Bölümler 13Şu an: —XI— Kabul Töreni
- 1 Önsöz53 kelime
- 2 —VEYRİONUN SESLERİ—112 kelime
- 3 —I— Uyanış1.548 kelime
- 4 —II—Uyanışın Bedeli1.950 kelime
- 5 —III— Miras594 kelime
- 6 —IV— Yeni Düzen1.820 kelime
- 7 --V-- Yeterli Olan Kalır2.451 kelime
- 8 --VI-- Yükseliş2.505 kelime
- 9 --- VII — Kadimlerin Fısıltısı2.870 kelime
- 10 --VIII-- Gerçek Yazgı3.235 kelime
- 11 --VIIII-- Son Aşama2.015 kelime
- 12 --X-- Yüzleşme2.879 kelime
- 13 —XI— Kabul Töreni2.499 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ellerim titriyor, vücudumdan çıkan terlerle baş etmeye çalışıyordum. İkimizde vurduğumuz darbe etkisiyle iki yana savrulmuştuk. Rovan bir kenarda ben bir kenarda soluk soluğa birbirimize odaklanmış, her an savaşmak için bekliyorduk. Durmadım, ben de o da yorgunken bu kapışmayı bitirmeyi istedim. Elimdeki kılıcı kabzasından sıkıca tuttum. Parmaklarımla sıkıca kavradım. Vücudumun verebileceği en büyük darbeyi savurmayı istedim. İleri atıldım. Rovan gözleri yerde soluklanmaya çalışırken, hiç beklemediği şekilde saldırdım. Elimdeki kılıcı o kadar sert salladım ki sanki havayı delmişim gibi hissettim. Üzerine atıldığımı gören Rovan, daha tepki bile veremeden aldığı darbenin etkisiyle geriye doğru fırladı. Çizgiden dışarıya çıkan Rovan gözleri bir bana bir de önünde kalan beyaz çizgiye bakıyordu.
Test görevlisi hemen ortamıza gelerek "Kazanan Altar Vaelorn!".
Elimdeki tahta kılıcı daha fazla tutamıyordum. Sanki vücudumdaki tüm güç bir anda çekilmiş gibi hissettim. Kılıç ellerimden kaydı ve yere düştü. Vücuduma hâkim olamıyordum. Bir anlığına ayaklarım yerden kesildi. Düşüyordum hemde çok sert bir şekilde düşüyordum. Karşıdan Rovanın endişe dolu gözlerle baktığını, Erya'nın üzerime doğru koştuğunu gördüm. Gözlerime engel olamıyordum.
Ve karanlık...
--------------------------------
"Vücudunu çok fazla zorlamış Baş Eğitmen."
"Anladım Deacon, teşekkürler."
"Kendini toparlaması uzun sürmez, vücuduna toparlanması için ilaç verdim."
"Tamamdır, teşekkürler."
Duyduklarımı anlayabiliyordum fakat etrafım hala karanlıktı. Gözlerimi yavaşça açtım. Gözümün üzerindeki halka ışık gözlerimi alacak boyutta, fazla yansıyordu. Tüm duvarlar beyaz tondaydı. Sağımda bir dolap solumda bir dolap vardı. Bir yatağın üzerinde boylu boyunca uzanmıştım. Baş eğitmen Kael ve revir görevlisini andıran birisi vardı. Belli ki ismi Deacon'dı. Yavaşça doğrulmaya çalıştım. Hareket ettiğimi gören revir görevlisi yanıma geldi.
"Kendini çok fazla zorlamışsın evlat. Çok fazla hareket etme, vücudun hızlıca toparlasın." Sözünün üzerine teşekkür ettim ve kendisi odadan ayrıldı. Baş Eğitmen Kael yanıma geldi ve yan tarafta duran sandalyenin üzerine oturdu.
"Bu şekilde kendini zorlamana gerek yoktu Altar. Fakat aferin. Her düşüş bir yükseliştir. Bunu unutma."
"Teşekkürler Baş Eğitmen. Sadece Rovan'a karşı kendi gücümü göstermek istedim. Tek çabam buydu. Onu yenmek istedim."
"Anlıyorum, soylular her zaman halktan insanları küçümser evlat. Fakat birşeyler başardığın zaman seni desteklerler. Bende bir soylu değilim. Dornvak' da doğdum ve herşey için fazlasıyla uğraştım. Güç sadece bekleyerek elde edilmez. Fedakârlık ister."
"Anladım Baş Eğitmen. Elimden geleni yapıyorum ve yapmaya da devam edeceğim. Kendim hakkındaki herşeyi öğrenmek istiyorum."
"Böyle devam et. Olina nasıl? Sağlığı yerinde mi?"
Bir anda annemi sormasıyla afalladım fakat belli etmeden cevap verdim.
"Evet annem iyi, en azından ben evden çıkarken iyiydi. Birkaç gündür kendisini göremedim."
"Dert etme, akademiye kabul edildin. Kabul töreninde tüm aileleriniz evlerinden özel olarak alınıp getirilecek. Görüşme fırsatın olacak."
O kadar sevindim ki ağzım ve kulaklarım yer değiştirmişti. Yüzümdeki sırıtışı gören Baş Eğitmen de gülümsedi.
"Biraz dinlen sen dinlenirken üst sınıflardan Lyra Elarien seni görmeye geldi. Yakın arkadaşın Erya da kapıdan hiç ayrılmadı. Biraz dinlendikten sonra ikisinide yollarım. Yarın da kabul töreniniz olacak."
"Baş eğitmen özellikle merak ettiğim bir konu var. Üçüncü testte kaybedenler başka bir şansa sahip olacak denilmişti. Yeniden teste mi sokulacaklar."
"Evet, kendi aralarında yeniden düello yapılacak ve kazananlardan 10 kişi akademiye kabul edilecek. Şu an onların düellosu yapılıyor."
"Anladım, teşekkürler."
Baş Eğitmen Kael sözüm üzerine odadan çıktı. Bende bu fırsatı değerlendirmek istedim. Kafamı yastığa koydum ve hiçbir şey düşünmek istemedim. Gözlerimi karanlığa teslim ederek, gözlerimi yumdum...
---------------------
Büyük bir vadi ve vadinin üstünde elini tuttuğum Lyra ile birlikte yürüyorduk. Tam karşımızdaki vadiden büyük bir şelale akıyor, şelalenin üst tarafı ise sislerle kaplıydı. Şelalenin ağzını görmek bile muamma bir durumdu. Etrafımız kırmızı, sarı, mavi ve beyaz güllerle kaplıydı. Her adım attığımızda güller bize dönüyor ve şarkı mırıldanıyorlardı. Sakin ama huzurlu bir şekilde...
“Lira venya, lira ven…
Diken uyur, uyanır diken.
Ayla veyra, ayla rin…
Yolun sonu, yolun ilkin…”
Söyledikleri çoğu kelimeyi anlamıyor olsak da yine de o kadar güzel bir tınısı vardı ki, oturup saatlerce dinlenebilirdi. Biz ilerledikçe arkamızdan sesler kesilip önümüzden yeniden başlıyor ve vadinin en üst bölgesine yaklaşmıştık.
Önümüzdeki manzara masalsı bir diyardan çıkmış gibiydi, herhangi bir yapı yoktu. Herhangi bir varlık, yaratık yoktu. Ellerimi sımsıkı tutan Lyra bana dönerek diğer elimi de tuttu.
"Biliyor musun bazen senden uzak kalacağım diye çok korkuyorum Altar."
"Bilmez miyim güzelim, değil Aurelion tüm bu evren beni senden ayıramaz. Ben senin için yaşıyorum ve yaşayacağım. "
"Biliyorum, belki annenin yerini tutamam ama ben her zaman burada olacağım. Seni asla bırakmam, bırakamam."
"İyi ki seni tanıdım Lyra. Sen olmasaydın nasıl bu kadar sorunla baş edebilirdim bilmiyorum. Teşekkürler..."
Gözlerinin dudaklarıma kaydığını ve yavaş yavaş yaklaştığını görebiliyordum. Bu sefer ondan uzak kalmak istemedim. Elimde belini sarıp kendime çektim. Gözlerimi dudaklarına, vücudunu vücuduma yapıştırdım. Dudaklarımız büyük bir ahenkle dans ediyordu. Birimiz ateşken diğerimiz suydu. Biz birbimizi tamamlıyorduk.
Gözlerimi kapattım ve kendimi o büyük ateşin içerisine hapsettim...
-------------------------
Gözlerimi açtım ama hala rüyanın etkisindeydim. Hala aynı odadaydım, hala aynı ışık yüzüme doğru vuruyordu. Fakat bir şey farklıydı. Elimde hissettiğim bir ten. Erya elimi tutmuş gözlerini açmış ve beni izliyordu.
"İyi misin, Altar? Nasıl oldun? Aklımızı aldın resmen."
"İyiyim iyiyim. Sadece vücudun biraz ağrıdı. Uzun zamandır dövüşmüyordum..."
"Bide dünyanın en güçlüsü benim de, tam olsun. Öldün dirildin, hala güçlü davranmaya çalışıyorsun. Dışarıda Lyra uyanmanı bekliyor. Neredeyse 2,3 saattir uyuyorsun be Altar..."
"Lyra mı beni bekliyor?" Sorumu yeniden yöneltmek zorunda kalmıştım. Daha yeni kendisiyle ilgili bir rüya görüp üstüne bir de konuşmak zorunda kalacak olmak gerçekten çok gerici hissettirdi.
"Söyle gelsin en iyisi. En azından dışarda kalmasın..." Ne diyeceğimi bilemedim ama onu görmeyi o kadar çok istiyordum ki, anlatamam. En azından heyecan yapmadan söyledim.
"Tamam, çağırayım da ben çıkayım belki özel bir konu konuşacaktır. Yoksa neden bu kadar saat beklesin." Bu şekilde düşünceli davranıyor olması gerçekten etkileyiciydi.
"Teşekkürler Erya." Uzatmak istemiyordum, sadece Lyra'yı görebilmeyi diledim...
Erya oturduğu yerden kalkıp, kapıya doğru ilerledi. Arkasını dönüp selam vererek kapıdan dışarıya çıktı. Ardından kısa bir süre sonra Lyra içeri girdi. Yanımdaki sandalyeye doğru geldi ve oturdu.
"Nasıl oldun Altar? İyi misin?" Sesi endişeli çıkıyordu. Bunu hissedebiliyordum.
"Ben iyiyim, sadece biraz ağrım var o kadar. Hantallaşmışım..."
"İyi bari, hızlıca toparlarsın. Sadece seni merak ettim. Orada gerçekten çok iyiydin." Neden bilmiyorum ama bunu söylerken, kızardığını hissettim. Ya da bana da öyle gelmiş olabilir.
"Teşekkür ederim, elimden geleni yaptım ve kazanmak zorundaydım."
"Biliyorum Altar. Daha konuşacak çok zamanımız olacak. Sen şimdi dinlenmene bak. Bugün kabul töreni olacak, orada dimdik olmanı istiyorum. Sana güveniyorum."
Sözünün üzerine daha ben bir şey diyemeden kalktı ve kapıdan dışarıya çıktı. Resmen kaçmıştı.
Gözlerimi biraz daha dinlendirmek istedim ve kapattım. Sadece son zamanlarda o kadar çok yorulmuştum ki. Testler, sınavlar, görülen rüyalar ve ardı arkası kesilmeyen gerçekler... çok yoruldum. Sadece biraz da olsa huzurlu zaman geçirmeye ihtiyacım vardı. Ben düşüncelerim arasında gezinirken kapı iki defa tıklandı ve içeriye Deacon girdi. Üzerinde beyaz bir önlük vardı ve kıyafetleri de beyazdı.
Elindeki bazı materyalleri kenarda duran dolabın içine koyarak konuşmaya başladı.
"Evet Altar nasılız bakalım?" Sesinde ciddiyet vardı fakat naif bir şekilde konuşuyordu.
"Şu an gerçekten iyi hissediyorum, hafif sızılarım var fakat kısa sürede geçeceğini umuyorum."
"Mükemmel! Sana verdiğim yeni ilaç demek ki işe yaramış." Demesinin üzerine dişlerini 32 diş açarak gülümsedi. Galiba ben az önce deneme tahtası olmuştum...
"Vücudun toparlandıysa eğer seni burada oyalamam iyi olmaz. Sen hazırlan, hemen sol tarafta kıyafetlerin duruyor. Sonra da istediğin vakit çıkabilirsin."
"Teşekkürler Deacon. Sormak istediğim bir konu var. Kabul töreni ne zaman yapılacak?"
"Şu an hazırlıkları yapılıyor diye biliyorum. Tahmini olarak dersek 3-4 saate kadar hazırlıklar bitmiş olur diye düşünüyorum."
"Tamamdır, çok teşekkürler." Sözüm üzerine hiç beklemeden yan taraftan kıyafetleri aldım. O sırada ise Deacon kapıyı yönelip dışarı çıkmıştı. Yataktan kalktım ve üzerimdeki ter dolu kıyafetleri çıkarttım. Kenara koyduğum yeni kıyafetleri üzerime giyindim.
Daha fazla bu odada kalmak istemiyordum. Kapıya yöneldim, elimi kapı kulpuna attım ve dışarıya çıktım. Koridor boyunca yürüdüm, burası bizim binamızdı. Kendi kaldığımız odaların olduğu kattaydım. Galiba her yerleşim binasında farklı, hastalarla ilgilenen birisi vardı. Bizimkisi ise Deacon'dı. Binadaki odama yönelmek yerine dışarıya çıkmayı düşünüyordum. Biraz nefes almak belki de iyi gelebilirdi.
Kapıdan gelen ışık gözlerimi deliyordu. İlerledim ve kapıdan dışarıya adım attım. Karşı tarafta küçük dükkânın önündeki sandalyeler dikkatimi çekti. Oturmak adına sandalyenin birine yöneldim. Otururken, vücudumdaki ağrının hala geçmemiş olduğunu fark ettim. Yan tarafımda da farklı kişiler oturuyordu fakat hiçbirini tanımıyordum. Herkesin konusu farklıydı.
"Sence kütle yer çekimini vücudumdaki enerjiyle birleştirirsem ne olur kanka?"
"Bence kesin patlarsın!" Diyip kahkaha atmıştı.
Zaten vücudumuzdaki enerjiyi kullanmak için erişmemiz gerekmiyor muydu? Kütle enerjisi ne alakaydı tam olarak anlayamadım. Oturduğum dakikalarda genel olarak insanların sohbetini dinledim. Karşı taraftaki binaların arasından Erya'nın ilerlediğini gördüm. Güzelce bir sesimi yükseltmek yerine yanına doğru gitmek için olduğum yerden kalktım. Yanına doğru yaklaşırken etrafta gezdirdiği gözleri benim gözlerimle birleşti.
"Altarr iyisinn!"
"Sana da merhaba Erya... İyiyim sadece hafif ağrım var, o kadar."
"İyi bari, hadi gel. Sana birşeyler ısmarlayayım. Sana öğrendiklerimi anlatacağımm."
"Tamam,hadi geçelim."
Az önce oturduğum küçük atıştırmalık dükkanının önüne yeniden oturmak için ilerledik. Erya da yanımda yürürken konuşmaya başladı.
"Bak şimdi bu duyduklarımı üst sınıftaki kişilerden öğrendim. Şu an biz boşuz ve kabul törenini beklerken boş durmak istemedim."
"Çok iyi yapmışsın, bence. Neler öğrendin?"
"Bak şimdi Altar, burası Aurelion krallığının Aurelion Akademisi, bunu zaten illaki biliyoruz. Aurelion akademisinin bir baş müdürü varmış. İsmini ise kimse bilmiyormuş ve en önemlisi ne biliyor musun? Adam kimseye görünmüyormuş. Yani bildiğin hayalet gibi düşünebilirsin. Sadece, kendisi istediği zaman ve önemli bir konu olduğu zaman baş eğitmenlere görünürmüş ve yeniden kaybolurmuş."
"Çok ilgi çekici ve ürpertici." Tüylerim diken diken olmuştu.
"Peki tamam, bu konuyu kenarda bırakayım. Bildiğin üzere herkesin bir para birimi var, akçe sistemi. Biz bu testleri geçtiğimiz için hepimize 500 gümüş akçe verildi. En güzeli ise kullanmak için yanımızda taşımıyoruz sadece ismimizi söylediğimiz zaman bir yerde alışveriş yaparken direkt sistem olarak azaltıyorlar ya da arttırıyorlar. Bak şimdi aynen şöyle oluyormuş."
Tam da dükkânın önüne gelmiştik.
"Biz iki adet sandviç alabilir miyiz?
Dükkânın içinde duran kişi öğrenci gibiydi, yaşı neredeyse bizimle bir sayılırdı ve küçük duruyordu.
"Tabiki. 4 gümüş akçe tutuyor. İsminizi alabilir miyim?"
"Erya Arwenna."
"Tamamdır düşüş gerçekleştirdim son kalan bakiyeniz ise 496."
"Çok teşekkürler, kolay gelsin."
"Sağolun." Demesiyle beraber hemen arkasını dönerek sandviçleri hazırlamaya başladı. Çocuk o kadar çok alışmış olacak ki, çok hızlı bir şekilde hareket ediyordu. Birkaç dakika sonra aldıklarımız hazırdı. Aldık ve boş masalardan bir tanesine ilerledik.
"Ya işte bu şekilde yapılıyor. Aaa, en önemlisini söylemeyi unuttum. Bize 500 yüklendi ama sana 1000 yüklenmiş. Çünkü rekor kırdın diyeymiş. Bunu baaş eğitmen söylemişti." Bu gerçekten güzel bir haberdi.
Elimdeki sandviçi ısırıp yemeye başladım ve bir dakika sonra elimde hiç birşey kalmamıştı... O kadar çok acıkmışım ki, kendimi tutamadım.
"Valla helal olsun, hemen bitirdin kocaman sandviçi..."
Erya da şaşkınlığını gizleyemedi ama sadece hafifçe gülümseyebildim.
Oturup sohbet ettikçe çok fazla şey öğrenmiştim. Her yıl yapılan büyük turnuvalar ama her yıl içeriği değişirmiş. Kütüphanedeki kitapların sırasına göre akçe fiyatının değişmesi gibi birçok şey öğrendim. En önemlisi ise Rovan'ın da sınavı geçmiş olmasıydı...
Birkaç saat daha oturduktan sonra, binaların arasından gelen birkaç kişiye gözüm takıldı. Aralarında Lyra' da vardı. Çocuklardan birisi bizim olduğumuz tarafa doğru geldi. Yaklaşınca konuşmaya başladı.
"Aranızda testten geçenler varsa eğer kabul töreni 30 dakika sonra büyük salonda yapılacak. Herkes odalarında yataklarının üzerine bırakılan takımları giyecek. Çok fazla gecikmeden hızlıca hareket edelim. Aileler teker teker evlerinden alıp getirildi ve en önemlisi Aurelion Kralı bizzat gelecek. Ona göre hareket edin!" Demesiyle beraber hızlıca arkasını dönerek diğer kişilerin yanında doğru ilerledi.
Erya'ya döndüm, "koş, hemen hazırlanalım Erya." Dedim ve ikimizde hızlıca kalktık kendi odalarımıza doğru ilerledik.
Kapıdan içeri girdim ve odama doğru ilerledim. Odanın kapısını açtım ve içeriye hızlıca daldım. Rovan da içerideydi. Gözlerimiz birleşti fakat ikimizde konuşmadık. Ben kendi yatağıma doğru yönelirken Rovanın söylediğiyle irkildim.
"Tebrik ederim, Altar..."
Gözlerimi ona doğru döndürdüm ve sadece bakabildim. " Teşekkür ederim, bence ikimiz de çok iyiydik." Dedim ve daha fazlasını söylemedim. Hızlıca önümdeki kıyafetleri giyindim. Üstümüz de altımızda siyahtı arkamızdan geçireceğimiz bir pelerin de vardı fakat rengi bordoydu. Üzerindeki armada iki kılıç birbirine doğru çapraz biçimde girmişti. Hemen üzerimdeki kıyafetleri düzelttikten sonra hızlıca odadan dışarı çıktım. Kapıdan dışarı çıkar çıkmaz, koşar adımlarla ilerledim ve dışarıda Erya ile buluştuk. Erya da benimkine benzer kıyafetler giymişti.
"Büyük salon nerde biliyor musun Erya?"
"Bilmez olur muyum? Her yeri gezdim, öğrendim. Sadece beni izle yeter."
"Tamamdır." Dedim ve yanında yürümeye başladım. Gerçekten çok fazla heyecanlıydım. Bugünü nasıl atlatacaktık acaba...
İlerledikçe ağaçların ve sarmaşıkların olduğu ama etrafımızın da binalarla kaplı olduğu yerlerden geçtik. Hemen ileride bulunan büyük binanın önüne doğru ilerledik. Binanın etrafında bizimle testten geçen öğrencilerin hepsi vardı. Herkes toparlanmış, sadece birkaç kişi eksikti. Bizde yanlarına doğru ilerledik. Kimseyle çok fazla etkileşime girmedik fakat, bizi görenler yanımıza doğru geldi.
"Altar testte çok iyiydin. Tebrik ederim."
Başka bir kız da "Gerçekten mükemmeldinnn." Dedi.
"Çok teşekkür ederim hepinize. Sağolunn." Dedim. "İçeri geçelim mi?"
"Evet, hadi geçelim hep birlikte." Dediler ve içeriye doğru ilerledik. Erya'da yanımdaydı.
İçeriye doğru adım attıkça görüntü daha da güzelleşiyordu. Etrafımızda kılıç armaları ile süslü duvarlar, yerde kırmızı bir halı ve ileriye doğru uzanan büyükce bir alan vardı. Önümüzde sandalyeler sırayla dizilmişti. Tam karşımızda ise büyük bir kürsüyü andıran, yüksek bir alan vardı. İlerledikçe en ön tarafa doğru geçtik. Önümüzdeki sandalyelere sırasıyla hepimiz oturduk ve beklemeye başladık.
Arkamızdan, bizim geldiğimiz alandan birinci sınıflar, ikinci sınıflar ve üçüncü sınıflar gelmişlerdi. Herkes sırayla sandalyelere oturdu ve beklemeye başladı.
Önce baş eğitmenler ve ardından test görevlileri ve tüm herkes alana doğru geldi. Hepsi ana kürsünün etrafında arkaya doğru sıra oldular. Ardından ailelerimiz, annemi görmüştüm. Gözlerimi ovuşturdum, o kadar çok özlemiştim ki anlatamam. Ailelerimiz de halının diğer tarafındaki sandalyelere oturdular. Hemen ardından büyük bir ses yankılandı. Bir borazan sesini andırıyordu.
"VUUUU..."
Ses kulağımızı cızırdatacak kadar yüksekti. Birkaç saniye sonra durdu. Arkamızdaki büyük kapı iki tarafından ardına kadar açıldı. Önce şövalyeler önden geldi. Ardından ise başında kocaman bir taç olan kilosu gözünüzü ağrıtacak kadar cüsseli, üzerinde kırmızı bir pelerin olan bir adam girdi. Hepsi kırmızı halı üzerinde devam ettikçe, şövalyeler kırmızı halı boyunca sıralandılar. Aralarından ise kral ilerledi ve yukarıdaki basamakları tırmanarak kürsünün olduğu alana çıktı. Çıktığı anda kürsünün arkasındaki herkes bir anda önünde vücutlarını yarım eğdiler. Kral kürsünün önüne geçerek konuşmaya başladı. Sesi fazlasıyla sertti ve ağır bir şekilde konuşuyordu.
“Evet, sevgili Aurelion Akademisi öğrencileri Merhaba! Ben Kralınız Marcus. Öncelikle değerli öğrencilerimizi ve saygıdeğer ailelerini burada misafir etmekten onur duyuyoruz! Bugün burada 17. Yaş seremonisinde kabul gören öğrencilerimiz için toplanmış bulunmaktayız. Her sene yapılan 17.yaş testlerinde, bu sefer kabul edilen öğrencilerimizi de tebrik ediyoruz! Belki aramızda soylular var belki de halktan dostlarımız, fakat bunun bir önemi yok. Biz hiçbir ayrım gözetmeden bu akademide eğitim veriyoruz. Her zaman ve her daim de vermeye devam edeceğiz. Yeniden geldiğiniz için teşekkür ederiz. Etkinlikler başlasın! Tüm sınıflar bugün ki akşam dersleriniz iptal. Rahatınıza bakın…”
Konuşması üzerine herkes aynı anda ellerini birleştirdi ve tüm salon alkışla dolmaya başladı. İlk kez bir etkinlik gerçekten sorunsuz bir şekilde gitmişti. Öğretmenlerin müsaadesi ile, ailelerimizin yanına gidip onlara kavuştuk. Annemi o kadar çok özlemiştim ki, ona olan özlemim beni daha da çok yormuştu. Gözlerimin dolduğunu hissettim, vücudum rahatlamıştı. Annemin kollarında olmak, dünyanın en güzel şeylerinden birisiydi. Annemin kokusunu içime çekmek, bana huzuru hissettiriyordu. Fakat gözlerimi ve bedenimi annemden ayırdığımda ise Erya’yı gördüm. Ailesine o kadar güzel bağlanmıştı o kadar güzel seviliyordu ki, bir anlığına babamın yokluğunu iliklerime kadar hissettim.
Bir babam vardı evet, ama yoktu…
Bugün bir kez daha anladım ki, bu dünyadaki en büyük etkenlerden birisi baba figürüydü.
Belki bir gün gelecekti ya da gelmeyecek. Fakat gelse bile, o kadar sene yokluğunu değiştiremeyecekti.
Belki bir gün onun varlığıyla mutlu olabilirdim, ama varlığını silmek için elimden geleni yapacaktım…
Bölüm etkileşimi
