Bölümler 41Şu an: XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXV. Bölüm
Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor
“Evde olmanın ve dışarı çıkmanın güzelliklerini tartıyorum,” dedi Anne, Patty’nin Yeri’ndeki pencereden uzaktaki park çamlarına bakarak.
“Öğleden sonramı tatlı bir aylaklıkla geçireceğim Jimsie Teyze. Burada, sıcacık bir ateşin, tabak dolusu nefis russet elmasının, mırıldanıp uyum içinde yaşayan üç kedinin ve burunları yeşil, kusursuz porselen iki köpeğin yanında mı kalayım? Yoksa gri ormanların ve liman kayalıklarına vuran gri suların çekiciliğiyle parka mı gideyim?”
“Senin yaşında olsaydım parkı seçerdim,” dedi Jamesina Teyze, örgü şişiyle Joseph’in sarı kulağını gıdıklayarak.
“Teyzeciğim, hepimiz kadar genç olduğunu söyleyen sen değil miydin?” diye takıldı Anne.
“Ruhum genç, evet. Ama bacaklarımın seninkiler kadar genç olmadığını kabul ediyorum. Git biraz temiz hava al Anne. Son zamanlarda solgun görünüyorsun.”
“Sanırım parka gideceğim,” dedi Anne huzursuzca. “Bugün uysal ev mutluluklarının havasında değilim. Yalnız, özgür ve yabanıl hissetmek istiyorum. Herkes futbol maçında olacağı için park boş olur.”
“Maça neden gitmedin?”
“‘Kimse beni çağırmadı efendim, dedi hanım’—şu korkunç küçük Dan Ranger dışında kimse çağırmadı. Onunla hiçbir yere gitmezdim; ama zavallı hassas duygularını incitmemek için maça hiç gitmeyeceğimi söyledim. Aldırmıyorum. Bugün nedense futbol havasında değilim.”
“Git biraz temiz hava al,” diye yineledi Jamesina Teyze, “ama şemsiyeni al; yağmur yağacak gibi geliyor. Bacağımda romatizma var.”
“Romatizma yalnızca yaşlılarda olmalı Teyzeciğim.”
“Herkesin bacaklarında romatizma olabilir Anne. Ruhunda romatizma olması gerekenlerse yalnızca yaşlılardır. Çok şükür, benim ruhumda hiç olmadı. Ruhun romatizmalı olunca gidip tabutunu seçsen yeridir.”
Kasım ayıydı—al al günbatımlarının, göçüp giden kuşların, denizin derin ve kederli ilahilerinin, çamların tutkulu rüzgâr şarkılarının ayı. Anne parkın çam ağaçlarıyla çevrili yollarında dolaştı ve kendi deyişiyle, o büyük, savurucu rüzgârın ruhundaki sisleri dağıtmasına izin verdi. Anne’nin ruhunu sislerin kapladığı pek görülmezdi. Ama nedense, Redmond’daki üçüncü yılı için geri döndüğünden beri hayat, eski kusursuz ve ışıl ışıl berraklığıyla ruhunu ona yansıtmıyordu.
Dışarıdan bakıldığında Patty’nin Yeri’ndeki hayat, eskisi gibi çalışma, ders ve eğlenceden oluşan hoş bir döngüydü. Cuma akşamları şömine ateşiyle aydınlanan geniş oturma odası ziyaretçilerle dolar, bitmek bilmeyen şakalaşma ve kahkahalarla yankılanır; Jamesina Teyze de hepsine ışıl ışıl gülümserdi. Phil’in mektubundaki “Jonas” sık sık gelirdi; sabahın erken treniyle St. Columbia’dan çıkıp akşam geç saatte dönerdi. Patty’nin Yeri’nde herkes onu severdi; yine de Jamesina Teyze başını sallayıp ilahiyat öğrencilerinin eskisi gibi olmadığını söylerdi.
“Çok hoş biri canım,” dedi Phil’e, “ama din adamları daha ciddi ve ağırbaşlı olmalı.”
“Bir erkek gülüp eğlenerek yine de Hristiyan olamaz mı?” diye çıkıştı Phil.
“Erkekler olabilir, evet. Ama ben din adamlarından söz ediyordum canım,” dedi Jamesina Teyze azarlayarak. “Bay Blake’le de böyle flört etmemelisin; gerçekten etmemelisin.”
“Onunla flört etmiyorum,” diye karşı çıktı Phil.
Anne dışında kimse ona inanmadı. Diğerleri her zamanki gibi eğlencesine yaptığını düşündü ve çok kötü davrandığını açıkça söylediler.
“Bay Blake, Alec’le Alonzo tipinde biri değil Phil,” dedi Stella sertçe. “O, her şeyi ciddiye alır. Kalbini kırabilirsin.”
“Gerçekten kırabileceğimi mi düşünüyorsun?” diye sordu Phil. “Öyle olabileceğini düşünmek çok hoşuma gider.”
“Philippa Gordon! Seni bu kadar duygusuz sanmazdım. Bir erkeğin kalbini kırmanın hoşuna gideceğini söylemen olacak şey değil!”
“Öyle demedim canım. Sözümü doğru aktar. Kalbini kırabileceğimi düşünmek istediğimi söyledim. Bunu yapacak gücüm olduğunu bilmek isterdim.”
“Seni anlamıyorum Phil. O adamı bile bile peşinden sürüklüyorsun; üstelik ona karşı hiçbir şey hissetmediğini de biliyorsun.”
“Yapabilirsem bana evlenme teklif etmesini sağlayacağım,” dedi Phil sakince.
“Ben senden umudu kestim,” dedi Stella çaresizce.
Gilbert cuma akşamları ara sıra geliyordu. Her zaman keyfi yerinde gibiydi; etrafta uçuşan şakalara ve nükteli atışmalara o da katılıyordu. Anne’yi ne arıyor ne de ondan kaçıyordu. Koşullar onları bir araya getirdiğinde, yeni tanıştığı herhangi biriyle konuşur gibi onunla hoş ve nazikçe konuşuyordu. Eski arkadaşlıkları bütünüyle sona ermişti. Anne bunu derinden hissediyordu; ama Gilbert’ın kendisiyle ilgili hayal kırıklığını tümüyle atlatmış olmasına çok sevindiğini, bunun için şükrettiğini söylüyordu kendine. O nisan akşamı, meyve bahçesinde, onu çok incittiğinden ve bu yaranın kapanmasının uzun süreceğinden gerçekten korkmuştu. Şimdi boşuna kaygılandığını görüyordu. İnsanlar ölmüş, kurtlar bedenlerini yemişti; ama hiçbiri aşk yüzünden ölmemişti. Gilbert’ın hemen ölüp gidecek gibi bir hâli yoktu belli ki. Hayatın tadını çıkarıyor, hırs ve hevesle dolup taşıyordu. Bir kadın güzel ve soğuk diye umutsuzluğa kapılıp kendini tüketmeyecekti. Anne, onunla Phil’in arasında durmadan süren şakalaşmaları dinlerken, Gilbert’a asla karşılık veremeyeceğini söylediğinde gözlerinde gördüğü o bakışı acaba yalnızca hayal mi ettiğini merak ediyordu.
Gilbert’ın boşalan yerini seve seve dolduracak olanlar eksik değildi. Ama Anne onları korkusuzca ve pişmanlık duymadan savuşturuyordu. Gerçek Yakışıklı Prens hiç gelmeyecekse, yerine kimseyi istemiyordu. Rüzgârlı parktaki o gri günde kendine kesin bir dille böyle söyledi.
Derken Jamesina Teyze’nin yağmur kehaneti şakır şakır boşandı. Anne şemsiyesini açıp yokuştan aşağı aceleyle indi. Liman yoluna dönerken sert bir rüzgâr yolu yalayıp geçti. Şemsiyesi bir anda ters yüz oldu. Anne umutsuzca ona sarıldı. Tam o sırada yanı başından bir ses duyuldu.
“Affedersiniz, şemsiyemin altına sığınmak ister misiniz?”
Anne başını kaldırdı. Uzun boylu, yakışıklı, seçkin görünüşlü; koyu, kederli, okunmaz gözlü; yumuşak, müzikal, şefkatli sesli… Evet, hayallerindeki kahraman ete kemiğe bürünmüş hâliyle tam karşısındaydı. Ismarlama yapılmış olsa bile düşlerindeki ideale bundan daha çok benzeyemezdi.
“Teşekkür ederim,” dedi şaşkınlıkla.
“Şu burundaki küçük köşke koşsak iyi olur,” diye önerdi yabancı. “Sağanak dinene kadar orada bekleyebiliriz. Bu kadar şiddetli yağmurun uzun sürmesi pek olası değil.”
Söyledikleri son derece sıradandı, ama o ses tonu! Bir de sözlerine eşlik eden gülümsemesi! Anne kalbinin tuhaf tuhaf çarptığını hissetti.
Birlikte koşup köşke sığındılar ve çatısının koruyucu gölgesine soluk soluğa oturdular. Anne gülerek işe yaramaz şemsiyesini havaya kaldırdı.
“Şemsiyem ters yüz olduğunda cansız şeylerin bütünüyle kötü olduğuna ikna oluyorum,” dedi neşeyle.
Işıltılı saçlarının üzerinde yağmur damlaları parlıyordu; çözülmüş bukleleri boynuna ve alnına dolanmıştı. Yanakları kızarmış, gözleri büyüyüp yıldızlar gibi ışıldamıştı. Yanındaki genç ona hayranlıkla baktı. Bakışları altında Anne’in yüzü kızardı. Kimdi bu adam? Ceketinin yakasına iliştirilmiş Redmond’un beyaz-kırmızı renklerinden bir parça vardı. Oysa birinci sınıftakiler dışında Redmond’daki bütün öğrencileri en azından yüzlerinden tanıdığını sanıyordu. Böyle zarif bir delikanlı kesinlikle birinci sınıf öğrencisi olamazdı.
“Anlaşılan okul arkadaşıyız,” dedi Anne’in renklerine gülümseyerek. “Bu, tanışmamız için yeterli olmalı. Ben Royal Gardner. Siz de geçenlerde Filomatik’te Tennyson üzerine bildiri sunan Bayan Shirley’siniz, değil mi?”
“Evet; ama sizi hiç çıkaramadım,” dedi Anne açık sözlülükle. “Söyler misiniz, hangi sınıftasınız?”
“Sanki henüz hiçbir yere ait değilmişim gibi hissediyorum. İki yıl önce Redmond’da birinci ve ikinci sınıfları okudum. O zamandan beri Avrupa’daydım. Şimdi lisans programımı tamamlamak için geri döndüm.”
“Ben de üçüncü sınıftayım,” dedi Anne.
“Öyleyse hem sınıf hem okul arkadaşız. Çekirgelerin yiyip bitirdiği yılları kaybetmiş olmamı kabullendim,” dedi yanındaki genç, o harika gözlerinde derin anlamlarla.
Yağmur neredeyse bir saat boyunca düzenli biçimde yağdı. Ama zaman gerçekten çok çabuk geçti. Bulutlar dağılıp kasım güneşinin solgun ışıkları limana ve çam ağaçlarına vurunca Anne’le yanındaki genç birlikte eve yürüdüler. Patty’nin Yeri’nin kapısına vardıklarında genç, Anne’i ziyaret etmek için izin istemiş, izni de almıştı. Anne içeri alev alev yanaklarla, kalbi parmak uçlarına kadar vurarak girdi. Kucağına tırmanıp onu öpmeye çalışan Paslı, Anne’in aklının başka yerde olduğu belli belirsiz bir karşılık buldu. Ruhunu romantik heyecanlar kaplamıştı; o sırada kulakları kesik bir kediye ayıracak dikkati yoktu.
O akşam Patty’nin Yeri’ne Bayan Shirley için bir paket bırakıldı. İçinden bir düzine muhteşem gül çıkan bir kutuydu bu. Phil, kutudan düşen karta küstahça atılıp aldı; üzerindeki adı ve arkasına yazılmış şiirsel alıntıyı okudu.
“Royal Gardner!” diye haykırdı. “Anne, Roy Gardner’la tanıştığını bilmiyordum!”
“Bu öğleden sonra yağmurda parkta karşılaştık,” diye aceleyle açıkladı Anne. “Şemsiyem ters yüz oldu, o da kendi şemsiyesiyle yardımıma yetişti.”
“Öyle mi!” Phil merakla Anne’i süzdü. “Bu son derece sıradan olay, onun bize bir düzine uzun saplı gül ve pek duygusal bir şiir yollaması için yeterli bir sebep mi? Kartına bakarken ilahi bir gül pembesine bürünmemiz için de öyle mi? Anne, yüzün seni ele veriyor.”
“Saçmalama Phil. Bay Gardner’ı tanıyor musun?”
“İki kız kardeşiyle tanıştım, kendisini de duydum. Kingsport’ta kayda değer herkes de öyle. Gardnerlar Mavi Burunluların en zengin ve en soylu aileleri arasında. Roy sevimli denecek kadar yakışıklı ve zeki. İki yıl önce annesinin sağlığı bozuldu; üniversiteyi bırakıp onunla birlikte Avrupa’ya gitmek zorunda kaldı. Babası ölmüş. Sınıfını bırakmak zorunda kaldığına çok üzülmüş olmalı ama söylentilere göre bunu olgunlukla karşılamış. Fi-fi-fo-fum, Anne. Romantizm kokusu alıyorum. Neredeyse seni kıskanacağım, ama tam değil. Ne de olsa Roy Gardner Jonas değil.”
“Aptal şey!” dedi Anne tepeden bakarak. Ama o gece uzun süre uyanık yattı; uyumayı da istemedi. Uyanıkken kurduğu düşler, düşler diyarındaki her görüntüden daha çekiciydi. Gerçek Prens sonunda gelmiş miydi? Kendi gözlerinin içine öyle derin bakmış olan o muhteşem koyu gözleri hatırlayınca Anne, geldiğine inanma eğilimindeydi.
Bölüm etkileşimi
