23.bölüm-Beklenen Hisler

✍️

Kaan...

Onunla yarın konuşacaktım.

Ne olacağını bilmiyordum.

Ama ilk kez, bunu düşünürken kendimi eskisi kadar huzursuz hissetmiyordum.

Belki de her şeyin hemen bir cevabı olmak zorunda değildi.

Belki de yarın, yalnızca yarın olacaktı.

Ve ben artık uyumak istiyordum.

~🪷~

Sabah gözlerimi açtığımda odamın içi güneş ışığıyla dolmuştu.

Bir süre tavana bakarak öylece yattım. Yatağım o kadar rahattı ki kalkmak için en ufak bir isteğim yoktu. Yorganı çeneme kadar çektim ve gözlerimi yeniden kapattım.

Sonra birden dün geceyi hatırladım.

Kaan gelecekti.

Gözlerimi hızla açıp komodinin üzerindeki telefonuma uzandım.

Saat 10.03'tü.

Telefonumda üç alarmın da çaldığına dair bildirimler vardı.

Üç alarm kurmuştum.

Üçünü de kapatmıştım.

Üstelik hiçbirini hatırlamıyordum.

"Adina, sen gerçekten iflah olmazsın."

Telefonu yatağa bırakıp yüzümü yastığa gömdüm. Birkaç saniye boyunca öyle kaldım. Sonra Kaan'ın dün gece attığı mesaj aklıma geldi.

İyi geceler, karamel.

Yüzümü yastıktan kaldırdım.

"Hayır. Hayır, hayır. Daha sabahın köründe onu düşünmeye başlamayacağım."

Telefonumu tekrar elime alıp saate baktım.

Saat ondu.

Sabahın körü de sayılmazdı.

Yataktan kalkıp banyoya gittim. Yüzümü yıkadım, dişlerimi fırçaladım ve saçlarımı taradım. Aynada kendime bakarken bugün ne giyeceğimi düşünmeye başladım.

Aslında Kaan'ın geleceği için özel bir şey yapmama gerek yoktu.

Sonuçta evime gelecekti. Bir davete gitmiyordum. Üstelik kendisi iki yıl boyunca hayatımı çekilmez hâle getirmiş biriydi.

Ona neden özeneyim ki?

Dolabımı açıp kıyafetlerime bakmaya başladım.

Önce siyah bir pantolonla beyaz bir tişört çıkardım.

Sonra tişörtü geri astım.

Biraz fazla sıradan görünüyordu.

Ardından açık mavi bir kot pantolonla krem rengi bir bluz aldım. Onları yatağımın üzerine bıraktım. Bir süre düşündükten sonra bluzun yerine başka bir üst seçtim.

Tam kıyafetlerimi değiştirmeye hazırlanırken duraksadım.

"Bir dakika."

Ellerimi belime koyup dolabıma baktım.

"Ben ne yapıyorum?"

Kaan'ın evime geleceğini biliyordum ama bunun için bu kadar uğraşmamın hiçbir anlamı yoktu.

Sonuçta beni zaten tanıyordu.

Hem de fazlasıyla.

Beni uykumdan uyandırmak için kapıma dayanabilecek kadar tanıyordu.

İki yıl boyunca sinirlerimi bozmuş, kitaplarımla dalga geçmiş, beni okulun ortasında utandırmıştı. Şimdi de bir anda değişmiş gibi davranıyordu.

Ben neden onun için bu kadar özeniyordum?

"Adina, kendine gel. Sadece bir misafir gelecek."

Bir an durdum.

Sonra kendi kendime cevap verdim.

"Eski zorban."

Başımı salladım.

"Evet. Eski zorban."

Sonunda krem rengi bluzumu ve açık mavi kot pantolonumu giydim. Saçlarımı açık bırakmaya karar verdim. Önce taradım, sonra yüzüme düşen birkaç tutamı küçük tokalarla geriye tutturdum.

Aynada kendime son bir kez baktım.

Fena değildi.

Hayır, dur.

Neden kıyafetimi değerlendiriyordum ki?

"Her neyse!"

Aynadan uzaklaşıp parfümümü aldım. Biraz sıktıktan sonra çantamı yatağın üzerine bıraktım.

Tam o sırada midemden gelen sesle irkildim.

Ah, evet.

Kahvaltı.

Aşağı inip mutfağa geçtim. Annem evde yoktu. Muhtemelen işe gitmişti. Masanın üzerinde küçük bir not vardı.

Güzel kızım, kahvaltını yapmayı unutma. Akşam görüşürüz. Seni seviyorum.

Notu okuyup gülümsedim.

"Ben de seni seviyorum, anne."

Notu tekrar yerine bıraktım. Buzdolabını açıp yiyecek bir şeyler çıkardım. Kendime güzel bir kahvaltı hazırladım. Çayımı da demledikten sonra masaya oturdum.

Yemek yerken telefonumu kontrol ettim.

Mert'ten birkaç mesaj vardı.

Mert: Günaydın, uyurgezer.

Mert: Bu sefer uyandın mı?

Burak: Arkadaşlar, Adina bugün de okula gelmeyecekmiş gibi hissediyorum.

Mert: Bugün hafta sonu, Burak.

Burak: Olsun. Kızın alarm sistemiyle ilgili güvenim kalmadı.

Gülmeye başladım.

Siz: Hepinizden nefret ediyorum.

Mert hemen cevap verdi.

Mert: Günaydın sana da.

Burak: Kahvaltı yaptın mı?

Siz: Evet, anne.

Burak: Rica ederim. Sağlığını düşünüyoruz.

Telefonu masaya bırakıp kahvaltıma devam ettim.

Bir süre sonra aklıma Kaan'ın geleceği geldi.

Dün gece ona bugün gelebileceğini söylemiştim.

Peki, geldiğinde ne yapacaktık?

Oturup birbirimize mi bakacaktık?

Belki biraz konuşurduk.

Ama ne hakkında?

Geçmişte yaptıkları hakkında konuşmak istemiyordum. En azından bugün değil. Bir yandan da hiçbir şey olmamış gibi davranmak istemiyordum.

Çatalımı tabağa bıraktım.

"Ben neden her şeyi bu kadar düşünüyorum?"

Kendi soruma cevap vermeden masayı topladım.

Bugün yapmam gereken bir sürü şey vardı. Öncelikle evi biraz düzenleyebilirdim. Sonra da Kaan gelmeden önce bir şeyler hazırlardım.

Aslında mutfakta kurabiye yapmak uzun zamandır aklımdaydı.

Üstelik dün Mert ve Burak geldiğinde aldıkları yiyeceklerin çoğunu bitirmiştik. Evde ikram edecek bir şeyler olması iyi olabilirdi.

Evet.

Kurabiye yapacaktım.

Ama kesinlikle Kaan için değil.

Sadece canım istediği için.

Bunu kendime birkaç kez tekrarladıktan sonra mutfaktaki malzemeleri kontrol ettim.

Un vardı.

Şeker vardı.

Yumurta vardı.

Tereyağı da vardı.

Çikolata parçaları bile bulmuştum.

Harika.

Kollarımı sıvayıp işe koyuldum.

Kurabiye yapmayı seviyordum.

Özellikle mutfağın içine yayılan o tatlı koku beni her zaman mutlu ederdi. Bir şeyleri kendi ellerimle hazırlamak, günün geri kalanında da güzel bir şey yapmışım gibi hissettirirdi.

Önce malzemeleri tezgâha çıkardım. Tereyağıyla şekeri karıştırdım, ardından yumurtayı ve diğer malzemeleri ekledim. Hamur istediğim kıvama gelene kadar karıştırdıktan sonra çikolata parçalarını da içine kattım.

İlk başta her şey yolunda gidiyordu.

Ta ki un paketini yanlışlıkla tezgâhın üzerine devirdiğim ana kadar.

"Ah!"

Beyaz un tezgâha, yere ve biraz da üzerime döküldü.

Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemeden baktım.

Sonra gülmeye başladım.

"Harika, Adina. Gerçekten harikasın."

Önce tezgâhı temizledim, sonra üzerimdeki unu silkeledim. Hamuru küçük parçalara ayırıp tepsiye yerleştirdim ve fırına verdim.

Fırının zamanlayıcısını ayarladıktan sonra mutfağı toparlamaya başladım.

~🪷~