Bölümler 12Şu an: --V-- Yeterli Olan Kalır
- 1 Önsöz53 kelime
- 2 —VEYRİONUN SESLERİ—112 kelime
- 3 —I— Uyanış1.548 kelime
- 4 —II—Uyanışın Bedeli1.950 kelime
- 5 —III— Miras594 kelime
- 6 —IV— Yeni Düzen1.820 kelime
- 7 --V-- Yeterli Olan Kalır2.451 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 --VI-- Yükseliş2.505 kelime
- 9 --- VII — Kadimlerin Fısıltısı2.870 kelime
- 10 --VIII-- Gerçek Yazgı3.235 kelime
- 11 --VIIII-- Son Aşama2.015 kelime
- 12 --X-- Yüzleşme2.879 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İçerisi sessizlikle kaplıydı. Gözlerim ışığa alışmakta zorlandı, bir süre hiçbir şeyi net seçemedim. Başım hafifçe döndü ama ayakta kalmayı başardım.
Tek başımaydım. Az önce yanımda olan Erya bile yoktu. Bu durum içimde kısa bir panik yarattı. Neredeydim ben?
Etrafım yavaş yavaş belirginleşmeye başladı. Şaşkınlığımı gizleyemedim.
Yeşilin ve sarının farklı tonlarında ağaçlar, aralarından yükselen kuş sesleri ve her şeye rağmen hâkim olan derin bir sessizlik…
Her yer ince bir sis tabakasıyla örtülüydü. Buna rağmen ortamda garip bir canlılık vardı. Dışarıdaki kasvetin aksine burası daha huzurlu, daha düzenli görünüyordu.
Bir süre olduğum yerde durdum. Sonra yavaşça yürümeye başladım. Nereye gittiğimi bilmiyordum; ama içimdeki his beni ileriye doğru yönlendiriyordu.
Sis, adımlarım ilerledikçe yavaş yavaş dağılmaya başladı. Görüşüm netleştikçe renkler daha canlı, ortam daha gerçek hâle geliyordu.
Ve sis tamamen çekildiğinde…
Karşımda devasa bir yapı belirdi. O kadar büyük bir yapıydı ki toprakta küçücük bir çatlama olsa yerinden kıpırdamazdı bile.
Beyaz ve gri tonlarında yükselen görkemli bir saray. Duvarları sade değildi; taş yüzeyine işlenmiş yıldız motifleri vardı. Oyma desenler, düzenli ve simetrik şekilde tüm yapıyı kaplıyordu. Etraftaki sis karşımdaki alanı daha da gizemli gösteriyordu.
Bir anlığına bakışlarım yüzüğüme kaydı. Tanıdık gelmişti.
Çünkü sarayın duvarlarındaki yıldızlar, yüzüğümdeki oymalarla neredeyse birebir aynıydı.
İlerledikçe etrafımdaki sisin görüşü azalarak daha da hafifledi. Sarayın kapısına yaklaştığımda kısa bir an duraksadım. Önümde muhafızlar vardı, üzerlerinde yine aynı şekilde yıldız motifleriyle süslenmiş gri fakat beyaza kaçan tonlarda zırhları vardı. Zırhlarıyla dimdik duruyorlardı fakat kıpırdamıyorlardı bile.
Elimi yukarıya kaldırıp selam verdim. Tepki yoktu, aynı şekilde durmuş dümdüz karşıya doğru bakıyorlardı. Yüzüme dahi bakmadılar. Yüzüme bakmaları bir yana gözleri bile kıpırdamıyordu.
Seslendim ve hatta bağırdım. Yine karşılık gelmedi.
Tam o sırada içeriden annemin sesini duyar gibi oldum. Yanında başka bir adam daha konuşuyordu. Sesler netti, kime ait olduğunu seçebiliyordum ama sözler seçilemiyordu.
Sarayın kapıları yavaşça aralanırken çıkardığı gıcırtı tüyler ürperticiydi. İçeriden yayılan ışık doğrudan bana doğru, tam yüzüme doğru süzülüyordu. Işığa doğru bir adım attım ve ileriye doğru yürümeye başladım.
Bir anda muhafızlar aynı anda, sert bir sesle:
“DİKKAT!”
Hazır ola geçtiler. “Takk” sesini çok net duyabilmiştim. Muhafızların hazır ola geçerken çıkarttığı sesti bu.
Bir anlığına içimde tuhaf bir his belirdi. Kapıdan içeri doğru koşar adımlarla giren bir siluet, tam içimden geçmişti. Bu görüntü gözümün önünden hızla geçti ama zihnimde kaldı.
Ve o anda anladım.
Gördüklerimin bu testle hiçbir ilgisi yoktu.
Yavaşça içeriye doğru adım attım.
Devasa yapının içi dışarıdan farklı değildi. Ağaçlarla çevrili, geniş ve ferah bir alan vardı. Ormanı andırıyordu; fakat her şey daha düzenli, daha kusursuz görünüyordu. Sanki doğa burada başka bir düzene göre şekillenmiş, tüm sistem sanki bir oyun gibi duruyordu.
Bir süre ne olduğunu anlamaya çalıştım. Sonra önümde duran kişileri fark ettim.
Annem ve yanında hiç tanımadığım bir adam, arkası dönüktü üzerinde ise bir cüppe vardı şapkasını bile takmıştı bu yüzden göremiyordum yüzünü.
Tam o sırada önümde duran başka bir figür dikkatimi çekti.
Benimle aynı yaşlarda bir çocuktu. Saçları biraz daha uzundu ama topluydu. Üzerinde bir şövalyeyi andıran zırh vardı. Zırhın üzerindeki işlemeler… yüzüğümdeki yıldız motifleriyle birebir aynıydı.
Nefesimin ağır ağır yavaşladığını hissediyordum, çocuk sanki ağır çekimde arkasını dönüyor gibiydi. Sanki zaman bir anlığına duraksamış, tüm zaman ve mekan onun etrafında dönüyor gibiydi.
Gördüklerim karşısında olduğum yerde donakaldım.
Karşımda duran kişi… bendim.
Ama değildim, ben şu an buradaysam karşımdaki nasıl bendi.
Bu versiyonum benden daha uzundu, daha kalıplıydı. Yüzü daha olgundu. Ve en önemlisi… otuzlu yaşlarında görünüyordu.
Gözlerimiz buluştu, nasıl bana bakabiliyordu. Daha az önce muhafızlar bile beni göremiyorken o beni nasıl görebiliyordum. Yüzünde hafif bir sırıtma vardı, bana bakışları sert değildi aksine yumuşaktı, dengeliydi.
Kendimle yüz yüze bakıyordum, kendi benliğimle karşı karşıyaydım. Birkaç dakika nefesimi tuttum, olduğum durumu düşünmeye çalıştım fakat başaramadım.
Karşımda duran kişi birkaç saniye boyunca sadece bana baktı.
Sanki beni inceliyordu, gözlerini gözlerime kilitlemişti ve beni görebiliyordu.
Ama en garip olan şey…
Gözlerinde korku yoktu. Aksine uzun zamandır görmediğim bir huzur bir dinginlik vardı.
Yavaşça adım atmaya başladığını gördüm. Yanıma doğru yürüdü. Zırhının üzerindeki yıldız işlemeleri ışıkla birlikte parlıyordu, sanki her bir ışık özellikle yüzüme vuruyor gibiydi. Yaklaştıkça yüz hatlarını daha net seçebiliyordum.
Gerçekten bendim, benim daha uzun daha kalıplı ve daha yakışıklı halimdi.
Kendimi oldum olalı her zaman beğenmişimdir. Ama bu halimi daha çok beğenmiştim.
Bu hali beni şaşırtsada yıllar geçmiş gibiydi.
Bir anlığına ne söylemem gerektiğini bilemedim. Kelimeler boğazıma düğümlendi. Gözlerim yavaşça yüzünden ayağına doğru kaymıştı.
Tam kendisiyle konuşacakken arkasından annemin sesi duyuldu.
“Altar.”
O sesi duyduğum anda içimdeki bütün gerginlik kısa bir anlığına dağıldı.
Arkamı döndüğümde annem bana gülümsüyordu. Yanında duran adam ise bana doğru dönmüş, sessizce beni izliyordu.
Onun babam olduğunu hissedebiliyordum.
Fakat bir terslik vardı.
Yüzüne her baktığımda, sanki karanlık bir gölge yüz hatlarının üzerinde dolaşıyordu. Ne kadar dikkatli bakarsam bakayım yüzünü tam seçemiyordum. Bir tarafı sürekli karanlığın içinde kalıyor, büyük bir kasvet içerisindeydi.
Belki de onu hiç görmediğim içindi, ne hayal edeceğini bilmezsen gerçeğe yakın olanı da asla göremezsin…
Ya zihnim bana oyun oynuyordu ya da ben algılayamıyordum.
Emin olamadım.
Annem yeniden seslenince karşımdaki diğer ben başını arkasına doğru çevirdi ve yavaşça, ağır adımlarla yanlarına doğru yürümeye başladı.
Ama garip olan şey, hiçbir şey hissettirmemesiydi. Yanlarına gelince ne sarılmıştı ne de doğru düzgün yüzlerine bakmıştı.
Sanki ortada görünmeyen büyük bir yanlış vardıda, bunu yalnızca o biliyordu.
Yaklaştığında annem elini onun omzuna koymak istedi fakat diğer ben hafifçe geri çekildi.
O an içime tarif edemediğim bir huzursuzluk çöktü.
Çünkü onun yüzündeki ifade, bir insanın ailesine bakışı gibi değildi. Karşısında düşmanı olan birisi düşmanına bile böyle bakmazdı. Kafasını bana döndürdü.
Sanki bana bir şey söylemek istiyor gibiydi ama ağzını açmıyordu, açamıyordu. Olduğu yerde durdu ve gözleri gözlerimle buluştu.
O an İçimde tarif edemediğim bir his oluştu.
Sanki gelecekteki kendimin taşıdığı o gücü o yükü hissedebiliyordum. İçimde gücümü hissedebiliyordum, bu uyuyan güç sanki bir anlığına uyanmıştı. Kudretli, baskın ve kontrol edilmesi zor bir güç…
Ama onu bastıran bir şey vardı.
Yüzük.
Parmağımdaki yüzük adeta içimdeki tüm gücü zincirliyordu. Elim yanmaya başladı. Parmaklarım titredi.
Tam o anda sarayın üzerindeki gökyüzü değişmeye başladı.
Birkaç saniye önce berrak olan hava karardı. Kara bulutlar devasa yapının üzerinde toplanırken içerideki huzur hissi yavaş yavaş yok oluyordu.
Gelecekteki ben bana doğru bir adım attı. Ellerim titriyordu, korkuyordum. Onun bana yaklaşmasından da olduğum ortamdan da korkuyordum.
Ve sonunda konuştu.
“Altar… yüzük…”
Sesi boğuk geliyordu. Sanki kilometrelerce uzaktan konuşuyormuş gibiydi. O kadar uzak geliyordu ki sesi aramızda dağlar vardı ve dağlarından ardından bana sesleniyordu.
“Henüz… bilmiyorsun…”
Cümleleri kesiliyordu. Ne söylediğini tam anlayamıyordum.
Ne demek istiyordu?
Yüzükle ilgili neyi bilmiyordum?
Bir anda etraftaki bütün kuş sesleri kesildi. Az önce canlılıkla dolu olan o devasa alan birkaç saniye içerisinde ürkütücü bir sessizliğe gömüldü.
Rüzgâr sertleşmeye başladı.
Ağaçların yaprakları savrulurken sarayın duvarlarındaki yıldız işlemeleri siyaha dönmeye başladı.
Ve o an, babam dediğim adam ilk kez başını kaldırıp bana baktı. Gözlerini seçebiliyordum ilk kez babamın yüzünü görmüştüm ya da babam sandığım kişinin.
Sanki uzun zamandır bu rüyada, bu yanılsamanın içinde beni bekliyormuş gibi bakıyordu. Gözlerini üzerimden bir an bile ayırmıyordu.
Az önce hiçbirine görünmüyordum.
Ne muhafızlar beni fark ediyordu ne de içeridekiler…
Ama şimdi her şey değişmişti.
Hepsi beni görebiliyordu.
İçimde garip bir baskı oluştu. Nefes alışverişim yavaşladı. Parmaklarım istemsizce titrerken yüzüğün yeniden ısındığını hissettim.
Korkuyordum.
Hem de ilk kez…
Gerçek bile olmayan bir yanılsamadan korktuğumu hissediyordum. Annemin seslenişini duydum " Gitmelisin Altar daha çok erken yanlış yapıyorsun, gerçekliği değiştireceksin."
Ne demek istediğini algılayamamıştım, o kadar karmaşık konuşmuştu ki beyim bu sözleri algılayamamıştı.
Babam dediğim adam ağır adımlarla bana doğru ilerlemeye başladı. Attığı her adımda sarayın içindeki hava daha da ağırlaşıyordu. Az önce huzur veren o yer artık boğucu bir sessizliğe gömülmüştü.
Karşımdaki gelecekteki ben bir anda sertleşti.
“Dur—” Dedi ama sesi bozuldu.
Sanki bulunduğumuz yer parçalanıyordu.
Babamın gözleri bir anlığına yüzüğüme kaydı. O karanlık gölgenin içerisinden yüzündeki hafif gülümsemeyi seçebildim.
Ve o an, içimdeki his tamamen değişti.
Bu bir aile görüntüsü değildi.
Bu sanki yaklaşan bir felaketin anısıydı…
“Altar, git buradan!”
Karşımdaki diğer ben ilk kez bağırmıştı. Az önceki sakinliği tamamen kaybolmuştu. Yüzündeki o huzurlu ifade yerini gerginliğe bırakmıştı.
Saray sarsılmaya başladı.
Duvarlardaki yıldız işlemeleri kararıyor, tavanın üzerindeki ışık parçalanıyordu. Dışarıdaki kara bulutlar göğü tamamen kaplamıştı artık.
Ne olduğunu anlayamıyordum.
“Ne oluyor?!”
Diye bağırdım fakat sesim yankılanıp kayboldu.
Babam dediğim adam hâlâ bana bakıyordu. Tek bir adım bile atmıyordu ama üzerimde hissettiğim baskı gittikçe artıyordu.
Sonra gözleri yeniden yüzüğüme kaydı.
“Mühür…”
Dedi alçak bir sesle.
“Zayıflıyor.”
"Zamanı geliyor..."
Bir anda parmağımdaki yüzük yanmaya başladı. Acı öyle büyüktü ki elim titreyerek geri çekildi. Siyah damarlar bileğime doğru yayılırken nefesim daraldı. Olduğum yerde yere doğru düşmüş, gözlerim kararıyordu.
Karşımdaki gelecekteki ben hızla bana doğru yürüdü.
“Onun seni görmesine izin vermemen gerekiyordu Altar!”
Sesi bu kez daha netti.
Tam o anda sarayın zemini büyük bir gürültüyle çatladı. Etrafımdaki görüntüler bozulmaya başladı. Annemin sesi uzaklaşıyor, kuş sesleri çarpık bir uğultuya dönüşüyordu.
Başımı tutup dizlerimin üzerine çöktüm.
Her şey parçalanıyordu. Yüzümü kaldırdım ve bir kez daha baktım.
Ve son gördüğüm şey, babamın yüzündeki o hafif gülümseme oldu.
Gözlerimi yavaşça aralamaya başladım. Karşımdaki görüntü karşısında olduğum yerde donup kaldım.
Her yer harabeye dönmüştü adeta.
Az önce sessiz ve düzenli duran alanın bazı kısımları parçalanmıştı. Bariyeri ayakta tutan kristallerin çoğu çatlamış, içlerinden yayılan ışık düzensiz şekilde titreşmeye başlamıştı.
Ellerim yanıyordu.
Nefes alışverişim kontrolden çıkmıştı. Gözlerim bulanık görüyordu ve hâlâ yerdeydim.
Kulaklarım uğulduyordu ama etraftaki sesleri seçebiliyordum.
“Test başarılı.”
“Bir sonraki grup geçebilir.”
“Uyumu yeterli.”
İnsanlar testten geçmeye devam ediyordu.
Başımı güçlükle kaldırıp etrafıma baktım. Benim bulunduğum alan ise diğerlerinden tamamen farklıydı. Sanki içeride küçük çaplı bir enerji patlaması yaşanmıştı.
Tam o sırada birinin bana doğru yürüdüğünü fark ettim.
Baş eğitmen Kael…
Gözleriyle etrafı dikkatlice inceliyordu. Önce kristallere baktı. Bariyeri ayakta tutan kristallerin çoğu paramparça olmuştu. Ardından zemindeki çatlakları inceledi ve sonrasında bakışları yavaşça bana döndü.
Bana doğru yürümeye başladı.
Sanki gözleri bir şey arıyordu.
Yaklaştı… ve önümde eğildi. Kendimi adeta bir kral gibi hissetmiştim ve ardından kalktı.
Gözleri yüzüğüme kitlendi.
O an yüzündeki ifadeyi çok net gördüm. İlk kez, gözlerinde kısa süreli bir dehşet oluşmuştu. Fakat bu ifade yalnızca birkaç saniye sürdü. Hemen kendini toparladı ve hiçbir şey söylemedi.
Elini omzuma koydu.
“İyi misin, Altar?”
Güçlükle cevap verebildim. Sesim boğazımdan çıkmak istemiyor gibiydi.
“İyiyim… Baş Eğitmen…”
Etrafımdaki sesleri artık daha net duyabiliyordum.
“Bu imkânsız!”
“Kristaller nasıl çatladı?”
“Enerji seviyesi sınırı aştı!”
Görevlilerin sesleri salonun içerisinde yankılanıyordu.
Kael aniden arkasını döndü.
“Sessiz olun.”
Sesi sert ve baskındı. Tek bir cümleyle bütün salon sessizliğe gömüldü. Kimse konuşmaya cesaret edemiyordu.
Test görevlilerinden biri tedirgin şekilde öne çıktı.
“Uyum testi… tamamlanamadı.”
O cümleyi duyduğum anda içimdeki bütün umut çöktü. Sanki tüm vücudum ağırlaşmış, olduğum yere sabitlenmişti.
Başaramamıştım.
Kael yavaşça ayağa kalktı. Kısa bir süre sessiz kaldıktan sonra gözlerini görevliye çevirdi.
“Bu çocuk ikinci teste alınacak.”
Bir anlığına ne dediğini anlayamadım.
Nasıl yani?
Bu kadar kötü bir şekilde testi tamamlayamamışken… bana ikinci bir şans mı veriliyordu?
Kalabalığın içerisindeki huzursuzluk büyümeye başladı.
Soyluların homurdanmalarını duyabiliyordum.
En net duyduğum ses ise Rovan’ın öfkeli haykırışıydı.
“Bu adalet değil!”
Erya ise birkaç metre ötede durmuş, şaşkın gözlerle bana bakıyordu.
Kalabalığın içerisindeki fısıltılar giderek yükselmeye başlamıştı. İnsanlar bana bakıyor, kendi aralarında bir şeyler konuşuyorlardı. Kimisi korkmuş görünüyordu, kimisi ise öfkeliydi. İlk kez bu kadar insanın ilgi odağı olmuştum ve bundan hiç hoşlanmıyordum.
Görevliler etrafımızda oluşan kalabalığı yavaş yavaş dağıtmaya çalışıyordu fakat herkes olup biteni anlamaya çalışıyordu. Tüm gözlerin üzerimde olduğunu hissedebiliyordum. Testin durdurulmuş olması insanları sinirlendirmişti, aynı zamanda yaşananları anlamaya çalışırken şaşkın bakışlarla beni süzüyorlardı.
Bir süre sonra test görevlilerinden biri öne çıktı ve yüksek sesle konuştu.
"İlk testin devamı için kısa bir ara vereceğiz. Bir saat sonra yeniden başlayacağız."
Sözlerini bitirdikten sonra bana attığı bakıştan ne düşündüğünü anlamak zor değildi. Onların işi aksamıştı ve bunun sorumlusu olarak beni görüyorlardı.
İçimde garip bir suçluluk hissi oluştu.
Ne yaptığımı bile bilmiyordum.
Tam o sırada Erya'nın bana doğru yaklaştığını fark ettim. Başımı çevirdiğimde gözlerini bana dikmiş halde duruyordu. Yüzündeki ifade hem şaşkın hem de hafif sinirliydi.
"İyi misin Altar? Resmen yıkıp geçtin her yeri."
Birkaç saniye bana baktıktan sonra kendini tutamayarak kahkaha atmaya başladı.
Şaşkınlıkla ona baktım. Kendimi tutamayarak bende gülmeye başladım.
Bu kızı hâlâ çözebilmiş değildim. Bir an endişeleniyor, bir an sinirleniyor, birkaç saniye sonra ise hiçbir şey olmamış gibi gülmeye başlıyordu.
Gözlerim kalabalığın arasında dolaşırken Rovan'a takıldı.
Bana dikilmiş öfkeli bakışlarını hissedebiliyordum. Yanında birkaç soylu çocuk daha vardı ve kendi aralarında hararetli bir şekilde konuşuyorlardı. Arada bir bana bakıyor, ardından tekrar kendi aralarında bir şeyler fısıldıyorlardı.
Benimle ne alıp veremediği vardı anlamıyordum.
Sonuçta yaşananları ben de açıklayamıyordum.
Belki de soyluların çoğu gibi kendisini diğer insanlardan üstün görüyordu.
İçimdeki gerginlik hâlâ geçmemişti. Nefes alışverişim düzensizdi ve ellerimdeki hafif titreme devam ediyordu. Gücüm yüzünden bunlara sebep oluyordum ama nasıl olduğunu hâlâ bilmiyordum.
Tam o sırada Kael'i fark ettim.
Kalabalığın biraz ilerisinde durmuş kollarını bağdaş yapmış beni izliyordu. Bakışlarını üzerimden çekmiyordu. Sanki beni değil de üzerimde taşıdığım bir şeyi inceliyor gibiydi.
Yüzüğüm...
Bir anlığına elim istemsizce yüzüğüme gitti.
Ve o anda zihnimde aynı sözler yankılandı.
"Altar... yüzük... henüz bilmiyorsun..."
Kalabalık yavaş yavaş dağılırken ileriden gelen Baş Eğitmen Kael'i gördüm. Doğruca bana doğru yürüyordu. Yaklaştıkça etrafımdaki insanların da sessizleştiğini fark ettim. Yanıma geldiğinde birkaç saniye boyunca yüzüme baktı, ardından kulağıma doğru eğildi.
"Yüzüğünü kullanırken daha dikkatli ol ve nerede ne konuştuğuna dikkat et."
Sesi sert ve toktu. Söylediklerini anlamaya çalışırken yanımdan uzaklaşıp gitti. İri cüssesi kalabalığın arasında kaybolurken kendimi onun yanında küçücük bir piyon gibi hissettim.
Tam o sırada test görevlilerinden biri yüksek sesle konuştu.
"Bu bir saatlik arada sınavdan kalanlar evlerine geri dönsün. Kalanlar ise test için alanın düzeltilmesini beklesin. Geçenler beni takip edin ikinci test alanına gideceğiz ve etrafı göstereceğim.."
İnsanlar yavaş yavaş ayrılmaya başladı. Ben ve Erya görevlinin peşine takıldık. En azından Erya'da bende ilk testi geçmiştik. Yan taraftan gelen ses ise canımı sıkmaya yetmişti.
"İkinci testte görüşeceğiz torpilli köylü."
Rovan'dı.
Arkamı dönmedim bile. Benimle hiçbir geçmişi olmayan bir insanın bana bu kadar öfke duymasını anlayamıyordum. Belki de sorun bende değil, onun yetiştiği dünyaydı.
Görevli önde yürürken akademiyi anlatmaya başladı. İçeri girdikçe buranın sandığımdan çok daha büyük olduğunu fark ediyordum.
İlk olarak devasa bir avludan geçtik. Yemyeşil çimenlerle kaplı alanın etrafında onlarca bina yükseliyordu. Bazıları dersliklere benziyor, bazıları ise kaleye benzeyen kulelerle çevriliydi.
Biraz daha ilerlediğimizde eğitim alanlarına ulaştık. Zemine kalın matlar serilmiş, etrafı demir korkuluklarla çevrilmişti. İçeride üst sınıflardan olduğunu düşündüğüm öğrenciler antrenman yapıyordu.
Bir anlığına olduğum yerde duraksadım.
Gençlerden biri elini havaya kaldırdı ve birkaç metre ötedeki ağır bir eğitim kuklası olduğu yerden savruldu. Başka bir öğrenci ise avucunun içerisinde mavi renkli ışıklar oluşturuyordu.
Daha önce böyle şeyleri yalnızca hikâyelerde duymuştum.
Erya da benim kadar şaşkındı.
"Gerçekten bunları yapabiliyorlar mı?" diye fısıldadı.
Görevli bunu duymuş olacak ki arkasını dönmeden cevap verdi.
"Eğer burada kalmayı başarırsanız siz de yapabileceksiniz."
Sözleri içimde tuhaf bir his uyandırdı. İlk kez akademiye kabul edilmenin ne kadar önemli olduğunu gerçekten anlamaya başlamıştım. Yürümeye devam ettik.
Savunma kulelerinin yanından geçerken görevli bize akademinin işleyişini, öğrencilerin eğitim süreçlerini ve mezun olanların hangi birliklere katıldığını anlatıyordu.
Her adımda buranın sıradan bir okul olmadığını daha iyi anlıyordum, burası insanların değiştiği yerdi.
Ve önümde uzanan yolun sandığımdan çok daha uzun olduğunu ilk kez o gün hissettim.
Henüz hiçbir şey başlamamıştı...
Bölüm etkileşimi
