44.Bölüm-Centilmen Mert

✍️

İlk turda yaşadığımız heyecan hâlâ konuşuluyordu.

Birileri parkurdaki komik anları anlatıyor, birileri kimlerin düştüğünü konuşuyordu.

Ben cam kenarına oturdum.

Kaan birkaç koltuk ilerideydi.

Mert ve Eylül arka tarafta oturuyordu.

Burak yanıma oturdu.

"Uyuyacak mısın?"

"Belki."

"Yarışmadan sonra mı?"

"Çok yoruldum."

"Ben de."

Servis hareket etti.

Okuldan çıkarken dışarıya baktım.

Bugün gerçekten uzun bir gün olmuştu.

İlk yarış.

İkinci yarış.

İki galibiyet.

Şimdi tek istediğim eve gidip duş almak ve yatağıma uzanmaktı.

Yol boyunca gözlerim birkaç kez kapandı.

Burak bir ara omzuma dokundu.

"Uyudun mu?"

"Hayır."

"Uyuyordun."

"Hayır."

"Gözlerin kapalıydı."

"Dinleniyordum."

Burak güldü.

"Tamam."

Bir süre sonra okulun önüne geldik.

Herkes servislerden indi.

Müdür tekrar kısa bir konuşma yaptı.

"Bugün hepiniz çok iyi mücadele ettiniz. Şimdi herkes evine gidebilir. Yarın okulda görüşürüz."

Çantamı omzuma taktım.

"Sonunda."

Burak elini kaldırdı.

"Görüşürüz."

"Görüşürüz."

Kaan da yakından geçti.

"Yarın görüşürüz."

"Yarın."

Sonra herkes kendi yoluna gitti.

~🪷~

Eve geldiğimde ilk yaptığım şey ayakkabılarımı çıkarmak oldu.

Çantamı odama bıraktım.

Bugün o kadar yorulmuştum ki birkaç dakika boyunca yatağın kenarında oturdum.

Sonra ayağa kalkıp banyoya gittim.

Ilık bir duş aldım.

Duştan çıktığımda üzerime rahat pijamalarımı giydim.

Saçlarımı kuruttuktan sonra sıkı olmayan bir şekilde arkadan bağladım.

Aynaya baktım.

Yüzümde günün yorgunluğu açıkça belli oluyordu.

"Bugünlük yeter."

Odama geçip yatağa uzandım.

Telefonumu komodinin üzerine bırakmıştım.

Tam gözlerimi kapatacakken telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Kaan'dan mesaj gelmişti.

Kaan: İyi misin?

Kaşlarımı çattım.

Hemen cevap yazdım.

Adina: Evet, neden ki?

Mesajın gelmesi uzun sürmedi.

Kaan: Hava soğuktu. O kadar yolu yürüdün. Hasta olma diye sordum.

Ekrana bakıp hafifçe gülümsedim.

Adina: Ben kolay kolay hasta olmam.

Kaan birkaç saniye sonra tekrar yazdı.

Kaan: Yine de dikkat et.

Adina: Tamam.

Kaan: Pencereni kapatmadan uyuma.

Adina: Tamam tamam.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Sonra tekrar aklıma geldi.

"Önce pencere."

Ayağa kalkıp pencereye gittim.

Dışarıda hava iyice kararmıştı.

Camı kapattım.

Perdeyi de çektim.

Odam bir anda daha sessiz hale geldi.

Telefonumu elime aldım.

Adina: Pencere kapalı. Perde de kapalı.

Kaan'dan sadece:

Kaan: İyi.

mesajı geldi.

Telefonu masaya bıraktım.

Sonra aşağı indim.

Annem mutfaktaydı.

Beni görünce şaşırdı.

"Erken gelmişsin."

"Evet."

"Yarışma çabuk mu bitti?"

"İki tur yaptık. Sonra müdür bizi geri gönderdi."

Annem gülümsedi.

"Nasıl geçti?"

"İki turu da kazandık."

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Helal olsun."

Sandalyeye oturdum.

"Çok yoruldum."

"Belliydi zaten. Hadi önce yemek yiyelim."

Masaya oturduk.

Yemek boyunca anneme yarışmayı anlattım.

İlk turda Deren'le olan yarışı, ikinci turdaki denge tahtalarını, Eylül'ün suya düştüğünü, Kaan'ın kumların içinde anahtar aradığını...

Annem şaşkınlıkla dinledi.

"Suya düşen arkadaşın iyi mi?"

"Evet. Bir şeyi yok."

"İyi bari."

"Sonra ikinci turu da kazandık."

Annem gülümsedi.

"Bugün senin için güzel geçmiş."

"Evet."

Yemekten sonra tekrar odama çıktım.

Çantamı açtım.

Yarın için hazırlamam gereken birkaç şey vardı.

Kitaplarımı çıkardım.

Masama oturdum.

Bir süre test çözdüm.

İlk birkaç soru kolaydı.

Sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.

Bir soruya uzun süre baktım.

Sonra kalemi bıraktım.

"Çok yorgunum."

Kitapları kapattım.

Yatağa geçtim.

Telefonumu şarja taktım.

Alarmımı kurdum.

Üzerime battaniyeyi çektim.

Bugün iki yarış kazanmıştık.

Ama yarın yine okul vardı.

Gözlerimi kapattım.

Aklımdan gün boyunca yaşananlar birer birer geçti.

Başlangıç çizgisi.

Denge tahtaları.

Su.

Kırmızı buton.

Kum dolu kaplar.

Anahtar.

Son buton.

Ve sonunda gelen galibiyet.

Yorgunluğun ağırlığı düşüncelerimi bastırdı.

Kısa süre sonra uykuya daldım.

~🪷~

Ertesi sabah alarm çaldığında ilk birkaç saniye nerede olduğumu anlamadım.

Telefonu susturup tekrar gözlerimi kapattım.

Sonra okul olduğunu hatırladım.

"Of..."

Yataktan kalktım.

Hazırlanıp aşağı indim.

Annem mutfaktaydı.

"Günaydın."

"Günaydın."

"Kahvaltı hazır."

Masaya oturdum.

"Bugün herkes yarışmayı konuşacak."

Annem gülümsedi.

"Sen de anlatırsın."

"Zaten anlatmaktan başka bir şey yapmıyorlar."

Kahvaltımı yaptıktan sonra çantamı alıp evden çıktım.

Okula doğru yürürken telefonumdan saate baktım.

Geç kalmıyordum.

Sonunda.

Okulun bahçesine girdiğimde daha kapıdan girer girmez Burak'ı gördüm.

"Adina!"

"Ne oldu?"

"Bugün herkes dünkü yarışı konuşuyor."

Tam da tahmin ettiğim gibi.

"Şaşırmadım."

Mert de yanımıza geldi.

"Özellikle Kaan'ın son anda anahtarı bulmasını."

Kaan arkadan geldi.

"Abartmayın."

Burak hemen güldü.

"Bir saniye daha olsa Mert seni geçiyordu."

Kaan başını salladı.

"Biliyorum."

Mert ellerini kaldırdı.

"Ben hâlâ söylüyorum. Biraz daha sürseydi..."

"Sonuç değişmedi ama."

"Değişmedi."

Eylül de yanımıza geldi.

"Benim düşüşümü konuşmayı bırakın artık."

Burak gülmeye başladı.

"Kimse bir şey demedi."

"Yüzünüzden belli."

Mert gülümsedi.

"En azından iyisin."

"Evet."

Ben hepsine bakıp gülümsedim.

Dünkü yarışma artık bitmişti.

Ama belli ki uzun süre konuşulacaktı.

Ders zili çaldı.

Hepimiz sınıfa doğru ilerledik.

Ben yerime oturdum.

Defterimi çıkardım.

Tam öğretmen sınıfa girmek üzereyken Kaan bana seslendi.

"Adina."

"Ne?"

"Dün gerçekten iyi yarıştın."

Bir an durdum.

Sonra gülümsedim.

"Sen de."

"Teşekkürler."

Öğretmen içeri girdi.

"Herkes yerine."

Sınıf sessizleşti. Bende önüme döndüm.

Defterimi açtım.

Dün yaşananlar artık geride kalmıştı. Ama içimde hâlâ küçük bir heyecan vardı. Çünkü o iki yarış bana bir şeyi göstermişti:

Bir şeyi gerçekten istediğimde, ne kadar zor olursa olsun sonuna kadar devam edebiliyordum. Ve belki de okulda daha yaşayacağımız birçok şey vardı.

Şimdilik ise ders zamanıydı.

Kalemimi elime aldım.

"Bugün sakin geçsin bari."

Burak arkadan fısıldadı.

"Hiç sanmıyorum."

Ona dönüp gözlerimi devirdim.

Ve ikimiz sessizce gülmeye başladık.

~🪷~

Bölümler hızlı hızlı geliyorr.