Bölümler 41Şu an: XII. Bölüm
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XII. Bölüm
“Averil’in Kefareti”
“Ne düşünüyorsun Anne?”
İki kız bir akşam derenin periler ülkesini andıran bir kovuğunda oyalanıyordu. Eğreltiotları başlarını sallıyor, küçük otlar yeşeriyor, yaban armutları da güzel kokulu beyaz perdeler gibi kovuğu çepeçevre sarıyordu.
Anne mutlu bir iç çekişle dalgınlığından sıyrıldı.
“Öykümü düşünüyorum Diana.”
“Aa, gerçekten başladın mı?” diye haykırdı Diana; bir anda hevesli bir ilgiyle gözleri parladı.
“Evet, yalnızca birkaç sayfa yazdım ama aşağı yukarı her şeyi tasarladım. Uygun bir olay örgüsü bulana kadar epey uğraştım. Aklıma gelen olay örgülerinin hiçbiri Averil adında bir kıza uymuyordu.”
“Adını değiştiremez miydin?”
“Hayır, olmazdı. Denedim ama yapamadım; senin adını değiştirememem gibi. Averil benim için öylesine gerçek oldu ki ona başka hangi adı vermeye çalışsam da içimden hep Averil diye geçiyordu. Ama sonunda ona uygun bir olay örgüsü buldum. Sonra da bütün karakterlere ad seçmenin heyecanı başladı. Bunun ne kadar büyüleyici olduğunu aklın almaz. O adları düşünüp saatlerce uykusuz kaldım. Erkek kahramanın adı Perceval Dalrymple.”
“Bütün karakterlere ad koydun mu?” diye sordu Diana özlemle. “Koymadıysan birine—önemsiz bir karaktere—ad vermeme izin vermeni isteyecektim. O zaman öyküde benim de payım varmış gibi hissederdim.”
“Lester’larla yaşayan küçük hizmetçi oğlana ad verebilirsin,” diye kabul etti Anne. “Çok önemli biri değil ama adı henüz konmamış tek kişi o.”
“Raymond Fitzosborne olsun,” diye önerdi Diana. Belleğinde, Anne, Jane Andrews ve Ruby Gillis’le okul günlerinde kurdukları eski “Öykü Kulübü”nden kalma böyle adlardan bir koleksiyon vardı.
Anne kuşkuyla başını salladı.
“Korkarım bu ad bir çiftlik işçisi için fazla aristokrat, Diana. Fitzosborne adında birinin domuz besleyip odun yongası topladığını gözümde canlandıramıyorum, sen canlandırabilir misin?”
Diana, insanın biraz hayal gücü varsa bunu da hayal edebileceğini düşündü; ama Anne herhâlde en iyisini bilirdi. Sonunda hizmetçi oğlana Robert Ray adı verildi; gerekirse Bobby denecekti.
“Sence bu öyküden ne kadar kazanırsın?” diye sordu Diana.
Ama Anne bunu hiç düşünmemişti. Peşinde olduğu ün, kirli para değildi; edebiyat düşleri de henüz kazanç kaygısıyla lekelenmemişti.
“Bana da okutacaksın, değil mi?” diye yalvardı Diana.
“Bitince sana ve Bay Harrison’a okuyacağım; onu acımasızca eleştirmenizi isteyeceğim. Yayımlanana kadar başka hiç kimse görmeyecek.”
“Sonunu nasıl getireceksin—mutlu mu, mutsuz mu?”
“Emin değilim. Mutsuz bitmesini isterdim, çünkü çok daha romantik olurdu. Ama editörlerin hüzünlü sonlara karşı önyargılı olduğunu anlıyorum. Profesör Hamilton bir keresinde mutsuz son yazmayı ancak bir dahinin denemesi gerektiğini söylemişti. Hem,” diye alçakgönüllülükle ekledi Anne, “dahi sayılabilecek biri hiç değilim.”
“Aa, ben en çok mutlu sonları severim. Onu Averil’le evlendirmelisin,” dedi Diana. Özellikle Fred’le nişanlandığından beri her öykünün böyle bitmesi gerektiğini düşünüyordu.
“Ama öyküler okurken ağlamayı seviyorsun?”
“Evet, ortalarında. Ama sonunda her şeyin yoluna girmesini isterim.”
“Öyküde acıklı bir sahne mutlaka olmalı,” dedi Anne düşünceli düşünceli. “Robert Ray’i bir kazada yaralayıp ölüm sahnesi yazabilirim.”
“Hayır, Bobby’yi öldüremezsin,” dedi Diana gülerek. “O benim, yaşayıp serpilmesini istiyorum. Öldürmen gerekiyorsa başkasını öldür.”
Sonraki iki hafta boyunca Anne, ruh hâline göre edebiyatla uğraşırken kimi zaman kıvrandı, kimi zaman keyiften uçtu. Bir an parlak bir fikir bulduğu için sevinçten havalara uçuyor, bir an da aksi bir karakter uslu durmadığı için umutsuzluğa kapılıyordu. Diana bunu anlayamıyordu.
“Onlara istediğin şeyi yaptır,” dedi.
“Yapamıyorum,” diye yakındı Anne. “Averil öyle söz dinlemez bir kahraman ki. Hiç aklımda olmayan şeyler yapıp söylüyor. Sonra da öncesinde yazdığım her şeyi bozuyor; baştan yazmak zorunda kalıyorum.”
Sonunda öykü bitti ve Anne onu verandanın çatı arasındaki kuytu bölümünde Diana’ya okudu. Robert Ray’i gözden çıkarmadan “acıklı sahnesini” yazmayı başarmıştı; okurken Diana’yı dikkatle gözlüyordu. Diana da bekleneni yaptı, gerektiği gibi ağladı; ama son geldiğinde biraz hayal kırıklığına uğramış görünüyordu.
“Maurice Lennox’u neden öldürdün?” diye sordu sitemle.
“Kötü adam oydu,” diye itiraz etti Anne. “Cezalandırılması gerekiyordu.”
“Hepsinin içinde en çok onu seviyorum,” dedi mantıksız Diana.
“Neyse, öldü ve ölü kalması gerekecek,” dedi Anne biraz içerleyerek. “Onu yaşatsaydım Averil’le Perceval’in peşini bırakmayacaktı.”
“Evet—onu yola getirseydin başka.”
“Bu romantik olmazdı; hem öyküyü de fazla uzatırdı.”
“Her neyse, gerçekten çok zarif bir öykü Anne; seni ünlü edecek, bundan eminim. Bir adı var mı?”
“Aa, adını çoktan kararlaştırdım. Averil’in Kefareti dedim. Hem kulağa hoş geliyor hem de aliterasyonlu, sence de öyle değil mi? Şimdi Diana, bana açıkça söyle: öykümde kusur görüyor musun?”
“Şey,” diye tereddüt etti Diana, “Averil’in kek yaptığı bölüm geri kalanıyla boy ölçüşecek kadar romantik gelmedi bana. Herkesin yapabileceği bir şey sonuçta. Bence kahramanlar yemek yapmamalı.”
“Ama mizah tam da orada ortaya çıkıyor; bütün öykünün en iyi bölümlerinden biri,” dedi Anne. Bu konuda da haklı olduğu söylenebilir.
Diana tedbirli davranıp başka eleştiri getirmedi; ama Bay Harrison’ı memnun etmek çok daha zordu. Önce öyküde betimlemenin haddinden fazla olduğunu söyledi.
“Bütün o tumturaklı bölümleri çıkar,” dedi duygusuzca.
Anne, Bay Harrison’ın haklı olduğuna dair rahatsız edici bir kanaate kapıldı ve çok sevdiği betimlemelerin çoğunu silmek için kendini zorladı. Ancak öyküyü kılı kırk yaran Bay Harrison’ı memnun edecek kadar kısaltması için üç kez baştan yazması gerekti.
“Gün batımı dışında bütün betimlemeleri çıkardım,” dedi sonunda. “Onu çıkaramadım. Hepsinin en iyisiydi.”
“Öyküyle hiçbir ilgisi yok,” dedi Bay Harrison. “Bir de sahneyi zengin şehirli insanların arasında kurmamalıydın. Sen onları ne bilirsin? Neden tam burada, Avonlea’da geçirmedin—tabii adını değiştirerek; yoksa Bayan Rachel Lynde kahramanın kendisi olduğunu sanırdı herhâlde.”
“Aa, olmazdı,” diye itiraz etti Anne. “Avonlea dünyanın en sevgili yeri ama öyküye sahne olacak kadar romantik değil.”
“Avonlea’da epey aşk hikâyesi, epey de trajedi yaşanmıştır herhâlde,” dedi Bay Harrison kuru bir sesle. “Ama seninkiler gerçek dünyadaki insanlara benzemiyor. Çok konuşuyor, çok tumturaklı laflar ediyorlar. Şu Dalrymple denen adamın iki sayfa boyunca konuştuğu bir yer var; kıza tek kelime etme fırsatı vermiyor. Gerçek hayatta böyle yapsaydı kız onu bir güzel başından savardı.”
“İnanmıyorum,” dedi Anne kesin bir tavırla. İçten içe, Averil’e söylenen güzel, şiirsel sözlerin her kızın kalbini bütünüyle kazanacağını düşünüyordu. Üstelik ağırbaşlı, kraliçelere benzeyen Averil’in herhangi birini “başından savdığını” işitmek de korkunçtu. Averil taliplerini “geri çevirirdi.”
“Her neyse,” diye acımasızca sürdürdü Bay Harrison, “Maurice Lennox’un onu neden elde edemediğini anlamıyorum. Öteki adamın iki katı ederdi. Kötü şeyler yaptı ama en azından bir şeyler yaptı. Perceval’in aylak aylak hayal kurmaktan başka vakti yoktu.”
“Aylak aylak hayal kurmak.” Bu, “pataklamak”tan bile beterdi!
“Maurice Lennox kötü adamdı,” dedi Anne öfkeyle. “Herkesin onu Perceval’den daha çok sevmesini anlamıyorum.”
“Perceval fazla iyi. İnsanın sinirine dokunuyor. Bir dahaki sefere kahraman yazarken içine biraz insan doğasından baharat kat.”
“Averil, Maurice’le evlenemezdi. O kötü biriydi.”
“Onu yola getirirdi. Bir erkeği yola getirebilirsin; denizanasını getiremezsin tabii. Öykün kötü değil—ilginç sayılır, kabul ediyorum. Ama yazmaya değer bir öykü yazmak için fazla gençsin. On yıl bekle.”
Anne, bir dahaki öyküsünü yazdığında kimsenin eleştirmesini istememeye karar verdi. Bu çok cesaret kırıcıydı. Gilbert’e öyküyü okumayacaktı, gerçi ona öyküden söz etmişti.
“Başarılı olursa yayımlandığında görürsün Gilbert; başarısız olursa kimse görmeyecek.”
Marilla’nın bu girişimden haberi yoktu. Anne hayalinde bir dergiden öyküsünü Marilla’ya okuyor, onu öyküyü övmeye ustaca yönlendiriyor—çünkü hayalde her şey mümkündür—sonra da yazarı olduğunu zaferle açıklıyordu.
Bir gün Anne, uzun ve şişkin bir zarfı postaneye götürdü. Gençliğin ve deneyimsizliğin verdiği o hoş güvenle zarfı “büyük” dergilerin en büyüğüne adreslemişti. Diana da Anne kadar heyecanlıydı.
“Sence cevap gelmesi ne kadar sürer?” diye sordu.
“İki haftadan uzun sürmemeli. Ah, kabul edilirse ne kadar mutlu ve gururlu olacağım!”
“Elbette kabul edilecek; büyük olasılıkla senden başka öyküler de göndermeni isteyecekler. Bir gün Bayan Morgan kadar ünlü olabilirsin Anne; o zaman seni tanıdığım için ne kadar gururlanacağım,” dedi Diana. Arkadaşlarının yetenek ve meziyetlerini bencilce olmayan bir hayranlıkla takdir etmek gibi çarpıcı bir erdeme sahipti hiç değilse.
Ardından bir hafta boyunca tatlı düşler kuruldu; sonra acı bir uyanış geldi. Bir akşam Diana, verandanın çatı arasındaki kuytu bölümünde Anne’i buldu. Gözleri kuşku uyandıracak kadar kızarmıştı. Masanın üzerinde uzun bir zarfla buruşmuş bir el yazması duruyordu.
“Anne, öykün geri gelmedi, değil mi?” diye inanamayarak haykırdı Diana.
“Evet, geldi,” dedi Anne kısa keserek.
“Editörün aklını kaçırmış olmalı. Ne gerekçe göstermiş?”
“Hiçbir gerekçe yok. Yalnızca kabul edilmediğini bildiren basılı bir kâğıt var.”
“Zaten o dergiyi hiçbir zaman pek beğenmemiştim,” dedi Diana öfkeyle. “İçindeki öyküler Canadian Woman’dakilerin yarısı kadar bile ilginç değil; üstelik fiyatı çok daha yüksek. Editör, Yankee olmayan herkese karşı önyargılı herhâlde. Cesaretin kırılmasın Anne. Bayan Morgan’ın öykülerinin nasıl geri geldiğini hatırla. Seninkini Canadian Woman’a gönder.”
“Galiba öyle yapacağım,” dedi Anne yeniden cesaret bularak. “Yayımlanırsa o Amerikalı editöre üzerine işaret koyduğum bir nüsha göndereceğim. Ama gün batımını çıkaracağım. Bay Harrison haklıymış sanırım.”
Gün batımı çıktı; ama bu kahramanca kesip biçmeye rağmen Canadian Woman’ın editörü Averil’in Kefareti’ni öyle çabuk geri gönderdi ki öfkeli Diana, öykünün hiç okunmamış olması gerektiğini söyledi ve dergiye aboneliğini hemen iptal ettireceğine yemin etti. Anne bu ikinci reddi umutsuzluğun dinginliğiyle karşıladı. Öyküyü, eski Öykü Kulübü hikâyelerinin saklandığı tavan arasındaki sandığa kilitledi; ama önce Diana’nın ısrarına dayanamayıp ona bir nüsha verdi.
“Edebiyat hayallerim burada sona eriyor,” dedi acı acı.
Bay Harrison’a bu konudan hiç söz etmedi; ama bir akşam Bay Harrison ona öyküsünün kabul edilip edilmediğini pat diye sordu.
“Hayır, editör almadı,” diye kısa yanıt verdi.
Bay Harrison kızarmış, zarif yüzün profiline yan gözle baktı.
“E, yazmayı sürdürürsün herhâlde,” dedi onu yüreklendirerek.
“Hayır, bir daha asla öykü yazmayı denemeyeceğim,” diye ilan etti Anne; on dokuz yaşında bir kapı yüzüne kapanınca duyulan umutsuz kesinlikle.
“Büsbütün vazgeçme derim,” dedi Bay Harrison düşünceli bir tavırla. “Arada bir öykü yaz ama editörlerin başının etini yeme. Tanıdığın insanları, yerleri yaz; karakterlerine gündelik dille konuştur; güneş de bu kadar tantana etmeden, her zamanki gibi doğup batsın. Kötü adamlara yer vermek zorundaysan onlara bir şans tanı Anne—bir şans tanı. Dünyada korkunç derecede kötü adamlar vardır herhâlde, ama onları bulmak için epey yol gitmen gerekir—gerçi Bayan Lynde hepimizin kötü olduğuna inanır. Çoğumuzun içinde bir parça iyilik vardır. Yazmayı sürdür Anne.”
“Hayır. Bunu denemem çok aptalcaydı. Redmond’u bitirince öğretmenliğe bağlı kalacağım. Öğretmenlik yapabilirim. Öykü yazamam.”
“Redmond’u bitirdiğinde koca bulma vaktin gelmiş olur,” dedi Bay Harrison. “Evliliği fazla ertelememek gerektiğine inanırım—benim yaptığım gibi.”
Anne ayağa kalkıp eve doğru yürüdü. Bay Harrison’ın gerçekten çekilmez olduğu zamanlar vardı. “Pataklamak”, “aylak aylak hayal kurmak” ve “koca bulmak.” Öf!
Bölüm etkileşimi
