33.Bölüm-Buluşma

✍️

Kaan: Bugün bir planın var mı?

Mesajı okudum.

Bir an, Kaan'a da bizimle gelmesini teklif etmeyi düşündüm. Sonra durdum.

Mert ve Burak benim en yakın arkadaşlarımdı. Kaan'la aramızdaki durum ise hâlâ yeniydi. Üçünü bir araya getirmek, henüz hazır olduğum bir şey olmayabilirdi.

Üstelik Mert ve Burak'ın bu konuda ne düşüneceğini de bilmiyordum.

Ben: Birazdan Mert ve Burak'la sahile gideceğiz.

Kaan'ın cevabı birkaç dakika sonra geldi.

Kaan: Güzel. İyi eğlenceler.

Ekrana baktım.

Mesajın devamında hiçbir şey yoktu. Ne kiminle gittiğimi sormuştu ne de kendisini davet etmediğim için alınmış gibi davranmıştı.

Bunun üzerine rahat bir nefes aldım.

Ben: Teşekkürler. Sen ne yapacaksın?

Kaan: Biraz dışarı çıkacağım belki. Sonra evde takılırım.

Ben: Anladım.

Kaan: Bu arada dün bıraktığım anahtarlığı kaybetmedin, değil mi?

Şaşkınlıkla güldüm.

Ben: Daha dün verdin!

Kaan: Belli olmaz. İnsanların eşya kaybetme konusunda yetenekleri olabiliyor.

Ben: Ben o kadar kötü değilim.

Kaan: Buna inanmak istiyorum.

Başımı iki yana salladım.

Ben: Çok komiksin gerçekten.

Kaan: Biliyorum.

Telefonu kapattıktan sonra odama çıktım.

Çantama telefonumu, cüzdanımı, kulaklığımı ve su şişemi koydum. Ardından aynaya bakıp saçlarımı düzelttim.

Hazır olduğumda saat on bire çeyrek vardı.

Aşağı indiğimde annem salonda oturuyordu.

“Ben çıkıyorum,” dedim.

“Tamam. Telefonun yanında olsun. Vardığınızda haber ver.”

“Tamam anne.”

“Bir de hava güzel ama akşama serinleyebilir. Yanına bir şey al.”

Kapının yanındaki ince hırkayı çantama koydum.

“Oldu mu?”

Annem gülümsedi.
“Oldu. İyi eğlenceler.”

Ona sarılıp evden çıktım.
Mert ve Burak'la buluşacağımız yere vardığımda ikisini de kaldırımın kenarında beklerken gördüm.

Mert ellerini ceketinin ceplerine sokmuş, etrafı izliyordu. Burak ise telefonuna bakıyordu.

Yanlarına yaklaşınca Mert başını kaldırdı.

“Sonunda!”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Daha buluşma saatinden beş dakika önce geldim.”

“Biliyorum. Sadece dramatik bir giriş yapmak istedim.”

Burak telefonunu cebine koydu.

“Günaydın, Adina.”

“Günaydın.”

Burak bana doğrudan gülümsedi. Bunun üzerine rahatladım.

“Nasıl gidiyor?” diye sordu Mert.

“İyi. Siz nasılsınız?”

“Ben iyiyim. Burak biraz aç.”

Burak hemen itiraz etti.
“Ben aç değilim.”

Mert ona baktı.
“Yarım saattir simit kokusundan bahsediyorsun.”

“Çünkü simit güzel bir şey.”

Güldüm.
“Tamam, önce bir şeyler alalım mı?”

Burak'ın yüzü aydınlandı.
“İşte bu yüzden seni seviyorum.”

Mert kaşlarını kaldırdı.
“Ben de az önce sana yemek almayı teklif ettim.”

“Senin teklifin aynı değildi.”

“Nasıl aynı değil?”

“Sen bana ‘yine mi yiyeceksin’ dedin.”

“Çünkü on dakika önce kahvaltı yaptın!”

İkisinin tartışmasını dinleyerek yürümeye başladım.

Bir fırından simit ve poğaça aldık. Ardından sahile doğru ilerledik.

Hava açıktı. Deniz hafifçe dalgalanıyordu. Sahil boyunca yürüyen insanlar, bisiklet süren çocuklar ve banklarda oturan aileler vardı.

Denizi görünce yüzümdeki gülümsemeyi engelleyemedim.
“İyi ki gelmişiz,” dedim.

Mert başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum.”

Burak elindeki poğaçadan bir ısırık aldı.
“Bence buraya daha sık gelmeliyiz.”

Mert ona baktı.
“Bunu söyleyen kişi geçen hafta evden çıkmak istemedi.”

“İnsanlar değişebilir.”

Bir anda güldüm.

“Bunu nereden duydun?”

Burak omuz silkti.
“Bilmiyorum. Güzel bir cümle.”

Onun sözleriyle aklıma istemsizce Kaan geldi.

İnsanlar değişebilirdi.

Ama değişmek yalnızca güzel cümleler kurmakla ya da bir gün boyunca nazik davranmakla olmuyordu. Bazen birinin gerçekten değiştiğini anlamak için uzun süre beklemek, aynı durumlarla tekrar karşılaşmak ve söyledikleriyle yaptıklarının uyuşup uyuşmadığını görmek gerekiyordu.

Düşüncelere dalmışken Mert bana seslendi.

“Adina?”

“Efendim?”

“Bir şey mi oldu?”

“Yok. Biraz dalmışım.”

Mert beni dikkatle inceledi ama üstelemedi.

“İstersen şurada oturalım.”

Bir banka geçtik.

Burak poşetten kalan simidi çıkardı ve iki eliyle tutarak yemeye başladı.

Mert bana döndü.

“Dün Kaan sana gelmiş, değil mi?”

Yüzümdeki ifade hafifçe değişti.
“Evet.”

“Burak söyledi. Kaan'la telefonda konuşmuş.”

Burak hemen araya girdi.
“Ben sadece nerede olduğunu sordum. Kendisi söyledi.”

“Ben sana kızmadım,” dedim.

Burak rahatladı.
“İyi. Çünkü senin evinde olduğunu öğrenince bir an garip hissettim.”

Ona döndüm.
“Neden?”

Bir süre düşündü.

~🪷~

Hellooooo çook sıkıldım nasılsınızzz?

Arka arkaya ikili bölüm attımm