Bölümler 41Şu an: XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XVIII. Bölüm
Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor
Noel tatili gelince Patty’nin Yeri’ndeki kızlar kendi evlerine dağıldı, Jamesina Teyze ise olduğu yerde kalmaya karar verdi.
“Davet edildiğim yerlere bu üç kediyi götüremezdim,” dedi. “Zavallı yaratıkları neredeyse üç hafta boyunca burada yalnız bırakmaya da niyetim yok. Onları besleyecek düzgün komşularımız olsaydı belki kalmazdım ama bu sokakta milyonerlerden başka kimse yok. Ben burada kalıp Patty’nin Yeri’ni sizin için sıcak tutarım.”
Anne her zamanki sevinçli beklentilerle, ama bunlar bütünüyle gerçekleşmeden eve gitti. Avonlea’yı, kasabanın en yaşlı sakininin bile hatırlayamadığı kadar erken başlayan, soğuk ve fırtınalı bir kışın pençesinde buldu. Green Gables, kocaman kar yığınlarının arasında kalmıştı. Bu uğursuz tatilin neredeyse her günü şiddetli fırtına çıktı; güzel günlerde bile kar durmadan savruldu. Yollar daha yeni açılmışken yeniden kapanıyordu. A.V.I.S. üniversiteli öğrenciler onuruna üç akşam üst üste eğlence düzenlemeyi denedi ama her akşam fırtına öyle azgındı ki kimse gelemedi; sonunda çaresizlik içinde vazgeçtiler. Anne, Green Gables’a duyduğu sevgi ve bağlılığa rağmen Patty’nin Yeri’ni, rahat açık şöminesini, Jamesina Teyze’nin gülen gözlerini, üç kediyi, kızların neşeli sohbetini ve üniversiteden arkadaşların ciddi ya da neşeli konularda konuşmak için uğradığı cuma akşamlarının keyfini özlemle anmadan edemiyordu.
Anne yalnızdı; Diana tatilin tamamını ağır bir bronşit nöbetiyle evde hapis geçiriyordu. Green Gables’a gelemiyordu; Anne de Orchard Slope’a nadiren gidebiliyordu, çünkü Perili Orman’dan geçen eski yol kar yığınlarıyla kapanmıştı, Parlak Sular Gölü’nün donmuş yüzeyinden geçen uzun yol da neredeyse aynı derecede kötüydü. Ruby Gillis karla örtülü mezarlıkta yatıyordu; Jane Andrews batıdaki bozkırlarda öğretmenlik yapıyordu. Gilbert, elbette, hâlâ vefalıydı ve fırsat bulduğu her akşam Green Gables’a kadar yürüyüp geliyordu. Ama Gilbert’in ziyaretleri eskisi gibi değildi. Anne neredeyse onlardan korkuyordu. Birdenbire sessizlik çökünce başını kaldırıp Gilbert’in ela gözlerinin derinlerinde apaçık bir ifadeyle ona baktığını görmek çok sarsıcıydı; bakışları altında, sanki—sanki—ah, bu çok utandırıcıydı, yanaklarının sıcaktan ve huzursuzluktan kızardığını fark etmekse daha da sarsıcıydı. Anne, böylesine hassas bir durumun havasını dağıtacak birilerinin her zaman bulunduğu Patty’nin Yeri’ne dönmeyi diliyordu. Green Gables’da Gilbert gelince Marilla hemen Bayan Lynde’in tarafına geçiyor, ikizleri de yanında götürmekte ısrar ediyordu. Bunun ne anlama geldiği apaçıktı ve Anne bu yüzden çaresizce öfkeleniyordu.
Davy ise son derece mutluydu. Sabahları dışarı çıkıp kuyuya ve kümese giden yolları açmak için kürekle kar atmaktan büyük keyif alıyordu. Marilla ile Bayan Lynde’in Anne için hazırlamakta birbirleriyle yarıştıkları Noel lezzetlerine bayılıyordu. Bir de okul kütüphanesinden aldığı kitapta, başına durmadan bela gelen, ama genellikle bir deprem ya da volkan patlamasıyla bu dertlerden kurtarılan harika bir kahramanın sürükleyici hikâyesini okuyordu. Deprem ya da patlama onu dertlerinden kurtarıyor, bir servete kavuşturuyor ve hikâyeyi görkemli bir sonla bitiriyordu.
“Sana söylüyorum, Anne, bu şahane bir hikâye,” dedi coşkuyla. “Okumayı İncil’e tercih ederim.”
“Öyle mi?” diye gülümsedi Anne.
Davy merakla ona baktı.
“Hiç şaşırmış görünmüyorsun, Anne. Bunu Bayan Lynde’e söyleyince çok şaşırmıştı.”
“Hayır, şaşırmadım Davy. Dokuz yaşında bir oğlanın İncil’den önce bir macera hikâyesi okumak istemesi bana çok doğal geliyor. Ama büyüdüğünde İncil’in ne kadar harika bir kitap olduğunu anlayacağını umuyor ve düşünüyorum.”
“Bazı bölümleri çok güzel bence,” diye kabul etti Davy. “Şu Yusuf hikâyesi mesela, şahane. Ama Yusuf ben olsaydım kardeşlerini bağışlamazdım. Hayır, kesinlikle, Anne. Hepsinin kafasını keserdim. Bunu söyleyince Bayan Lynde çok kızdı, İncil’i kapatıp böyle konuşursam bir daha bana okumayacağını söyledi. O yüzden artık pazar öğleden sonraları okurken konuşmuyorum; yalnızca düşünüyorum, ertesi gün okulda Milty Boulter’a anlatıyorum. Milty’ye Elişa’yla ayıların hikâyesini anlattım; öyle korktu ki Bay Harrison’ın kel kafasıyla bir daha hiç dalga geçmedi. Prens Edward Adası’nda ayı var mı, Anne? Bilmek istiyorum.”
“Şimdilerde yok,” dedi Anne, pencereye bir kar yığını çarparken dalgın dalgın. “Ah, bu fırtına hiç dinecek mi?”
“Tanrı bilir,” dedi Davy kayıtsızca ve yeniden okumaya koyulmaya hazırlandı.
Bu kez Anne şaşırmıştı.
“Davy!” diye sitemle haykırdı.
“Bayan Lynde öyle söylüyor,” diye itiraz etti Davy. “Geçen hafta bir gece Marilla, ‘Ludovic Speed ile Theodora Dix hiç evlenecek mi?’ dedi, Bayan Lynde de, ‘Tanrı bilir,’ dedi. Aynen böyle.”
“Ama bunu söylemesi doğru değildi,” dedi Anne; bu ikilemde kendini hangi çıkmaza sokacağına hemen karar vermişti. “Kimsenin Tanrı’nın adını ağzına alıp hafife alması doğru değil, Davy. Bir daha sakın yapma.”
“Vaiz gibi yavaş ve ciddi söylersem de mi?” diye ciddi ciddi sordu Davy.
“Hayır, o zaman bile.”
“Peki, söylemem. Ludovic Speed ile Theodora Dix Middle Grafton’da yaşıyor; Bayan Rachel, onun yüz yıldır Theodora’nın peşinde olduğunu söylüyor. Yakında evlenemeyecek kadar yaşlanmazlar mı, Anne? Umarım Gilbert sana o kadar uzun süre kur yapmaz. Ne zaman evleneceksin, Anne? Bayan Lynde bunun kesin olduğunu söylüyor.”
“Bayan Lynde tam bir—” diye öfkeyle başladı Anne; sonra sustu. “Korkunç bir yaşlı dedikoducu,” diye sakince tamamladı Davy. “Herkes ona öyle diyor. Ama kesin mi, Anne? Bilmek istiyorum.”
“Çok aptal, küçük bir oğlansın Davy,” dedi Anne, gururla odadan çıkarken. Mutfak boştu; Anne, hızla çöken kış alacakaranlığında pencerenin yanına oturdu. Güneş batmış, rüzgâr dinmişti. Batıda, mor bulut yığınının ardından solgun, soğuk bir ay görünüyordu. Gökyüzü karardı ama batı ufkundaki sarı şerit daha parlak ve daha kızıl bir hâl aldı; sanki başıboş ışık huzmelerinin tümü tek bir noktada toplanıyordu. Rahipleri andıran köknar ağaçlarının çevrelediği uzak tepeler, bu ışığın önünde karanlık hatlarıyla belirginleşiyordu. Anne, kasvetli günbatımının sert ışığında soğuk ve cansız duran durgun, bembeyaz tarlalara baktı ve içini çekti. Çok yalnızdı, yüreği kederliydi; çünkü gelecek yıl Redmond’a dönüp dönemeyeceğini düşünüyordu. Dönmesi pek mümkün görünmüyordu. İkinci sınıfta alınabilecek tek bursun miktarı çok azdı. Marilla’nın parasını kabul etmeyecekti; yaz tatilinde yeterince para kazanabileceğine dair de pek umut yoktu.
“Sanırım gelecek yıl okulu bırakıp öğrenimimi tamamlayacak kadar para kazanana dek yeniden bir taşra okulunda öğretmenlik yapacağım,” diye kederle düşündü. “O zamana kadar sınıfımdaki eski arkadaşlarımın hepsi mezun olmuş olacak, Patty’nin Yeri’ne gitme ihtimali de kalmayacak. Ama olsun! Korkaklık etmeyeceğim. Gerekirse kendi masraflarımı karşılayabileceğim için şükrediyorum.”
“Bay Harrison şeritten bata çıka geliyor,” diye seslendi Davy, dışarı koşarak. “Umarım postayı getirmiştir. Üç gündür gelmedi. Şu sinir bozucu Gritler’in ne yaptığını görmek istiyorum. Ben Muhafazakârım, Anne. Sana söylüyorum, Gritler’i gözün üstünde tutmalısın.”
Bay Harrison postayı getirmişti; Stella’dan, Priscilla’dan ve Phil’den gelen neşeli mektuplar Anne’in hüznünü kısa sürede dağıttı. Jamesina Teyze de mektup yazmış, ocağın ateşini canlı tuttuğunu, kedilerin hepsinin iyi olduğunu ve ev bitkilerinin güzelce büyüdüğünü söylemişti.
“Hava gerçekten çok soğuk,” diye yazmıştı, “ben de kedileri eve aldım: Paslı ile Joseph oturma odasındaki kanepede, Sarah Kedi de yatağımın ayak ucunda uyuyor. Gece uyanıp zavallı kızımın yabancı diyarlarda olduğunu düşündüğümde onun mırlamasını duymak bana arkadaşlık ediyor. Hindistan dışında bir yerde olsaydı kaygılanmazdım ama oradaki yılanların korkunç olduğunu söylüyorlar. O yılanları aklımdan uzaklaştırmak için Sarah Kedi’nin bütün mırıltıları yetmiyor. Her şey için inancım var da yılanlar için yok. Tanrı onları neden yarattı, anlayamıyorum. Bazen onları O’nun yarattığını bile düşünmüyorum. Şeytan’ın bunda parmağı olduğuna inanıyorum.”
Anne, daktiloyla yazılmış incecik mektubu önemsiz sanıp en sona bırakmıştı. Mektubu okuyunca gözleri yaşlı, kımıldamadan oturdu.
“Ne oldu, Anne?” diye sordu Marilla.
“Josephine Barry Hanım öldü,” dedi Anne alçak sesle.
“Demek sonunda gitti,” dedi Marilla. “Bir yılı aşkın süredir hastaydı; Barryler de her an ölüm haberini almayı bekliyorlardı. Artık huzura kavuşması iyi oldu; çok acı çekti, Anne. Sana her zaman iyi davranmıştı.”
“Son ana kadar da iyi davrandı, Marilla. Bu mektup avukatından. Vasiyetinde bana bin dolar bırakmış.”
“Aman Tanrım, bu ne kadar çok para!” diye haykırdı Davy. “Seninle Diana’nın yedek odadaki yatağa atladığınızda üstüne düştüğünüz kadın, değil mi? Diana o hikâyeyi anlattı. Sana bu kadar çok para bırakmasının sebebi bu mu?”
“Sus Davy,” dedi Anne usulca. Yüreği dolu dolu, verandanın alınlığı altına çekildi; Marilla ile Bayan Lynde’i haberi istedikleri kadar konuşmaları için baş başa bıraktı.
“Sence Anne artık hiç evlenir mi?” diye kaygıyla düşündü Davy. “Dorcas Sloane geçen yaz evlendiğinde, geçinmeye yetecek kadar parası olsaymış bir erkeğin başına bela olmasına hiç gerek kalmayacağını söylemişti. Ama sekiz çocuklu bir dul bile görümceyle yaşamaktan iyidir demişti.”
“Davy Keith, artık susar mısın?” dedi Bayan Rachel sertçe. “Konuşma biçimin küçük bir oğlana göre rezalet, işte bu kadar.”
Bölüm etkileşimi
