27. Bölüm Final

Koridor yine tanıdık.
Ama bu sefer… korku yok.
Bekleyiş var.
Efe ileri geri yürüyor.
Eller saçında.
“Bu kadar uzun sürmezdi ya…”
Mavi duvara yaslanmış.
Sakin görünmeye çalışıyor.
Ama parmakları sürekli hareket ediyor.
“…doğum bu, sınav değil.”
Efe durur.
“…ikisi de iyi olacak değil mi?”
Mavi bu sefer net:
“Olacak.”
Su…
ter içinde.
Yorgun.
Ama gözleri kararlı.
Bir hemşire:
“Biraz daha…”
Su dişlerini sıkar.
“…gel artık.”
Fısıltı.
Ama güçlü.
Ve sonra—
Bir ses.
İnce.
Yeni.
Hayat dolu.
Ağlama.
Efe dondu.
Gerçekten.
O sesi duyunca…
her şey durdu.
Kapı açıldı.
Hemşire gülümsüyor.
“Hayırlı olsun.”
Efe’nin sesi çıkmıyor.
“…?”
“Bir kızınız oldu.”
O An
Efe’nin gözleri doldu.
Bu sefer saklamadı.
Hiç.
“…kızım…”
Mavi hafif gülümsedi.
“…tebrikler baba.”
Efe içeri girdi.
Adımları yavaş.
Sanki bir mabede girer gibi.
Su yatakta.
Yorgun.
Ama…
gülümsüyor.
Kucağında küçük bir bebek.
Minicik.
Sıcacık.
Efe yaklaştı.
Nefesini tuttu.
“…bu mu?”
Su hafif güldü.
“…bu.”
Efe eğildi.
Daha yakından baktı.
Küçük yüz.
Kapalı gözler.
Minik dudaklar.
Parmağını uzattı.
Bebek tuttu.
Sıkıca.
Efe dondu.
Kalbi…
yer değiştirdi sanki.
“…merhaba.”
Fısıldadı.
Su ona baktı.
“…adı ne olacak?”
Efe hiç düşünmedi.
“…Ömür.”
Su’nun gözleri doldu.
“…neden?”
Efe gözünü kızından ayırmadan:
“…çünkü hayatımın geri kalanı o.”
Su başını onun omzuna yasladı.
Yiğit kapıda Mavi’nin kucağında.
İçeri bakıyor.
Meraklı.
Mavi fısıldadı:
“…abi oldun.”
Yiğit anlamadı ama gülümsedi.
Efe iki kadına baktı.
Su… ve Ömür.
Ve ilk defa…
içinde eksik hiçbir şey yoktu.
Bir ses daha eklendi eve.
Daha küçük.
Ama daha güçlü.
Ve o ev…
artık dört kişilik.
Su bazen aynaya bakıyor.
Kucağında Yiğit…
Yanında Ömür.
Henüz çok genç.
Ama gözlerinde…
yaşından büyük bir sakinlik var.
Kendi kendine fısıldıyor:
“Ben anne oldum.”
Bir mucizeyi değil…
iki mucizeyi taşıyor artık.
Korkularıyla birlikte.
Ama sevgisi daha ağır basıyor.
Efe onu izliyor.
Sessizce.
Her zamanki gibi.
Ama bu sefer içinde tek bir cümle var:
“Ben seni sevmeyi hiç bırakmadım.”
Ne kavgada,
ne korkuda,
ne karanlıkta.
Su başını ona çeviriyor.
Göz göze geliyorlar.
Söz yok.
Gerek yok.
Çünkü bazı hikâyeler…
anlatılmaz.
Yaşanır.