Bölümler 41Şu an: XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor
- 1 Bölüm I — Değişimin Gölgesi1.965 kelime
- 2 İkinci Bölüm — Sonbahar Çelenkleri1.769 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Karşılaşma ve Veda1.504 kelime
- 4 Dördüncü Bölüm — Nisan’ın Hanımı3.027 kelime
- 5 V. Bölüm — Evden Mektuplar1.928 kelime
- 6 VI. Bölüm — Parkta1.502 kelime
- 7 VII. Bölüm — Yeniden Evde1.935 kelime
- 8 VIII. Bölüm — Anne’in İlk Evlilik Teklifi1.051 kelime
- 9 IX. Bölüm — İstenmeyen Bir Âşık ve Beklenen Bir Dost1.816 kelime
- 10 X. Bölüm — Patty’nin Yeri1.794 kelime
- 11 XI. Bölüm — Hayatın Akışı1.995 kelime
- 12 XII. Bölüm1.594 kelime
- 13 XIII. Bölüm — Günahkârların Yolu2.112 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Çağrı1.757 kelime
- 15 XV. Bölüm — Altüst Olan Bir Düş987 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Düzene Giren İlişkiler2.500 kelime
- 17 XVII. Bölüm — Davy’den Bir Mektup727 kelime
- 18 XVIII. Bölüm — Josephine Hanım Anne Kızı Hatırlıyor1.264 kelime
- 19 XIX. Bölüm — Bir Ara780 kelime
- 20 XX. Bölüm — Gilbert Konuşuyor1.102 kelime
- 21 XXI. Bölüm — Dünün Gülleri869 kelime
- 22 XXII. Bölüm — İlkbahar ve Anne’in Green Gables’a Dönüşü946 kelime
- 23 XXIII. Bölüm — Paul Kaya İnsanlarını Bulamıyor850 kelime
- 24 XXIV. Bölüm — Jonas Sahneye Çıkıyor1.186 kelime
- 25 XXV. Bölüm — Yakışıklı Prens Sahneye Çıkıyor1.355 kelime
- 26 XXVI. Bölüm — Christine Sahneye Çıkıyor768 kelime
- 27 XXVII. Bölüm — Karşılıklı Dertleşme1.236 kelime
- 28 XXVIII. Bölüm — Bir Haziran Akşamı1.007 kelime
- 29 XXIX. Bölüm — Diana’nın Düğünü833 kelime
- 30 XXX. Bölüm — Bayan Skinner’ın Aşk Öyküsü896 kelime
- 31 XXXI. Bölüm — Anne’den Philippa’ya614 kelime
- 32 XXXII. Bölüm — Bayan Douglas’la Çay1.093 kelime
- 33 XXXIII. Bölüm720 kelime
- 34 XXXIV. Bölüm — John Douglas Sonunda Konuşuyor1.091 kelime
- 35 XXXV. Bölüm — Redmond’daki Son Yıl Başlıyor1.471 kelime
- 36 XXXVI. Bölüm — Gardner’ların Ziyareti1.231 kelime
- 37 XXXVII. Bölüm — Diplomalarını Alanlar1.193 kelime
- 38 XXXVIII. Bölüm — Yalancı Şafak1.238 kelime
- 39 XXXIX. Bölüm — Düğünlerden Söz Ediyor1.685 kelime · Okuduğun bölüm
- 40 XL. Bölüm — Bir Vahiy Kitabı994 kelime
- 41 XLI. Bölüm — Aşk Zamanın Aynasını Elinde Tutar1.214 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXIX. Bölüm
Düğünlerden Söz Ediyor
Anne, Green Gables’a döndükten sonraki ilk birkaç hafta hayatın bir tür düş kırıklığı gibi geldiğini hissetti. Patty’nin Yeri’ndeki neşeli arkadaşlığın özlemini çekiyordu. Geçen kış parlak hayaller kurmuştu; şimdi o hayaller çevresinde toza bulanmış yatıyordu. Kendinden tiksindiği bu ruh hali içinde yeniden hayal kurmaya hemen başlayamıyordu. Düşlerle baş başa kalmanın harika, ama düşsüz yalnızlığın pek de çekici olmadığını anladı.
Parktaki çardakta acı verici biçimde ayrıldıklarından beri Roy’yu bir daha görmemişti; ama Kingsport’tan ayrılmadan önce Dorothy onu görmeye geldi.
“Roy’yla evlenmeyeceğin için çok üzgünüm,” dedi. “Seni kız kardeşim gibi görmeyi çok istiyordum. Ama haklısın. Seni canından bezdirirdi. Onu seviyorum, çok sevgili, tatlı bir delikanlı; ama doğrusu hiç ilginç değil. İlginç biri olması gerekiyormuş gibi görünüyor, ama değil.”
“Bu, arkadaşlığımızı bozmaz, değil mi Dorothy?” diye sormuştu Anne, hasret dolu bir sesle.
“Elbette bozmaz. Kaybetmeyecek kadar değerlisin. Seni kız kardeşim yapamıyorsam, en azından dostum olarak yanımda tutacağım. Roy için de tasalanma. Şu sıralar çok acı çekiyor—her gün dert yanmalarını dinlemek zorundayım—ama atlatır. Her zaman atlatır.”
“Ah—her zaman mı?” dedi Anne’in sesi hafifçe değişerek. “Demek daha önce de ‘atlatmış’?”
“Aman, evet,” dedi Dorothy açık yüreklilikle. “Daha önce iki kez. İkisinde de bana yine aynı coşkuyla aşkını anlattı. Ötekiler onu gerçekten reddetmedi—yalnızca başkalarıyla nişanlandıklarını açıkladılar. Tabii seninle tanışınca bana daha önce hiç gerçekten âşık olmadığını, eski gönül maceralarının yalnızca delikanlılık hevesleri olduğunu söyledi. Ama bence kaygılanmana gerek yok.”
Anne kaygılanmamaya karar verdi. Duyguları rahatlama ve içerlemenin karışımıydı. Roy ona şimdiye dek sevdiği tek kadının kendisi olduğunu kesinlikle söylemişti. Kuşkusuz buna inanıyordu. Ama büyük olasılıkla onun hayatını mahvetmemiş olduğunu düşünmek içini rahatlattı. Başka tanrıçalar da vardı ve Dorothy’ye bakılırsa Roy’un mutlaka tapındığı başka bir türbe bulunmalıydı. Yine de hayat birkaç yanılsamasından daha sıyrılmıştı; Anne de hayatın epey boş göründüğünü kasvetle düşünmeye başladı.
Döndüğü akşam verandanın çatı çıkıntısından aşağı inerken yüzünde kederli bir ifade vardı.
“Eski Kar Kraliçesi’ne ne oldu, Marilla?”
“Ah, buna üzüleceğini biliyordum,” dedi Marilla. “Ben de üzüldüm. O ağaç ben genç bir kız olduğumdan beri oradaydı. Marttaki büyük fırtınada devrildi. İçi çürümüştü.”
“Onu çok özleyeceğim,” dedi Anne kederle. “O olmadan çatı çıkıntısındaki oda artık aynı oda gibi gelmiyor. Penceresinden her baktığımda içimde bir eksiklik duyacağım. Ah, Green Gables’a dönüp de beni karşılamaya Diana’nın gelmediği hiç olmamıştı.”
“Diana’nın şu sıralar düşünecek başka şeyleri var,” dedi Bayan Lynde imalı bir sesle.
“Peki, bana Avonlea’daki bütün haberleri anlat,” dedi Anne; akşam güneşinin saçlarına ince, altın rengi bir yağmur gibi düştüğü veranda basamaklarına oturdu.
“Sana yazdıklarımızın dışında pek haber yok,” dedi Bayan Lynde. “Geçen hafta Simon Fletcher’ın bacağını kırdığını duymamışsındır herhalde. Ailesi için büyük nimet oldu. Etrafta o huysuz herif varken yapamadıkları, hep yapmak istedikleri yüz şeyi şimdi yapıyorlar.”
“Can sıkıcı bir aileden geliyordu,” diye belirtti Marilla.
“Can sıkıcı mı? Hem de nasıl! Annesi dua toplantılarında ayağa kalkar, çocuklarının bütün kusurlarını anlatıp onlar için dua edilmesini isterdi. Tabii bu onları kızdırır, daha da beter hale getirirdi.”
“Jane’le ilgili haberi Anne’e anlatmadın,” diye hatırlattı Marilla.
“Ah, Jane,” diye burun kıvırdı Bayan Lynde. Sonra gönülsüzce ekledi: “Jane Andrews Batı’dan eve döndü—geçen hafta geldi—ve Winnipegli bir milyonerle evlenecek. Bayan Harmon’ın bunu sağa sola duyurmakta hiç vakit kaybetmediğinden emin olabilirsin.”
“Sevgili Jane’im—çok sevindim,” dedi Anne içtenlikle. “Hayatın güzel şeylerini hak ediyor.”
“Ah, Jane’e karşı bir şey söylediğim yok. Yeterince hoş bir kız. Ama milyoner sınıfından değil; o adamda parasından başka övülecek pek bir şey bulamayacaksın, söyleyeyim. Bayan Harmon, madenlerden para kazanmış bir İngiliz olduğunu söylüyor ama bence sonunda Amerikalı olduğu anlaşılacak. Jane’i mücevherlere boğduğuna göre parası olduğu kesin. Nişan yüzüğü öyle kocaman bir elmas kümesi ki Jane’in tombul pençesine yapıştırılmış bir yara bandı gibi görünüyor.”
Bayan Lynde’nin sesindeki acılığı saklaması mümkün değildi. İşte o sade, çalışkan Jane Andrews bir milyonerle nişanlanmıştı; oysa Anne’e, zengin ya da yoksul, kimsenin talip olmadığı anlaşılıyordu. Bir de Bayan Harmon Andrews dayanılmaz biçimde övünüp duruyordu.
“Gilbert Blythe üniversitede nasıl gidiyor?” diye sordu Marilla. “Geçen hafta eve geldiğinde gördüm; o kadar solgun ve zayıftı ki neredeyse tanıyamadım.”
“Geçen kış çok çalıştı,” dedi Anne. “Klasik Edebiyat dalında yüksek dereceyle mezun olduğunu ve Cooper Ödülü’nü aldığını biliyorsun. Ödül beş yıldır kimseye verilmemişti! O yüzden biraz yıpranmış olmalı. Hepimiz biraz yorgunuz.”
“Her neyse, sen lisans mezunusun, Jane Andrews değil; hiçbir zaman da olamayacak,” dedi Bayan Lynde, kasvetli bir memnuniyetle.
Birkaç akşam sonra Anne, Jane’i görmeye gitti ama Jane Charlottetown’daydı. Bayan Harmon, gururla Anne’e “dikiş diktirmeye gitti,” dedi. “Bu şartlarda Avonlea’nın terzisi Jane’e yakışmazdı elbette.”
“Jane hakkında çok güzel bir şey duydum,” dedi Anne.
“Evet, lisans mezunu olmasa da Jane epey iyi bir yere geldi,” dedi Bayan Harmon, başını hafifçe kaldırarak. “Bay Inglis’in milyonları var; düğün gezisi için Avrupa’ya gidecekler. Dönünce Winnipeg’de mermerden muhteşem bir konakta yaşayacaklar. Jane’in tek derdi, çok iyi yemek yapmasına rağmen kocasının onun yemek yapmasına izin vermemesi. Adam öyle zengin ki yemeğini başkalarına yaptırıyor. Bir aşçı, iki hizmetçi, bir arabacı ve her işten anlayan bir uşak tutacaklar. Peki ya sen Anne? Üniversiteye gidip durdun, ama evleneceğine dair hiçbir şey duymadım.”
“Ah,” diye güldü Anne, “evde kalmış kız olacağım. Bana uygun birini bulamıyorum.” Bu sözünde biraz yaramazlık vardı. Evde kalırsa en azından bir evlilik fırsatı bulamadığı için olmayacağını Bayan Andrews’a bilerek hatırlatmak istemişti. Ama Bayan Harmon hemen karşılığını verdi.
“Fazla seçici kızlar genellikle açıkta kalır, benim gördüğüm bu. Bir de Gilbert Blythe’ın Bayan Stuart adında biriyle nişanlandığını duydum, doğru mu? Charlie Sloane, kızın çok güzel olduğunu söyledi.”
“Bayan Stuart’la nişanlı olduğu doğru mu bilmiyorum,” diye yanıtladı Anne, taş gibi bir soğukkanlılıkla, “ama kendisinin çok güzel olduğu kesin.”
“Bir zamanlar seninle Gilbert’ın evleneceğinizi düşünürdüm,” dedi Bayan Harmon. “Dikkat etmezsen Anne, bütün hayranların elinden kayıp gidecek.”
Anne, Bayan Harmon’la düellosunu sürdürmemeye karar verdi. Rapier darbesine savaş baltasıyla karşılık veren bir rakiple kılıç dövüşü yapamazdınız.
“Jane evde olmadığına göre,” dedi kibirli bir tavırla ayağa kalkıp, “bu sabah daha fazla kalabileceğimi sanmıyorum. Jane eve dönünce uğrarım.”
“Tabii, gel,” dedi Bayan Harmon, coşkuyla. “Jane hiç kibirli değildir. Eski arkadaşlarıyla eskisi gibi görüşmek istiyor. Seni görünce çok sevinecek.”
Jane’in milyoner talibi mayısın son günlerinde geldi ve onu görkemli bir şaşaa içinde alıp götürdü. Bayan Lynde, Bay Inglis’in kırk yaşında, kısa boylu, zayıf ve kır saçlı biri olduğunu görünce içten içe keyiflendi. Kusurlarını sayarken ona acımadığına emin olabilirsiniz.
“Onun gibi bir hapı yaldızlamak bütün altınını alır işte,” dedi Bayan Rachel ciddi ciddi.
“İyi kalpli ve nazik görünüyor,” dedi Anne, sadakatle. “Jane’e çok değer verdiğine de eminim.”
“Hıh!” dedi Bayan Rachel.
Phil Gordon ertesi hafta evlendi; Anne nedimesi olmak için Bolingbroke’a gitti. Phil zarif, peri gibi bir gelindi; Rahip Jo mutluluktan öyle ışıldıyordu ki kimse onu çirkin bulmadı.
“Evangeline’in diyarında âşık âşık dolaşmaya çıkacağız,” dedi Phil, “sonra da Patterson Caddesi’ne yerleşeceğiz. Annem bunu korkunç buluyor—Jo’nun en azından düzgün bir yerdeki kiliseyi kabul etmesi gerektiğini düşünüyor. Ama Jo yanımda olursa Patterson’ın kenar mahalleleri benim için güller gibi çiçek açacak. Ah, Anne, mutluluğumdan yüreğim ağrıyor.”
Anne arkadaşlarının mutluluğuna her zaman sevinirdi; ama insanın her yanında kendine ait olmayan mutluluklarla çevrili olması bazen biraz yalnız hissettirir. Avonlea’ya döndüğünde de durum aynıydı. Bu kez, ilk çocuğu yanına yatırılan bir kadının üzerine çöken o muhteşem görkem Diana’yı sarmıştı. Anne, solgun yüzlü genç anneye, Diana’ya karşı daha önce hiç hissetmediği türden bir hayranlıkla baktı. Gözleri mutlulukla parlayan bu solgun kadın, kaybolup gitmiş okul günlerinde birlikte oynadığı kara bukleli, al yanaklı Diana olabilir miydi? Bu düşünce Anne’de tuhaf, iç burkan bir yalnızlık duygusu uyandırdı; sanki kendisi yalnızca geçmiş yıllara aitti ve şimdiki zamanda yeri yoktu.
“Kusursuz güzellikte değil mi?” dedi Diana gururla.
Şişman yavrucak, Fred’e gülünç derecede benziyordu—aynı onun gibi tombul, aynı onun gibi kırmızıydı. Anne vicdanına danışarak onun güzel olduğunu söyleyemezdi ama sevimli, öpülesi ve bütünüyle harika olduğunu içtenlikle ilan etti.
“O doğmadan önce, adını ANNE koyabilmek için kızım olsun istiyordum,” dedi Diana. “Ama şimdi küçük Fred yanımda olduğuna göre onu bir milyon kızla değişmem. Onun, değerli kendisinden başka biri olması mümkün değildi.”
“‘Her bebek en tatlısı ve en iyisidir,’” diye neşeyle alıntı yaptı Bayan Allan. “Küçük Anne doğsaydı, onun için de aynı şeyi hissederdin.”
Bayan Allan, ayrıldığından beri ilk kez Avonlea’yı ziyaret ediyordu. Her zamanki gibi neşeli, tatlı ve anlayışlıydı. Eski kız arkadaşları onu sevinçle karşılamıştı. Görevdeki papazın karısı saygıdeğer bir hanımdı, ama ruh eşi sayılmazdı.
“Konuşacak yaşa gelmesini bekleyemiyorum,” diye iç çekti Diana. “Ona ‘anne’ dedirteceğim günü öyle özlüyorum. Bir de ilk anısının güzel olmasına kararlıyım. Anneme dair ilk anım, yaptığım bir şey yüzünden beni tokatlaması. Hak etmiş olduğuma eminim; annem her zaman iyi bir anneydi ve onu çok severim. Ama onunla ilgili ilk anımın daha güzel olmasını dilerdim.”
“Annemle ilgili yalnızca bir anım var; bütün anılarımın en tatlısı da o,” dedi Bayan Allan. “Beş yaşındaydım. Bir gün iki ablamla okula gitmeme izin vermişlerdi. Ders bitince ablalarım farklı gruplarla eve döndü; her biri benim ötekiyle olduğumu sanıyordu. Oysa teneffüste birlikte oynadığım küçük bir kızla kaçıp gitmiştim. Okula yakın olan evlerine gittik ve çamurdan pastalar yapmaya koyulduk. Çok eğleniyorduk ki ablam soluğu kesilmiş, öfkeli bir halde çıkageldi.”
“‘Yaramaz kız!’ diye bağırdı; isteksizce uzattığım elimi kapıp beni peşinden sürükledi. ‘Hemen eve gel. Yoksa yandın! Annem çok öfkeli. Seni fena halde dövecek.’”
“Daha önce hiç dayak yememiştim. Zavallı küçük yüreğimi korku ve dehşet kapladı. Hayatımda o eve yürüdüğümüz zamanki kadar mutsuz olmamıştım. Yaramazlık etmek istememiştim. Phemy Cameron beni evlerine çağırmıştı ve oraya gitmenin yanlış olduğunu bilmiyordum. Şimdi de bunun için dayak yiyecektim. Eve vardığımızda ablam beni mutfakta, alacakaranlıkta ateşin yanında oturan annemin yanına sürükledi. Zavallı küçücük bacaklarım öyle titriyordu ki ayakta durmakta zorlanıyordum. Annem—annem tek bir azarlayıcı ya da sert söz etmeden beni kucağına aldı, öptü ve göğsüne sımsıkı bastırdı. ‘Kaybolduğunu sanıp çok korktum, canım,’ dedi şefkatle. Bana bakarken gözlerinde parlayan sevgiyi görebiliyordum. Yaptığım şey için beni hiç azarlamadı, kınamadı—yalnızca bir daha izin almadan gitmemem gerektiğini söyledi. Kısa süre sonra öldü. Ondan kalan tek anım bu. Güzel bir anı, değil mi?”
Anne, eve dönerken Birch Yolu’ndan ve Willowmere’den geçtikçe kendini her zamankinden daha yalnız hissetti. Uzun zamandır o yoldan yürümemişti. Gece, koyu mor çiçeklerle doluydu. Hava çiçek kokusuyla ağırlaşmıştı—neredeyse dayanılmaz ölçüde. Kokuya doyan duyuları, ağzına kadar dolu bir kadehten kaçınır gibi geri çekildi. Yol kenarındaki huşlar, eski peri fidanlarıyken büyüyüp koca ağaçlara dönüşmüştü. Her şey değişmişti. Anne, yaz bitip yeniden iş başına döneceği günü iple çektiğini hissetti. Belki o zaman hayat bu kadar boş görünmezdi.
“‘Dünyayı denedim—artık onda
Romantizmin renkleri kalmamış,’”
diye iç geçirdi Anne; dünyanın romantizmden arınmış olduğu düşüncesindeki romantizm onu hemen teselli etti!
Bölüm etkileşimi
