı en acımasız şeylerden biri bu.

Ama artık bunu değiştirmek istiyorum.

Seveceğim.

Korkarak da olsa.

Güvenmeye çalışacağım.

Şüphelerim olsa da.

Birine hayatımın tamamını vermeyeceğim.

Ama hayatımda ona bir yer açacağım.

Çünkü artık şunu biliyorum:

İnsanlardan vazgeçerek incinmekten kurtulamıyorsun.

Sadece güzel şeylerin de sana ulaşmasını engelliyorsun.

Belki dünya hâlâ sert.

Belki insanlar hâlâ gider.

Ama aralarında kalanlar da var.

Ve ben ilk defa kalabilecek ihtimaline de inanmak istiyorum.