Bölümler 41Şu an: XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XLI. Bölüm
Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar
“Bugün öğleden sonra, eski günlerdeki gibi eylül ormanlarında, ‘baharatın yetiştiği tepelerin üzerinden’ bir gezintiye çıkalım diye geldim,” dedi Gilbert, verandanın köşesinden aniden dönerek. “Hester Gray’in bahçesine gitmeye ne dersin?”
Taş basamakta oturan Anne, kucağı soluk renkli, incecik yeşil bir kumaşla dolu hâlde, biraz şaşkınca başını kaldırdı.
“Ah, keşke çıkabilsem,” dedi yavaşça, “ama gerçekten gelemem Gilbert. Bu akşam Alice Penhallow’un düğününe gidiyorum, biliyorsun. Bu elbiseye bir şeyler yapmam gerek; bitirdiğimde de hazırlanma vakti gelmiş olacak. Çok üzgünüm. Gelmeyi çok isterdim.”
“Öyleyse yarın öğleden sonra gelebilir misin?” diye sordu Gilbert; pek de hayal kırıklığına uğramış görünmüyordu.
“Evet, sanırım gelebilirim.”
“Öyleyse yarın yapmam gereken bir işi şimdi halletmek için hemen eve gideyim. Demek Alice Penhallow bu akşam evleniyor. Bir yazda üç düğün görüyorsun Anne—Phil’inki, Alice’inki, Jane’inki. Jane’i düğününe beni çağırmadığı için asla affetmeyeceğim.”
“Davet edilmesi gereken koskoca Andrews ailesini düşünürsen onu suçlayamazsın. Ev hepsini almazdı. Ben ancak Jane’in eski arkadaşı olduğum için davet edildim—en azından Jane’in hatırına. Bayan Harmon’ın beni çağırma nedeni ise Jane’in olağanüstü güzelliğini görmemi sağlamaktı sanırım.”
“O kadar çok elmas takmış ki elmasların nerede bittiğini, Jane’in nerede başladığını anlayamamışsın; doğru mu?”
Anne güldü.
“Gerçekten de epey elmas takmıştı. Elmaslar, beyaz saten, tül, dantel, güller ve portakal çiçekleri arasında uslu, ufak tefek Jane neredeyse gözden kaybolmuştu. Ama çok mutluydu; Bay Inglis de, Bayan Harmon da öyle.”
“Bu akşam giyeceğin elbise bu mu?” diye sordu Gilbert, tüllere ve fırfırlara bakarak.
“Evet. Güzel değil mi? Saçlarıma yıldız çiçekleri takacağım. Hayaletli Orman bu yaz onlarla dolu.”
Gilbert birden Anne’i fırfırlı yeşil bir elbise içinde hayal etti; elbisenin yakasından kollarının ve boynunun genç kızlara özgü kıvrımları görünüyordu, kızıl saçlarının bukleleri arasındaysa beyaz yıldızlar parlıyordu. Bu hayal nefesini kesiverdi. Ama belli etmeden arkasını döndü.
“Pekâlâ, yarın gelirim. Bu akşam iyi eğlenceler.”
Anne, Gilbert uzaklaşırken arkasından baktı ve iç geçirdi. Gilbert arkadaş canlısıydı—hem de çok arkadaş canlısı—fazlasıyla arkadaş canlısı. İyileşmesinden sonra Green Gables’a sık sık gelmiş, eski dostluklarının bir kısmı geri dönmüştü. Ama Anne artık bununla yetinemiyordu. Aşk gülü, dostluk çiçeğini yanında solgun ve kokusuz bırakıyordu. Anne yine Gilbert’ın ona artık dostluktan başka bir şey duyup duymadığından kuşkulanmaya başlamıştı. Sıradan gün ışığında, o kendinden emin olduğu büyülü sabahtaki ışıl ışıl kesinlik sönüp gitmişti. Yanlışının asla düzeltilemeyeceği korkusu peşini bırakmıyordu. Belki de Gilbert’ın sevdiği kişi Christine’di. Hatta belki onunla nişanlıydı. Anne, yüreğindeki huzursuz umutları bastırıp aşkın yerini iş ve tutkunun alacağı bir geleceğe kendini alıştırmaya çalıştı. Öğretmen olarak yüce olmasa da yararlı işler yapabilirdi; küçük eskizlerinin bazı yayın kurullarında kazanmaya başladığı başarı da filizlenen edebiyat düşleri için iyiye işaretti. Ama—ama—Anne yeşil elbisesini eline alıp yine iç geçirdi.
Ertesi öğleden sonra Gilbert geldiğinde Anne onu bekliyordu; önceki gecenin bütün neşesinden sonra şafak kadar taze, yıldız kadar güzeldi. Yeşil bir elbise giymişti—düğünde giydiği değil, Gilbert’ın bir Redmond davetinde özellikle beğendiğini söylediği eski elbisesini. Saçlarının zengin tonlarını, gözlerinin yıldızlı griliğini ve teninin süsen çiçeğini andıran narinliğini ortaya çıkaran tam da bu yeşil tonuydu. Gölgeli bir orman yolunda yürürlerken Gilbert yan gözle Anne’e baktı ve onun hiç bu kadar güzel görünmediğini düşündü. Anne de ara sıra yan gözle Gilbert’a bakıyor, hastalığından beri ne kadar olgunlaştığını düşünüyordu. Sanki çocukluğu sonsuza dek geride bırakmıştı.
Gün de yol da güzeldi. Eski banka oturmak üzere Hester Gray’in bahçesine vardıklarında Anne neredeyse üzülüyordu. Ama orası da güzeldi—Diana, Jane, Priscilla ve Anne’in bulduğu o uzak Altın Piknik günü kadar güzeldi. O zaman nergisler ve menekşelerle şenlenmişti; şimdi köşelerde altınbaşaklar peri meşalelerini yakmış, yıldızçiçekleri bahçeye mavi benekler serpiştirmişti. Dere çağlayışının sesi, huşların vadisinden ormanın içinden yükseliyor, eski çekiciliğini taşıyordu; ılık havada denizin mırıltısı vardı; ötede tarlaları, nice yaz güneşinde gümüşümsü griye ağarmış çitler çevreliyor, sonbahar bulutlarının gölgeleri uzun tepelere şal gibi seriliyordu. Batı rüzgârı eserken eski düşler geri döndü.
“Sanırım,” dedi Anne usulca, “‘düşlerin gerçekleştiği ülke’ şuradaki küçük vadinin ötesinde, ilerideki mavi pusun içinde.”
“Gerçekleşmemiş düşlerin var mı Anne?” diye sordu Gilbert.
Sesindeki bir şey—Patty’nin Yeri’ndeki meyve bahçesinde yaşadıkları o mutsuz akşamdan beri duymadığı bir şey—Anne’in yüreğini çılgınca çarptırdı. Ama hafif bir tavırla karşılık verdi.
“Elbette var. Herkesin vardır. Bütün düşlerimizin gerçekleşmesi iyi olmazdı. Düşleyecek hiçbir şeyimiz kalmasa ölüden farksız olurduk. Şu alçalan güneşin yıldızçiçekleriyle eğreltiotlarından çıkardığı koku ne güzel. Keşke kokuları da görebilseydik. Eminim çok güzel görünürlerdi.”
Gilbert’ın böylece konuyu değiştirmesine izin yoktu.
“Benim bir düşüm var,” dedi yavaşça. “Bunun gerçekleşmesi bana çoğu zaman imkânsız görünse de düşlemeyi sürdürüyorum. İçinde bir ocak ateşi, bir kediyle bir köpek, dostların ayak sesleri olan bir yuva düşlüyorum—ve seni!”
Anne konuşmak istedi ama tek kelime çıkaramadı. Mutluluk bir dalga gibi üzerine çöküyordu. Neredeyse korkutmuştu onu.
“İki yıldan fazla zaman önce sana bir soru sormuştum Anne. Bugün yeniden sorarsam bana farklı bir yanıt verir misin?”
Anne hâlâ konuşamıyordu. Ama sayısız kuşağın aşk coşkusuyla ışıldayan gözlerini kaldırıp bir an onunkilere baktı. Gilbert başka bir yanıt istemedi.
Eski bahçede, Eden’de akşamın çöküşü nasıl tatlı olmuş olmalıysa öyle tatlı bir alacakaranlık çökerken oyalanıp kaldılar. Konuşacak ve anacak öyle çok şey vardı ki—söylenenleri, yapılanları, duyulanları, düşünülenleri, hissedilenleri ve yanlış anlaşılanları.
“Christine Stuart’ı sevdiğini sanmıştım,” dedi Anne ona; Roy Gardner’ı sevdiğini düşünmesi için Gilbert’a her türlü nedeni vermemiş gibi sitem ediyordu.
Gilbert delikanlılar gibi güldü.
“Christine kendi kasabasından biriyle nişanlıydı. Ben bunu biliyordum, o da bildiğimi biliyordu. Erkek kardeşi mezun olduğunda, kız kardeşinin ertesi kış müzik eğitimi almak için Kingsport’a geleceğini söyledi; kimseyi tanımadığı ve çok yalnız kalacağı için ona biraz göz kulak olmamı istedi. Ben de oldum. Sonra Christine’i kendi kişiliği için sevdim. Tanıdığım en iyi kızlardan biridir. Üniversite dedikodularında birbirimize âşık olduğumuz söyleniyordu; umurumda değildi. Anne, bana beni asla sevemeyeceğini söylediğinden sonra bir süre hiçbir şeyin pek önemi kalmamıştı. Senden başka kimse yoktu—benim için senden başka hiç kimse olamazdı. Okulda başıma tahtanı kırdığın günden beri seni seviyorum.”
“Böyle küçük bir budalayken beni sevmeyi nasıl sürdürdün, anlamıyorum,” dedi Anne.
“Eh, sevmemeye çalıştım,” dedi Gilbert içtenlikle. “Kendine taktığın sıfatı hak ettiğini düşündüğüm için değil; Gardner ortaya çıktıktan sonra benim hiç şansım kalmadığına emin olduğum için. Ama başaramadım—ve şu iki yıl boyunca onunla evleneceğine inanmanın, nişanının her an ilan edileceğini her hafta bir meraklının ağzından işitmenin benim için ne anlama geldiğini sana anlatamam. Ateşim geçtikten sonra yatakta doğrulup oturduğum o kutlu güne kadar buna inandım. Phil Gordon’dan—daha doğrusu Phil Blake’ten—bir mektup aldım. Bana seninle Roy arasında gerçekten hiçbir şey olmadığını yazmış, ‘bir daha denememi’ önermişti. İşte o zaman doktor iyileşmemin hızına şaşıp kaldı.”
Anne güldü—sonra ürperdi.
“Ölmek üzere olduğunu sandığım geceyi asla unutamam Gilbert. Ah, anlamıştım—o zaman anlamıştım—ama artık çok geç sanmıştım.”
“Ama geç değildi sevgilim. Ah Anne, şimdi her şeyin karşılığını alıyoruz, değil mi? Bu günün bize getirdiği armağanı ömrümüz boyunca kutsal bir güzellik günü olarak anmaya karar verelim.”
“Mutluluğumuzun doğum günü,” dedi Anne usulca. “Hester Gray’in bu eski bahçesini hep sevmişimdir; artık benim için daha da kıymetli olacak.”
“Ama Anne, senden uzun süre beklemeni istemem gerekecek,” dedi Gilbert üzgünce. “Tıp eğitimimi bitirmem üç yılımı alacak. O zaman bile elmaslı güneş biçimli süsler ve mermer salonlar olmayacak.”
Anne güldü.
“Ben elmaslı güneş biçimli süsler, mermer salonlar istemiyorum. Yalnızca seni istiyorum. Phil kadar utanmaz olduğumu görüyorsun. Elmaslı güneş biçimli süsler ve mermer salonlar elbette güzel olabilir ama onlar olmadan ‘hayal gücüne daha çok yer’ kalıyor. Beklemeye gelince, o hiç önemli değil. Birbirimiz için çalışıp beklerken—ve düşler kurarken—mutlu olacağız. Ah, düşler artık çok tatlı olacak.”
Gilbert onu kendine çekip öptü. Sonra alacakaranlıkta, aşkın gelinlik ülkesinde kral ve kraliçe tacı giymişçesine, en güzel çiçeklerle çevrili dolambaçlı yollardan ve umutla anı rüzgârlarının estiği perili çayırlardan geçerek birlikte eve yürüdüler.
Bölüm etkileşimi
