Bölümler 41Şu an: XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIV. Bölüm
Jonas Sahneye Çıkıyor
“PROSPECT POINT,
“20 Ağustos.
“Sevgili Anne—sonunda—E—olan—Anne,” diye yazdı Phil, “sana yazabilmek için göz kapaklarımı yeterince uzun süre açık tutmalıyım. Bu yaz seni fena halde ihmal ettim şekerim, ama diğer bütün mektup arkadaşlarımı da ihmal ettim. Yanıtlamam gereken kocaman bir mektup yığını var; aklımı başıma toplayıp işe koyulmalıyım. Karışık benzetmelerimi bağışla. Öyle uykum var ki! Dün gece Kuzen Emily’yle bir komşuya ziyarete gittik. Orada başka ziyaretçiler de vardı; o zavallılar gider gitmez ev sahibimizle üç kızı hepsini bir güzel çekiştirdi. Kapı arkamızdan kapanır kapanmaz Kuzen Emily’yle beni de didik didik edeceklerini biliyordum. Eve dönünce Bayan Lilly, sözünü ettiğim komşunun tuttuğu uşağın kızıl hastalığına yakalandığının söylendiğini anlattı. Bayan Lilly’nin böyle sevindirici haberler vereceğine her zaman güvenebilirsin. Kızıl hastalığından ödüm kopar. Yatağa girince bunu düşünmekten uyuyamadım. Bir o yana bir bu yana döndüm; bir dakikalığına dalınca da korkunç düşler gördüm. Saat üçte yüksek ateş, boğaz ağrısı ve müthiş bir baş ağrısıyla uyandım. Kızıl hastalığına yakalandığımı biliyordum; panikle kalkıp Kuzen Emily’nin ‘doktor kitabı’nı buldum ve belirtileri okudum. Anne, hepsi bende vardı. Yeniden yatağa girdim; en kötüsünün başıma geldiğini bilerek gecenin kalanında deliksiz uyudum. Ama topacın herkesten daha derin uyumasının nedenini hiç anlayamamışımdır. Bu sabahsa sapasağlamdım, demek ki hastalık değildi. Dün gece gerçekten kaptıysam bile bu kadar çabuk ortaya çıkamazdı herhalde. Gündüz bunu hatırlayabiliyorum ama gece saat üçte mantıklı düşünemiyorum.”
“Prospect Point’te ne yaptığımı merak ediyorsundur herhalde. Yazın bir ayımı hep kıyıda geçirmeyi severim; babam da beni Prospect Point’teki ikinci dereceden kuzeni Emily’nin ‘seçkin pansiyonuna’ gitmeye zorluyor. Ben de iki hafta önce her zamanki gibi geldim. Her zamanki gibi yaşlı ‘Mark Miller Amca’ da eski faytonuyla ve ‘her işe koşulan’ dediği atıyla beni istasyondan aldı. Hoş yaşlı bir adam; bana bir avuç pembe naneli şeker verdi. Naneli şekerler bana hep dindarca bir şekerleme gibi gelir—herhalde küçükken büyükannem Gordon kilisede bana hep onlardan verdiği için. Bir keresinde naneli şekerlerin kokusunu kastederek, ‘Bu kutsallığın kokusu mu?’ diye sormuştum. Mark Amca’nın şekerlerini yemek istemedim; çünkü onları cebinden öylece çıkarıp verdi, vermeden önce de aralarındaki paslı çivileri ve başka şeyleri ayıklamak gerekti. Ama sevgili yaşlı adamın duygularını incitmeye kıyamadım; ben de şekerleri yol boyunca aralıklarla dikkatlice serpiştirdim. Sonuncusu da bitince Mark Amca hafifçe azarlayan bir sesle, ‘Hepsini birden yiyivermemeliydin, Bayan Phil. Karnın ağrır şimdi,’ dedi.”
“Kuzen Emily’yle benim dışımda pansiyonda yalnızca beş kişi kalıyor: dört yaşlı hanım ve bir genç adam. Masada sağ yanımda Bayan Lilly oturuyor. Bütün ağrılarını, sızılarını, hastalıklarını ayrıntılarıyla anlatmaktan ürkütücü bir zevk alan insanlardan biri. Herhangi bir rahatsızlıktan söz et, başını sallayıp ‘Ah, bunun ne olduğunu çok iyi bilirim,’ der; sonra da bütün ayrıntıları dinlersin. Jonas, bir keresinde yanında lokomotor ataksiden söz ettiğini ve Bayan Lilly’nin ne olduğunu çok iyi bildiğini söylediğini anlatıyor. On yıl boyunca bu hastalığı çekmiş, sonunda gezgin bir doktor onu iyileştirmiş.”
“Jonas kim mi? Biraz sabret Anne Shirley. Jonas’ı zamanı ve yeri gelince öğreneceksin. Onu saygıdeğer yaşlı hanımlarla karıştırmamak gerek.”
“Masada sol yanımda Bayan Phinney oturuyor. Hep ağıt yakar gibi, kederli bir sesle konuşuyor; her an gözyaşlarına boğulacak diye insanın sinirleri geriliyor. Hayat ona gerçekten bir gözyaşı vadisiymiş, gülümsemenin—kahkahayı hiç saymıyorum bile—son derece ayıplanacak bir hafiflikmiş gibi geliyor. Benim hakkımda Jamesina Teyze’den bile kötü düşünüyor. Üstelik J. Teyze gibi, kendini affettirmek için beni delicesine sevmiyor da.”
“Bayan Maria Grimsby masada çaprazımda oturuyor. Geldiğim ilk gün Bayan Maria’ya yağmur yağacak gibi göründüğünü söyledim; Bayan Maria güldü. İstasyondan gelen yolun çok güzel olduğunu söyledim; Bayan Maria güldü. Hâlâ birkaç sivrisinek kalmış gibi göründüğünü söyledim; Bayan Maria güldü. Prospect Point’in her zamanki kadar güzel olduğunu söyledim; Bayan Maria güldü. Ona, ‘Babam kendini astı, annem zehir içti, erkek kardeşim hapiste, ben de veremin son evresindeyim,’ desem Bayan Maria yine gülerdi. Elinde değil; öyle doğmuş. Ama çok üzücü ve korkunç.”
“Beşinci yaşlı hanım Bayan Grant. Tatlı, yaşlı bir hanım; ama herkes hakkında yalnızca iyi şeyler söyler, bu yüzden de sohbeti pek ilgi çekici değildir.”
“Gelelim Jonas’a Anne.”
“Geldiğim ilk gün masada tam karşımda, beni beşikteyken tanıyormuş gibi gülümseyen genç bir adam oturuyordu. Mark Amca’dan adının Jonas Blake olduğunu, St. Columbia’da ilahiyat öğrencisi olduğunu ve Point Prospect Misyon Kilisesi’nin yaz boyunca sorumluluğunu üstlendiğini öğrenmiştim.”
“Çok çirkin bir genç adam—gerçekten, şimdiye kadar gördüğüm en çirkin genç adam. Kocaman, eklemleri gevşekmiş gibi duran bir bedeni ve gülünç derecede uzun bacakları var. Saçları keten renginde ve sönük, gözleri yeşil, ağzı büyük; kulaklarıysa… aklımı kaçırmazsam kulaklarını düşünmemeye çalışıyorum.”
“Sesi çok güzel—gözlerini kapatırsan ona bayılırsın—ruhu ve yaradılışı da gerçekten çok güzel.”
“Hemen iyi arkadaş olduk. Elbette Redmond mezunu; bu da aramızda bir bağ. Birlikte balık tuttuk, kayığa bindik; ay ışığında kumsalda yürüdük. Ay ışığında o kadar çirkin görünmüyordu; ah, ne hoştu. Nezaket adeta ondan taşıyordu. Yaşlı hanımlar—Bayan Grant hariç—Jonas’ı onaylamıyor; çünkü gülüyor, şakalaşıyor ve belli ki benim gibi hafifmeşrep birinin arkadaşlığını onlarınkine tercih ediyor.”
“Bilmem Anne, hafifmeşrep olduğumu düşünmesini istemiyorum. Bu çok saçma. Daha önce hiç görmediğim, Jonas adında keten saçlı birinin benim hakkımda ne düşündüğünü neden umursayayım ki?”
“Geçen pazar Jonas köy kilisesinde vaaz verdi. Elbette ben de gittim ama Jonas’ın vaaz vereceğini bir türlü kavrayamıyordum. Din adamı olduğu—ya da olacağı—gerçeği bana kocaman bir şaka gibi gelmeye devam ediyordu.”
“Neyse, Jonas vaaz verdi. On dakika kadar konuşmuştu ki kendimi o kadar küçük ve önemsiz hissettim, çıplak gözle görünmez olduğumu sandım. Jonas kadınlar hakkında tek kelime etmedi, bana da hiç bakmadı. Ama o an ne zavallı, hafifmeşrep, küçücük ruhlu bir kelebek olduğumu ve Jonas’ın ideal kadınından ne kadar korkunç biçimde farklı olduğumu anladım. O kadın soylu, güçlü ve yüce ruhlu olurdu. Jonas o kadar içten, şefkatli ve doğru sözlüydü. Bir din adamında bulunması gereken her şey onda vardı. Onu nasıl olup da çirkin bulabildiğime şaştım—ama gerçekten çirkin!—o esin dolu gözleri ve hafta içi günleri gelişigüzel düşen saçlarının örttüğü o zeki alnıyla.”
“Vaaz harikaydı, sonsuza dek dinleyebilirdim; ama beni perişan etti. Ah, keşke senin gibi olabilseydim Anne.”
“Eve dönerken yolda bana yetişti, her zamanki gibi neşeyle sırıttı. Ama o gülümsemesi beni bir daha kandıramazdı. Gerçek Jonas’ı görmüştüm. Acaba o da gerçek Phil’i görebilir miydi diye düşündüm—seni bile Anne, şimdiye kadar kimsenin görmediği Phil’i.”
“‘Jonas,’ dedim—Bay Blake demeyi unuttum. Korkunç değil mi? Ama bazen böyle şeylerin önemi olmaz—‘Jonas, din adamı olmak için doğmuşsun. Başka hiçbir şey olamazsın.’”
“‘Evet, başka hiçbir şey olamazdım,’ dedi ciddi bir sesle. ‘Uzun süre başka bir şey olmaya çalıştım—din adamı olmak istemiyordum. Ama sonunda bunun yapmam için bana verilmiş iş olduğunu anladım; Tanrı yardım ederse elimden geleni yapacağım.’”
“Sesi alçak ve saygılıydı. İşini yapacağını, hem de iyi ve soylu bir biçimde yapacağını düşündüm; ona yaradılışı ve yetiştirilmesiyle yardım etmeye uygun kadın ne mutlu olurdu. Her değişken hayal yelinin önüne katıp sürüklediği bir tüy olmayacaktı. Hangi şapkayı takacağını hep bilecekti. Belki de yalnızca bir şapkası olurdu. Din adamları pek para kazanmaz. Ama tek şapkası olsa, hatta hiç şapkası olmasa da umursamazdı; çünkü Jonas onun yanında olacaktı.”
“Anne Shirley, Bay Blake’e âşık olduğumu söylemeye, ima etmeye ya da aklından geçirmeye sakın kalkma. Sönük saçlı, yoksul, çirkin bir ilahiyat öğrencisini—adı da Jonas olacak—sevebilir miyim? Mark Amca’nın dediği gibi, ‘İmkânsız; daha da ötesi, olasılığı yok.’”
“İyi geceler,
PHIL.”
“Not: İmkânsız ama doğru olmasından korkunç derecede korkuyorum. Hem mutlu hem perişan hem de korkmuş durumdayım. Beni asla sevemez, biliyorum. Sence iyi bir din adamı karısı olmayı başarabilir miyim Anne? Duaya öncülük etmemi beklerler mi? P G.”
Bölüm etkileşimi
