20.bölüm-Arama

✍️

Aramayı birkaç saniye izledim.

Mert de ekrana baktı ama bir şey söylemedi. Burak ise filmin içinde kaybolmuştu.

Telefon yeniden titredi.

Ardından tekrar.

"Bir dakika," dedim.

Mert başını bana çevirdi.

"Ne oldu?"

"Telefon."

Ayağa kalktım. Ekrandaki aramayı yanıtlamadan mutfağa doğru yürüdüm. Salondaki ses biraz azaldığında telefonu kulağıma götürdüm.

"Alo?"

Karşı taraftan hemen bir ses geldi.

"Adina."

Kaan'ın sesinde alışık olduğum sertlik yoktu ama gergin olduğu belliydi.

"Efendim?"

"Ne yapıyorsun?"

"Evdeyim."

"Onu biliyorum. Ne yapıyorsun?"

"Film izliyorum."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Kiminle?"

Gözlerimi devirdim.

"Kaan, sorguya mı çekiliyorum?"

"Hayır. Sadece sordum."

"Mert ve Burak'la."

Bu kez sessizlik biraz daha uzadı.

Sonra derin bir nefes aldığını duydum.

"Evine geleyim mi?"

"Hayır."

Cevabım o kadar hızlı çıkmıştı ki kendim bile şaşırdım.

Kaan bir süre konuşmadı.

"Adina."

"Efendim?"

"Bugün seni görmek istiyorum."

"Bugün olmaz."

"Neden?"

"Çünkü Mert ve Burak buradalar. Bir de film izliyoruz."

"Ben de gelirim."

"Kaan, hayır."

"Onlarla aynı odada oturamayacağımı mı düşünüyorsun?"

"Öyle bir şey demedim."

"O zaman sorun ne?"

Gözlerimi kapatıp sabırla nefes aldım.

Sorun neydi?

Aslında bunu ben de bilmiyordum.

Belki de Kaan'ın hayatıma bu kadar hızlı girmesini istemiyordum. Belki de onunla yalnız kalmak, geçmişte yaptıklarını yeniden düşünmeme neden oluyordu.

Belki de henüz hazır değildim.

"Kaan, bugün gerçekten olmaz," dedim sonunda. "Yarın gelebilirsin."

"Yarın mı?"

"Evet."

"Ne zaman?"

"Kaan!"

"Tamam, tamam. Soruyorum sadece."

"Yarın konuşuruz."

"Adina, bir dakika."

İç çektim.

"Ne var?"

"Bugün söylediklerim yüzünden hâlâ kızgın mısın?"

Bir anda sustum.

Dünkü konuşmamız aklıma geldi. Kaan'ın söyledikleri, ardından benim ona verdiğim cevaplar...

Bir şeylerin değiştiğini hissetmiştim ama bunun ne anlama geldiğini hâlâ bilmiyordum.

"Kızgın değilim," dedim yavaşça. "Sadece düşünmem gerekiyor."

"Benimle ilgili mi?"

"Evet."

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

"Peki," dedi sonunda. "Düşün. Seni zorlamayacağım."

Bu cümle beni şaşırttı.

Kaan gerçekten beni zorlamayacağını mı söylüyordu?

"Teşekkür ederim."

"Yarın gelebilir miyim?"

Dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı.

"Yarın gelirsin. Ama önceden haber ver."

"Tamam."

"Ve kapıyı çalınca bekleyeceksin. Öyle kapıyı yumruklamak yok."

"Ben hiç kapıyı yumruklamadım."

"Henüz."

Kaan hafifçe güldü.

"İyi geceler, karamel."

"İyi geceler."

Telefonu kapattım.

Bir süre mutfakta öylece durdum. Telefonumu tezgâhın üzerine bırakıp ellerimi yüzüme götürdüm.

Bu çocuk gerçekten beni şaşırtmaya devam ediyordu.

Önceden olsa bana istediğini yaptırmak için ısrar eder, söylediğim her şeyi tartışmaya açar, sonunda da beni sinirlendirirdi.

Şimdi ise hayır dememi kabul etmişti.

Belki de değişmek istiyordu.

Ama istemekle gerçekten değişmek aynı şey değildi.

Bunu ona söylemem gerekmiyordu. Zaman içinde kendisi gösterecekti.

Derin bir nefes aldım ve salona geri döndüm.

"Sonunda!" dedi Burak, beni görür görmez. "Filmde en önemli yeri kaçırdın."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne oldu?"

Mert kumandayı elinde tutuyordu.

"Hiçbir şey olmadı. Burak abartıyor."

"Başrol oyuncusu yanlışlıkla kendi patronunun evine girdi!" dedi Burak heyecanla.

Mert ona döndü.

"Bu filmin konusu zaten buydu."

"Sus, önemli bir gelişme yaşandı."

Gülerek yerime oturdum.

"Tamam, geri sarın."

Mert filmi biraz geri aldı.

Ben de telefonumu sessize almadan sehpanın üzerine bıraktım.

Burak bana şüpheyle baktı.

"Kim aradı?"

"Kaan."

Burak'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

"Kaan mı?"

Mert kumandayı bıraktı.

"Bir şey mi oldu?"

"Hayır. Sadece yarın geleceğini söyledi."

Burak'ın ağzı açık kaldı.

"Buraya mı?"

"Evet."

"Sen de kabul mü ettin?"

"Evet, Burak. İnsanların eve gelmesine izin verilebiliyor."

"Hayır, mesele o değil!"

Mert daha sakin bir sesle konuştu.

"Sen gerçekten gelmesini istiyor musun?"

Soruyu duyunca ona döndüm.

"Henüz bilmiyorum."

"Adina, istemiyorsan gelmesine izin vermek zorunda değilsin."

"İstemiyorum demedim."

"Tamam. Sadece emin olmanı istiyorum."

Mert'in sesinde yargı yoktu.

Bana ne yapmam gerektiğini söylemiyordu. Sadece kararımın gerçekten bana ait olduğundan emin olmak istiyordu.

Bu yüzden ona gülümsedim.

"Merak etme. Bir sorun olursa söylerim."

Burak yastığı kucağında düzeltti.

"Ben yine de yarın burada olabilirim."

"Hayır."

"Neden?"

"Çünkü yarın evde kalıp ders çalışacağım."

"Ben de sessizce otururum."

"Sen mi?"

"Ben."

Mert kahkaha attı.

"Burak, sen bir dakika sessiz kalamıyorsun."

"İnsanlar değişebilir."

"Sen değişemezsin."

"Çok kırıcı bir arkadaşsın."

Onların yeniden tartışmaya başlamasıyla konu kapandı.

Filmimize geri döndük.

Bu kez telefonum çalmadı.

Filmin yarısında mutfağa gidip biraz su aldım. Döndüğümde Burak'ın koltuğa tamamen yayıldığını, Mert'in ise filmi dikkatle izlediğini gördüm.

Bir an durup ikisine baktım.

Bazen insanın hayatında çok büyük olaylar yaşanmasına gerek yoktu. Bazen sevdiğin insanlarla aynı odada oturmak, saçma bir film izlemek ve arada bir kahkaha atmak yeterliydi.

O an, sabah yaşadığım bütün karmaşanın ardından ilk kez gerçekten rahatlamıştım.

Saatin kaç olduğunu fark ettiğimizde film bitmek üzereydi.

Mert telefonunu kontrol edip kaşlarını kaldırdı.

"Çocuklar, saat yedi buçuk olmuş."

Burak koltuktan doğruldu.

"Ne? Daha yeni gelmedik mi?"

"İki saat önce geldik."

"İki saat mi?"

"Evet."

Burak bana döndü.

"Adina, zaman senin evinde çok hızlı geçiyor."

~🪷~

Bölümler uzamaya başladıı.