18. 4 Kişilik Ev(Final) — YASEMİN

*Yazardan not: Bölümü uzun yapamayacagım!*

Bütün aile buradaydı. Oturup sohbet ediyor, kahveler içiyorduk. Mutlu olacağımıza emindim olacaktık. Kimse ölmeyecekti çünkü, onlar için savaşacaktım bizzat ben savaşacaktım. Gerekirse ölürdüm ama yine de savaşmaya devam ederdim. Ben Yasemin Gece Alaz Aksoy ve daima ailem için savaşacaktım. Saatler akşam üstüne gelirken, "Oyun mu oynasak?" Dedi Doğukan sıkıntıyla boynunu okşarken. "Ne oynayacağız?" Dedi Seren, Melodi yanıma gelerek beni dürttü. "Hep beni uyuttuğun gibi tekrar uyutur musun? Dikkat et ama bu sefer düşme." Dediğinde güldüm. "Demek birileri baş dönmesi ile bayılmak istiyor hah? Bu işi severim." Diyerek Melodi'yi kucağıma aldım. Dönmeye başladığımda saçlarımız savruldu. Kendisi ilk defa gülmedi. Durdum. "Melodi güzelim iyi misin?" Dedim, "Ah deli kızım ah!" Diye söylenerek odasına yürüdüm. Yatağa yatırıp alnını öptüm ve aşağı indim. Gamze'yle göz göze geldim. "Dana kadar oldun! Sende mi!" Diye söylendim. Güldüler. Gamze'yi de Melodi gibi alıp döndüm. O gülerken uyuyakaldı. Onu da yatırıp geri geldim. "Aa başım dönüyor!" Dedim. "Çok güzel bir oyun var aklımda!" Dedi Hilal. Getirdiği kutu oyunuyla hepimiz güldük.
Oyunlar oynandı.
Filmler izlendi,
Sohbetler edildi.
Şimdi uyuma vakti.
Bir felâkete uyanma vakti.

~✵~

Herşeyden habersiz mutlu bir aile 22 kişilik bir aile. Kahvaltı ediyorduk. Bir yandan Asya'ya yediriyor bir yandan kendim yiyordum. Masa toplandı herkes bahçeye dağıldı. Bu sefer boğazıma yumru oluşan, olduğum yerde kaldığım bir mesajla karşı karşıyaydım. Kapının önünde kalakaldım.
Bilinmeyen numara:
8 fotoğraf gönderdi*

Yaren ve Yağız, dün geceye ait olan, tarifine kadar saatine kadar herşeyin aynı olduğu o fotoğraf elimin titremesine sebep olan o fotoğraflar. Bu artık inandığım son gerçekti. Bir sinirle Arda'ya yazdım.

Siz:
Bir işim çıktı de ve arabayla arka tarafa gel!
Görüldü✓✓

Ellerim titrerken veda mektubu hazırladım. Yüzüğü çıkardım ve masaya koydum. Melodi ve Asya'ya hızlıca küçük bir çanta hazırladım kendime ve Arda'ya. Melodi ve Asya'yı alıp koşarak arkada bizi bekleyen Arda'nın yanına gittim. Gözümden yaşlar aktı. "İzmir/Buca Yağmur Villası No 21." Dedim. Arda oraya doğru sürdü. "Peki ne oluyor?" Dedi Arda. "Gerçekten aldatıldım. Kavga ve gürültüye gerek yok. Veda mektubumu hazırladım ve bitti." Dedim.
Bitmiş miydi gerçekten?
Bitmişti.

~✵~

İzmir/Buca
Yağmur Apartmanı
Saat 12:30

Üstüme bir şal sardım. Asya ana kucağındaydı. Melodi kendi başına oynuyordu. Bahçede kahve içiyordum. Bir an aklıma gelenle ayağa kalkıp Arda'nın telefonunundan hatları çıkarıp param parça ettim. "Yerimizi bulmasınlar." Dedim.

İstanbul
Saat 08:24

Yağız sessizliğin ardından eve girdi ve masanın üstündeki mektupla kaldı.

Veda.

Merhaba Yağız Aksoy, Ben Yasemin Alaz. Gece'yle değil Yasemin. Bu arada ismimin anlamı, Zeytingillerden (Oleaceae), beyaz, kırmızı veya sarı renkli güzel kokulu çiçekleri olan, 1-2 metre boyunda, süs bitkisi olarak yetiştirilen çalı türünden tırmanıcı bir ağaççık'tır. Bunu bil:) şimdi asıl konumuza gelelim.
Beni aldattın.
Beni bizzat gerçek gerçek aldattın.
Şimdi ise ben seni terk ediyorum...
Yasemin Alaz
Anlamı güzellik, zarafet ve hoş koku olan değil.

Eli yüzüğe gitti, baş parmağı ile okşadı. Sinirle bahçeye çıkıp başıyla onay verdi. Buca'ya gittiğini biliyordu. Çünkü Yasemin'in doğduğu yer İzmir Buca'ydı.
Şimdi.

Hiç bir şeyden haberim yoktu. Oturup kamera kayıtlarına bakıyordum.

Gece 00.30
Hareketlenme yok.

Diğerine baktım.

Gece 00.53
Pamuk vardı.

Sinirle tekrar kaydırdım.

Gece 03.24
Yağız sigara içmeye çıkmıştı.

Hepsine baktım ve Yağız'ın evden ayrıldığı birşey yoktu. Hayal kırıklığına uğradım. Geri dönsem, Buca'nın tadını kaçırmış olurdum. Çaresizce kulaklığımı takıp arkama yaslandım ve şarkı dinlemeye başladım. Kapattığım gözlerimi açtığımda Arda şokla arkama bakıyordu. Hareket etmiyordu.
"Savcı, teslim ol." Diyordu biri. Sesleri buğuktu. "Çok komiksiniz Seren,Deren,Aysel,Aziz,Kaan,Yankı ve diğerleri." Dedim müzik dinlemeye devam ederken. "Ama ben özür dilerim benim hatamdı, ama Buca'nın tadını çıkarmak isterim." Gözlerim açılmadı. Bir el elimi tuttu ve yüzük taktı. Yağız'dı biliyordum. "O zaman bizde yan Villadayız bizi bırakmayın Alaz ailesi!"dediler ve gittiler.

Mutlu bir aile tablosuyduk.
Herşey benim hatam olsa da mutluyduk.
Daime mutlu kalacaktık.

-DEVAM EDECEK.-