5.Bölüm Koruma

Akşam yemeği beklediğimden daha sakindi.
Babam masanın başında.
Annem yanında.
Efe karşılarında.
Ben Efe’nin çaprazında oturuyordum.
Burcu olayı konuşulmadı.
Ama herkes biliyordu.
Babam bir ara dosyaya uzandı.
“Anatomi hocan seni övdü,” dedi bana.
Başımı kaldırdım.
“Teşekkür ederim.”
Babam devam edecekti ki
Efe araya girdi.
“Su çalıştı,” dedi sakin.
“Gerçekten emek verdi.”
Bu bir övme değildi.
Bu, emeğimi sahiplenmemesiydi.
Babam Efe’ye baktı.
“Sen mi çalıştırdın?”
Efe çatalını bıraktı.
“Hayır hocam,” dedi.
“Yanında durdum.”
Annem o an gülümsedi.
Küçük.
Ama fark ettim.
Yemek bittiğinde babam ayağa kalktı.
“Su,” dedi,
“gurur duydum.”
Nefesim kesildi.
Hayatımda ilk kez bu cümleyi duyuyorum.
Ama beni asıl etkileyen o değildi.
Efe’nin bana bakışıydı.
Sessizce “hak ettin” der gibi.
Gece.
Kendi evimize döndük.
Aynı ev.
Aynı salon.
Aynı mesafe.
Efe ceketini astı.
Ben ayakkabılarımı çıkardım.
Bir süre konuşmadık.
Sonra mutfaktan su alırken bardak elimden kaydı.
Yorgunluk değil.
Kalp.
Efe hemen geldi.
“Kesildi mi?”
Elimi tuttu.
Refleks.
Ama nazik.
Bırakmadı.
Ben de çekmedim.
“Bugün…” dedim.
Durdu.
“Ne?”
“Masada konuşurken… bana sahip çıkmadın.”
Kaşları çatıldı.
Yanlış anladı sandı.
“Ama emeğime sahip çıktın,” dedim.
Gözleri yumuşadı.
“Su,” dedi,
“sen zaten kendine aitsin.”
O cümle.
Orada.
Bittiğim yer.
Çünkü kimse bana bunu söylememişti.
Elimi hâlâ tutuyordu.
Ben ona bakarken
içimde bir şey netleşti.
Kıskandığımda,
ağladığımda,
kavga ettiğimde…
Sebebi aynıydı.
Yavaşça fısıldadım.
Kendi kendime.
Ama o duydu.
“Ben Efe’yi seviyorum.”
Sessizlik.
Efe’nin parmakları hafifçe gerildi.
“Ne dedin?” diye sormadı.
Çünkü duymuştu.
Gözlerim kaçmadı bu kez.
“Seviyorum,” dedim daha net.
Bu bir itiraf değildi.
Bu bir kabul.
Efe yaklaşmadı.
Ama geri de çekilmedi.
“Su,” dedi yavaşça,
“ben çoktan.”
Devamını getirmedi.
Ama gerek yoktu.
Çünkü o cümle yarım kalmadı.
Ben tamamladım.
O gece
aynı evde
ilk kez mesafe yoktu.
Dokunmadık.
Ama aramızda
söylenmiş bir gerçek vardı.
Ve artık
kimse onu elimden alamazdı.