Adanın Kızı Anne kitap kapağı

28. bölüm / 41

XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı
  1. 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
  4. 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
  5. 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
  6. 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
  7. 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
  8. 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
  9. 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
  10. 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
  11. 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
  12. 12 XII. Bölüm1.594 kelime
  13. 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
  14. 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
  15. 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
  16. 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
  17. 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
  18. 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
  19. 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
  20. 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
  21. 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
  22. 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
  23. 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
  24. 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
  25. 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
  26. 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
  27. 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
  28. 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime · Okuduğun bölüm
  29. 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
  30. 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
  31. 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
  32. 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
  33. 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
  34. 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
  35. 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
  36. 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
  37. 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
  38. 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
  39. 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime
  40. 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
  41. 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime

XXVIII. Bölüm

Bir Haziran Akşamı
“Hep haziran olan bir dünyada yaşamak nasıl olurdu, merak ediyorum,” dedi Anne, alacakaranlığın sardığı meyve bahçesinin baharatlı kokuları ve çiçekleri arasından geçip ön kapının basamaklarına geldiğinde. Marilla’yla Bayan Rachel oturmuş, o gün katıldıkları Bayan Samson Coates’in cenazesini konuşuyorlardı. Dora aralarında oturmuş, derslerine özenle çalışıyordu; Davy ise çimenlerin üstünde bağdaş kurmuş, tek gamzesinin izin verdiği ölçüde kasvetli ve çökkün görünüyordu.

“Bir süre sonra bıkardın,” dedi Marilla iç çekerek.

“Olabilir; ama şu an, her şey bugünkü kadar güzelse bıkmamın uzun zaman alacağını hissediyorum. Her şey haziranı sever. Davy oğlum, çiçeklerin açtığı bu mevsimde yüzün neden kasım gibi asık?”

“Yaşamaktan bıktım usandım,” dedi genç kötümser.

“On yaşında mı? Aman, ne kadar üzücü!”

“Dalga geçmiyorum,” dedi Davy vakurca. “Moralim bo-bo-bozuk,” diye ekledi, o büyük kelimeyi yiğitçe bir çabayla çıkararak.

“Niye, neden?” diye sordu Anne yanına otururken.

“Bay Holmes hastalanınca gelen yeni öğretmen pazartesiye kadar yapmam için bana on tane problem verdi. Yarın bütün günümü alır. Cumartesileri çalışmak zorunda kalmak haksızlık. Milty Boulter yapmayacağını söyledi ama Marilla yapmak zorunda olduğumu söylüyor. Bayan Carson’dan hiç hoşlanmıyorum.”

“Öğretmenin hakkında böyle konuşma, Davy Keith,” dedi Bayan Rachel sertçe. “Bayan Carson çok iyi bir kızdır. Hiç saçmalığı yoktur.”

“Bu pek çekici gelmiyor kulağa,” diye güldü Anne. “İnsanlarda biraz saçmalık olmasını severim. Yine de Bayan Carson hakkında senden daha iyi düşünmeye yatkınım. Dün akşam dua toplantısında gördüm; gözleri her zaman aklı başında bakacak gözlerden değil. Hadi Davy oğlum, biraz cesaret. ‘Yarın yeni bir gün doğacak’ ve elimden geldiğince problemlerine yardım edeceğim. Aydınlıkla karanlık arasındaki bu güzel saati aritmetik kaygısıyla harcama.”

“Peki, harcamayacağım,” dedi Davy’nin yüzü aydınlanarak. “Problemlere yardım edersen Milty’yle balığa gidecek vakte kadar bitiririm. Yaşlı Atossa Teyze’nin cenazesi bugün değil de yarın olsaydı keşke. Gitmek istiyordum; çünkü Milty, annesinin Atossa Teyze’nin tabutunda doğrulup onu gömmeye gelenlere iğneleyici şeyler söyleyeceğini anlattığını söyledi. Ama Marilla öyle yapmayacağını söyledi.”

“Zavallı Atossa tabutunda pek huzurlu yatıyordu,” dedi Bayan Lynde ağırbaşlılıkla. “Onu daha önce hiç bu kadar hoş görünürken görmemiştim, işte. Zavallı yaşlı kadın için pek gözyaşı dökülmedi. Elisha Wrightlar ondan kurtulduklarına şükrediyor; onları suçlayamam doğrusu.”

“Ardında gidişine üzülecek tek bir kişi bırakmadan dünyadan göçüp gitmek korkunç bir şey gibi geliyor bana,” dedi Anne ürpererek.

“Zavallı Atossa’yı anne babasından başka kimse sevmedi, orası kesin; kocası bile,” diye doğruladı Bayan Lynde. “Adamın dördüncü karısıydı. Evliliğe alışmış gibiydi. Onunla evlendikten birkaç yıl sonra öldü. Doktor hazımsızlıktan öldüğünü söyledi ama ben hep Atossa’nın dili yüzünden öldüğünü savunacağım, işte. Zavallı adam, kadın komşuları hakkında her şeyi bilirdi ama kendini pek tanımazdı. Neyse, gitti artık; sanırım sıradaki heyecan Diana’nın düğünü olacak.”

“Diana’nın evleniyor olması hem tuhaf hem korkunç geliyor,” diye iç geçirdi Anne, dizlerine sarılıp Perili Orman’daki aralıktan Diana’nın odasında yanan ışığa bakarak.

“İşler yolunda giderken bunda korkunç olan ne, anlamıyorum,” dedi Bayan Lynde vurgulayarak. “Fred Wright’ın güzel bir çiftliği var, kendisi de örnek bir genç.”

“Diana’nın bir zamanlar evlenmek istediği çılgın, atılgan, haylaz genç olmadığı kesin,” dedi Anne gülümseyerek. “Fred son derece iyi biri.”

“Öyle olması gerekmez mi zaten? Diana’nın kötü biriyle evlenmesini mi isterdin? Ya da sen kendin kötü biriyle mi evlenmek isterdin?”

“Hayır. Kötü biriyle evlenmek istemem ama kötü olabilecek gücü varken bunu yapmamasını isterdim. Fred ise umutsuzca iyi.”

“Umarım bir gün daha akıllıca düşünürsün,” dedi Marilla.

Marilla oldukça acı bir sesle konuştu. İçten içe çok hayal kırıklığına uğramıştı. Anne’in Gilbert Blythe’ı reddettiğini biliyordu. Bu olay, nasıl olduğu bilinmeden sızıp Avonlea dedikodularını birbirine katmıştı. Belki Charlie Sloane tahmin yürütmüş ve tahminlerini gerçek diye anlatmıştı. Belki Diana, Fred’e açılmış, Fred de ağzından kaçırmıştı. Her ne olmuşsa artık biliniyordu; Bayan Blythe, Anne’e artık Gilbert’tan haber alıp almadığını ne başkalarının yanında ne de yalnızken soruyordu, onu soğuk bir baş selamıyla geçiştiriyordu. Gilbert’ın neşeli, genç ruhlu annesini hep sevmiş olan Anne, buna gizlice üzülüyordu. Marilla bir şey demedi; ama Bayan Lynde, Moody Spurgeon MacPherson’ın annesinden kolejli Anne’in zengin, yakışıklı ve iyi bir başka hayranı olduğu dedikodusunu duyana kadar ona bu konuda pek çok sinir bozucu laf soktu. Ondan sonra Bayan Rachel sustu; yine de içten içe Anne’in Gilbert’ı kabul etmiş olmasını diliyordu. Zenginlik elbette güzel şeydi; ama pratik bir insan olan Bayan Rachel bile onu en önemli şey saymıyordu. Anne Yakışıklı Yabancı’yı Gilbert’tan daha çok “seviyorsa” söyleyecek bir şey yoktu; ama Bayan Rachel, Anne’in parası için evlenerek büyük bir hata yapmasından korkuyordu. Marilla Anne’i böyle bir şeyden korkmayacak kadar iyi tanıyordu; ama evrensel düzenin bir yerinde işlerin fena hâlde ters gittiğini hissediyordu.

“Olacağı varsa olur,” dedi Bayan Rachel kederle, “ama olmayacak şeyler de bazen olur. Tanrı araya girmezse bunun Anne’in başına geleceğine inanmaktan kendimi alamıyorum, işte.” Bayan Rachel iç çekti. Tanrı’nın araya girmeyeceğinden korkuyordu; kendisi de araya girmeye cesaret edemiyordu.

Anne, Dryad’ın Pınarı’na inmiş, geçmiş yazlarda Gilbert’la sık sık oturdukları büyük beyaz huş ağacının kökünde, eğrelti otlarının arasına kıvrılmıştı. Kolej kapanınca yeniden gazete bürosunda çalışmaya başlamıştı; onsuz Avonlea çok sıkıcı görünüyordu. Anne’e hiç mektup yazmıyordu ve Anne gelmeyen mektupları özlüyordu. Doğru, Roy haftada iki kez yazıyordu; mektupları bir anı kitabında ya da biyografide çok güzel okunacak, ince ince işlenmiş metinlerdi. Anne onları okurken Roy’a her zamankinden daha derin bir aşkla bağlandığını hissediyordu; yine de mektuplarını görünce, bir gün Bayan Hiram Sloane’un ona Gilbert’ın dik, siyah el yazısıyla adreslenmiş bir zarf uzattığı zamanki gibi tuhaf, hızlı ve acı veren bir kalp çarpıntısı yaşamıyordu. Anne heyecanla doğu alınlığına koşup zarfı açmış ve daktiloyla yazılmış bir kolej topluluğu raporu kopyası bulmuştu; “hepsi bu, başka da bir şey yok.” Anne zararsız kâğıdı odanın öbür ucuna fırlatmış ve Roy’a özellikle hoş bir mektup yazmaya oturmuştu.

Diana’nın düğününe beş gün kalmıştı. Orchard Slope’taki gri evde fırınlar yanıyor, yemekler pişiyor, kaynıyor, türlü türlü hazırlanıyordu; çünkü eski usul, büyük bir düğün yapılacaktı. On iki yaşlarındayken kararlaştırdıkları gibi Anne nedime olacaktı; Gilbert da sağdıçlık yapmak için Kingsport’tan geliyordu. Anne hazırlıkların telaşından keyif alıyordu ama içten içe küçük bir kalp sızısı taşıyordu. Sevgili eski dostunu bir bakıma kaybediyordu; Diana’nın yeni evi Green Gables’tan üç kilometre uzakta olacaktı ve eskisi gibi sürekli birlikte olamayacaklardı. Anne başını kaldırıp Diana’nın ışığına baktı; bu ışık yıllardır ona yol göstermişti ama yakında yaz akşamlarının alacakaranlığında artık parlamayacaktı. Gri gözlerinde iki iri, acı dolu yaş belirdi.

“Ah,” diye düşündü, “insanların büyümek, evlenmek ve değişmek zorunda kalması ne korkunç!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…