4.Bölüm Su

Koridorda sesler yükseldiğinde anladım.
Bir şey olmuştu.
Öğrenciler ikiye ayrılmış.
Ortada Burcu.
Ve Su.
Su dimdik duruyordu.
Burcu’nun yüzünde ise şaşkınlık.
Ben yaklaşmadan müdür geldi.
“Ne oluyor burada?”
Herkes sustu.
Burcu hemen konuştu.
“Hocam, fiziksel temas var. Tehdit var.”
Su konuşmadı.
Ben de.
Müdür gözlerini Su’ya çevirdi.
“Doğru mu?”
Su’nun sesi sakindi.
“Hayır. Sınır çizdim.”
Bu cümleyi bilirim.
O annesinden öğrenmişti.
Müdür bana baktı.
“Alaz.”
Ben net konuştum.
“Hocam, olay büyütülecek bir şey değil.
Kimse zarar görmedi.”
Gözleri keskinleşti.
“Taraf mısın?”
“Evet,” dedim.
Sınıf nefesini tuttu.
“Adalet tarafıyım.”
O an yüzü değişti.
Bir şey anladı.
Burcu konuşmaya çalıştı ama müdür elini kaldırdı.
“Yeter. Bu fakültede kimse kimseye sahiplik taslayamaz.
Kimse kimsenin alanına giremez.”
Sonra Su’ya döndü.
“Akademik olarak kendini kanıtla.
Gerisi umurumda değil.”
Bu cümle, koruma değildi.
Güvendi.
Akşam beni tekrar çağırdı.
“Kapıyı kapat.”
Kapattım.
“Bugün Su’yu savundun.”
“Gerekeni söyledim.”
Beni uzun süre inceledi.
“Onu zayıf görmüyorsun.”
“Hiç.”
Bir an sustu.
“Ben de görmüyorum artık.”
Bu itiraftı.
Masasından bir dosya aldı.
“Onun programını sana veriyorum.”
Şaşırdım.
“Takip et,” dedi.
“Geri kalmasın.”
Bu kontrol değildi.
Bu emanet.
Ve ilk kez
bana kızını koruma değil,
yanında durma görevi verdi.
Anatomi.
Herkes gerilmişti.
Hoca zor sorular soruyordu.
Burcu bile susmuştu.
“Brakiyal pleksusun dallarını sayın,” dedi hoca.
Sessizlik.
Sonra bir el kalktı.
Su.
Ben nefes almadım.
Ayağa kalktı.
Net, akıcı, hatasız.
Sadece ezber değil.
Anlayarak.
Hoca başını salladı.
“Güzel.”
Sınıf mırıldandı.
Burcu’nun yüzü düştü.
Mine şaşkın.
Ben?
Ben gururdan taşmamak için kendimi zor tutuyorum.
Su yerine oturdu.
Göz göze geldik.
Bu kez bakışı farklıydı.
Güçlü değil sadece.
Parlak.
O an anladım.
Ben onu korumak için burada değilim.
Onun yanında yürümek için buradayım.
Ve bugün
Su Derin Alaz
bu fakülteye sadece öğrenci olarak değil,
iz bırakan biri olarak girdi.