42.Bölüm-Yarışma Devam Ediyor

✍️

İlk turun heyecanı henüz üzerimizden atılmamıştı.

Nefes nefese kalmış, üstümüz başımız biraz dağılmış halde alanın kenarında bekliyorduk. Müdür elindeki listeye bakarken öğrencilerin çoğu hâlâ ilk turun nasıl geçtiğini konuşuyordu.

"Adina gerçekten son iki topu nasıl öyle attın?"

Burak'ın sesiyle ona döndüm.

"Bilmem. O an sadece kazanmak istedim."

Mert gülerek başını salladı.

"Sen kazanmak istemedin, Deren'i geçmek istedin."

"İkisi aynı şey."

"Değil."

"Benim için aynı."

Üçümüz yeniden gülmeye başladık.

Deren ise biraz ileride takım arkadaşının yanında duruyor, hâlâ ilk turu kaybetmiş olmanın sinirini üzerinden atmaya çalışıyordu. Ona bakmamaya çalıştım. Sonuçta ilk tur bitmişti. Önümüzde daha yarışlar vardı.

Müdür elini kaldırınca herkes yavaş yavaş sustu.

"Arkadaşlar, ilk tur tamamlandı. Birinci takımımız turu kazandı."

Birkaç kişi alkışladı.

Burak hemen bana dönüp iki elini havaya kaldırdı.

"İşte bu!"

Elimi onun eliyle çarpıştırdım.

"Birinci tur tamam."

Müdür devam etti.

"Ama yarışmamız burada bitmiyor. İkinci tur için yeni takımlar oluşturacağız."

Bir anda herkes yeniden hareketlendi.

"Yeni takım mı?"

"Kim kiminle?"

"Bu sefer kim kazanacak?"

Müdür listeyi açtı ve birkaç saniye boyunca kağıda baktı.

"İkinci tur takımları şöyle."

Herkes dikkat kesildi.

"Birinci takım... Adina ve Kaan."

Bir an kaşlarımı kaldırdım.

Kaan da birkaç metre öteden bana baktı.

Müdür devam etti.

"İkinci takım... Mert ve Eylül."

Mert'in yüzünde şaşkın bir ifade oluştu.

"Eylül?"

Eylül ona dönüp omuz silkti.

"Ne var?"

"Yok, bir şey yok."

"İyi."

Burak hemen yanıma gelip alçak sesle konuştu.

"Bu sefer de kazanacaksınız galiba."

"Galiba değil."

Kaan yanımıza geldi.

"Öyle konuşma. Daha parkuru görmedik."

Ona baktım.

"İlk turdaki kadar zor değildir."

Müdür bizi tekrar susturdu.

"Takımlar başlangıç çizgisinde hazır olsun. Bu turda yarışmacılar sırayla ilerleyecek. İlk yarışmacı parkurun kendi bölümünü tamamlayıp kırmızı butona bastığında takım arkadaşının sırası başlayacak."

Hepimiz parkura doğru baktık.

İlk bölüm, geniş bir su havuzunun üzerine kurulmuştu.

Suyun üzerinde birbirinden biraz uzak, yuvarlak ve dar denge tahtaları vardı. Tahtalar sabit değildi. Üzerlerine basıldığında hafifçe hareket ediyorlardı.

Eylül parkura bakıp yutkundu.

"Ben sudan nefret ediyorum."

Mert gülerek ona baktı.

"Yüzme biliyor musun?"

"Evet."

"O zaman sorun yok."

"Yüzmek başka, yarışırken suya düşmek başka."

Burak güldü.

"Merak etme, düşmezsin."

Eylül ona ters ters baktı.

"Çok emin konuşma."

Ben de tahtalara baktım.

"İlk bölüm bana kalıyor."

Kaan hemen başını çevirdi.

"Sen emin misin?"

"Evet."

"Tahtalar oldukça kaygan görünüyor."

"Yine de denerim."

Kaan birkaç saniye parkuru inceledi.

"Tamam. Sen ilk başla. Ben ikinci bölümde elimden geleni yaparım."

Eylül de Mert'e dönmüştü.

"Ben de başlıyorum."

Mert başını salladı.

"Tamam."

Müdür düdüğü eline aldı.

"Herkes hazır mı?"

Kalabalıktan sesler yükseldi.

"HAZIRIZ!"

Müdür düdüğü kaldırdı.

"Üç..."

Kalbim hızlandı.

"İki..."

Ayaklarımı başlangıç çizgisinde sabitledim.

"Bir!"

Düdük sesi alanı doldurdu.

Koşmaya başladım.

İlk denge tahtasına mümkün olduğunca hızlı ama kontrollü bastım.

Tahta sağa doğru hareket etti.

Dengemi toparladım.

İkinci tahtaya geçtim.

O da sallandı.

Kollarımı iki yana açıp ağırlığımı ayarladım.

Üçüncü.

Dördüncü.

Beşinci.

Eylül de hemen yan parkurda ilerliyordu.

Bir süre ikimiz neredeyse aynı hızda gittik.

"Devam et Adina!"

Burak'ın sesi arkadan geliyordu.

Bir sonraki tahtaya bastığım anda ayakkabım hafifçe kaydı.

"Ah!"

Dizlerimi kırıp ağırlığımı öne verdim.

Düşmeden kurtuldum.

Kendimi toparlayıp devam ettim.

Tam o sırada Eylül'ün arkasından bir ses duyuldu.

"EYVAH!"

Başımı çevirdim.

Eylül dengesini kaybetmişti.

Bir anda tahtanın üzerinden suya düştü.

Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Eylül!"

Eylül suyun yüzüne çıktı.

"İyiyim!"

Müdür hemen görevliye baktı.

"Kontrol edin!"

Görevliler Eylül'ün yanına yaklaşırken Eylül elini kaldırdı.

"Gerçekten iyiyim!"

Mert hâlâ endişeyle ona bakıyordu.

"Devam edebilir misin?"

Eylül havuzun kenarına tutunarak çıktı.

"Benim sıram bitti zaten. Sen devam edeceksin."

Mert başını salladı.

"Tamam."

Ben ise parkurun sonuna yaklaşmıştım.

Bir an Eylül'e baktım.

"İyi misin?"

"İyiyim! Sen devam et!"

Başımı salladım.

Artık önümde birkaç denge tahtası kalmıştı.

İlk başta kolay görünen parkur gittikçe zorlaşıyordu. Ayaklarım yorulmuştu. Her tahtaya bastığımda hareket daha belirgin hale geliyordu.

Ama kırmızı butonu görmüştüm.

"Az kaldı."

Bir sonraki tahtaya geçtim.

Sonra diğerine.

Sonuncusuna geldiğimde bütün gücümü toparladım.

Tahtaya bastım.

Sallandı.

Ama bu kez dengemi kaybetmedim.

Karşı tarafa atladım.

Koşarak ilerledim.

Kırmızı buton önümdeydi.

Elimi uzatıp bütün gücümle bastım.

BİP!

Kırmızı ışık yandı.

Kalabalık bir anda bağırmaya başladı.

"ADİNA!"

"DEVAM!"

"KAAN!"

Kaan başlangıç çizgisinden fırladı.

İkinci bölüm, ilkinden tamamen farklıydı.

~🪷~