Bölümler 41Şu an: V. Bölüm — Evden Mektuplar
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
V. Bölüm
Evden Mektuplar
Sonraki üç hafta boyunca Anne’le Priscilla kendilerini yabancı bir ülkede yabancı gibi hissetmeye devam ettiler. Sonra birden her şey yerine oturmuş gibi oldu: Redmond, profesörler, dersler, öğrenciler, çalışmalar, sosyal etkinlikler. Hayat, kopuk parçalardan oluşmak yerine yeniden bütünlüklü bir hâl aldı. Birbirinden bağımsız kişiler topluluğu gibi görünen birinci sınıf öğrencileri, kendilerini artık bir sınıf olarak buldular: sınıf ruhları, sınıf tezahüratları, sınıfa özgü ilgi alanları, karşıtlıkları ve hedefleri vardı. Yıllık “Fakülteler Yarışı”nda ikinci sınıfları yenerek bütün sınıfların saygısını, bir de kendilerine duydukları güveni pekiştiren büyük bir gururu kazandılar. İkinci sınıflar üç yıldır “yarış”ı kazanıyordu. Bu yılki zaferin birinci sınıfların sancağına konmasını, mücadeleyi yöneten ve ikinci sınıfların moralini bozup birinci sınıfları zafere taşıyan yeni taktikler geliştiren Gilbert Blythe’ın stratejik komutanlığına bağladılar. Başarısının ödülü olarak Birinci Sınıf Başkanı seçildi; bu, en azından birinci sınıfların gözünde, birçok kişinin arzuladığı onurlu ve sorumluluk gerektiren bir görevdi. Ayrıca “Lambalar”a, Redmond dilinde Lamba Theta’ya katılmaya davet edildi; bu onur birinci sınıf öğrencilerine pek nadiren verilirdi. Hazırlık niteliğindeki kabul töreni sınavı olarak, bütün bir gün Kingsport’un ana alışveriş caddelerinde güneş şapkası ve rengârenk çiçekli basmadan yapılmış bol bir mutfak önlüğüyle dolaşması gerekiyordu. Bunu neşeyle yaptı; tanıdığı hanımlarla karşılaşınca güneş şapkasını nazik bir zarafetle çıkarıyordu. Lambalar’a katılmaya davet edilmeyen Charlie Sloane, Anne’e Blythe’ın bunu nasıl yapabildiğini anlayamadığını, kendisinin asla böyle küçük düşürücü bir şeye katlanamayacağını söyledi.
“Charlie Sloane’u çiçekli basma bir önlük ve güneş şapkasıyla düşünsenize,” diye kıkırdadı Priscilla. “Bire bir yaşlı Büyükannesi Sloane’a benzerdi. Gilbert’sa kendi düzgün giysileriyle nasıl erkeksi görünüyorsa onlarla da öyle görünüyordu.”
Anne’le Priscilla kendilerini Redmond’un sosyal hayatının tam ortasında buldular. Bunun bu kadar çabuk gerçekleşmesi büyük ölçüde Philippa Gordon sayesinde olmuştu. Philippa, zengin ve tanınmış bir adamın kızıydı; köklü ve seçkin bir “Mavi Burunlu” aileye mensuptu. Bu özellikleri, güzelliğiyle ve onu tanıyan herkesin kabul ettiği çekiciliğiyle birleşince Redmond’daki bütün kliklerin, kulüplerin ve sınıfların kapıları ona hemen açıldı; o nereye gitse Anne’le Priscilla da peşinden gidiyordu. Phil, Anne’le Priscilla’ya, özellikle de Anne’e “bayılıyordu”. Her türlü züppelikten arınmış, sadık bir ruhtu. “Beni seviyorsan arkadaşlarımı da seversin” sözü, farkında olmadan benimsediği ilke gibiydi. Hiç çaba harcamadan onları giderek genişleyen tanıdık çevresine kattı; Philippa’nın desteğinden yoksun oldukları için üniversitedeki ilk yıllarında olayların kıyısında kalmaya mahkûm öteki yeni kızların kıskançlıkla ve hayretle izlediği üzere, Avonlea’lı iki kızın Redmond’daki sosyal yaşamı böylece kolay ve keyifli bir hâl aldı.
Hayata daha ciddi bakan Anne’le Priscilla için Phil, ilk tanıştıklarında göründüğü gibi eğlenceli, sevilesi bir çocuk olarak kaldı. Yine de kendi dediğine göre kafası da maşallah pek çalışıyordu. Ders çalışmaya ne zaman, nerede vakit bulduğunu anlamak mümkün değildi; çünkü hep bir tür “eğlence” için aranıyor, evde olduğu akşamlar da ziyaretçilerle dolup taşıyordu. Gönlünün isteyebileceği kadar çok hayranı vardı; birinci sınıf öğrencilerinin onda dokuzu ve öteki sınıfların da büyük bir bölümü onun gülümsemesini kazanmak için yarışıyordu. Bu durum onu safça sevindiriyor, her yeni gönül fethini Anne’le Priscilla’ya keyifle anlatıyordu; yorumları, şanssız âşıkların kulaklarını cayır cayır yakabilirdi.
“Alec’le Alonzo’nun henüz ciddi bir rakibi yok gibi,” dedi Anne takılarak.
“Yok,” diye onayladı Philippa. “Her hafta ikisine de mektup yazıp buradaki genç erkeklerimi anlatıyorum. Eminim hoşlarına gidiyordur. Ama tabii, en çok hoşlandığım kişiyi elde edemiyorum. Gilbert Blythe beni hiç umursamıyor; yalnızca okşamak istediği sevimli, küçük bir kedi yavrusuymuşum gibi bakıyor. Sebebini çok iyi biliyorum. Sana içerliyorum, Kraliçe Anne. Aslında senden nefret etmeliyim; oysa sana delicesine bayılıyorum ve seni her gün görmezsem mutsuz oluyorum. Tanıdığım hiçbir kıza benzemiyorsun. Bana belli bir şekilde baktığında ne kadar önemsiz, uçarı küçük bir yaratık olduğumu anlıyorum; daha iyi, daha akıllı, daha güçlü biri olmayı istiyorum. Sonra güzel kararlar alıyorum; ama karşıma çıkan ilk yakışıklı delikanlı hepsini aklımdan silip atıyor. Üniversite hayatı muhteşem değil mi? İlk gün ondan nefret ettiğimi düşünmek ne komik. Ama öyle olmasaydı seni belki de hiç gerçekten tanıyamayacaktım. Anne, lütfen beni biraz olsun sevdiğini bir daha söyler misin? Bunu duymaya can atıyorum.”
“Senden çok hoşlanıyorum; bence sen çok sevimli, tatlı, bayılınası, kadife gibi yumuşak, pençesiz, küçük bir… kediciksin,” diye güldü Anne. “Ama derslerine ne zaman çalışmaya vakit buluyorsun, anlamıyorum.”
Phil her nasılsa vakit bulmuş olmalıydı; çünkü kendi sınıfındaki bütün derslerde başarılıydı. Kadın öğrencilerden nefret eden, onların Redmond’a kabul edilmesine şiddetle karşı çıkmış huysuz yaşlı Matematik profesörü bile onu alt edemiyordu. Anne Shirley’in onu açık ara geride bıraktığı İngilizce dışında, yeni kızların hepsinden öndeydi. Anne de birinci sınıftaki derslerini çok kolay buluyordu; bunda, Gilbert’la Avonlea’da önceki iki yıl boyunca düzenli çalışmış olmalarının büyük payı vardı. Bu sayede, çok keyif aldığı sosyal yaşama daha fazla vakit ayırabiliyordu. Ama Avonlea’yı ve oradaki arkadaşlarını bir an bile unutmuyordu. Her haftanın en mutlu anları, evden mektupların geldiği anlardı. Kingsport’u sevebileceğini ya da kendini oraya ait hissedebileceğini, ilk mektuplarını alana kadar düşünmeye başlamamıştı. Mektuplar gelmeden önce Avonlea binlerce kilometre uzakta gibiydi; mektuplar onu yaklaştırmış, eski hayatla yenisini öyle sıkı bağlamıştı ki ikisi, birbirinden umutsuzca kopuk iki yaşam gibi değil, aynı hayatın parçaları gibi görünmeye başlamıştı. İlk mektup postası Jane Andrews, Ruby Gillis, Diana Barry, Marilla, Bayan Lynde ve Davy’den gelen altı mektuptan oluşuyordu. Jane’in mektubu bakır klişe gibi muntazamdı: her “t”nin çizgisi düzgün, her “i”nin noktası yerli yerindeydi; ama içinde ilginç tek bir cümle yoktu. Anne’in merakla haberini beklediği okuldan hiç söz etmiyor, Anne’in mektubunda sorduğu soruların hiçbirini yanıtlamıyordu. Bunun yerine Anne’e son zamanlarda kaç metre dantel ördüğünü, Avonlea’da havaların nasıl gittiğini, yeni elbisesini nasıl diktirmeyi düşündüğünü ve başı ağrıdığında neler hissettiğini anlatıyordu. Ruby Gillis, Anne’in yokluğuna yanıp yakındığı, her konuda korkunç derecede özlendiğine dair güvence verdiği, Redmond’daki “delikanlıların” nasıl olduklarını sorduğu ve geri kalanını kendi hayranlarıyla yaşadığı yürek parçalayıcı maceralarla doldurduğu coşkulu bir mektup yazmıştı. Aptalca ama zararsız bir mektuptu; sonuna bir not eklenmemiş olsa Anne buna gülerdi. “Mektuplarına bakılırsa Gilbert Redmond’da eğleniyor,” diye yazmıştı Ruby. “Charlie’nin pek hoşlandığını sanmıyorum.”
Demek Gilbert Ruby’ye yazıyordu! Peki. Elbette yazmaya hakkı vardı. Ama…!! Anne, ilk mektubu Ruby’nin yazdığını, Gilbert’ın da sırf nezaketen karşılık verdiğini bilmiyordu. Ruby’nin mektubunu küçümseyerek bir kenara attı. Ama Ruby’nin son notunun içini acıtan etkisini ancak Diana’nın neşeli, haberlerle dolu, pek hoş mektubu dağıtabildi. Diana’nın mektubunda Fred biraz fazla yer tutuyordu; onun dışında mektup ilginç haberlerle dolu, satır araları da eklerle dolup taşmıştı. Anne okurken neredeyse kendini yeniden Avonlea’da hissetti. Marilla’nın mektubu epey ağırbaşlı ve renksizdi; dedikodudan da duygudan da eser yoktu. Yine de Anne’e, Green Gables’daki sağlıklı, sade hayatın kokusunu; o eski huzurun tadını ve orada onu bekleyen sarsılmaz sevgiyi bir şekilde ulaştırıyordu. Bayan Lynde’nin mektubu kilise haberleriyle doluydu. Ev işlerini bırakmış olan Bayan Lynde’nin kilise işleriyle ilgilenecek her zamankinden çok vakti vardı ve kendini onlara tüm kalbiyle vermişti. Şimdi Avonlea kilisesinin boş kürsüsünde görev yapan zavallı “geçici vaizler” yüzünden epey öfkelenmişti.
“Bugünlerde din adamı olanlar herhâlde ancak budalalardır,” diye acı acı yazmıştı. “Bize gönderdikleri adaylara, vaaz diye anlattıkları şeylere bak! Yarısı doğru değil; daha kötüsü, sağlam öğreti de değil. Şimdikiyse hepsinin en kötüsü. Genellikle bir ayet seçip başka bir şey anlatıyor. Bütün putperestlerin sonsuza dek mahvolacağına inanmadığını da söylüyor. Düşünsenize! Eğer hepsi mahvolmayacaksa, Dış Misyonlara verdiğimiz paranın tamamı boşa gitmiş olacak, işte öyle! Geçen pazar akşamı haftaya yüzen balta başı hakkında vaaz vereceğini ilan etti. Bence sansasyonel konulara burnunu sokmayı bırakıp Kutsal Kitap’a bağlı kalmalı. Bir vaiz Kutsal Yazılar’da vaaz edecek yeterince konu bulamıyorsa işler iyice çığırından çıkmış demektir, işte öyle. Anne, hangi kiliseye gidiyorsun? Umarım düzenli gidersin. İnsan evinden uzaktayken kiliseye gitme konusunda kolayca savsaklayabiliyor; üniversite öğrencilerinin bu konuda büyük günahkârlar olduğunu duydum. Çoğunun pazar günü ders çalıştığı bile söyleniyor. Umarım sen o kadar alçalmamışsındır, Anne. Nasıl yetiştirildiğini unutma. Arkadaşlarını seçerken de çok dikkatli ol. O üniversitelerde ne tür yaratıklar bulunduğunu bilemezsin. Dışarıdan badanalı mezar gibi, içlerindeyse yırtıcı kurtlar gibi olabilirler, işte öyle. Ada’dan olmayan hiçbir genç erkekle konuşmasan iyi edersin.”
“Papazın buraya geldiği gün olanları anlatmayı unuttum. Hayatımda gördüğüm en komik şeydi. Marilla’ya, ‘Anne burada olsaydı gülmekten kırılmaz mıydı?’ dedim. Marilla bile güldü. Biliyorsun, adam kısa boylu, tombul, çarpık bacaklı küçücük bir şey. İşte, Bay Harrison’ın o yaşlı domuzu—kocaman, uzun boylu olanı—o gün yine buraya gelmiş, bahçeye girmişti. Bizim haberimiz yokken arka verandaya da dalmış; papaz kapıda göründüğünde oradaymış. Domuz dışarı çıkmak için birden fırladı ama çarpık bacaklarının arasından başka kaçacak yer yoktu. Öylece aralarından geçti; kendisi kocaman, papaz da minicik olduğundan onu ayaklarını yerden kesip sürükledi götürdü. Marilla’yla ben kapıya vardığımızda şapkası bir yana, bastonu öbür yana uçmuştu. Suratını hiç unutmayacağım. Zavallı domuz da neredeyse korkudan ölüyordu. Kutsal Kitap’ta domuzların dik yamaçtan denize doğru delice koştuğu bölümü okurken, Bay Harrison’ın domuzunun papazla birlikte tepeden aşağı dörtnala inişini görmeden edemeyeceğim artık. Domuz, içinde değil sırtında Şeytan’ı taşıdığını sanmış olmalı. İkizler etrafta olmadığı için şükrettim. Bir papazı böyle haysiyetsiz bir hâlde görmeleri doğru olmazdı. Dereye varmadan az önce papaz ya atladı ya düştü. Domuz delirmiş gibi dereden geçip ormanın içine daldı. Marilla’yla ben koşup papazın kalkmasına ve ceketinin tozunu silkelemesine yardım ettik. Yaralanmamıştı ama öfkeliydi. Ona domuzun bize ait olmadığını ve bütün yaz başımızı ağrıttığını söylememize rağmen, olanların hepsinden Marilla’yla beni sorumlu tutar gibiydi. Hem arka kapıya niye gelmiş ki? Bay Allan’ı öyle yaparken asla göremezdin. Bay Allan gibi birini bulmamız daha çok zaman alacak. Ama her kötülükte bir hayır vardır. O günden beri domuzun ne izini gördük ne kılını; bence bir daha da görmeyeceğiz.
“Avonlea’de ortalık epey sakin. Green Gables’ı beklediğim kadar ıssız bulmadım. Bu kış yine pamuk iplikli bir yorgan yapmaya başlayacağım sanırım. Bayan Silas Sloane’un yeni, güzel bir elma yaprağı deseni var.
“Heyecanlanmaya ihtiyacım olduğunu hissettiğimde yeğenimin bana gönderdiği Boston gazetesindeki cinayet davalarını okuyorum. Eskiden okumazdım ama gerçekten ilginçler. Amerika berbat bir yer olmalı. Umarım oraya hiç gitmezsin, Anne. Ama kızların artık dünyanın dört bir yanında dolaşması korkunç bir şey. Eyüp Kitabı’nda Şeytan’ın yeryüzünde dolaşıp durmasını hep hatırlatıyor bana. Rab’bin bunu istediğine inanmıyorum, işte öyle.”
“Sen gittikten sonra Davy epey uslu durdu. Bir gün yaramazlık etti; Marilla da onu bütün gün Dora’nın önlüğünü giymeye mahkûm ederek cezalandırdı. O da gidip Dora’nın bütün önlüklerini kesti. Bunun için onu şaplakladım; sonra gidip horozumu ölümüne kovaladı.
“MacPhersonlar benim yanıma taşındı. Kadın çok iyi bir ev kadını, hem de çok titiz. Haziran zambaklarımın hepsini kökünden söktü; bahçeyi çok dağınık gösterdiklerini söylüyor. Thomas o zambakları evlendiğimizde dikmişti. Kocası iyi birine benziyor ama kadın, evde kalmış kız kurusu olmayı bir türlü hazmedemiyor, işte öyle.”
“Çok fazla ders çalışma; havalar serinler serinlemez kışlık iç çamaşırlarını giymeyi de unutma. Marilla senin için çok kaygılanıyor ama ona, bir zamanlar olacağını sandığımdan çok daha akıllı olduğunu ve iyi olacağını söylüyorum.”
Davy’nin mektubu daha ilk satırda bir yakınmaya dalıyordu.
“Sevgili Anne, lütfen yazıp Marilla’ya balığa gittiğimde beni köprünün parmaklıklarına bağlamamasını söyle. Böyle yapınca oğlanlar benimle dalga geçiyor. Sensiz burası çok ıssız ama okul çok eğlenceli. Jane Andrews senden daha asık suratlı. Geçen gece oyulmuş bir balkabağı feneriyle Bayan Lynde’yi korkuttum. Çok kızdı, yaşlı horozunu bahçede düşünce ölene kadar kovaladığım için de kızdı. Düşmesine ve ölmesine neden olmak istememiştim. Anne, horozu ne öldürdü, bilmek istiyorum. Bayan Lynde onu domuz ağılına attı; Bay Blair’e satabilirdi. Bay Blair artık iyi ölü horozlara tanesine elli sent veriyor. Bayan Lynde’nin papazdan kendisi için dua etmesini istediğini duydum. Anne, ne kadar kötü bir şey yapmış ki, bilmek istiyorum. Harika bir kuyruğu olan uçurtmam var, Anne. Milty Boulter dün okulda bana çok güzel bir hikâye anlattı. Doğruymuş. Yaşlı Joe Mosey’yle Leon geçen hafta bir gece ormanda kâğıt oynuyormuş. Kâğıtlar bir kütüğün üstündeymiş; ağaçlardan daha büyük, kapkara bir adam gelip kâğıtları da kütüğü de kapıp gök gürültüsü gibi bir sesle ortadan kaybolmuş. Bahse girerim çok korkmuşlardır. Milty o siyah adamın Şeytan olduğunu söylüyor. Öyle miydi, Anne? Bilmek istiyorum. Spencervale’deki Bay Kimball çok hasta; hastaneye gitmesi gerekecek. Doğru yazılmış mı diye Marilla’ya soracağım, izin ver. Marilla, öteki yere değil, tımarhaneye gitmesi gerektiğini söylüyor. İçinde yılan olduğunu sanıyormuş. Anne, insanın içinde yılan olması nasıl bir şey? Bilmek istiyorum. Bayan Lawrence Bell de hasta. Bayan Lynde, tek derdinin içini fazla düşünmek olduğunu söylüyor.”
Anne mektuplarını katlarken, “Bayan Lynde Philippa’yı görse ne düşünürdü acaba?” dedi.
Bölüm etkileşimi
