26. Bölüm-Bir zorba ile baş başa

✍

Kaan'ın kahkahası mutfakta yankılanırken ona ters ters baktım.

"Komik olan ne?"

"Hiçbir şey."

"Az önce gülüyordun."

"Gülmek yasak mı?"

"Senin yanında her şey yasak olmalı zaten."

Kaan gülümseyerek sandalyelerden birine oturdu.

"Özlemişim."

Elimdeki peçeteleri masaya bırakırken duraksadım.

"Neyi?"

"Benimle böyle tartışmanı."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sonra kendime gelip gözlerimi devirdim.

"İki dakika önce geldin ve şimdiden pişman etmeye başladın."

"Bu kadar çabuk mu?"

"İstersen daha da hızlandırabiliriz."

Kaan ellerini teslim olur gibi kaldırdı.

"Tamam, sustum."

Şaşkınlıkla ona baktım.

Gerçekten susmuştu.

Üstelik bunu tartışmaya çevirmeden yapmıştı.

Birkaç saniye boyunca yüzüne baktıktan sonra başımı iki yana salladım.

"Senin bir sorunun var."

"Olabilir."

"Olabilir mi?"

"Adina, daha yeni geldim. Beni sorguya çekmeden önce bir kurabiye yiyebilir miyim?"

Masadaki tabağı ona doğru ittirdim.

"Al. Zehirli değil."

Kaan bir kurabiye aldı.

"Ne kadar düşüncelisin."

"İstersen geri alabilirim."

"Hayır, teşekkür ederim."

Kurabiyeden bir ısırık aldı. Ben de karşısındaki sandalyeye oturup yüz ifadesini incelemeye başladım.

Bir şey söylemesini bekliyordum.

Kaan çiğnemeyi bitirdi, kurabiyeye yeniden baktı ve sonra bana döndü.

"Çok güzel olmuş."

Gözlerimi kıstım.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Sırf evime geldiğin için söylemiyorsun, değil mi?"

"Hayır."

"Yalan söylemek zorunda değilsin."

"Adina, güzel olmuş dedim."

Bir an sustum.

Sonra yüzümde küçük bir gülümseme belirdi.

"Tamam. Teşekkür ederim."

Kaan ikinci kurabiyeyi aldı.

"Bir de bunları kendin mi yaptın?"

"Hayır, yine komşu yaptı."

Bu kez o gözlerini devirdi.

"Çok komiksin."

"Biliyorum."

~🪷~

Kaan'ın getirdiği poşeti masanın üzerine koydum. İçindekileri çıkarırken çikolataları görünce gülümsedim.

"Bunları neden aldın?"

"Canın ister diye."

"Evde zaten çikolata var."

"Artık daha fazla var."

"Kaan, marketi satın alıp gelmene gerek yoktu."

"Marketin tamamını almadım."

"Ne kadar düşüncelisin."

"Rica ederim."

Ona bakıp güldüm.

Gerçekten onunla böyle konuşmaya alışık değildim. Eskiden her cümlesinin altında mutlaka beni kızdıracak bir şey bulunurdu. Şimdi de hâlâ sinir bozucuydu ama en azından bunu bilerek yapmıyormuş gibi görünüyordu.

Ya da ben öyle düşünmek istiyordum.

Bir süre daha masada oturduk. Kaan kurabiyelerini yerken ben de çay hazırlamaya karar verdim.

"Çay içer misin?"

"İçerim."

"Şeker?"

"Yok."

"Tamam."

Ayağa kalkıp çaydanlığı kontrol ettim. Suyun sıcak olmadığını görünce yeniden ocağa koydum.

Arkamdan Kaan'ın sesi geldi.

"Yardım edebileceğim bir şey var mı?"

Ona döndüm.

"Var."

"Nedir?"

"Şu sandalyede oturup hiçbir şeye dokunmamak."

Kaan güldü.

"Çok zor bir görev verdin."

"Başarabileceğine inanıyorum."

"Senin için elimden geleni yapacağım."

Gözlerimi devirdim ve çay hazırlamaya devam ettim.

Bir süre sonra iki bardakla masaya döndüm. Bardakları önümüze koyup yeniden oturdum.

Kaan çayından bir yudum aldı.

"Bugün ne yapmayı düşünüyordun?"

"Hiçbir şey."

"Nasıl yani?"

"Evde oturacaktım. Biraz ders çalışırdım belki. Sonra bir film izlerdim."

Kaan kaşlarını kaldırdı.

"Hafta sonunu ders çalışarak mı geçirecektin?"

"Biraz çalışmakta ne var?"

"Hiçbir şey. Sadece kendine de zaman ayırabilirsin."

Bu cümle ağzımdan istemsizce bir kahkaha çıkmasına neden oldu.

Kaan bana şaşkınlıkla baktı.

"Ne oldu?"

"Sen mi söylüyorsun bunu?"

"Evet, ben."

"İnanılmaz."

"Adina."

"Ne?"

"Bir insan değişemez mi?"

Gülümsemem yavaşça kayboldu.

Kaan'ın sesi sakindi. Bana kızmıyordu ama söylediklerimin onu biraz düşündürdüğünü anlayabiliyordum.

Bardağımdaki çaya baktım.

"Değişebilir."

"O zaman neden her söylediğime şaşırıyorsun?"

Çünkü geçmişte yaptıkların hâlâ aklımda, diye düşündüm.

~🪷~