46.Bölüm-Süpriz Misafir

✍️

Kapı arkamızdan kapandığında Burak hemen Mert'e döndü.

"Başardık."

Mert gülerek:

"Ben zaten böyle olacağını biliyordum."

"Yalan."

"Tamam, bilmiyordum."

Ben ikisine doğru yürüdüm.

"İkiniz yüzünden Kaan'la takım oldum."

Burak bana baktı.

"Ne var?"

"Bir de utanmadan gülüyorsunuz."

Mert kahkaha attı.

"Biz ne yapalım?"

"Biraz beni düşünseydiniz."

Burak gülmeye devam etti.

"Sen de Kaan'la iyi anlaşıyorsun."

"Onunla görüşme demiştiniz!"

"Olsun, bu seferlik görüş."

"Sürekli emir mi alacağım sizden."

"Hayır."

"Yine de."

Mert omuzlarını kaldırdı.

"Artık kader."

"Kader değil, sizin yüzünüzden."

Kaan arkamızdan yürüyordu.

"Benim için sorun yok."

Ona döndüm.

"Sen de gülme."

Kaan ellerini kaldırdı.

"Ben bir şey demedim."

"Yüzün söylüyor."

Kaan gülümseyerek başını çevirdi.

Burak ve Mert kahkahalarla ilerlemeye devam etti.

Ben de istemeden gülmeye başladım.

Koridorun sonuna geldiğimizde sınıfımıza geri döndük.

Tam içeri girdiğimiz anda zil çaldı.

Herkes hızlıca yerine geçti.

Ben de sırama oturdum.

Kaan yanıma geçti.

Çantasını açtı.

"Takım arkadaşım."

Ona baktım.

"Dalga geçme."

"Geçmiyorum."

"Geçiyorsun."

"Hayır."

"Yüzünden belli."

Kaan gülerek defterini açtı.

"Tamam. Takım arkadaşım demeyeceğim."

"İyi."

Bir saniye sonra:

"Adina."

"Ne?"

"Takım arkadaşım."

Gözlerimi devirdim.

"Çok komiksin."

Öğretmen sınıfa girdi.

"Herkes yerine."

Sınıf sessizleşti. Öğretmen tahtaya yazmaya başladı. Ben de defterimi açtım. Kaan da yanımda not almaya başladı. Ders devam ederken bir ara öğretmen bir soru sordu. Sınıftan kimse cevap vermedi. Kaan bana doğru eğildi.

"Cevabı biliyor musun?"

"Sanırım."

"Elini kaldır."

"Sen kaldır."

"Ben emin değilim."

"Ben de değilim."

İkimiz de sustuk. Sonra öğretmen cevabı kendisi açıkladı. Kaan bana baktı.

"Yanlışmış."

"İyi ki el kaldırmamışız."

"Kesinlikle."

Ders boyunca birkaç kez daha fısıldaştık. Ama sonunda zil çaldı. Ve okul günü yavaş yavaş ilerlemeye devam etti.

~🪷~

Son dersin bitmesiyle birlikte sınıfta büyük bir hareketlilik başladı. Herkes çantasını toplamaya başladı. Burak hemen yanıma geldi.

"Bugün ne yapıyorsun?"

"Eve gideceğim."

"Ben de."

Mert çantasını omzuna attı.

"Yarın bilgi yarışması için çalışmaya başlayacak mısınız?"

Burak güldü.

"Yarın mı?"

"Tabii."

"Ben bugün dinleniyorum."

Mert başını salladı.

"Sonra sınav günü ağlama."

"Sen çalış."

Kaan da yanımıza geldi.

"İkiniz de biraz çalışsanız iyi olur."

Burak ona baktı.

"Sen çalışacak mısın?"

"Evet."

"Adina?"

Bana baktı.

"Ben de."

Burak başını salladı.

"İyi. Ben de çalışırım."

Mert ona baktı.

"Az önce dinleniyordun."

"Fikrimi değiştirdim."

Hepimiz güldük.

Okuldan birlikte çıktık.

Bahçede herkes farklı yönlere dağılmaya başladı.

Burak el salladı.

"Görüşürüz."

"Görüşürüz."

Mert de:

"Yarın görüşürüz."

Kaan bana baktı.

"Yarın."

"Yarın."

Sonra onlar kendi yollarına gittiler.

Ben de eve doğru yürümeye başladım.

Günün yorgunluğu yeniden üzerime çökmüştü.

Eve vardığımda kapıyı açtım.

Annem mutfaktan seslendi. Son zamanlarda işten erken geliyordu. Sanırım saatleri değişmişti.

Yine...

"Adina?"

"Ben geldim."

"Hoş geldin."

"Hoş buldum."

Çantamı odama bıraktım. Üzerimdeki okul kıyafetlerinden kurtulup rahat kıyafetlerimi giydim. Saçlarımı toparladım ve aşağı indim. Annem mutfaktaydı.

"Acıktın mı?"

"Biraz."

"Hemen bir şeyler hazırlayayım."

"Olur."

Masaya oturdum. Bir süre annemle konuştuk. Okuldan ve yarışmalardan bahsettim, o da işini anlattı.

Annem şaşırdı.

"Demek dört kişiyi seçmişler ama Mert ve Burak çıkmış."

"Evet."

"Sen de varsın."

"Evet."

"Çalışmanız gerekecek."

"Muhtemelen."

"Takım arkadaşın kim?"

"Kaan."

Annem başını salladı.

"İyi anlaşabiliyor musunuz?"

"Evet."

Buna annem bile inanmamış gibiydi.

"Çalışırken sorun yaşamazsınız o zaman."

"Umarım."

Yemeğimi bitirdikten sonra tabağımı mutfağa bıraktım.

"Ben yukarı çıkıyorum."

"Tamam."

Merdivenleri çıkıp odama gibiydi. Masamın üzerindeki kitaplara baktım. Sonra yatağa oturdum. Bugün de oldukça uzun geçmişti. Bir süre telefona baktım. Mesaj yoktu.

Kaan'dan bile mesaj yoktu...

Telefonu bıraktım. Tam kitaplarımı açacakken kapı çaldı. Bir an durdum. Annem sandım.

"Geliyorum!"

Aşağı indim. Kapının önüne geldim. Kapıyı açtım. Ama karşımdaki kişi annem değildi.

Kaan'dı.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Ne oldu Kaan?"

Kaan ellerini cebine koydu.

"Seni görmek istedim."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne?"

"Yani..."

Bir an durdu.

"Konuşmak için geldim. Gelebilir miyim?"

Birkaç saniye ona baktım. Sonra kapıyı biraz daha açtım.

"Olur."

Kaan içeri girdi. Ayakkabılarını çıkardı. Ben de kapıyı kapattım.

"Annem mutfakta."

"Tamam."

"Odama geçelim."

"Olur."

Merdivenlerden yukarı çıktık. Odamın kapısını açtım. Kaan içeri girdi. Ben yatağın kenarına oturdum. Kaan da karşıdaki sandalyeye geçti. Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra Kaan bir anda sırıtıp durmaya başladı. Ona baktım.

"Ne oldu?"

"Hiç."

"Niye sırıtıyorsun?"

"Bir şey yok."

"Var."

"Yok."

"Var."

Kaan yine gülmemeye çalıştı. Ben kaşlarımı çattım.

"Kaan."

"Efendim?"

"Ne oldu?"

Kaan gözlerini yere indirdi.

"Terliklerin çok güzelmiş."

Bir an ne dediğini anlamadım. Sonra aşağı baktım. Ayağımdaki terlikleri gördüm. Kocaman, yumuşak, pofuduk terliklerdi. Üstelik biri diğerinden biraz farklı duruyordu. Bir saniye boyunca terliklerime baktım. Sonra Kaan'a döndüm. Gözlerimi devirdim.

"Ne var yani?"

Kaan gülmemeye çalışıyordu.

"Giyemez miyim?"

"Giyersin tabii."

"Ee?"

"Hiç."

"Sen geldin diye terlik değiştirecek değilim."

Kaan başını salladı.

"Girersin tabii, ne olacak."

"Bak yine gülüyorsun."

"Hayır."

"Kesin gülüyorsun."

Kaan elini ağzına götürdü.

"Biraz."

"Çok komiksin."

"Terlikler gerçekten güzel."

"Dalga geçiyorsun."

"Hayır."

"Kesin."

Kaan gülerek sandalyeye yaslandı.

~🪷~