Veyrion:İlk Çatlak kitap kapağı

10. bölüm / 12

--VIII-- Gerçek Yazgı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: --VIII-- Gerçek Yazgı

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, Erya'nın beni dürterek uyandırmasıyla olduğum yerde doğrulmaya çalıştım. Kendime gelmeye çalıştım fakat biraz uzun sürmüştü. Son zamanlarda o kadar çok üst üste binen bilgi ve o kadar çok konu vardı ki yetişemiyordum ve beynim artık dinlenmen gerek altar diye bana sesleniyordu. Erya gözlerini olabildiğince büyükce bir biçimde bana bakıyordu.
"İyi misin Altar? Bakıyorum da sürekli uyukluyorsun." biraz gergin görünüyordu ve galiba benim için biraz endişelenmiş gibiydi.
"Sadece son birkaç gündür hem buraya gelmenin telaşı hem de buradaki sistem beni biraz yordu galiba, yoksa gerçekten iyiyim Erya..." Ona gerçekten olan biteni anlatamazdım fakat sadece bunları dile getirebilirdim.
"Tamam bakalım eğer bir sıkıntı olursa ben buradayım bana herşeyi anlatabilirsin. Daha dinlenmeye devam et, görünüşe göre daha çıkmayan birsürü öğrenci var." Sesindeki öfkeyi hissedebilmiştim, sanırım hem endişeli bir kişiliği vardı hem de sabırsız birisiydi.
Sanki zaman çok yavaşlamış dakikalar geçmiyor gibiydi. Fazlasıyla uyumak istiyordum fakat burada onu rahatça yapabileceğimden emin değildim. Gözlerim kapanıyordu, en son gördüğüm ise Erya'nın yanıma doğru oturup başımı omzuna yaslamasıydı.
________________
Gözlerim yavaş yavaş açılmaya başlamıştı fakat hiçbir şey göremiyordum, etrafım o kadar sessizdi ki bacaklarımı oynatma sesimi bile duyabiliyordum. Etrafa sessizlik hakimdi ve gözlerim görmemek adına direniyordu. Gözlerim yavaş yavaş bulunduğum ortama alışmaya başlamıştı. Olduğum yerde doğrulmaya çalıştım, önümdeki alan beni hayrete düşürmüştü. Devasa taşlar fakat yanımdaki taşlarda belli belirsiz yazıtlar ve resimler vardı. Biraz daha yaklaştım, okumaya çalıştım fakat hiç anlayamadığım bir dilde yazılmışlardı. Olduğum ortama gözlerim tamamen alışmış olacak ki, gözlerim tamamen görmeye başlamıştı.
Arkamdan belli belirsiz bir hışırtı sesi geliyordu. Arkamı döndüm fakat önümde beliren kırmızı gözler, gözlerimin tamamen açılmasına sebep olmuştu.
" E-e ejderhaaa" ağzımdan çıkanları kontrol edemedim ve avazım çıktığı kadar bağırdım. Arkama doğru sendeledim, ayaklarımdaki ayakkabı bile korkudan ayağımdan çıkmıştı. Gözlerimi korkudan kapatmıştım.
"Aç gözlerini çocuk!!!" O kadar fazla kükremişti ki olduğum yere sinmeme sebep olmuştu. Korkarak gözlerimi yavaşça açtım, genelde herkes der ya ejderhaların yaşamı son buldu, asla hiçbir tanesine denk gelemezsiniz diye. Önümde kocaman bir ejderha vardı fakat o kadar güzeldi ki, bir anlığına gözlerimi kapatmak istemediğimi fark ettim. Beyaz ve gri tonlarında pulları ve kırmızı tonlarında parlayan gözleri ona çok farklı bir hava veriyordu. Önümde öyle bir dikildi ki aramızdaki farkı gözle görülür şekilde görebilmiştim.
"Bakıyorum da gözlerini alamıyorsun çocuk? Benim kim olduğumu biliyor musun? Sesi çok fazla derinden geliyordu, o kadar sert ve boğuktu ki ağzımı açmaya korkmuştum.
"Korkma! Siz insanların anlattığı gibi değiliz biz. İnsan yemiyorum..."
Benimle dalga mı geçmişti yoksa ben mi yanlış anlamıştım, algılayamadım. Zaten ben şu an neden buradaydım, en başından beri algılamam gereken en önemli konu buydu. Kekeleyerek de olsa konuşmaya özen gösterdim.
"M-merhaba ben Altar Vaelorn. Ben buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum, az önce akademideki alandaydım ve gözlerimi açtığımda burada belirdim." Zorluklada olsa ağzımdan sözler çıkabilmişti.
"Anladım Altar. Benim ismim Vaelkris. Bu evrende kalan son ejderhayım." Söyledikleri beni şaşırtmıştı, nasıl son ejderha olabilirdi ki daha bir sürü ejderha yok muydu?
"Efendim nasıl son ejderha kalan sizsiniz? Sizin gibi daha fazlası var sanıyor tüm evren..." Söylediklerim ağzımdan bir anda çıkmıştı ve engel olamadım.
"Bu evren çoktan kırıldı Altar Vaelorn ve bunu düzeltecek olan yegâne kişi sensin!" Sesi olduğundan daha da sert ve tonlu çıkmıştı.
"Nasıl yani? Anlamıyorum." Söylediklerini hiç anlayamamıştım.
"Senelerdir... ben ve benim soyumdaki her ejderha sizin ailenize hizmet etti Altar. Buraya ben seni getirmedim, sen kendin beni rüyana soktun."
Söyledikleri çok karmaşık geliyordu ya da tüm sözlerinin altındaki o kadim güç yüzünden beni bastırıyor olabilirdi.
"Kafan karışık gibi duruyorsun Altar Vaelorn." Evet kafam fazlasıyla karışmış durumdaydı.
"Ne demem gerektiğini bilmiyorum. Ben neden sizi kendi rüyama soktum?" Söylediğim biraz saçma mı olmuştu bilemedim. Beklemeden üzerine ekledim.
"Ve ben bunu nasıl başardım?
"Buna Gerçek Yazgı denir evlat. Sen daha ilk gücünü ortaya çıkarttığın an seni hissettim. Fakat babanı hala hissedemiyorum..."
"Nasıl yani? Siz babamı tanıyor musunuz? Onu nasıl hissediyorsun..."
"Altar, belli ki bazı konuları algılayamadın fakat sana küçük ve kısa bir özetleme yapayım... Ben Vaelkris tüm ejderhaların atasının atasıyım. Benim gücüm bu dünyada doğan bu dünyayı yaratan güçle meydana geldi. Beni o yarattı Altar, ben Veyl'in gücünden doğdum..."
Biraz da olsa demek istediklerini anlamaya başlamıştım. Evet her zaman kitaplarda okuduğumuz bir Veyl gücü diye bir şey vardı, fakat bu nebzede bir detay olduğunu bilmiyordum.
"Evet sizi anlayabiliyorum, en azından birazını anladım..."
"Altar zaman ve mekân bükülmeden ve sana zarar vermeden benim buradan çıkmam gerekiyor. Sana son bir sözüm var... Ben babanı hissedemiyorum, nerede ya da ne yaptığını bile göremiyorum. Tüm yaşam enerjisi bir anda kayboldu Altar, onların esiri de olabilir ya da ölmüş... sana sözüm şu ki sakın karşına çıkan hiç kimseye güvenme, bu kişi baban bile olsa... Zamanı gelince sana sesleneceğim ve seni hep izleyeceğim. Dikkat et!"
Son sözleri üzerine bir anda tüm mekân çökmeye başladı, kendisini bir daha ne zaman görecektim bilmiyorum fakat sorularımın üzerine yeniden sorular eklenmeye başlamıştı. Olduğum yer parçalanmaya devam ederken sadece yapmaya çalıştığım sakinliğimi korumak oldu. Artık o kadar çok bu şekilde olaylar yaşıyordum ki yadırgayamıyordum. Gözlerim yavaşça açılmaya başladı, yeniden o huzurlu yerdeydim ve gerçekten düzgünce bir uykuya ihtiyacım olduğunu söyleyebilirdim...
Yanımdaki Erya'ya baktım tam sağımda oturmuş, uykulu gözlerime kilitlenmişti. Elini kaldırdı ne yapacağını çözmeye çalışıyordum ve takkk orta parmağını bükerek kafama vurmasıyla kendime geldim. Ona kızgın şekilde bakmama aldırış etmeden kahkaha ata ata gülmeye başladı, sinirimi bir yana koydum bende güldüm. Karşımdaki kapıdan Rovan Vex'in çıktığını gördüm, galiba son kalan Rovan'dı ve o çıkınca test görevlisinin seslenmesiyle herkes ayaklandı.
"Evet sizlere verilen kütüphane süresi sona ermiştir. Sırada gideceğimiz nokta eğitim alanı. Beni takip edin!"
Hepimiz arkasında düzgün bir şekilde sıralanarak takip etmeye başladık. Test görevlileri gerçekten garip insanlardı. Üzerlerinde bulunan kıyafetler biraz fazlasıyla garip duruyordu. Diğer şövalyelerin giydiklerinin aksine üzerlerinde deriden yapılma kahverengi tonlarında cüppe giyiyorlardı, cüppenin kapüşonu kapalı ve yüzlerini bile net bir şekilde seçemiyorduk. Ayaklarına ise giydikleri de bir hayli garipti, terliğe benziyordu fakat deriden yapılmaydı ve aynı şekilde kahverengi renkteydi. Bir hayli garipti...
Test görevlisini takip ettikçe etrafımızdaki manzara gerçekten beni büyülüyordu. Birçok farklı renkte çiçekle belirlenmiş yol ayrımları, her tarafta binadan daha çok ormanlık alan görüntüsü vardı. Bu görüntü beni oldum olası her zaman mutlu etmiştir, buraya gelmeden önce benim yaşadığım yerlerde buna benzer görüntüler hiçbir zaman yoktu ve sadece uzaktan uzaktan o bölgeleri izlerdik...
Belli ki baya yürümüş olacağız ki test görevlisinin duraksamasıyla herkes duraksamıştı ve yavaşça hepimiz onun yanına doğru yaklaştık. Test görevlisi biraz gergin gibi duruyordu.
"Şimdi..." Dedi ve güzelce bir nefes alarak konuşmasına devam etti.
"Buradan sonrasını Baş Eğitmen Kael Draven üstlenecek. " demesiyle beraber bizi olduğumuz yerde yere çivilenmiş gibi bıraktı ve ayrıldı. Ardından önümüzdeki büyük taşta yazılı olan yazı dikkatimi çekti. Yukarıda, tam karşımda duruyordu. Büyük harflerle yazılmış “ARENA” yazıyordu. Bizim, hepimizin eğitim göreceği test alanı demek ki burasıydı ve belli ki Baş Eğitmen Kael Draven tüm eğitim alanıyla ilgilenen en üst kademedeki kişi gibiydi. Arkamızdan gelen sesle vücudumun soğuduğunu hissedebiliyordum. O tok ve diri ses nerede olsa kendisini unutturmazdı.
Baş Eğitmen Kael Draven arkamızdan yürüyerek önümüze doğru ilerlerken konuşmaya devam etti.
“Evet hepinizin sizi neler beklediğini fazlasıyla merak ediyor olabilirsiniz. Sizi burada hırs, öfke ve en önemlisi de kan bekliyor!!”
Sözleriyle vücudumdaki tüm tüyler diken diken olmuştu. Adamın bana kütüphanedeki davranışlarından ziyade buradaki tavrı ekstra daha sert duruyordu. Kendisiyle özel olarak konuşmam gerekiyordu fakat bu testler bir bitseydi daha rahat şekilde iletişim kurabilirdim.
Yanımdaki Erya’ya baktım, gözlerini fal taşı gibi açmış Baş Eğitmeni izliyordu. Omzuna dokunarak “Fazla odaklanma gözlerin yerinden çıkacak.” diyerek ona bakıp gülümsedim. Aynı şekilde bakıp gülümseyerek yeniden eğitmene odaklandı. Baş Eğitmen Kael gerçekten insanın bakınca bir kez daha bakmak isteyeceği kadar yakışıklı ve kaslı bir adamdı. Herkesin dikkatini kendi üstüne çekmek adına elinden ateş çıkartarak üstümüzde devasa boyutta bir ejderha yapmıştı. Ejderhadan düşen o küçük yanık kıvılcımları üzerimize düşerken görebiliyordum. Ejderha üzerimizde defalarca kez dolandıktan sonra gökyüzüne salınarak uçtu ve gözden kayboldu. Eğitmenin konuşmasıyla gözlerimiz ona döndü.
“Evet, tüm dikkatinizi de çektiğime göre bana odaklanın.” sesindeki sert tınıyı hissedebiliyordum.
“Şimdi sizlere baştan sona anlatmak istediğim en önemli konulardan bir tanesi az önce gördüğünüz o ejderha görüntüsü olacak. Hepiniz beni takip edin. Yol boyunca devam ettikçe de kulağınız bende olsun.”
Sesindeki ciddilik yine ortamı gerecek kadar sertti. Talimatı üzerine hepimiz onu takip etmeye koyulmuştuk. Biz ilerledikçe önümüzde beliren eğitim alanları garipleşmeye başlamıştı. İlk girdiğimiz anda sağ tarafımızdaki alanda su özü içeren tüm öğrenciler vardı. Ve oldukları alanın üzerinde büyük harflerle 1. kademe su özü yazıyordu. Ellerini kaldırıp önce hepsi bir ejderha yapmaya başladılar. Kimisinin yaptığı balığa benzerken, kimisinin yaptığı ise kurbağa gibi duruyordu. Aralarından sadece birkaçı gerçekten ejderhaya benzer yapmışlardı. Biz onları izlerken eğitmen konuşmaya başladı.
“Belki bizim gerçek tarihimizi bilmeyenleriniz vardır. Sizce neden buradaki tüm öğrenciler ejderha yapmaya çalışıyor biliyor musunuz?”
Çoğu kişiden bilmiyorum lafını duyan baş eğitmen konuşmaya devam etti.
“Bilmemeniz çok doğal bizler ejderha yolundan giden bir akademiyiz. Bundan seneler önce, tam 1500 seneye dayanan bir tarihte ejderhaların nasıl ortaya çıktığını biliyor musunuz? Veyl enerjisi adında bir yarık oluştu. Şu an ki Morvakar Krallığının olduğu bölgeye çok yakın bir yerde evren bir anda yarıldı ve içerisinden bir güç taştı. Bu güç sayesinde bizlere güç bahşedilirken Morvakar Krallığına sefalet ve kötü enerji tohumları düştü. Bunların hepsini üçüncü testi tamamladıktan sonra okulda derslerinizde göreceksiniz. Sözüm son olarak şudur ki, bu enerji kimi krallıkları iyileştirirken kimilerini kötülüğe sürükledi ve ikisinden de ayrı olarak ejderhalar doğdu.”
Söylediklerinin çoğunu aslında Vaelkris’ten dinlemiştim. Sadece Morvakar Krallığının bu denli kötü olmasının sebebinin enerji olduğunu bilmiyordum.
Ne denli bir kötü zamana denk gelip de doğmuşum aslında. Her krallık yıkılmış ve kanla yazılmış, krallıkların halkı aç ve yoksul halde hayatını sürüyor. Fakat hiçbir soylunun umurunda bile değil maalesef ki...
Baş Eğitmen Kael Draven konuşmasına devam ederken bir yandan gözlerini bana kitliyordu bazen de başkalarına bakıyordu. Sanki bana söylemek istediği bir konu var gibi bir hali vardı ama söylemek ya da söylememek arasında mekik dokuyor gibiydi. O konuşmasına devam ederken benim gözüm ondan ziyade yol üstündeki ateş özüne sahip eğitim alanındaki öğrencilere kaymıştı. Tüm varını yoğunu ortaya koyarak bağır bağıra birşeyler yapmaya çalışıyorlardı.
“Altar belli ki ateş özü kullanan öğrencilerimize gözün takılmış gibi duruyor.”
Fazla uzatmadan “Evet efendim garip bir şekilde bağırmaları dikkatimi çekti.” şaşırmış bir biçimde bana bakarak yüzünde hafif bir sırıtış oluştu.
“Burada göreceğiniz garipliklerin arasında bu öğrencilerin bağırması emin olun ki en azı diyebilirim.” bu cümlesini konuşurken gülerek konuşuyordu.
“Evet çok fazla beklemeyelim daha eğitim alanından ziyade kalacağınız yerler hakkında sizlere bilgi verilecek. Bilmiyorsanız eğer ikinci testi geçmiş olmanız demek sadece üçüncü teste hak kazanmış olmanız demek değildir. Sizler ikinci testi geçerek Aurelion Akademi’sine de kabul edildiniz çocuklar...”
Bu sözleri adeta içimde kocaman kelebeklerin uçuşmasına sebep olmuştu. Erya’ya baktım ve onun heyecanını da görebiliyordum. Mutluluktan havalara uçacak kadar heyecanlanmıştı.
“Bak duydun mu Altar? Benim duyduğumu sende duydun muuu!” diyerek bir anda kollarını omuzumdan dolayarak üzerime atılıp sarılmıştı. Evet onu karşılıksız bırakmadım ve aynı şekilde bende ellerimi belinden geçirerek sarılıp “Evet Erya ben de duydum ve çok iyi hissediyorum şu an.” derken bile içim kıpır kıpırdı. Bu sadece şans değildi bu bizim uğraşlarımız sonucunda aldığımız en büyük hediyeydi. Bizimle beraber diğerlerinin de sevinç çığlıkları attığını duyabiliyordum. Rovan’ın bile yüzündeki o hafif gülümsemeyi görebilmiştim. Çocuk sonunda gülümsemeyi öğrenmişti. Bunu düşünürken Erya’nın anlık hareketiyle garip bir şekilde duraksadım.
“Amanın! Bir anda ne yaptığımı bilemedim Altar, pat diye sarıldım...” utanmış bir biçimde karşımda duruyordu.
Elimi başına götürerek, başını okşadım. “Saçmalama, ben bunları yanlış anlayacak birisi değilim. Sakin ol Erya.” Sesimdeki ciddiyeti hissetmiş olacak ki omuzları gürleşti. Bana işaret parmağını uzatarak “Zaten ben sana neden sarılayım ki zaten, anlık bir ne yaptığımı bilemedim sadece.” diyip gülmeye başladı. Gülüşmesine karşılık vermek amacıyla yüzümde hafif bir gülümseme oluşturdum.
“Bu kadar sevindiğiniz yeterli, yolda anlatacaklarıma odaklanın.”
Baş eğitmen Kael sırayla tüm özlerin ne işe yaradığını ve hepsini ne amaçlarla kullandığımızı hangi özde nasıl bir saldırı yapıldığını, nasıl savunulduğunu ve a dan z ye herşeyin de akademide eğitim görürken bize anlatılacağını söyledi.
Her özün kendine göre bir güç dengesi vardı. Kimi özlerde sadece savunma odaklı hareket edilse de bazı saldırı hareketleri de mevcuttu. Mesela su elementinde saldırı yapmak amacıyla toprağın altındaki tüm suyu kontrol ederek rakibimizin ayağını kaydırabilirdik ya da ona gözle görülür şekilde zarar verebilirdik her katman atladığımızda yeni bir saldırı metodu ve savunma metodu öğreniliyordu. Mesela suyu buza döndürüp karşımızdakine gerçek bir hasar verebiliyorduk. Ya da önümüzde büyük bir sudan kalkan oluşturup kendimizi de savunabilirdik. Çok fazla detaylıydı ama hepsini de öğrenmek zor olmayacak gibiydi. Tüm eğitmenlerin cana yakın olduğu söylendi.
Tüm eğitim alanını gezdikten sonra kalacağımız yerlere doğru ilerlemeye başladık. Burada bir sınıf ayrımı yoktu. Sadece kadınlar ve erkeklerin aynı odada kalması yasaktı. Ve bu da çok doğal bir durum gibiydi. Herkesin kendine özel bir hayatı vardı ve iki ayrı cinsten biri aynı odada kalamazdı. Baş Eğitmen Kael önümüzde iki adet devasa büyüklükte uzunluğu ise fazlasıyla büyük olan binaların önünde durdu orta alanda yemyeşil bir alan vardı ve ortasında küçük bir kafeteryayı anımsatan bir yer vardı. Baş Eğitmen konuşmaya devam etti.
“Buradan sonrası için kızlara ikinci sınıftan Lyra eşlik edecek. Erkeklere ise test görevlisi Barack eşlik edecek. Lyra buraya gel.”
Sözünün üstüne oturma alanının yanından kalkıp gelen kız kalbimin sıkışmasına sebep olmuştu. Bu oydu. Benim gördüğüm kızıl saçlarıyla sürekli karşıma çıkan kızdı. Sanki ayaklarım yerden kesiliyor gibi hissetmiştim. Zar zor da olsa Erya’ya tutunarak kendimi dengelemeye çalıştım. Erya’nın “iyi misin Altar? Noldu?” demesi üzerine kendimi toparlamaya çalıştım. Onca zaman beynim içerisinde sesini duyduğum insan şimdi ise önümdeydi ve tüm o güzelliğiyle beni yeniden kendimden geçiriyordu. Ben düşüncelerim içerisinde sıkışmışken kafamın içinde onun sesini yeniden duydum.
“Kendine gel Altar! Utanmasan bayılıp düşeceksin. Topla kendini.” Bunları söylerken yüzündeki sırıtışı görebiliyordum. Resmen benimle alay ediyordu.
Lyra öne çıkarak “Öncelikle merhaba. Ben ikinci sınıflardan Lyra Elarien. Hepiniz okulumuza hoş geldiniz. Dilerseniz zaman kaybetmeden kızlara eşlik edeyim hocam.”
“Evet çok iyi olur Lyra, kızlar senin himayende düzgün bir şekilde herkesi götür.”
Sözü üzerine Lyra son bir kez daha bana bakarak, kafamın içinden “Zamanını bekle, konuşacağız Altar.” demesiyle içim rahatlamıştı.
Erya gitmeden önce “Görüşürüz Altarrr.” dedi ve neşesini yeniden bana aktarmıştı. Gerçekten alem bir insandı. Barack’ın ise bize doğru yaklaşmasıyla gözlerim açılmıştı. Çok fazla kilosu olan, saçları esmer tonlarında, gözleri kahverengi, üzerinde siyah bir ceket altında ise beyaz bir eşofman vardı. Yüzü hafif tombul ve gergin birine benziyordu. Barack da Baş Eğitmenden müsaade istedi ve hepimizi arkasından sürükleyerek erkeklerin kalacağı bölgeye ilerliyordu. Kalacağımız her oda için kişiler rastgele seçiliyordu. Barack herkesi kalacağı yerlere yönlendirirken, çiftleri de seçerek yönlendiriyordu. Sıra bana geldiğinde ise beni seçip üstüne bir de Rovan’ı işaret etmişti. Ben Rovan’a, Rovan ise bana bakıyordu.
“Ben bununla asla kalmam. Bu pis köylüyle kalacağıma domuzlarla kalırım daha iyi.” Diyerek çıkıştı. Onun çıkışmasının üzerine aynı şekilde tepki göstererek "Barack, bizi farklı odalara koyma şansın olmaz mı?" Diyerek sorumu yönelttim.
Barack bir bana bir Rovan'a bakarak siz ikiniz madem bu kadar anlaşamıyorsunuz, aynı odada kalacaksınız." Demesi üzerine Rovan adeta üzerine atlayacak gibi bakıyordu Barack'a...
Barack'ın söylediklerine uyarak odaya ilerledim, belli ki ne desek boş olacak gibi duruyordu. Odanın iki tarafında, birisi sağda birisi solda olmak üzere iki adet yatak vardı. Yatakların hemen başında iki adet ahşaptan yapılma beyaz tonlarında komidin koyulmuştu. Yatakların tam ortasında büyük bir pencere vardı. Hemen yatağı alt ucuna yakın şekilde, kıyafetlerimizi koymamız için iki adet küçük dolap vardı. Kendi kendime hareket etmek yerine arkamda duran Rovan'a sorumu yönelttim.
"Hangi tarafta olmak istersin sağ mı? Sol mu?" Ses tonumu mümkün olduğunca nazik şekilde kullanarak kendisine sorumu sordum.
Gerginlikten ve sinirden kıpkırmızı olmuş gözlerini bana kilitleyerek "İstediğini seç!" Dedi. "Sen bilirsin Rovan. Sağ tarafı alıyorum." Arkamı dönerek kendi tarafıma yöneldim. Yanıma aldığım kıyafetlerim hiç yoktu. Sadece birkaç eşyam vardı. Barack gitmeden önce ona seslenerek "Barack ben yanımda hiç birşey getirmedim. Burada kendimize kıyafet alabileceğimiz herhangi bir yer varmı?" Dememin üzerine gülümseyerek hızlıca cevap verdi.
"Burada şöyle bir kural var. Benim hatam başta yerleştirirken söylemem gerekirdi. Dolaplarınızda iki adet kıyafet takım var. Bunları sürekli olarak değiştirip yıkatıp giyebilirsiniz. Eğitim alanında kullanılan takım farklı, okul içerisinde giyilen takımlar farklı oluyor. Ayrıyeten okulumuzda akçe sistemimiz var. Okulumuzun vermiş olduğu görevleri tamamlayarak bu akçeleri elde edebilirsiniz. Bunların hepsini ilk derse başladığınız zaman anlatacaklardır. İyi istirahatler." Demesinin üzerine kapımızı nazikçe çekerek kapattı.
Dolabın içerisindeki takımları kontrol etmek istiyordum fakat sabaha bırakma kararı aldım. Rovan'la beraber odanın içinde baş başa kalmıştık. Rovan yerine Erya'yı tercih ederdim gerçekten...
Rovana doğru döndüm. Kendini yatağa fırlatmış boylu boyunca yatıyordu. Kendisi ile hiç muhatap olmayarak, yatağıma yöneldim. Yatağıma oturdum ve penceren dışarıya doğru, o güzel manzaraya gözlerim kaydı. Acaba annem şu anda ne yapıyordu? Gerçekten ona özlemimi içimde hissedebiliyordum.
"Sanki farklı oda yoktu da şu elemanla aynı odaya koydular. Sabır!" Kendi kendine söyleniyordu Rovan. Fakat aldırış etmedim. Gecenin geç saatleri olmuştu. Dışarıdaki ışıklar o kadar güzel görünüyordu ki baktıkça insan istemsiz şekilde büyüleniyordu. Altın sarayların büyüklüğünden kendi yaşadığım alanı bile göremiyordum. Fakat önümde o kadar uzun bir yol vardı ki, başarmak zorunda olduğumu hissedebiliyordum...
Tüm vücudum çok yorulmuştu ve kafam o kadar doluydu ki, bazı durumları gerçekten düşünmek istemiyordum. En azından bu seferlik düşünmekten ziyade kendime önem vermek istiyordum. Gelen sesle yerimden zıpladım.
"Hırrr, hırrr, hırrr." Bu çocuk horul horul horluyor muydu? Yoksa ben mi yanlış duyuyordum. Kahkaha atmamak için zor dayandım. Sessizliğimi koruyarak son bir kez dışarıya gözüm kaydı. Sanki bir anlığına gökyüzünde uçan bir ejderha görmüş gibiydim. Gecenin karanlığı kadar siyahtı fakat görmüştüm, emindim.
Daha fazla irdelemek yerine yatağın yorganını sıyırdım ve içerisine girdim. Yatak gerçekten yumuşacıktı. Sanki kuş gibi havada uçuyormuş gibi bir rahatlık veriyordu. Sol elimle sıyırdığım yorganı üzerime atarak, kendimi uykunun ellerine teslim ettim...
_______________

Gözlerimi ovuşturdum fakat gözümdeki perde kalkmamak için direniyordu.
Etrafım sisle kaplıydı, sis gözümün önüne kadar gelmiş durumdaydı. Tam karşımda bir kadın koşturuyordu bir anda iki gözümde sadece oraya kilitlendi. Kadının ardından koşturan gümüş zırhlı şövalyeler vardı. Şövalyeler 3 kişiydi, kadın ise tek başına. Gördüğüm bu manzarayı izlemek istemedim fakat ayaklarım beni oraya doğru yönlendirdi. Ben ilerledikçe sanki onlarda uzaklaşıyorlardı. Koşmaya başladım, hemde hiç durmadan. Geldiğimde ise önümdeki görüntü şok olmama sebep oldu.
Annemdi ve etrafını saran 3 ayrı şövalye. Biliyordum bunun da bir rüya olduğunu biliyordum. Fakat kendime hâkim olamadım. Nereden çıkarttığımı bilmediğim bir kılıç ellerimde belirdi. Sağ elimdeydi. Kabzası elime çok rahat bir şekilde oturuyordu. Ağırlığı ise fazla değildi, sanki tam olarak benim için yapılmış bir kılıca benziyordu. Kabzasında yeşil bir taş vardı. Yüzüğümdeki taşa çok fazla benziyordu. Kılıcın keskin olan tarafında ise bazı runik yazılar vardı. Kılıcı elimde tutarken sanki ben değildim. Benim yerimde başka biri vardı ve kılıcı kullanıyor gibiydi.
Duraksadım, bir anlığına düşünmek için duraksadım fakat zamanım yoktu. İleriye atıldım. Önümde bulunan 3 şövalyenin üçü de bana bakmıyordu, gözlerini anneme kitlemiş durumdaydılar. Elimdeki kılıcı öyle bir ustalıkla savurmuştum ki, bir anlığına acemi olduğum kılıç tutmada ustalaşmıştım. Önümdeki şövalyenin başına geçirdiğim kılıçtan akan kanlar yere damlıyordu. Şövalyenin kafası ayrı yere vücudu ise olduğu yerde yere düşmüştü. Önümdeki diğer iki şövalyenin biri anneme yönelerek ona ilerledi, bir diğeri ise bana temkinli şekilde geliyordu. Kılıçlarımız havada buluştu. Sol elimden çıkan kıvılcımı adama doğru yönlendirerek adamı olduğu yerde yaktım. Bir diğer adam şaşkınlıkla bize bakıyordu. Sadece yüzüne bakarak "Ya şimdi vazgeç ve annemi bırak ya da ölüme mahkûm edileceksin." Söylediğimin üstüne adam korkuyla karışık annemi daha sıkı tutmaya başlamıştı. Elimdeki kılıcı kenara fırlattım ve dikkatini dağıttıktan sonra işaret parmağımla gözüne doğru nişan aldım. Elimden küçük bir kıvılcım çıkması yeterliydi. Elimden çıkan kıvılcım tam olarak gözüne isabet ederek elleri boşluğa düştü ve bağırmaya başladı. Annemi bırakmasının üstüne yere attığım kılıca atılarak, kafasını gövdesinden ayırdım.
Kılıcı elimden düşürdüm. Anneme doğru döndüm ve sıkıca sarıldım. Onun kokusunu içime çekmeyi o kadar çok özlemiştim ki... gerçeklerin farkına varamamışım. Yüzümü omzundan kaldırdım fakat gördüğüm yüz anneme ait değildi.
Karnımda hissettiğim yanma hissi duraksamama sebep oldu. Hissettiğim acı giderek artmaya başlayınca elimi karnıma götürdüm. Karnımda bir bıçak ve ellerim kan içerisindeydi. Karşımdaki kişiye baktım. Yüzü bir anlığına gülümsüyordu, gözlerim ağarmaya, göz kapaklarım kapanmaya başladı.
Olduğum yerde yere yığıldım. Hareket etmeye çalıştım. Kalkmaya çalıştım ama ellerimi bile kıpırdatamıyordum.
Göz kapaklarım yavaşça kapanmaya, vücudum ise hissizleşmeye başladı...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

23okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…