48. Bölüm-Şok

✍️

Gördüğüm manzara ile ne yapacağımı bilemez bir haldeydim. Çığlık atmak istiyordum. Belkide sadece sessizce ağlamak. Ellerim titriyor, kalbim hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. Hayal kırıklığı tüm vücudumu kaplarken gözlerimin kapanmasına engel olamıyordum. En sonunda bayılmadan önce son birşey duydum. İsmini haykıran Kaan'ı. Özür dileyerek yanıma koşmasını. Ancak çok geçti, çoktan gözlerim kapanmış ve ben yaklaşık 2 hafta sürecek bir şok geçirmiştim.

Ne mi oldu?

Herşeyi başa alalım.

~🪷~

2 hafta önce...

Kaan gittiğinda birkaç saat ders çalıştım. Pek birşey anlamamış olsam bile yine de çalışmıştım işte. Her neyse şimdi ise yatağımda uzanıp dinlediğim şarkının eşliğinde küme hayatımı gözümün önünden geçiriyordum. Aslında sadece Kaan'ın olduğu kısımları.

Bana ne olduğunu bilmiyorum ama hayatımda hiç yaşamadığım duygular, hisler içinde âdeta yüzüyordum. Karanlığının içinde birisi mum yakmış beni bekliyordu. Yoksa... Yoksa Kaan'a aşık mı oluyordum?

Olmaz, olmaz değil mi?

Bu hislerin her biri aşk olamaz değil mi?

En büyük zorbam, düşmanıma aşık olamazdım. Onca yıl çektiğim acıları unutup baştan başlayamazdım.

Ama oluyordu işte. Ne kadar istemesem de oluyordu. Beni bırakıp gideceğini bilsem de, beni yine aynı duruma sokacağını bilsem de oluyordu.

Aşık olmak gerçekten böyle miydi peki?

Kalp atışlarının hızlanmaaı, sürekli onu düşünmek miydi?

Sorularımızın ile baş etmek zordu. Ama kararım şuan kesindi. Ben gerçekten aşık olmuştum.

Kaan'a.

Yıllardır sevmediğim zorbama.

Düşmanıma.

~🪷~

Dün gece düşüncelerim ile rüyalara daldığımda sabah alarm sesi ile uyandım.

Rüyalarımın aksine, şuan gerçekti.

Sabah saat 07:00 ve ben yataktan kalkıyordum. Banyoya gidip yüzümü yıkadım ve ayna da kendime baktım. Gözlerim şişmiş ve yine saçlarım dağılmıştı.

Geç kalmamak için hızlıca odama dönüp giyindim ve saçımı düzleştirdim. Aşağı indiğimde bu sefer annem evde değildi. Genelde de olmazdı ama sessizlik bu sefer tuhaf gelmişti. Sırt çantamı tek omzuma takıp telefonumu açtım. Kulaklıklarıma en sevdiğim şarkılardan birini bağladığımda kapıyı çekerek evden çıktım.

Kaan'a mesaj attım.

Ben:Okula beraber gidecek miyiz?

Ben:Görmedin. Uyuyorsun sanırım. Sorun değil, umarım geç kalmazsın ben tek başıma gidiyorum.

Mesaj kısımından çıkıp telefonu cebime koydum. Okula gittiğimde Burak ve Mert okul bahçesinde beni bekliyorlardı.

"Günaydın, nasılsınız?"

"İyiyiz de..."

"Ne oldu?"

"Ya nasıl söylesek."

İkisi de garip davranıyordu. Ne bu tavır anlayamadım.

"Söylesenize, ne oldu?"

"Adına, bu sabah Kaan bir kızla el ele tutuşarak okula geldi. Kim olduğunu sorduk ama söylemedi. Çok yakınlardı."

O an içimde birşeylerin parçalandığını hissettim. Acı, üzüntümü ve kızgınlık.

Biliyordum, ona güvenemeyeceğimi. En başından beri böyle olacağını biliyordum.

Mert gelip elini omzuma koydu. "Aşkına biliyoruz, günlerdir bakışlarından anlaşılıyor ama inan ki o zaman göre birisi değil. Üçümüz de sonunun böyle olacağını biliyorduk. Ama seni öyle görmek bize bile umut verdi."

"Özür dileriz."

Başımı Mert'in omzuna yasladım. "Bu haksızlık, tam emin olmuşken hemde."

~🪷~

Ağlam istemiyordum. Ne kadar zor olsa da ağlamayacaktım. Mert ve Burak beden dersi için giyinme odasına gittiler ben ise derse çok vakit olduğundan, önce duş almak istediğim için duşların olduğu yere doğru gittim.

Ara koridora girdiğimde ise...

Kaan'ı gördüm, o bahsettikleri kız ile. El ele, ve bir nefes kadar yakın. Konuşmalarını her ne kadar istemesem de dinlemiş oldum.

"Şu kız kimdi bir daha söylesene."

"Karamel mi? Saf kızın teki,sadece kullanıyorum. Benim için hiçbir değildi yok ve eminim ki çoktan kendini bana kaptırmıştır bile."

Gülüşme sesleri o kadar canımı yaktı ki, o an birşeyler koptu, parçalandı ve hatta yok oldu. Ellerim titremeye başlarken kendimi kaybettim.

~🪷~