XVI. Kendimi Seçtiğim Gün

Hayatımda verdiğim en büyük kararın ne olduğunu düşündüğümde aklıma bir şehir, bir okul, bir iş ya da bir insan gelmiyor.

Kendim geliyorum.

Yaşamak.

Ne kadar basit bir kelime.

Dört harf.

Ama benim için yıllarca bir hedef kadar uzaktı.

Mutlu olmaya çalışmak bile bazen başlı başına bir mücadeleydi. İnsanların doğal olarak yaptığı şeyleri ben öğrenmek zorunda kaldım. Kendimi sevmeyi. Kendime iyi davranmayı. Bir sabah uyandığımda hayatın yalnızca katlanılması gereken uzun bir gün olmadığını düşünmeyi.

Bana hayatımı değiştirme şansı verselerdi, nereden başlayacağımı bilemezdim.

Belki en başından.

Belki başka bir aileden.

Belki başka bir çocukluktan.

Çünkü insanın geldiği ev, bazen bütün hayatının sesini belirliyor.

Benim evimde bazı sesler hiç susmadı.

Ben de o seslerin arasında kendimi duymayı unuttum.

Şimdi geriye dönüp bakınca, başka türlü büyümüş olsaydım başka biri olur muydum diye düşünüyorum.

Belki daha sakin.

Belki daha kolay güvenen.

Belki insanlara bakarken önce kötülüğü aramayan biri.

Belki kendisini sevmeyi bu kadar geç öğrenmeyen.

Ama artık geçmişle pazarlık yapmanın hiçbir anlamı yok.

Çünkü geçmiş, verdiğim bütün savaşlara rağmen geri dönüp değişmiyor.

Ben de onunla birlikte yaşamayı öğreniyorum.

Bazen hâlâ yoruluyorum.

Bazen tek istediğim, sevdiğim insanın kollarında uyuyup birkaç saatliğine bütün dünyayı dışarıda bırakmak.

Kimsenin benden bir şey beklemediği.

Kimsenin beni bir yere yetiştirmediği.

Kimsenin omzuma yeni bir yük bırakmadığı bir uyku.

Belki huzur benim için budur.

Kaçmak değil.

Bir süreliğine hiçbir yere yetişmek zorunda olmamak.

Ama içimde başka bir istek daha var.

Gitmek.

Bir gün kimseyi düşünmek zorunda kalmadan çantamı alıp çıkabilmek.

Arkamda kim kalır, kim üzülür, kim ne düşünür diye hesaplamadan.

Sadece kapıyı kapatıp yürümek.

Belki özgürlük benim için hiçbir yere ait olmamak değil.

İlk defa kendi hayatıma ait olmak.

Ve bugün kendime verdiğim en büyük söz şu:

Bir gün bütün bunların arasından kendimi çıkaracağım.

Belki yavaş.

Belki tökezleyerek.

Belki korkarak.

Ama çıkaracağım.

Çünkü hayatımda ilk defa bir şeyden vazgeçmek istemiyorum.

Kendimden.