Bölümler 41Şu an: XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XVI. Bölüm
Düzene Giren İlişkiler
“Hayatımda gördüğüm en sıcak, en ev gibi yer burası; kendi evimden bile daha ev gibi,” diye ilan etti Philippa Gordon, gözlerini hayranlıkla çevresinde gezdirerek. Alacakaranlıkta Patty’nin Yeri’nin büyük oturma odasında hepsi bir aradaydı: Anne, Priscilla, Phil, Stella, Jamesina Teyze, Paslı, Joseph, Sarah Kedi, Gog ve Magog. Ateşin gölgeleri duvarlarda dans ediyor, kediler mırıldanıyor, kurbanlarından birinin Phil’e gönderdiği koca bir sera kasımpatı kasesi, altın rengi loşlukta krem rengi aylar gibi parlıyordu.
Yerleşeli üç hafta olmuştu; hepsi bu denemenin başarılı olacağına çoktan inanmıştı. Dönüşlerinden sonraki ilk iki hafta tatlı bir telaşla geçmişti: ev eşyalarını yerleştirmiş, küçük evlerini düzene sokmuş, farklı görüşleri uzlaştırmakla uğraşmışlardı.
Üniversiteye dönme vakti geldiğinde Anne Avonlea’dan ayrılmaya pek de üzülmedi. Tatilinin son birkaç günü hoş geçmemişti. Ödüllü öyküsü Ada gazetelerinde yayımlanmıştı; Bay William Blair de dükkânının tezgâhına, öykünün bulunduğu pembe, yeşil ve sarı broşürlerden koca bir yığın koymuş, her müşteriye bir tane vermişti. Anne’ye de bir paket yolladı; Anne hepsini hemen mutfak sobasına attı. Yaşadığı aşağılanma yalnızca kendi ideallerinden kaynaklanıyordu; Avonlea halkı ödülü kazanmasını pek parlak bir başarı sayıyordu. Çok sayıdaki dostu ona içten bir hayranlıkla, az sayıdaki düşmanıysa küçümseyen bir kıskançlıkla bakıyordu. Josie Pye, Anne Shirley’nin öyküyü kopyaladığını düşündüğünü söyledi; yıllar önce bir gazetede okuduğuna emindi. Charlie’nin kendisini geri çevirdiğini öğrenen ya da tahmin eden Sloane’lar bunun övünülecek bir şey olmadığını söylüyor, isteyen herkesin yapabileceğini ileri sürüyordu. Atossa Teyze, roman yazmaya başladığını duyunca Anne’ye çok üzüldüğünü söyledi; Avonlea’da doğup büyüyen hiç kimse böyle bir şey yapmazdı. Nereden geldiği, ana babasının nasıl insanlar olduğu Allah bilir, bir yetimi evlat edinmenin sonu buydu işte. Bayan Rachel Lynde bile kurmaca yazmanın uygunluğu konusunda koyu kuşkular taşıyordu; gerçi yirmi beş dolarlık çek onu neredeyse ikna etmişti.
“Böyle yalanlara verdikleri para akıl alır gibi değil, işte,” dedi yarı gururlu, yarı sert bir tavırla.
Her şey hesaba katıldığında, ayrılık vaktinin gelmesi rahatlatıcı oldu. Redmond’a dönmek de pek keyifliydi; artık bilge ve deneyimli bir ikinci sınıf öğrencisi olan Anne’yi neşeli açılış gününde selamlamak için bir sürü arkadaşı bekliyordu. Pris, Stella ve Gilbert oradaydı; daha önce hiçbir ikinci sınıf öğrencisi Charlie Sloane kadar önemli görünmemişti. Alec ve Alonzo meselesi hâlâ çözüme kavuşmamış olan Phil de oradaydı; Moody Spurgeon MacPherson da. Moody Spurgeon, Queen’s’ten ayrıldığından beri öğretmenlik yapıyordu ama annesi artık bu işi bırakıp papaz olmayı öğrenmesinin vaktinin geldiğine karar vermişti. Zavallı Moody Spurgeon, üniversite hayatının daha başında büyük bir talihsizlik yaşadı. Bir gece, pansiyon arkadaşlarından yarım düzine acımasız ikinci sınıf öğrencisi üzerine çullandı ve başının yarısını tıraş etti. Şanssız Moody Spurgeon, saçları yeniden uzayana kadar bu hâliyle dolaşmak zorunda kaldı. Anne’ye, bazen gerçekten papazlığa çağrılıp çağrılmadığından kuşku duyduğunu acı acı anlattı.
Jamesina Teyze, kızlar Patty’nin Yeri’ni onun için hazır edene kadar gelmedi. Bayan Patty anahtarı Anne’ye, Gog ile Magog’un yedek odadaki yatağın altına bir kutu içinde konduğunu, ama istedikleri zaman çıkarabileceklerini yazdığı bir mektupla göndermişti. Son notunda kızların resimleri asarken dikkatli olmalarını umduğunu eklemişti. Oturma odasının duvar kâğıdı beş yıl önce yenilenmişti; o ve Bayan Maria yeni kâğıtta gerekenden fazla delik açılmasını istemiyordu. Geri kalan her şeyi Anne’ye bırakıyordu.
Kızlar yuvalarını düzene sokarken nasıl da eğlendiler! Phil’in dediği gibi, neredeyse evlenmek kadar güzeldi. Bir kocanın derdi olmadan ev kurmanın keyfini çıkarıyorlardı. Küçük evi süslemek, daha rahat hâle getirmek için herkes yanında bir şeyler getirmişti. Pris, Phil ve Stella’nın bir sürü biblosu ve resmi vardı; Bayan Patty’nin yeni duvar kâğıdını hiç umursamadan, kendi zevklerine göre resimleri asmaya koyuldular.
“Giderken delikleri macunla kapatırız, canım; hiç farkına varmaz,” dediler itiraz eden Anne’ye.
Diana Anne’ye çam iğneli bir minder, Bayan Ada da hem ona hem Priscilla’ya işlemeleri olağanüstü güzellikte ve incelikte birer minder vermişti. Marilla kocaman bir kutu reçel yollamış, Şükran Günü için de bir sepet göndereceğini üstü kapalı söylemişti. Bayan Lynde Anne’ye bir kırkyama yorgan verdi, beş tane daha ödünç verdi.
“Al onları,” dedi buyurgan bir tavırla. “Tavan arasındaki sandıkta güvelerin kemirmesine bırakmaktansa kullanılsınlar daha iyi.”
Bu yorganlara hiçbir güve yaklaşmaya cesaret edemezdi; naftalin kokuları öyle keskin, öyle yoğundu ki içeriye dayanılabilir hâle gelmeden önce Patty’nin Yeri’nin bahçesine asılıp tam iki hafta havalandırılmaları gerekti. Aristokrat Spofford Caddesi böylesi bir gösteriye nadiren tanık olmuştu. “Yan komşuda” oturan huysuz yaşlı milyoner gelip Bayan Rachel’ın Anne’ye verdiği kırmızı sarı, muhteşem “lale desenli” yorganı satın almak istedi. Annesinin de böyle yorganlar yaptığını, yemin olsun ki onu hatırlamak için bir tane istediğini söyledi. Anne satmayı reddedince adam hayal kırıklığına uğradı; ama Anne bütün bunları Bayan Lynde’ye yazdı. Çok memnun olan hanım, elinde aynısından bir tane daha bulunduğunu, verebileceğini haber yolladı. Böylece tütün kralı sonunda yorganına kavuştu ve moda düşkünü karısının dehşetine rağmen yatağının üstüne serilmesini istedi.
Bayan Lynde’nin yorganları o kış çok işe yaradı. Patty’nin Yeri’nin pek çok güzel yanı vardı ama kusurları da yok değildi. Ev aslında epey soğuktu; ayazlı geceler başlayınca kızlar Bayan Lynde’nin yorganlarının altına kıvrılmaya bayılıyor, bu ödüncün onun hayrına yazılmasını umuyorlardı. Anne ilk gördüğü anda göz koyduğu mavi odayı aldı. Priscilla ile Stella büyük odaya yerleşti. Phil, mutfağın üstündeki küçük odadan son derece memnundu; Jamesina Teyze ise oturma odasının bitişiğindeki alt kattaki odada kalacaktı. Paslı başlangıçta kapı eşiğinde uyuyordu.
Anne, dönüşünden birkaç gün sonra Redmond’dan eve yürürken karşılaştığı insanların kendisine gizli, sevecen bir gülümsemeyle baktığını fark etti. Başına ne geldiğini merak edip huzursuzlandı. Şapkası mı yamuktu? Kemeri mi gevşemişti? Ne olduğunu anlamak için boynunu uzattığında, Anne Paslı’yı ilk kez gördü.
Hemen arkasında, topuklarının dibinde tıngır mıngır yürüyen kedi, Anne’nin gördüğü en zavallı kedi örneğiydi. Yavru olmaktan çıkalı çok olmuştu; cılız, sıska, bakımsız görünüyordu. İki kulağının da parçaları eksikti; bir gözü geçici olarak bozulmuş, bir yanağı gülünç biçimde şişmişti. Rengine gelince, bir zamanlar siyah olan bir kedi iyice kavrulup yanmış olsaydı, bu sahipsiz hayvanın cılız, sarkmış, çirkin tüylerinin rengine benzerdi.
Anne “hoşt” dedi ama kedi oralı olmadı. Anne durunca kedi arka ayaklarının üstüne oturup sağlam gözüyle sitemkâr sitemkâr ona baktı; Anne yürümeye koyulunca da peşine takıldı. Anne, Patty’nin Yeri’nin kapısına varana dek onunla birlikte yürümeyi kabullendi, sonra da onu başından savdığını sanarak kapıyı yüzüne kapattı. Ama on beş dakika sonra Phil kapıyı açtığında, basamakta pas rengi kedi oturuyordu. Üstelik hemen içeri fırlayıp Anne’nin kucağına atladı; yarı yalvaran, yarı zafer kazanmış bir sesle “miyav” dedi.
“Anne,” dedi Stella sertçe, “bu hayvan senin mi?”
“Hayır, değil,” diye itiraz etti tiksinmiş Anne. “Bir yerlerden peşime takıldı. Başımın çaresine bakamadım. Uff, in aşağı. Düzgün kedileri makul ölçüde severim ama senin gibi renktekileri sevmem.”
Ama kedi aşağı inmeyi reddetti. Rahatça Anne’nin kucağına kıvrılıp mırıldanmaya başladı.
“Belli ki seni evlat edinmiş,” diye güldü Priscilla.
“Evlat edinilmeyi kabul etmiyorum,” dedi Anne inatla.
“Zavallıcık açlıktan ölüyor,” dedi Phil acıyarak. “Kemikleri derisinden fırlayacak neredeyse.”
“Peki, karnını iyice doyuracağım, sonra da geldiği yere dönecek,” dedi Anne kararlılıkla.
Kedi doyurulup dışarı çıkarıldı. Sabah hâlâ kapı eşiğindeydi. Eşikte oturmaya devam etti, kapı her açıldığında içeri dalıyordu. Karşılamalarının soğukluğu onu hiç etkilemiyordu; Anne’den başka kimseye aldırış etmiyordu. Kızlar acıyıp onu beslediler ama bir hafta geçince bir şeyler yapmaları gerektiğine karar verdiler. Kedinin görünüşü düzelmişti. Gözüyle yanağı eski hâline dönmüş, biraz kilo almıştı; hatta yüzünü yıkadığı bile görülmüştü.
“Ama yine de onu tutamayız,” dedi Stella. “Jimsie Teyze gelecek hafta geliyor, yanında da Sarah Kedi’yi getirecek. İki kedi besleyemeyiz; beslesek bile bu Paslı Post Sarah Kedi’yle sürekli kavga eder. Yapısı dövüşçü. Dün akşam tütün kralının kedisiyle ciddi bir kavgaya tutuşup onu topuyla tüfeğiyle perişan etti.”
“Ondan kurtulmamız gerek,” diye katıldı Anne; tartıştıkları kedi, şömine önündeki halıda kuzu kadar uysal bir havayla mırıldanırken ona karanlık karanlık bakıyordu. “Ama nasıl? Savunmasız dört kadın, kurtulmaya niyeti olmayan bir kediden nasıl kurtulur?”
“Kloroform vermemiz gerek,” dedi Phil canlı bir tavırla. “En insancıl yolu bu.”
“İçimizden hangisi kediye kloroform vermeyi biliyor?” diye sordu Anne, kederle.
“Ben biliyorum, canım. Az sayıdaki; ne yazık ki pek az sayıdaki işe yarar becerimden biri. Evde birkaç kediyi bu şekilde ortadan kaldırdım. Sabah kediyi alıp güzel bir kahvaltı veriyorsun. Sonra eski bir çuval alıyorsun; arka verandada bir tane var. Kediyi çuvalın üstüne koyup üzerine tahta bir kutu kapatıyorsun. İki ons’luk bir şişe kloroformu açıp kutunun kenarından altına sürüyorsun. Kutunun üstüne ağır bir şey koyup akşama kadar bırakıyorsun. Kedi, uyuyormuş gibi huzur içinde kıvrılmış, ölü olur. Acı çekmez, çırpınmaz.”
“Kolaymış gibi geliyor,” dedi Anne kuşkuyla.
“Kolay. Bana bırak. Ben hallederim,” dedi Phil güven vererek.
Bunun üzerine kloroform alındı ve ertesi sabah Paslı tuzağa düşürülüp ölüme götürüldü. Kahvaltısını yiyip dudaklarını yaladıktan sonra Anne’nin kucağına tırmandı. Anne’nin yüreği sızladı. Bu zavallı hayvan onu seviyordu; ona güveniyordu. Anne nasıl olur da bu işin parçası olabilirdi?
“Al, sen tut,” dedi aceleyle Phil’e. “Kendimi katil gibi hissediyorum.”
“Acı çekmeyecek, biliyorsun,” diye teselli etti Phil; ama Anne çoktan kaçmıştı.
Ölümcül iş arka verandada yapıldı. O gün kimse oraya yaklaşmadı. Ama alacakaranlıkta Phil, Paslı’nın gömülmesi gerektiğini söyledi.
“Pris’le Stella bahçede mezarını kazmalı,” dedi Phil, “Anne de kutuyu kaldırırken bana yardım etmeli. En sevmediğim kısım bu.”
İki suç ortağı isteksizce parmak uçlarında arka verandaya gitti. Phil, kutunun üstüne koyduğu taşı dikkatle kaldırdı. Birden kutunun altından, hafif ama belirgin, kuşku götürmez bir miyavlama duyuldu.
“O… o ölmemiş,” diye soluğu kesilerek fısıldadı Anne ve mutfak kapısının eşiğine donakalmış hâlde oturdu.
“Ölmüş olmalı,” dedi Phil, inanamayarak.
Bir başka cılız miyav, ölmediğini kanıtladı. İki kız birbirine baktı.
“Ne yapacağız?” diye sordu Anne.
“Neden hâlâ gelmiyorsunuz?” diye çıkıştı kapıda beliren Stella. “Mezarı kazdık. ‘Her şey sessiz, bomboş, suskun mu?’” diye takılarak alıntıladı.
“‘Hayır, ölülerin sesleri uzaktaki şelalenin çağlayışı gibi duyulur,’” diye karşılık verdi Anne hemen ve kutuyu ciddi ciddi işaret etti.
Gerilimi kahkahalar dağıttı.
“Onu sabaha kadar burada bırakmalıyız,” dedi Phil, taşı yerine koyarak. “Beş dakikadır miyavlamadı. Belki duyduğumuz miyavlar son iniltileriydi. Ya da belki suçluluk duygumuzun baskısıyla sesleri hayal ettik.”
Ama sabah kutu kaldırıldığında Paslı tek bir neşeli sıçrayışla Anne’nin omzuna atladı ve sevgiyle yüzünü yalamaya başladı. Bundan daha canlı bir kedi görülmemişti.
“Kutuda bir budak deliği var,” diye inledi Phil. “Hiç görmedim. Ölmemesinin nedeni bu. Şimdi her şeyi baştan yapmamız gerekecek.”
“Hayır, gerekmeyecek,” dedi Anne birden. “Paslı’yı bir daha öldürmeyeceğiz. O benim kedim; artık bunu kabullenmek zorundasınız.”
“Peki, Jamesina Teyze’yle Sarah Kedi’yi sen halledeceksen,” dedi Stella, bütün bu işten elini eteğini çekmiş gibi.
O günden sonra Paslı ailenin bir üyesi oldu. Geceleri arka verandadaki temizlik minderinde uyuyor, bolluk içinde yaşıyordu. Jamesina Teyze gelene kadar tombullaşmış, tüyleri parlamış ve hatırı sayılır ölçüde uslanmıştı. Ama Kipling’in kedisi gibi, “kendi başına yürüyordu.” Her kedinin üstüne pençe atıyor, her kedi de ona pençe atıyordu. Spofford Caddesi’nin aristokrat kedilerini birer birer alt etti. İnsanlara gelince, yalnızca Anne’i seviyordu. Başka hiç kimse onu okşamaya cesaret edemiyordu. Bunu deneyenleri öfkeli bir tıslama ve pekâlâ çok uygunsuz bir dile benzetilebilecek sesler karşılıyordu.
“Şu kedinin havaları gerçekten çekilmez,” dedi Stella.
“O çok iyi ihtiyar bir kedicikti, öyleydi,” diye diretti Anne, hayvanını meydan okurcasına kucaklayarak.
“Sarah Kedi’yle nasıl geçinecekler, hiç bilmiyorum,” dedi Stella kötümserce. “Geceleri bahçede kavga etmeleri zaten yeterince kötü. Ama burada, oturma odasında kedi kavgası düşünülemez bile.”
Jamesina Teyze zamanı gelince çıkageldi. Anne, Priscilla ve Phil onun gelişini biraz kuşkuyla beklemişlerdi; ama Jamesina Teyze açık şöminenin önündeki sallanan koltuğa kurulunca, mecazen önünde eğilip ona tapmaya başladılar.
Jamesina Teyze küçücük, yüzü yumuşak hatlı, ufak üçgen biçimli yaşlı bir kadındı. Büyük, yumuşacık mavi gözlerinde dinmek bilmeyen bir gençlik ışığı vardı; o gözler bir kızınki kadar umut doluydu. Yanakları pembeydi, kar beyazı saçlarını kulaklarının üstünde küçük, tuhaf bukleler hâlinde toplardı.
“Bu çok eski moda bir yöntem,” dedi, günbatımı bulutu kadar zarif ve pembe bir şey örerken. “Ama ben de eski modayım. Giysilerim öyle; dolayısıyla fikirlerimin de öyle olması doğal. Sakın daha iyi olduklarını söylediğimi sanma. Hatta büyük olasılıkla daha kötüler. Ama iyice yumuşayıp rahatladılar. Yeni ayakkabılar eskilerden daha şıktır ama eskiler daha rahattır. Ayakkabı ve fikir konusunda kendimi şımartacak kadar yaşlandım. Burada rahat rahat yaşamaya niyetliyim. Bana göz kulak olmamı, sizi yola sokmamı beklediğinizi biliyorum ama yapmayacağım. Nasıl davranacağınızı öğrenecekseniz artık yeterince büyüksünüz. O yüzden,” diye sözünü bitirdi Jamesina Teyze, genç gözlerinde bir parıltıyla, “benim açımdan hepiniz kendi bildiğiniz yoldan mahvolabilirsiniz.”
“Biri şu kedileri ayırabilir mi?” diye yalvardı Stella, ürpererek.
Jamesina Teyze yanında yalnızca Sarah Kedi’yi değil, Joseph’i de getirmişti. Joseph’in, Vancouver’da yaşamaya giden sevgili bir arkadaşına ait olduğunu açıkladı.
“Arkadaşım Joseph’i yanında götüremedi, benden onu almamı rica etti. Gerçekten reddedemezdim. Güzel bir kedi; yani huyu güzel. Tüyleri birçok renkte olduğu için adını Joseph koymuş.”
Gerçekten de öyleydi. Stella’nın tiksinerek söylediği gibi, Joseph yürüyen bir eski püskü giysi yığınına benziyordu. Asıl renginin ne olduğunu söylemek imkânsızdı. Bacakları beyaz, üzerlerinde siyah benekler vardı. Sırtı griydi; bir yanında kocaman sarı, öbür yanında siyah bir leke bulunuyordu. Kuyruğu sarı, ucu griydi. Bir kulağı siyah, öteki sarıydı. Bir gözünün üzerindeki siyah leke ona korkunç derecede külhanbeyi bir hava veriyordu. Oysa uysal, zararsız ve cana yakın bir kediydi. Joseph, en azından bir bakımdan, kır zambağı gibiydi. Ne çalışır ne iplik eğirir ne de fare yakalardı. Yine de Süleyman bütün ihtişamı içinde onun kadar yumuşak minderlerde uyumamış, onun kadar güzel şeylerle karnını doyurmamıştı.
Joseph ile Sarah Kedi, ayrı kutularda ekspres kargoyla geldi. Kutulardan çıkarılıp karınları doyurulunca Joseph gözüne kestirdiği minderi ve köşeyi seçti; Sarah Kedi ağırbaşlılıkla şöminenin önüne oturup yüzünü yıkamaya koyuldu. İri, parlak tüylü, gri beyaz bir kediydi; sıradan kökeninin bilincinde olmak bile heybetli duruşundan hiçbir şey eksiltmiyordu. Jamesina Teyze’ye çamaşırcısı vermişti onu.
“Adı Sarah’ydı, kocam da kediye hep Sarah Kedi derdi,” diye açıkladı Jamesina Teyze. “Sekiz yaşında ve fare avlamada çok başarılı. Merak etme Stella. Sarah Kedi hiç kavga etmez, Joseph de nadiren eder.”
“Burada kendilerini savunmak için kavga etmeleri gerekecek,” dedi Stella.
Tam o sırada Paslı göründü. Davetsiz misafirleri görmeden önce odanın ortasına kadar sevinçle sıçradı. Sonra birden durdu; kuyruğu üç kuyruk büyüklüğüne ulaşıncaya dek kabardı. Sırtındaki tüyler meydan okurcasına bir kemer gibi dikildi. Paslı başını alçaltıp nefret ve öfkeyle dehşetli bir çığlık attı, ardından kendini Sarah Kedi’nin üstüne fırlattı.
Heybetli hayvan yüzünü yıkamayı bırakmış, merakla ona bakıyordu. Paslı’nın saldırısını güçlü pençesinin küçümseyen tek bir darbesiyle karşıladı. Paslı halının üzerinde çaresizce yuvarlandı; sersemlemiş hâlde ayağa kalktı. Kulaklarına vuran bu kedi de neyin nesiydi? Kararsızca Sarah Kedi’ye baktı. Yeniden saldıracak mıydı, saldırmayacak mıydı? Sarah Kedi bilerek ona sırtını döndü ve temizliğine devam etti. Paslı saldırmamaya karar verdi. Bir daha da saldırmadı. O günden sonra evin hâkimi Sarah Kedi oldu. Paslı bir daha ona bulaşmadı.
Ama Joseph düşüncesizce doğrulup esnedi. Uğradığı aşağılanmanın öcünü almak için yanıp tutuşan Paslı, üzerine atıldı. Barışçıl yaradılışlı Joseph gerektiğinde kavga edebiliyor, hem de iyi dövüşüyordu. Sonuç, berabere biten bir dizi karşılaşma oldu. Paslı ile Joseph her gün karşılaşır karşılaşmaz dövüşüyordu. Anne Paslı’yı tutuyor, Joseph’den nefret ediyordu. Stella çaresizlik içindeydi. Jamesina Teyze ise yalnızca gülüyordu.
“Bırakın kendi aralarında halletsinler,” dedi hoşgörüyle. “Bir süre sonra arkadaş olurlar. Joseph’in biraz egzersiz yapması gerek; fazla şişmanlamaya başlamıştı. Paslı da dünyada tek kedi olmadığını öğrenmeli.”
Sonunda Joseph’le Paslı durumu kabullendi ve yeminli düşmanlıktan yeminli dostluğa geçti. Aynı minderde, pençeleri birbirine dolanmış hâlde uyuyor ve ağırbaşlılıkla birbirlerinin yüzünü yıkıyorlardı.
“Hepimiz birbirimize alıştık,” dedi Phil. “Ben de bulaşık yıkamayı ve yer süpürmeyi öğrendim.”
“Ama bir kediyi kloroformlayabildiğine inanmamızı bekleme,” diye güldü Anne.
“Hepsi budak deliğinin yüzündendi,” diye itiraz etti Phil.
“Budak deliğinin orada olması iyi olmuş,” dedi Jamesina Teyze biraz sertçe. “Yavru kedileri boğmak gerektiğini kabul ediyorum; yoksa dünya kediden geçilmezdi. Ama yumurta emmediği sürece, büyümüş, düzgün bir kedi öldürülmemeli.”
“Buraya geldiğinde görseydin Paslı’yı hiç de düzgün bulmazdın,” dedi Stella. “Düpedüz Şeytan’a benziyordu.”
“Şeytan’ın o kadar çirkin olabileceğine inanmıyorum,” dedi Jamesina Teyze düşünceli bir tavırla. “Öyle olsaydı bu kadar kötülük yapamazdı. Ben onu hep yakışıklı sayılabilecek bir beyefendi olarak düşünürüm.”
Bölüm etkileşimi
