Bölümler 41Şu an: XXXIII. Bölüm
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime · Okuduğun bölüm
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXIII. Bölüm
“Gelip durdu, gelip durdu”
Üç gün sonra Anne okuldan eve geldiğinde Janet’i ağlarken buldu. Janet’le gözyaşları öylesine uyumsuz görünüyordu ki Anne gerçekten endişelendi.
“Ah, ne oldu?” diye kaygıyla sordu.
“Bugün—bugün kırk yaşıma bastım,” diye hıçkırdı Janet.
“Dün de neredeyse o yaştaydın, bir şey olmadı,” dedi Anne, gülümsememeye çalışarak onu teselli etti.
“Ama—ama,” diye sürdürdü Janet, kocaman bir yutkunmayla, “John Douglas benden onunla evlenmemi istemeyecek.”
“Ah, ister elbette,” dedi Anne pek de inandırıcı olmayan bir sesle. “Ona zaman tanımalısın, Janet.”
“Zaman!” dedi Janet, tarif edilemez bir küçümsemeyle. “Yirmi yılı oldu. Daha ne kadar zaman istiyor?”
“John Douglas’ın yirmi yıldır seni görmeye geldiğini mi söylüyorsun?”
“Evet. Bir kere olsun benimle evlilikten söz etmedi. Artık edeceğine de inanmıyorum. Bunu bir tek kişiye bile anlatmadım ama galiba sonunda biriyle konuşup içimi dökmezsem delireceğim. John Douglas annem ölmeden önce, yirmi yıl evvel benimle görüşmeye başladı. Gelip durdu, sonra bir süre geçince ben de yorganlar falan dikmeye başladım; ama evlenmekten hiç söz etmedi, yalnızca gelip durdu. Yapabileceğim bir şey yoktu. Birlikte görüşmeye başlayalı sekiz yıl olmuştu ki annem öldü. O zaman belki açıkça konuşur diye düşündüm; sonuçta dünyada yapayalnız kalmıştım. Bana karşı çok iyi ve anlayışlıydı, benim için elinden geleni yaptı ama evlenelim demedi. O zamandan beri böyle sürüp gidiyor. İnsanlar beni suçluyor. Annesi çok hastalıklı olduğu ve ona bakma zahmetine katlanmak istemediğim için onunla evlenmediğimi söylüyorlar. Oysa John’un annesine bakmaya bayılırdım! Ama öyle sanmalarına izin veriyorum. Bana acımalarındansa beni suçlamalarını yeğlerim! John’un benden evlenmemi istememesi o kadar utanç verici ki. Peki neden istemiyor? Sebebini bir bilsem, sanırım bu kadar dert etmezdim.”
“Belki de annesi onun kimseyle evlenmesini istemiyordur,” diye öne sürdü Anne.
“Ah, istiyor. John’un vakti gelmeden yerini yurdunu kurduğunu görmeye bayılacağını bana defalarca söyledi. Ona hep imalarda bulunuyor—geçen gün sen de duydun. Neredeyse yerin dibine girecektim.”
“Aklım almıyor,” dedi Anne çaresizce. Ludovic Speed’i düşündü. Ama iki durum birbirine benzemiyordu. John Douglas, Ludovic gibi bir adam değildi.
“Biraz daha cesur olmalısın, Janet,” diye kararlılıkla sürdürdü. “Neden çoktan başından savmadın onu?”
“Yapamadım,” dedi zavallı Janet yürek burkan bir sesle. “Görüyorsun ya Anne, John’u hep çok sevdim. Başka isteyeceğim kimse yoktu; gelse de olurdu, gelmese de, fark etmezdi.”
“Ama belki de bu onu adam gibi konuşmaya zorlardı,” diye üsteledi Anne.
Janet başını salladı.
“Hayır, sanmam. Zaten denemeye korktum; ciddi olduğumu sanıp çekip gitmesinden korktum. Galiba iradesiz bir yaratığım ama böyle hissediyorum işte. Elimden bir şey gelmiyor.”
“Elinden gelirdi, Janet. Henüz çok geç değil. Kararlı ol. O adama, böyle kararsız davranmasına daha fazla katlanmayacağını bildir. Ben arkandayım.”
“Bilmiyorum,” dedi Janet umutsuzca. “Yeterince cesaretimi toplayabilir miyim, bilmiyorum. İşler çok uzun zamandır böyle sürüp gidiyor. Ama düşüneceğim.”
Anne, John Douglas konusunda hayal kırıklığına uğradığını hissediyordu. Ondan çok hoşlanmıştı; bir kadının duygularıyla yirmi yıl boyunca oynayacak bir adam olduğunu düşünmemişti. Ona mutlaka bir ders vermek gerekirdi ve Anne, bu dersi almasını izlemekten zevk duyacağını kindar bir memnuniyetle düşünüyordu. Bu yüzden, ertesi akşam dua toplantısına giderlerken Janet ona biraz “cesaretini göstereceğini” söylediğinde çok sevindi.
“John Douglas’a artık ezilip geçilmeyeceğimi göstereceğim.”
“Kesinlikle haklısın,” dedi Anne vurgulayarak.
Dua toplantısı bitince John Douglas her zamanki isteğiyle yanlarına geldi. Janet korkmuş ama kararlı görünüyordu.
“Hayır, teşekkür ederim,” dedi buz gibi bir sesle. “Eve giden yolu tek başıma gayet iyi biliyorum. Kırk yıldır bu yolda yürüdüğüme göre bilmeliyim de. Zahmet etmeyin, Bay Douglas.”
Anne John Douglas’a bakıyordu; parlak ay ışığında işkence sehpasının son kez çevrilişini yine gördü. John tek kelime etmeden dönüp yolda hızla uzaklaştı.
“Durun! Durun!” diye ardından çılgınca seslendi Anne; şaşkınlıktan donup kalmış seyircileri hiç umursamıyordu. “Bay Douglas, durun! Geri dönün.”
John Douglas durdu ama geri gelmedi. Anne yolda koşarak yanına yetişti, kolunu yakaladı ve onu neredeyse sürükleyerek Janet’in yanına geri getirdi.
“Geri gelmelisiniz,” dedi yalvarırcasına. “Hepsi bir yanlış anlaşılma, Bay Douglas—bütün suç bende. Janet’e bunu ben yaptırdım. Aslında istemiyordu—ama şimdi sorun yok, değil mi Janet?”
Janet tek kelime etmeden onun koluna girdi ve yürüyüp gitti. Anne usulca peşlerinden eve kadar gitti ve arka kapıdan içeri süzüldü.
“Arkamda duracağına göre, ne hoş bir insansın,” dedi Janet alayla.
“Elimde değildi, Janet,” dedi Anne pişmanlıkla. “Sanki kıyıda durmuş da birinin öldürülmesini izlemişim gibi hissettim. Ardından koşmak zorundaydım.”
“Ah, koştuğuna ben de çok sevindim. John Douglas’ın o yolda uzaklaştığını görünce hayatımda kalan küçücük neşe ve mutluluk kırıntılarının hepsi onunla gidiyor gibi hissettim. Berbat bir duyguydu.”
“Neden böyle yaptığını sordu mu?” diye sordu Anne.
“Hayır, bununla ilgili tek kelime etmedi,” diye donuk bir sesle karşılık verdi Janet.
Bölüm etkileşimi
