Bölümler 12Şu an: --VI-- Yükseliş
- 1 Önsöz53 kelime
- 2 —VEYRİONUN SESLERİ—112 kelime
- 3 —I— Uyanış1.548 kelime
- 4 —II—Uyanışın Bedeli1.950 kelime
- 5 —III— Miras594 kelime
- 6 —IV— Yeni Düzen1.820 kelime
- 7 --V-- Yeterli Olan Kalır2.451 kelime
- 8 --VI-- Yükseliş2.505 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 --- VII — Kadimlerin Fısıltısı2.870 kelime
- 10 --VIII-- Gerçek Yazgı3.235 kelime
- 11 --VIIII-- Son Aşama2.015 kelime
- 12 --X-- Yüzleşme2.879 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Test görevlisi hepimizi ikinci test alanına doğru götürürken kalabalığın arasından yükselen mırıldanmaları hâlâ duyabiliyordum. İnsanlar yaşananları konuşuyor, kimisi bana öfkeleniyor, kimisi ise olanları anlamaya çalışıyordu. Açıkçası ben bile ne olduğunu tam olarak kavrayabilmiş değildim. Buna rağmen ikinci teste katılmama izin verilmişti.
İkinci test alanına ulaştığımızda herkes kendine bir yer bulmaya çalıştı. Bazıları taş sütunların dibine oturmuş dinleniyor, bazıları ise tek başına bekleyerek birazdan neyle karşılaşacağını düşünüyordu. Soylular yine kendi aralarında toplanmıştı. Halktan gelen öğrencilere bakışlarından bile kendilerini bizden üstün gördükleri anlaşılıyordu.
İkinci testin adını biliyorduk.
Güç kontrolü.
Fakat nasıl yapılacağını kimse bilmiyordu, belkide insanları asıl endişelendiren buydu.
Erya ile kenardaki büyük ağacın gölgesine geçtik. Görevlilerin dağıttığı ekmeklerden alıp sessizce yemeye başladık. Bir yandan karnımı doyurmaya çalışıyor, bir yandan da düşüncelerimden kurtulamıyordum.
Kael'in söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
Yüzük...
Gelecekte gördüğüm ben...
Patlayan kristaller...
Sorular arttıkça başım ağırlaşmaya başladı. Göz kapaklarım istemsizce kapanıyordu. Vücudum yaşadığım her şeyin yükünü taşımakta zorlanıyordu.
Bir süre sonra yorgunluğa daha fazla direnemedim.
Gözlerimi kapattım.
Ve yeniden açtığımda...
Orada değildim.
Karşımda devasa büyüklükte bir kristal yükseliyordu. Kristalin yüzeyi karanlık gökyüzünü yansıtıyor, içerisindeki enerji dalga dalga etrafa yayılıyordu.
Birkaç adım önümde Erya vardı.
Fakat yalnız değildi.
Onun karşısında siyah bir cübbenin içerisine gizlenmiş birisi duruyordu. Yüzünü seçemiyordum. Sanki karanlığın kendisi onu örtüyordu. Görünen tek şey, cübbenin içerisinden bana bakan ürkütücü gözlerdi.
Baş Eğitmen Kael ise arenanın kenarında durmuş sessizce olanları izliyordu.
İçime kötü bir his çöktü, hava giderek kararmaya başladı, rüzgâr sustu.
Bir anlığına gözlerimi kırpıştırdım.
Tam o sırada Erya'nın çığlığı sessizliği paramparça etti.
Kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu.
Siyah cübbeli kişi ona doğru harekete geçmişti.
Erya kendini savunmaya çalışıyor, geri çekiliyor, kaçmaya uğraşıyordu fakat hiçbir şey yeterli olmuyordu.
"ERYA!"
Bağırdım, koşmaya çalıştım. Ama hareket edemiyordum.
Sanki ayaklarım görünmez zincirlerle yere sabitlenmiş, ne kadar çırpınırsam çırpınayım ilerleyemiyordum.
Siyah cübbeli adam elindeki uzun mızrağı yavaşça havaya kaldırdığı an, zaman bir anda durdu.
Rüzgâr durdu, sesler sustu, her şey donup kaldı.
Ve o anda... Yine o sesi duydum, asla unutamayacağım o sesi.
"Altar... Erya'yı kurtarmak zorundasın!"
Ellerim titremeye başladı, bu kez korkudan değildi.
O sesi yeniden duymuştum.
Yıllardır tanıyormuşum gibi gelen, her duyduğumda içimde açıklayamadığım bir his bırakan o sesi...
Bu sefer kulağıma dolan ses farklıydı.
Daha sakin...
Daha yumuşak...
Ama nedense daha etkileyiciydi.
Sislerin içerisinden yavaş yavaş çıkan siluete baktım. Bu Lyra değildi. En azından daha önce gördüğüm Lyra'ya benzemiyordu. Lyra'nın kızıl saçlarının aksine bu kızın saçları kahverengi tonlarının arasında kayboluyordu. Yüzünü seçmekte zorlanıyordum fakat gözlerinde garip bir sinir vardı.
Yeniden konuştu.
Sanki sesi kulaklarımdan değil de doğrudan zihnimin içerisinden yankılanıyordu.
"Sen hâlâ yetersizsin Altar."
Sözleri duyduğum anda olduğum yerde kaldım.
Ne söylemem gerektiğini bilmiyordum.
Öfkelenmeli miydim?
Yoksa haklı olduğunu kabul mü etmeliydim?
Tam cevap vermek için ağzımı açacakken yer şiddetle sarsıldı.
Ayaklarımın altındaki zemin çatlamaya başladı.
"Bekle!"
Elimi ona doğru uzattım.
Fakat çok geçti.
Toprak yarıldı ve kendimi karanlığın içerisine çekilirken buldum.
Etrafımdaki her şey kayboluyordu.
Sis...
Kristal...
O kız...
Erya...
Hepsi gözlerimin önünde parçalanarak karanlığın içerisinde yok oldu.
Ve ardından hiçbir şey kalmadı.
Gözlerimi açtığımda hâlâ aynı yerde yatıyordum.
Birkaç saniye boyunca nefes nefese gökyüzüne baktım. Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Gördüklerimin etkisinden hâlâ çıkamamıştım.
Birden doğruldum.
"Dur bir saniye... Erya!"
Olduğum yerden öyle bir hızla ayağa kalktım ki yanlışlıkla yan taraftaki taş sütunlardan birine bastım. Ayağımın altından gelen baskıyla sütunun yüzeyinde ince çatlaklar oluştu. Önünde duran öğrenci korkuyla etrafına bakınırken ben çoktan başka tarafa dönmüştüm.
Panikle etrafı taradım, sonra onu gördüm.
Erya.
Hâlâ ağacın dibinde oturuyordu.
Başını gövdesine yaslamış, hiçbir şey olmamış gibi uyuyordu, içimde kopan fırtına bir anda biraz olsun dinmişti.
Derin bir nefes verdim, ona zarar gelmemişti.
Şimdilik...
Yavaş adımlarla yanına yürüdüm. Onu uyandırmamaya dikkat ederek ağacın diğer tarafına oturdum, düşüncelerim yeniden zihnimi ele geçirmeye başlamıştı.
Gördüğüm şeyler neydi?
Bir uyarı mı?
Bir rüya mı?
Yoksa yaklaşan bir geleceğin parçaları mı?
Bildiğim tek şey vardı, Erya'nın tehlikede olduğu hissi hâlâ içimi kemiriyordu.
Eğer gördüklerim gerçekten bir geleceğin parçasıysa...
Neden Erya?
Neden ben?
Ve o siyah cübbeli kişi kimdi?
Parmağımdaki yüzüğü sıktım, Kael'in sözleri yeniden aklımda yankılandı.
"Yüzüğünü kullanırken daha dikkatli ol."
Önümüzdeki devasa kristal parlamaya başlamıştı. İçerisinde dönen ışıklar her geçen saniye daha da yoğunlaşıyor, yüzeyinde garip semboller belirip kayboluyordu. Kalabalığın içerisindeki uğultu bir anda kesildi. Herkes nefesini tutmuş gibi kristale bakıyordu.
Ardından kristalin önüne birkaç görevli çıktı. En son ise Baş Eğitmen Kael ağır adımlarla öne yürüdü.
"İkinci teste hoş geldiniz."
Sesi tüm alanda yankılandı.
"Bu test gücünüzü değil, gücünüz üzerindeki hakimiyetinizi ölçecek."
Kalabalığın arasından mırıldanmalar yükselmeye başladı.
Kael devam etti:
"Güç sahibi olmak sizi güçlü yapmaz. Gücünü kontrol edemeyen biri yalnızca kendisi ve çevresi için bir tehdittir."
Test görevlilerinden biri öne çıktı ve yüksek sesle kuralları açıklamaya başladı. Her adayın sırayla kristalin önüne gelmesi, beş parmağını kristalin yüzeyine yerleştirmesi ve ne olursa olsun elini çekmemesi gerekiyordu. Kristale dokundukları anda içlerindeki öz harekete geçecek, kristal ise onu ortaya çıkarmaya çalışacaktı.
Görevli özellikle son cümlesini vurgulayarak tekrar etti. Tereddüt etmek, korkmak ya da yarıda bırakmak testin başarısız sayılmasına neden olabilirdi.
Kalabalığın üzerine ağır bir sessizlik çöktü.
İlk adayın ismi okunduğunda genç çocuk istemsizce irkildi. Üzerinde beyaz ve kırmızı tonlarında sade kıyafetler vardı. Korktuğu her halinden belli oluyordu. Yavaş adımlarla kristale doğru ilerledi. Kristalin önüne geldiğinde kısa bir an durdu ve arkasını dönerek bizlere baktı.
Sanki son kez cesaret toplamaya çalışıyordu.
Titreyen elini kristalin yüzeyine yerleştirdiği anda vücudu kaskatı kesildi.
Yüzündeki ifade bir anda değişmişti.
Acı çekiyor gibiydi.
Belki on saniye bile geçmemişti ki dayanamadı. Elini aniden kristalden çekti. Çekmesiyle beraber görünmez bir kuvvet tarafından itilmiş gibi havaya savruldu ve arkasındaki taş duvara çarptı.
Kalabalığın arasından şaşkınlık sesleri yükseldi.
Hazır bekleyen sağlık görevlileri hızla çocuğun yanına koşarken test görevlisi kristalin yüzeyine dikkatlice baktı. Birkaç saniye sonra dönüp sonucu açıkladı.
Çocuğun özü Su olarak belirlenmişti. Ancak testi yarıda bıraktığı için seviyesi ölçülememiş, kristal de buna karşılık olarak enerjiyi ters yönde geri itmişti.
İlk aday revire götürülürken ikinci isim okundu.
Rovan Vex.
Kalabalığın içerisindeki uğultu hafifçe arttı.
Rovan kendinden emin adımlarla öne çıktı. Üzerinde her zamanki gibi pahalı ve gösterişli kıyafetleri vardı. Kristalin önüne geldiğinde görevlinin açıklamalarını dinleme gereği bile duymadan elini doğrudan kristale yerleştirdi.
Bir anlığına hiçbir şey olmadı.
Sonra kristalin içerisinde kahverengi ışıklar dönmeye başladı.
Dakikalar geçtikçe ışıkların yoğunluğu artıyor, kristalin etrafında küçük titreşimler oluşuyordu.
Yaklaşık beş dakika sonra Rovan dizlerinin üzerine çöktü. Nefesi düzensizleşmiş, yüzü solgunlaşmıştı. Ancak elini çekmemişti.
Sonunda kristal parlamayı bıraktığında olduğu yere yığıldı.
Görevli sonucu açıkladığında kalabalığın içerisinden hayret dolu sesler yükseldi.
"Ateş Özü. Üçüncü Kademe."
Bu kez ben bile şaşırmıştım.
Çoğu kişi ya birinci kademe ya da ikinci kademe seviyesinde çıkarken Rovan doğrudan üçüncü kademeden başlamıştı.
Bu gerçekten etkileyiciydi.
Rovan ayağa kalkarken gözleri beni buldu. Yüzünde sinir bozucu bir sırıtış vardı.
Umursamamaya çalıştım ve dikkatimi yeniden teste verdim.
Ardından birbiri ardına yeni adaylar çağrıldı.
Kimileri daha ilk dakikalarda bayılıyordu.
Kimileri enerjinin baskısına dayanamayıp yere yığılıyordu.
Bazıları ise testi başarıyla tamamlayarak birinci ya da ikinci kademede olduklarını öğreniyordu.
Zaman ilerledikçe sıra yavaş yavaş bize yaklaşıyordu.
Ve her yeni adayla birlikte içimdeki huzursuzluk biraz daha büyüyordu.
Parmağımdaki yüzük ise nedense her geçen dakika daha fazla ısınıyordu.
Stresimle başa çıkamıyordum. İçimi tarif edemediğim bir korku kaplamıştı. Düşüncelerim zihnimde birbirine çarpıyor, cevabını bulamadığım sorular peş peşe sıralanıyordu. Vücudumun yavaş yavaş hissizleştiğini, yüzümün gerildiğini ve zihnimde kopan fırtınanın beni her geçen saniye biraz daha yorduğunu hissedebiliyordum. Derin bir nefes aldım; öylesine derin bir nefesti ki sanki bütün dünyanın havasını tek seferde içime çekmiş gibiydim. Bir an duraksayıp gözlerimi kapattım, zihnimde kopan fırtınayı bastırmaya çalışıyordum. Tam o sırada test görevlisinin sesi düşüncelerimi böldü.
"Erya, kristale çıkabilirsin."
İrkilerek gözlerimi açtım. Erya bana döndüğü anda gözlerindeki endişeyi hissedebiliyordum. Başarabileceğini biliyordu, buna emindim, fakat ilk adımı atmaktan korkuyordu.
Derin bir nefes aldı ve ağır adımlarla kristale doğru yürümeye başladı. Nedense bana, attığı her adım onu kristale değil de daha da uzağa götürüyormuş gibi geliyordu. Kristalin önüne geldiğinde kısa bir an duraksadı. Arkasından bağırıp cesaret vermek istedim fakat etrafı kaplayan o ağır sessizlik buna izin vermiyordu. Özellikle Baş Eğitmen Kael Draven'ın tek bir bakışı bile bütün alanı susturmaya yetmişti. Erya sonunda elini yavaşça kristalin üzerine koydu ve olduğu yerde kaskatı kesildi. O an zihnimde rüyam yeniden canlandı. Lütfen... bir şey olmasın.
İçimden geçen tek cümle buydu. Saniyeler geçmesine rağmen kristal hiçbir tepki vermiyordu. Herkes nefesini tutmuştu. Yüzlerce göz aynı noktaya kilitlenmiş, Erya'nın bedenini izliyordu. Sanki bedeni burada duruyor ama kendisi bambaşka bir yerde savaşıyordu. Derken kristalin içinden hafif bir uğultu yükseldi ve yeşilin farklı tonlarında dönen rüzgâr enerjisi kristalin etrafını sarmaya başladı.
Oluşan görüntü o kadar güzeldi ki hayatımda ilk kez bir gücün böylesine zarif görünebileceğini düşündüm. Fakat bu büyüleyici görüntü uzun sürmedi. Rüzgar enerjisi yavaş yavaş solmaya başladı ve bir sonraki anda Erya'nın dizlerinin bağı çözülerek yere düştüğünü gördüm. Hiç düşünmeden ona doğru koştum ancak ben daha yanına ulaşamadan sağlık görevlileri çoktan müdahale etmişti.
Tam ilerlemeye devam edecekken önümde iri bir gölge belirdi. Baş Eğitmen Kael Draven sert bakışlarını üzerime dikerek, "Yerine geç Altar ve yerinde bekle!" dedi. İstemsizce olduğum yerde durdum. Tam o sırada test görevlisinin sesi yeniden yükseldi. "Rüzgâr Özü... İkinci Kademe." İçimden istemsizce Vay be... diye geçirdim. Erya başarmıştı. Bu düşünce bile içimdeki yükün bir kısmını hafifletmeye yetmişti.
Test görevlisi elindeki eskimiş kâğıdı dikkatlice inceledi, ardından başını kaldırarak ismimi okudu.
"Altar."
O tek kelime bile göğsümdeki ağırlığı artırmaya yetmişti. Bir anda bütün gözlerin üzerime çevrildiğini hissettim. İlk testte yaşananlar unutulmamıştı, istemeden kristalleri çatlatmış, sınavın durmasına sebep olmuştum. İnsanların bana bakması normaldi ama bakışlarının ardındaki öfkeyi ve huzursuzluğu hissedebiliyordum. Kalabalığın arasından yükselen fısıltılar kulaklarıma kadar ulaşıyordu. "Bu o çocuk..." "Kristalleri kıran..." "Bakalım onda ne çıkacak." Tam o sırada Erya yanıma yaklaştı. Yüzünde her zamanki alaycı gülümsemesi vardı. "Hadi Altar, aslında o kadar da kötü değil." Dedi.
Gülümsemeye çalıştım ama başaramadım. Derin bir nefes alıp önümde uzanan yolda yürümeye başladım. Adımlarım kararlı görünüyordu fakat içimde kopan fırtınayı durduramıyordum.
Gerçekten nasıl bir güce sahiptim?
İçimde ne vardı?
Ve en önemlisi... gerçek gücüm neydi?
Bir an olduğum yerde durup parmağımdaki yüzüğe baktım. Acaba onu çıkarıp ilk kez sınırlarımı gerçekten görebilir miydim? Yoksa onu takmaya devam edip herkesin küçümsediği o güçsüz çocuk olarak mı kalacaktım?
Kael'in gözleri hâlâ üzerimdeydi. Test görevlileri en ufak hareketimi bile dikkatle izliyordu. Parmaklarım titremeye başlamıştı ama bu kez sebebi gücüm değil, korkum ve stresimdi. Yüzüğün yavaş yavaş ısındığını hissediyordum. Yürümeye devam ettim. Kristalin önüne geldiğimde ise uzaktan göründüğünden çok daha büyük olduğunu fark ettim. Devasa gövdesi önümde bir dağ gibi yükseliyordu. Arkamdan sabırsız bir ses yükseldi. "Hadi çocuk, daha sırada bekleyen onlarca kişi var." Elimi yavaşça kristale uzattım ve dokundum. Hiçbir şey olmadı. Ne bir ışık... ne bir titreşim... ne de en ufak bir tepki. Şaşkınlıkla elimi geri çektim. Görevliler birbirlerine bakmaya başlamıştı. Tam o anda içimdeki fırtına yeniden kabardı. Bu kez çok daha güçlüydü. Sanki bedenimin sınırlarını zorlayarak dışarı çıkmak istiyor, beni içeriden parçalıyordu.
Dizlerim titredi, dengemi kaybedip hafifçe sendeledim. Bunun sebebi kristal değildi... içimdeki güçtü. Dişlerimi sıkarak elimi yeniden kristalin üzerine koydum. O anda bütün sesler sustu. Kalabalığın uğultusu, insanların nefes alışları, kuşların sesi... hepsi bir anda yok olmuştu. Sadece gök gürültüsünü duyabiliyordum. Ağaçların hışırtısını, bedenimin derinliklerinde kopan o tarifsiz fırtınayı hissedebiliyordum. Hayatımda ilk kez kendimi bu kadar canlı, bu kadar güçlü hissetmiştim. Gözlerimi yavaşça açtığımda karşımdaki manzara nefesimi kesti. Kristalin içinde önce mavi bir ışık belirdi, ardından yeşil, kırmızı, mor ve siyah... Sonunda ise daha önce hiç görmediğime emin olduğum bir renk ortaya çıktı. Altın ile beyazın iç içe geçtiği yıldız ışıkları kristalin tamamını doldurmuştu. Üstelik yalnızca içinde değil, etrafında da dönüyorlardı. Gördüğüm manzara büyüleyiciydi. Fakat gözüm istemsizce karşı tarafta duran Baş Eğitmen Kael Draven'a kaydı. Kael yumruklarını öylesine sıkmıştı ki parmak eklemleri bembeyaz kesilmişti. Yanındaki test görevlisiyle göz göze geldiler, ikisinin de yüzünde aynı ifade vardı, tedirginlik. Görevliler panik içinde birbirlerine bakmaya başlamıştı.
"Kristal... tepki vermiyor." dedi biri. Bir diğeri ise telaşla, "Hayır... bu mümkün değil." diye karşılık verdi. Kael ise tek kelime etmiyordu. Sadece olanları izliyordu ve şaşırtıcı bir şekilde yüzündeki endişe yavaş yavaş yerini belli belirsiz bir gülümsemeye bırakıyordu. Tam o anda kristalin ışıkları birer birer sönmeye başladı. Devasa kristal, sanki içindeki bütün enerjisini tüketmiş gibi sessizce karardı.
Olduğum yerden birkaç adım geriye sendeledim fakat düşmedim. Hayır, düşemeyecek kadar şaşkındım. Herkesin bir belirtisi, bir sonucu vardı. Bense ne olduğunu bile anlayamadığım, belirsiz bir şeyin ortasında kalmıştım. Etrafımdaki herkesin sessizleştiğini ve pür dikkat bana baktığını hissedebiliyordum. O bakışlar... Yine üzerimdeydi. Sanki ilk testte yaşananlardan sonra artık ne yaparsam yapayım bütün gözler beni takip edecekti.
Görevliye baktığımda elindeki kâğıda, ardından bana ve son olarak kristale bakıp durduğunu gördüm. Yüzündeki ifade giderek değişiyordu. Sanki söylemesi gereken bir şey vardı ama ne söyleyeceğini kendisi de bilmiyordu. Göz göze geldiğimiz anda telaşlandı ve birkaç adım geri çekilerek, "Kristal tepki vermedi," dedi. Ardından arka tarafa doğru neredeyse kaçarcasına uzaklaştı.
Gözlerim hemen Baş Eğitmen Kael'i aradı. Onu gördüğümde ise yüzündeki o ifadeyi bir anlığına yeniden yakaladım. Az önceki gülümsemesi hâlâ aklımdaydı. Fakat ben ona baktığım anda yüzü değişti ve bakışları yeniden sertleşti. Sanki biraz önce gördüğüm gülümseme hiç yaşanmamış gibiydi.
Kael öne doğru çıktı ve kalabalığa bakarak konuşmaya başladı.
"Evet! Bazen böyle durumlarla karşılaşabiliyoruz. Aranızdan bazıları bu testte başarısız olacak, bazıları ise önünüzde gördüğünüz bu kristale dokunduğunda herhangi bir tepki alamayacak. Bunun sebebi kristalin yalnızca belli bir seviyeye kadar ölçüm yapabilmesidir. Bazılarınızın gücü olağanüstü olabilir... bazılarınızın ise bir hiç."
Söylediklerinin son kısmı üzerimde garip bir etki bıraktı. Bir hiç...
Kael elindeki kayıt kâğıdına baktı ve ardından bana döndü.
"Test tamamlandı. Öz: Belirsiz. Kademe: Belirlenemedi. Yerine geç Altar. Diğer teste kadar dinlenebilirsin."
Ne olduğunu hâlâ anlayamıyordum. Ben şimdi bu testi geçmiş miydim, yoksa başarısız mı olmuştum? Kimse bana bunu açıklamamıştı. Baş Eğitmen'e gidip sormak istedim fakat bakışlarından bunu yapmamam gerektiğini anlamıştım. Sanki söyleyeceği her şeyi çoktan söylemişti.
Yavaşça yerime doğru ilerlerken önümden geçen Rovan'ın yüzündeki o pis sırıtışı gördüm. Gözlerindeki küçümseyici bakış insanı delirtecek kadar iğrençti. Hiçbir şey söylemedi fakat söylemesine de gerek yoktu. O bakış her şeyi anlatıyordu.
Erya'nın yanına geldiğimde ise onun bana nedense fazlasıyla gururlu bir şekilde baktığını fark ettim.
"Sen de gördün değil mi, Altar?"
Bir an duraksadım.
"Neyi, Erya?"
"Boş ver."
Kaşlarımı çatıp ona baktım. Ne gördüğünü anlayamamıştım. Belki de benim göremediğim başka bir şey görmüştü. Belki kristalin içinde bir şey olmuştu ve sadece o fark etmişti. Ama ne olduğunu söylemek istemiyordu.
Önümüzdeki diğer adaylar teste girmeye devam ederken biz Erya ile biraz kenara çekildik. Zaman geçirmek için konuşmaya başladık. Gelecekte ne yapmak istediğimizi, hayatımızı nasıl şekillendireceğimizi ve akademiden sonra nereye gidebileceğimizi konuştuk. Erya'nın hayatı için çok büyük planları yoktu. Tek istediği güçlü olmak ve sahip olduğu güçle ailesine yardım edebilmekti.
Onu dinlerken bir anlığına bütün yaşananları unutmuştum. Kristali, Kael'i, yüzüğümü ve hakkımda hiçbir şey söylemeyen o sonucu...
Ta ki cebimdeki yanma hissini tekrar hissedene kadar.
Bir anlığına yüzüğün cebimde olduğunu bile unutmuştum. Fakat yüzük adeta kendisini bana hatırlatıyordu. Elimi cebime attım ve onu çıkardım. Bu sefer ona dokunmamıştım. Buna rağmen yüzük kendi kendine ısınmaya başlamıştı.
Şaşkınlıkla yüzüğe baktım.
Üzerindeki küçük yıldız motifini o anda fark ettim.
Daha önce orada olmadığına emindim.
Altın rengindeki küçücük yıldız, yüzüğün üzerinde bir anlığına parladı. Gözlerimi kırptığım anda ise kayboldu.
Nefesimi tuttum.
Ne olduğunu anlamıyordum. Fakat bunu hissedebiliyordum.
Bir şey vardı.
Ne yalnızca yüzükle ilgiliydi ne de bu dünyaya ait olduğunu anlayabildiğim bir şeydi.
Bir şeyler oluyordu.
Ve ben, bütün bunların tam ortasında olduğumu henüz bilmiyordum. Elime yüzüğü yeniden taktım ve gözlerimi yukarı kaldırıp gökyüzünü izlemeye koyuldum...
--Çok uzaklarda, Ejderha Zirveleri'nin ulaşılması imkânsız bir noktasında, yüzyıllardır sessizliğini koruyan kadim bir varlık başını kaldırdı...
Bölüm etkileşimi
