22.Bölüm Travma

Fakülte koridoru.
Kalabalık.
Ama normal değil.
Bakışlar var.
Fısıltılar.
Geçerken susanlar.
Su bunu fark etti.
Adımlarını yavaşlattı.
İki kız yanından geçti.
Biri diğerine eğildi.
“İşte o…”
Su’nun kalbi sıkıştı.
Devam etti.
Ama artık her ses…
ona gibi geliyordu.
Sınıfa girdi.
Sessizlik.
Herkes baktı.
Bir saniye.
Sonra başlarını çevirdiler.
Ama geç kalmışlardı.
Su gördü.
Hissetti.
Yerine oturdu.
Ellerini masaya koydu.
Ama sabit durmuyordu.
Titriyordu.
Arkadan bir ses:
“Gerçek mi?”
Küçük.
Ama yeterli.
Su’nun nefesi kesildi.
Gözleri doldu.
Hayır… hayır… hayır…
Sesler karıştı.
Koridor.
Kapı.
Kaçış.
Kalbi hızlandı.
Nefesi düzensizleşti.
Yine mi…
Ayağa kalktı.
Sandalye ses çıkardı.
Kimse bir şey demedi.
Ama herkes bakıyordu.
Su sınıftan çıktı.
Koşmadı.
Ama hızlı yürüdü.
Sonra hızlandı.
Koridora çıktı.
Duvara tutundu.
Nefes alamıyordu.
“Geçti…”
fısıldadı.
“Geçti… bitti…”
Ama bitmemişti.
Efe dersteydi.
Hocanın sesi vardı.
Ama Efe dinlemiyordu.
Telefon titredi.
Buğra mesaj attı:
“Kanka bir şeyler dönüyor. Su iyi değil.”
Efe’nin kaşları çatıldı.
“Ne demek iyi değil?”
Cevap gelmeden
bir mesaj daha:
“Arda konuşmuş…”
Efe dondu.
Sandalyeyi itti.
Ayağa kalktı.
“Efe?”
hocanın sesi.
Ama Efe çoktan kapıya yürüyordu.
“Özür dilerim hocam.”
Ama durmadı.
Çıktı.
Efe hızlı yürüyordu.
Sonra koştu.
“Su!”
Cevap yok.
Köşeyi döndü.
Ve gördü.
Su yerde değildi.
Ama duvara yaslanmıştı.
Nefes almaya çalışıyordu.
Titriyordu.
Efe’nin kalbi düştü.
“Su…”
Bu sefer yavaş yaklaştı.
Korkutmamak için.
Ama Su onu görür görmez—
tutundu.
Direkt.
Efe’ye.
Sıkıca.
Efe bir saniye bile düşünmedi.
Sardı.
Tamamen.
“Elimdesin… tamam…”
Su’nun nefesi hâlâ düzensizdi.
“…gitmiyor…”
Efe saçlarına dokundu.
“Sakin… ben buradayım…”
Su başını göğsüne gömdü.
“Duyuyorum…”
Efe’nin çenesi gerildi.
Ama sesi yumuşaktı.
“Kim ne derse desin…”
Daha sıkı sarıldı.
“…sen yalnız değilsin.”
Su gözlerini kapattı.
Nefesi yavaş yavaş düzeldi.
Ama hâlâ titriyordu.
Efe başını eğdi.
Fısıldadı:
“Bunu yapanı bulacağım.”
Su hemen başını kaldırdı.
“Hayır…”
Efe sustu.
Su’nun gözleri doluydu.
“Aynı şey olmasın.”
Efe bir saniye baktı.
Sonra başını salladı.
“…tamam.”
Ama gözleri değişmişti.
Soğumuştu.
Efe tekrar sarıldı.
Bu sefer daha sakin.
“Önce sen.”
Su gözlerini kapattı.
Ve ilk defa…
kaçmadı.
Sadece tuttu.