Adanın Kızı Anne kitap kapağı

38. bölüm / 41

XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak
  1. 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
  12. 12 XII. Bölüm1.594 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
  14. 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
  15. 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
  16. 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
  17. 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
  18. 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
  22. 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
  23. 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
  27. 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
  29. 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
  36. 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime · Okuduğun bölüm
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
  41. 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime

XXXVIII. Bölüm

Yalancı Şafak
“Bir düşün—gelecek hafta bu gece Avonlea’da olacağım—ne hoş bir düşünce!” dedi Anne, Bayan Rachel Lynde’in yorganlarını koyduğu kutunun üzerine eğilerek. “Ama bir düşün—gelecek hafta bu gece Patty’nin Yeri’nden sonsuza dek ayrılmış olacağım—ne korkunç bir düşünce!”

“Bütün kahkahalarımızın hayaleti, Bayan Patty ile Bayan Maria’nın genç kızlık düşlerinde yankılanır mı acaba?” diye düşündü Phil.

Bayan Patty ile Bayan Maria, yaşanabilir dünyanın büyük bölümünü dolaştıktan sonra eve dönüyorlardı.

Bayan Patty şöyle yazmıştı: “Mayısın ikinci haftasında döneceğiz. Karnak’taki Krallar Salonu’ndan sonra Patty’nin Yeri küçük görünebilir, ama ben yaşamak için büyük yerleri hiç sevmedim. Eve döneceğime de çok sevineceğim. Hayatın ilerleyen dönemlerinde yolculuğa çıkarsan, önünde fazla zaman kalmadığını bildiğin için çok gezmeye yatkın oluyorsun; üstelik insanın aklına bir kez düştü mü gitgide daha çok istiyor. Maria’nın bir daha huzur bulabileceğinden korkuyorum.”

“Hayallerimi ve düşlerimi, benden sonra gelene bereket getirsinler diye burada bırakacağım,” dedi Anne, üç mutlu yıl geçirdiği güzel mavi odasına özlemle bakarak. Penceresinde diz çöküp dua etmiş, çamların ardında batan güneşi izlemek için pencereden dışarı eğilmişti. Sonbahar yağmurunun damlalarının cama vuruşunu dinlemiş, baharda pencere pervazına konan kızılgerdanları sevinçle karşılamıştı. Eski düşler odalara musallat olabilir miydi diye merak etti; insan sevinip acı çektiği, güldüğü ve ağladığı bir odadan sonsuza dek ayrılırken, kendisinden bir şeylerin—elle tutulmaz, gözle görülmez ama yine de gerçek bir şeylerin—sesli bir anı gibi geride kalıp kalmadığını düşündü.

“Bence,” dedi Phil, “insanın düş gördüğü, kederlendiği, sevindiği ve yaşadığı bir oda, bu süreçlerle ayrılmaz biçimde bağ kurar ve kendine özgü bir kişilik edinir. Elli yıl sonra bu odaya girsem bana ‘Anne, Anne’ diye sesleneceğinden eminim. Burada ne güzel zamanlar geçirdik, canım! Ne sohbetler, şakalar, dostça eğlenceler! Ah, Tanrım! Haziranda Jo’yla evleneceğim ve mutluluktan havalara uçacağımı biliyorum. Ama şu an Redmond’daki bu güzel hayatın sonsuza dek sürmesini istiyorum.”

“Şu an benim de bunu dileyecek kadar mantıksız olduğumu kabul ediyorum,” dedi Anne. “Sonradan hangi derin sevinçler bizi beklerse beklesin, burada yaşadığımız kadar keyifli ve tasasız bir hayatı bir daha yaşayamayacağız. Sonsuza dek bitti, Phil.”

“Paslı’yı ne yapacaksın?” diye sordu Phil; ayrıcalıklı kedi usulca odaya giriyordu.

“Onu Joseph’le Sarah Kedi’yle birlikte eve götüreceğim,” diye açıkladı Paslı’nın ardından odaya giren Jamesina Teyze. “Birlikte yaşamayı öğrenmişken bu kedileri ayırmak yazık olur. Kedilerin de insanların da öğrenmesi zor bir ders.”

“Paslı’dan ayrılacağıma üzülüyorum,” dedi Anne içtenlikle. “Ama onu Green Gables’a götürmenin anlamı yok. Marilla kedilerden nefret eder, Davy de canından bezdirene kadar onu rahatsız eder. Üstelik evde uzun süre kalacağımı sanmıyorum. Summerside Lisesi müdürlüğü teklif edildi.”

“Kabul edecek misin?” diye sordu Phil.

“H-henüz karar vermedim,” diye yanıtladı Anne, şaşkınlıkla kızararak.

Phil anlayışla başını salladı. Elbette Roy konuşmadan Anne planlarını kesinleştiremezdi. Yakında konuşacaktı—bundan kuşku yoktu. Anne’in de o “Lütfen benimle evlenir misin?” sorusuna “evet” diyeceğinden kuşku yoktu. Anne bu durumu pek telaşlanmadan kabulleniyordu. Roy’ya derinden âşıktı. Doğru, aşk hayal ettiği gibi değildi. Ama Anne kendi kendine yorgun yorgun sordu: Hayatta herhangi bir şey, insanın hayal ettiği gibi miydi? Çocukluğunda yaşadığı o eski elmas hayal kırıklığı yinelenmişti—beklediği mor görkemin yerine soğuk bir ışıltı görünce duyduğu düş kırıklığının aynısı. “Benim elmas anlayışım bu değil,” demişti. Ama Roy sevimli bir delikanlıydı ve hayatlarında tarif edemediği bir coşku eksik olsa bile birlikte çok mutlu olacaklardı. Roy o akşam aşağı gelip Anne’i parkta yürümeye davet ettiğinde Patty’nin Yeri’ndeki herkes ne söylemeye geldiğini biliyordu; Anne’in vereceği yanıtı da herkes biliyor ya da bildiğini sanıyordu.

“Anne çok talihli bir kız,” dedi Jamesina Teyze.

“Öyle sanırım,” dedi Stella omuz silkerek. “Roy iyi bir delikanlı, o ayrı. Ama onda gerçekten hiçbir şey yok.”

“Bu sözün kıskançlık kokuyor, Stella Maynard,” dedi Jamesina Teyze azarlayarak.

“Öyle, ama kıskanmıyorum,” dedi Stella sakince. “Anne’i seviyorum, Roy’dan da hoşlanıyorum. Herkes onun çok parlak bir evlilik yapacağını söylüyor, artık Bayan Gardner bile onu çekici buluyor. Her şey sanki gökten inmiş gibi görünüyor ama benim kuşkularım var. Bundan da sen yararlan, Jamesina Teyze.”

Roy, Anne’e ilk tanıştıkları yağmurlu gün konuştukları liman kıyısındaki küçük çardakta evlenme teklif etti. Anne, tam da bu yeri seçmesini çok romantik buldu. Teklifi de, Ruby Gillis’in hayranlarından birinin yaptığı gibi, Kur Yapma ve Evlilik Adabı kitabından kopyalamışçasına güzel sözlerle doluydu. Her şey kusursuzdu. Üstelik samimiydi. Roy’nun söylediklerini içtenlikle söylediğinden kuşku yoktu. Senfoniyi bozacak tek bir sahte nota bile yoktu. Anne, tepeden tırnağa heyecandan titremesi gerektiğini düşündü. Ama öyle değildi; korkunç derecede sakindi. Roy yanıtını beklerken, kaderini belirleyecek o evet’i söylemek üzere dudaklarını araladı. Derken—bir uçurumdan geri çekiliyormuş gibi titrediğini fark etti. O an, göz kamaştırıcı bir aydınlanma şimşeğiyle, bize önceki bütün yılların öğrettiklerinden fazlasını öğreten o anlardan biriydi. Elini Roy’nunkinden çekti.

“Ah, seninle evlenemem—evlenemem—evlenemem,” diye haykırdı, çılgınca.

Roy’un yüzü bembeyaz kesildi; bir yandan da oldukça aptalca görünüyordu. Haksız sayılmazdı—kendinden çok emin olmuştu.

“Ne demek istiyorsun?” diye kekeledi.

“Seninle evlenemeyeceğimi söylüyorum,” diye çaresizce tekrarladı Anne. “Evlenebilirim sanmıştım—ama evlenemem.”

“Neden evlenemiyorsun?” diye sordu Roy, daha sakin bir sesle.

“Çünkü—seni yeterince sevmiyorum.”

Roy’un yüzüne kıpkırmızı bir çizgi yayıldı.

“Yani iki yıldır yalnızca eğleniyor muydun?” dedi yavaşça.

“Hayır, hayır, öyle yapmadım,” diye soluk soluğa karşılık verdi zavallı Anne. Ah, bunu nasıl açıklayabilirdi? Açıklayamazdı. Bazı şeyler açıklanamaz. “Seni sevdiğimi sanıyordum—gerçekten öyle sanıyordum—ama artık sevmediğimi biliyorum.”

“Hayatımı mahvettin,” dedi Roy acı acı.

“Beni bağışla,” diye yalvardı Anne, perişan halde; yanakları yanıyor, gözleri sızlıyordu.

Roy arkasını döndü ve birkaç dakika denize bakarak durdu. Anne’in yanına döndüğünde yeniden bembeyaz kesilmişti.

“Bana hiç umut veremez misin?” dedi.

Anne sessizce başını iki yana salladı.

“Öyleyse—hoşça kal,” dedi Roy. “Bunu anlayamıyorum—senin, sandığım kadın olmadığına inanamıyorum. Ama birbirimize sitem etmenin faydası yok. Hayatım boyunca sevebileceğim tek kadın sensin. En azından dostluğun için teşekkür ederim. Hoşça kal, Anne.”

“Hoşça kal,” diye kekeledi Anne. Roy gittikten sonra çardakta uzun süre oturup limanın yukarısında karaya doğru sinsice ve durmaksızın ilerleyen beyaz sisi izledi. Bu, aşağılanma, kendinden tiksinme ve utanç saatiydi. Dalgaları üzerinden geçip gitti. Yine de bütün bunların altında, tuhaf bir özgürlüğe kavuşmuşluk duygusu vardı.

Alacakaranlıkta Patty’nin Yeri’ne süzüldü ve odasına kaçtı. Ama Phil pencere kenarındaki sedirde oturuyordu.

“Bekle,” dedi Anne, olacakları düşününce kızararak. “Sana söyleyeceklerimi duyana kadar bekle. Phil, Roy benimle evlenmek istedi—ben de reddettim.”

“Sen—onu reddettin mi?” dedi Phil, şaşkınlıkla.

“Evet.”

“Anne Shirley, aklını mı kaçırdın?”

“Sanırım kaçırmadım,” dedi Anne yorgun bir sesle. “Ah, Phil, bana çıkışma. Anlamıyorsun.”

“Elbette anlamıyorum. İki yıldır Roy Gardner’ı her yönden yüreklendiriyorsun—şimdi de onu reddettiğini söylüyorsun. Demek onunla rezilce flört ettin. Anne, senden bunu beklemezdim.”

“Onunla flört etmiyordum—son dakikaya kadar onu sevdiğimi gerçekten sanıyordum—sonra—işte, onunla asla evlenemeyeceğimi anladım.”

“Sanırım,” dedi Phil acımasızca, “onunla parası için evlenmeyi düşünüyordun, sonra da içindeki iyilik buna engel oldu.”

“Öyle düşünmedim. Parasını hiç aklımdan geçirmedim. Ah, bunu sana da ona anlatabildiğimden fazla açıklayamam.”

“Doğrusu, Roy’ya çok kötü davrandığını düşünüyorum,” dedi Phil öfkeyle. “Yakışıklı, zeki, zengin ve iyi biri. Daha ne istiyorsun?”

“Hayatımda yeri olan birini istiyorum. Onun yok. Başta yakışıklılığına ve romantik iltifatlar etme becerisine kapılıp ayaklarım yerden kesildi; sonra da kara gözlü idealim olduğu için âşık olmam gerektiğini düşündüm.”

“Kendi ne istediğimi bilmediğim için yeterince kötüyüm, ama sen daha da beter bir durumdasın,” dedi Phil.

“Ne istediğimi biliyorum,” diye itiraz etti Anne. “Sorun şu ki aklım değişiyor; sonra da onu yeniden tanımam gerekiyor.”

“Peki, sana bir şey söylemenin faydası yok sanırım.”

“Gerek yok, Phil. Yerlerde sürünüyorum. Bu, her şeyi ters yüz edip mahvetti. Redmond günlerini artık bu akşamın utancını hatırlamadan düşünemeyeceğim. Roy benden nefret ediyor—sen benden nefret ediyorsun—ben de kendimden nefret ediyorum.”

“Zavallı sevgilim,” dedi Phil, yumuşayarak. “Gel de sana sarılıp teselli edeyim. Sana çıkışmaya hakkım yok. Jo’yla tanışmasaydım Alec ya da Alonzo’yla evlenirdim. Ah, Anne, gerçek hayatta her şey ne kadar iç içe. Romanlardaki gibi belirgin çizgilerle ayrılmış, tertipli değiller.”

“Yaşadığım sürece bir daha kimse benden onunla evlenmemi istemesin,” diye hıçkırdı zavallı Anne; bunu gerçekten kastettiğine yürekten inanıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…