Bölümler 13Şu an: --- VII — Kadimlerin Fısıltısı
- 1 Önsöz53 kelime
- 2 —VEYRİONUN SESLERİ—112 kelime
- 3 —I— Uyanış1.548 kelime
- 4 —II—Uyanışın Bedeli1.950 kelime
- 5 —III— Miras594 kelime
- 6 —IV— Yeni Düzen1.820 kelime
- 7 --V-- Yeterli Olan Kalır2.451 kelime
- 8 --VI-- Yükseliş2.505 kelime
- 9 --- VII — Kadimlerin Fısıltısı2.870 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 --VIII-- Gerçek Yazgı3.235 kelime
- 11 --VIIII-- Son Aşama2.015 kelime
- 12 --X-- Yüzleşme2.879 kelime
- 13 —XI— Kabul Töreni2.499 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Üzerinden kaç yıl geçtiğini artık hatırlamıyorum. Belki yıllar, belki yüzyıllar... Hatta binlerce yıl bile geçmiş olabilirdi. Zihnim, sanki uzun bir uykunun ardından yeniden şekillenmiş gibi bomboştu. Geçmişime dair hatırlayabildiğim şeyler yalnızca birbirinden kopuk birkaç görüntüden ibaretti. Kulaklarım eskisi kadar iyi duymuyordu fakat hislerim... Onlar hâlâ eskisi kadar güçlüydü.
Uzaklarda bir şey hissettim.
Çok uzakta.
Bu his zayıf değildi. Hayır... Zayıf olan o değildi. Zayıf olan, hissettiğim o gücü taşıyan bedendi. İçinde taşıdığı şey, taşıyabileceğinden çok daha büyüktü.
Uzun zamandır hissetmediğim bir güçtü bu.
Bir anlığına zihnimin derinliklerinde unutulmuş görüntüler canlandı. Gökyüzünü kaplayan ateş... Toprağı titreten savaş... Nereden geldiğini hatırlayamadığım çığlıklar... Ve ardından, birer birer kaybolan kardeşlerim.
Onlara ne olmuştu?
Ölen o kadim varlıklara ne olmuştu?
Ve o güç...
O mührü son gördüğümde gökyüzü kırmızıya boyanmıştı.
Karanlığın içerisinde, uzun zamandır kullanmadığım gözlerimi açtım. Görüşümün karanlığa alışması biraz zaman aldı. Etrafı seçmeye başladığımda ise hâlâ aynı zirvede olduğumu fark ettim.
Aynı sessizlik.
Aynı soğuk.
Aynı dağlar.
Yalnızca dünya değişmişti.
Ve şimdi, binlerce yıldır unuttuğumu sandığım o his yeniden içimde yankılanıyordu.
Bu güç...
Bin yıldır yoktu.
Yoksa...
Altar
Aradan birkaç saat daha geçti ve sırada bulunan öğrencilerin her biri testlerini tamamladı. Kimisinin özü toprak, kimisinin su, kimisinin rüzgâr olarak belirlenirken, bazıları ise beklediklerinden çok daha düşük seviyelerde sonuçlar almıştı. Bazıları büyük bir sevinçle alandan ayrılırken, bazıları başları öne eğik bir şekilde kendilerine gösterilen yolu takip ediyordu. Son öğrencinin de kristalin önünden ayrılmasıyla birlikte test alanındaki hareketlilik yavaş yavaş sona ermeye başladı. Görevliler kendi aralarında kısa bir süre konuştu, ardından içlerinden biri öne çıkarak kalabalığa doğru döndü. Hepimiz dikkatlerimizi ona çevirdiğimizde yüksek ve net bir sesle konuşmaya başladı.
“Şu andan itibaren ikinci testin sonuçları belli olmuştur. Gerek başarılı olup üçüncü teste katılmaya hak kazananlar gerekse testte başarısız olup akademiden ayrılacak olan arkadaşlarımız belirlenmiştir. Sırayla size gösterilen yolu takip ederek dinlenme alanlarına geçebilirsiniz. Hepinize iki gün müsaade ediyoruz. Kendinizi toparlayın, dinlenin ve tedaviye ihtiyacı olanlar tedavilerini tamamlasın. İki gün sonra üçüncü testimizin, yani son testimizin duyurusu yapılacaktır.”
Kalabalığın içerisinden bir anda farklı tepkiler yükselmeye başladı. Kimileri arkadaşlarına sarılıyor, kimileri aldıkları sonuçları birbirleriyle konuşuyor, kimileri ise sessizce önlerine bakarak alandan ayrılıyordu. Ben ise olduğum yerde birkaç saniye daha bekledim. İki gün... Son testten önce bize verilen yalnızca iki gün vardı.
Ve nedense içimde, bu iki günün sandığım kadar sakin geçmeyeceğine dair garip bir his oluşmuştu.
Yönlendirmelere uyarak hepimiz teker teker ilerledik. Kısa bir süre sonra görevliler bizi çift sıra hâlinde düzene sokarak yolumuza devam etmemizi sağladılar.
Geçtiğimiz her alanda gözlerimiz başka bir ayrıntıya takılıyordu. Akademinin her bölgesi adeta başka bir dünyaya açılıyordu; duvarlarda işlenmiş ince motifler, sütunların üzerinde bulunan anlaşılması güç semboller ve yol boyunca uzanan taş işlemeleri bile insanın gözlerini üzerinden ayırmasına izin vermiyordu. Hatta yanlarından geçtiğimiz çiçekler bile bize fazlasıyla güzel görünüyordu. Kendi yaşadığımız yerdeki sefalet ve yoksulluktan sonra burası gerçekten de cennet gibi geliyordu.
Yolumuza devam ederken zihnimde dönüp duran sorulara cevap bulmaya çalışıyordum fakat hiçbirinin cevabını bilmiyorken onları düşünmekten başka yapabileceğim bir şey de yoktu. Üzerimdeki yorgunluk ise artık dayanılmaz bir hâle gelmişti. Sanki olduğum yere uzansam gözlerimi kapattığım anda uyuyacak kadar bitkindim. Erya’ya baktığımda onun da benden farklı olmadığını görebiliyordum. Gözlerindeki yorgunluk, ağırlaşmış adımları ve yüzündeki bitkin ifade onun da bir an önce dinlenmek istediğini açıkça belli ediyordu.
Tam o sırada Erya bana doğru döndü. Gözlerindeki yorgunluğa rağmen yüzünde hafif bir ifade vardı.
“Bugün fazla sessizsin Altar.”
Sorusu karşısında bir an afalladım. Aslında sessiz değildim, yalnızca fazlasıyla yorulmuştum. Normalde bana böyle bir soru yöneltmesine bile gerek kalmazdı. Ne yaptığımı, ne düşündüğümü çoğu zaman ben söylemeden anlayabiliyordu. Ona doğru dönerek derin bir nefes aldım.
“Sadece biraz fazla yoruldum ve bitkin düştüm. Buranın stresi beni fazlasıyla tüketti. Hem vücudumuzu hem de zihnimizi zorluyoruz Erya. Aklımda çok fazla soru var ve bunların hepsi beni daha da yoruyor.”
Erya’nın yüzündeki ifadeye baktığımda ise sanki onun da içinde kendisini kemiren bir şeyler olduğunu hissedebiliyordum. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra başını hafifçe eğdi.
“Benim de aklımda çok soru var Altar. Bazı şeyler… içimi fazlasıyla kapattı.”
Söylediklerinin ardından ona baktım. Belliki test sırasında farklı şeyler gören yalnızca ben değildim.
Fakat Erya daha fazla konuşmadı.
Ben de üstelemedim.
Yolumuza devam ettikçe önümüzde beliren manzara bizi yeniden sessizliğe sürükledi. Yeşilin farklı tonlarıyla süslenmiş çiçekler, taş yollardan yapılmış düzgün patikalar ve avlunun tam ortasında yükselen büyük çeşme, sanki bir ressamın elinden çıkmış devasa bir tablo gibiydi. Akademinin ortasında bulunan bu avlu, daha önce gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu. Erya’nın bile gözleri ışıltıyla dolmuştu.
Soylulara baktığımda ise onların bu manzaraya neredeyse hiç tepki vermediğini fark ettim. Sanki bütün bunları her gün görmekten bıkmışlar, önlerinde duran güzelliğin farkına bile varmaz hâle gelmişlerdi. Bizim için hayranlık uyandıran şeyler onlar için sıradan görünüyordu.
Belki de insan sahip olmadığı şeyleri daha güzel görüyordu.
Avlunun çevresinde karşılıklı olarak yükselen iki büyük bina vardı. Görevlinin anlattığına göre bunlardan biri yemek salonu, diğeri ise kütüphaneydi. Yemek salonuna doğru ilerlemeye başladığımızda midemden gelen gurultuyla ne kadar aç olduğumu bir kez daha fark ettim. Erya’nın da bundan farklı olmadığı, yüzündeki ifadeden belliydi.
“Birilerinin karnı bayağı acıkmış gibi.”
Sözleriyle bana bakıp kahkaha attı.
Ben de istemsizce gülümsedim fakat yüzümün kızardığını hissettim.
Yemek salonunun girişine ulaştığımızda kapının üzerinde büyük harflerle YEMEK ALANI yazdığını gördüm. İçeri adım attığımız anda salonun sıcak ve düzenli görüntüsü dikkatimi çekti. Kırmızı tonlarında ahşap sandalyeler, bej renkli dört kişilik masalar ve salonun giriş tarafında sıralanmış yemek servis bölümleri vardı. Görevliler tabldotları hazırlıyor, öğrenciler ise sabırsızlıkla sıranın kendilerine gelmesini bekliyordu.
Test görevlilerinden biri duraksayıp arkasını bize döndü.
“Burası bizim yemekhanemiz. Toplam bin kişilik kapasitesi bulunuyor ve her gün üç ayrı öğün yemek çıkıyor. Sabah kahvaltımız 07.00 ile 09.00 arasında, öğle yemeğimiz 12.30 ile 14.30 arasında, akşam yemeğimiz ise 19.00 ile 21.30 arasında verilmektedir. Eğer yemek saatlerini kaçırırsanız büfeden kendinize atıştırmalık alabilirsiniz. Şimdi sırayla ilerleyip yemeklerinizi alabilirsiniz. Tam olarak otuz dakikamız var. Sonrasında sizlere kütüphaneyi ve kalan yerleşim alanlarını göstereceğim. Afiyet olsun.”
Hepimiz sıraya girmeye başladık. Sanki günlerdir yemek yememişiz gibi herkes yemeklerin başına ulaşmak için can atıyordu. Anlaşılan yemekler her gün değişiyor, haftalık bir yemek listesine göre hazırlanıyordu.
Sıra yavaş yavaş ilerlerken Erya’ya doğru eğildim.
“Erya, resmen kurt gibi açım şu an. Kendi kollarımı bile yiyebilirim.”
Sözlerim üzerine kahkaha attı.
Birkaç sıra önümüzde Rovan’ı gördüm. Kollarını bağlamış, önünde bulunan çocuğa kendi yemeğini taşıması için emir verir gibi yönlendirmeler yapıyordu. Yaptığı şeyi görünce istemsizce içimden geçirdim.
Ne kadar da zavallı.
Sıra sonunda bize geldiğinde Erya ile birlikte yemeklerimizi yavaşça aldık ve kendimize bir masa bulmak için ilerlemeye başladık. Fakat oturduğumuz anda karşımızda kimin bulunduğunu fark ettim.
Rovan.
Tiksindirici bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum. Ona bakmak yerine arkamı dönerek Erya’ya yöneldim.
“Şuna bak. Tavuk yemeği, pirinç pilavı, yoğurt, tatlı… Resmen her şey var.”
Erya’nın beni dinleyip dinlemediğinden bile emin değildim. Çoktan kendisini yemeğe gömmüş, önündeki tabağı büyük bir iştahla yemeye başlamıştı.
Gülümseyerek çatalımı onun tabağındaki yoğurda daldırdım. Tam çatalı kendime doğru götürecekken Erya elindeki çatalla benim çatalıma vurdu. Yoğurt tabağın dışına düştü.
İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.
Sonra kahkahaya boğulduk.
Fakat çevremizdeki insanların bakışlarını fark ettiğimiz anda ikimiz de sustuk. Birkaç saniye önceki neşemiz bir anda yerini mahcubiyete bırakmıştı.
Yemeklerimizi mümkün olduğunca hızlı bir şekilde bitirdikten sonra yavaşça yerimizden kalktık ve diğer öğrencilerle birlikte dışarıdaki alanda toplanmaya başladık.
İki günlük dinlenme süremizin başladığını biliyordum.
Ama içimde, bu iki günün gerçekten dinlenmekle geçmeyeceğine dair garip bir his vardı.
Hepimiz yavaş yavaş orta alanda toplanmaya başlamıştık. Neredeyse herkes yerini almışken, gözde öğrenci ve soyluların soylusu Rovan en son gelmeyi yine başarmıştı. Sanki herkesin onu beklemesi gerektiğine inanıyordu.
Test görevlisinin daha önce söylediğine göre sıradaki durağımız kütüphaneydi. Hakkında duyduğumuz söylentilere bakılırsa dışarıdan görünen hâlinden çok daha büyük bir yerdi. Hatta bazı öğrenciler içerisinde binlerce kitabın bulunduğunu ve akademideki en gizemli yerlerden biri olduğunu söylüyordu.
Test görevlisi yeniden konuşmak üzereyken arkamızdan gelen sesle hepimiz sustuk. Baş Eğitmen Kael yanımıza kadar gelmişti.
“Öncelikle hepinize başarılar dilerim. Göründüğü üzere yemekhane kurallarını öğrenmişsiniz. Kütüphane hakkında bilgilendirmenizi ben yapacağım.”
Kael kısa bir süre duraksadı ve hepimizi gözden geçirdi.
“Kütüphanemiz dışarıdan göründüğünden çok daha büyüktür. İçerisinde genişletilmiş bir alan bulunur. Bulunduğunuz kademe ve seviyeye göre erişebileceğiniz kitaplar değişir. Birinci seviye kitaplara akademiye yeni katılan herkes erişebilir. Daha yüksek seviyelerdeki kitaplara ulaşabilmek için ise kendinizi geliştirmeniz gerekir. Ne kadar güçlenirseniz o kadar fazla bilgiye erişebilirsiniz.”
Sözleri dikkatimi çekmişti. Demek ki akademide yalnızca gücümüz değil, öğrenebileceğimiz bilgiler de seviyemize göre sınırlandırılıyordu.
“Alacağınız kitapların otuz günlük kullanım süresi vardır. Bu süre dolmadan kitabı kütüphaneye teslim etmek zorundasınız. Belirlenen süre içerisinde teslim edilmeyen kitaplar için akademide topladığınız kredi puanlarından düşülecektir.”
Kael son kez bize baktı.
“Sizleri daha fazla tutmayacağım. Devam edin ve kütüphaneyi incelemeye başlayabilirsiniz. Test görevlilerinin direktiflerine uyunuz.”
Baş Eğitmen Kael uzaklaşırken onu ilk defa bu kadar sakin görüyordum. Belki de üst üste yapılan testler onu da en az bizim kadar yormuştu.
Test görevlisinin yeniden hareket etmemizi söylemesiyle karşı binaya doğru ilerledik. Kütüphanenin girişine ulaştığımızda ise hepimizin tek tek içeri girmesi gerektiği söylendi.
Belli ki kütüphane, sahip olduğumuz güce göre bizi farklı bölümlere yönlendiriyordu.
Erya ile arka arkaya sıraya girdik. Sıra ona geldiğinde Erya kapıdan içeri adımını attı.
Ve bir anda gözlerimin önünden kayboldu.
Sanki kapının ardında hiçbir şey yokmuş gibi bir anda ortadan silinmişti.
Ne olduğunu anlamaya çalışırken test görevlisinin sesiyle kendime geldim.
“Girebilirsin Altar.”
Daha fazla beklemeden kapıya doğru yürüdüm.
İçeri adım attığım anda bütün bedenimi garip bir his kapladı. Sanki bir anlığına ayaklarım yerden kesilmiş, zaman ve mekân birbirinden ayrılmıştı. Gözlerimi kapatıp açtığımda ise az önce bulunduğum yerde değildim.
Kendimi başka bir dünyanın içerisinde bulmuş gibiydim.
Sanki farklı bir evrende gibiydim. Boylu boyunca, yukarıdan aşağıya doğru uzanan devasa büyüklükte bir alandaydım. Etrafımda, üzerinde küçücük bir kir bile göremeyeceğiniz kadar temiz raflar vardı ve her bölüm, farklı güçlere göre ayrılmış kitaplarla doluydu. Bir anda, bulunduğum yerden dört sıra ilerideki kitaplıkta duran bir kitap dikkatimi çekti.
Tam kitabın bulunduğu bölmeye doğru ilerlerken bir anda etraf karardı ve olduğum yerden başka bir yere ışınlandım. Önce zifiri bir karanlık ve derin bir sessizlik vardı. Ardından gözlerimi kamaştıran bembeyaz bir ışık gördüm.
Önümde koskocaman raflar ya da sayısız kitap yoktu. Yalnızca ileride bir masa ve masanın önünde duran bir taht vardı. Masaya doğru yaklaştıkça önümdeki görüntü daha da netleşti. Masanın üzeri, birbirinden farklı motiflerle kaplıydı. Bir anlığına bunları daha önce gördüğümü hissettim. Cebimdeki yüzüğün üzerinde bulunan yıldız motifine çok benziyorlardı.
Önümde duran taht ise o kadar güzeldi ki tarif etmek bile zordu. Sarı ve beyaz tonlarının birbirine karıştığı, yıldırım şeklini andıran bu taht, sanki beni kendine doğru çekiyordu. Gözlerimi ondan ayırmakta zorlanıyordum.
Sessizlik ise beni felç edecek kadar rahatsız ediciydi. Sanki bulunduğum yerin sessizliği yalnızca kulaklarıma değil, iliklerime kadar işliyordu.
Önümde duran masanın üzerinde bir kitap vardı. İlk bakışımda fark edememiş olmama şaşırmamam gerekirdi. Çünkü kitap, sanki az önce orada değilmiş gibi bir anda ortaya çıkmıştı. Yoktan var olmuş gibiydi.
Kitabın üzerinde hiçbir şey yoktu. Ne bir yazı, ne bir sembol ne de bir resim... Hiçbir şey.
Kitabı elime alıp incelemek istedim fakat yapmak istediğimin doğru mu, yoksa yanlış mı olduğuna kendi içimde bir türlü karar veremiyordum. Yine de merakıma engel olamadım.
Elimi yavaşça kitaba doğru uzattım. Ardından kitabı tüm elimle sıkıca kavrayıp sayfalarını incelemek için açtım.
Birinci sayfa bomboştu.
İkinci sayfaya baktım. O da boştu.
İstemsizce irkildim.
Üçüncü sayfayı açtığımda ise yine hiçbir şey göremedim.
Neden birisi buraya böyle bir kitap bırakırdı? Üstelik içerisinde tek bir kelime bile yoktu. Ne olduğunu anlayamıyordum.
Kitabın kapağını kapattım ve aldığım yere geri bırakmak için harekete geçtim.
Tam o anda kitap birden alev aldı.
Geriye doğru bir adım attım. Alevler kitabın tamamını sardı fakat garip olan, kitabın yanmıyor oluşuydu. Bomboş sayfalar bir anda hareketlenmeye başladı. Kitap sanki eski bir kitaptan çıkıp bir fermana dönüşüyormuş gibi şekil değiştirdi ve masanın üzerine düştü.
Ardından üzerinde yazılar oluşmaya başladı.
Önce birkaç kelime belirdi.
Sonra bir cümle.
Ardından onlarca satır...
Yazılar durmaksızın çoğalıyor, sayfanın tamamını dolduruyordu.
Ne olduğunu anlamaya çalışırken masanın üzerindeki fermanın ilk satırına gözlerim takıldı.
“...”
Ferman:
“Binlerce yıldır sessiz kalan gök, yeniden bir taşıyıcı buldu.
Yıldırım gökten yalnızca bir kez düşmez.
Unutulan güçler yok olmaz. Onlar yalnızca hatırlanmayı bekler.
Mühür kırılmadı. Fakat ilk çatlak çoktan oluştu.
Gök yeniden gürlediğinde, kadim olanlar uyanacaktır.
Bir zamanlar göğü yaran güç, yeniden bir bedende nefes alacaktır.
Onu arayanlar geçmişe bakacak, fakat cevap gelecekte doğacaktır.
Kan, gücü miras bırakır. Fakat güç, kanı her zaman hatırlamaz.
Kadimlerin unuttuğu şey, insanların hatırladığından daha eskidir.
Gökyüzü kararırken yere bakma. Çünkü cevap, başının üzerinde olacaktır.
İlk taşıyıcı düştüğünde savaş bitmedi.
Sadece beklemeye başladı.
Onun gelişiyle birlikte eski savaşın yankıları yeniden duyulacak.
Kardeşler bir kez daha aynı göğün altında toplanacak.
Fakat hepsi aynı tarafta olmayacak.
Mührün ardında kalan, onu kıracak olanı beklemektedir.
Ve o gün geldiğinde, gök ile yer arasındaki sınır yeniden unutulacaktır.
Taşıyıcı gücünü değil, gücü taşıyabilecek iradeyi bulmalıdır.
Çünkü yıldırımın kendisinden korkma.
Onu yönlendirecek elden kork!!!"
Fermanı okumam ve şok olmam bir oldu. Gözlerim satırlarda donakalmıştı. Yazılanların ne söylemek istediğini harfiyen anlamıştım. Düşüncelerim birbirine karışmaya başladı. Tüm bu sözler, cümleler zihnimde dönüp duruyordu.
Kadim olanlardan kastı yıllar önce öldüğü söylenen ejderhalar mıydı, yoksa başka kadim varlıklar da mı vardı? Taşıyıcı kimdi? Nereden gelmişti? Ya ilk çatlak... Veyl enerjisinin ilk doğuşu da bununla mı bağlantılıydı?
Kafam allak bullak olmuştu.
Fermanı okumamın hemen ardından elimdeki kâğıdın küle dönüştüğünü gördüm. Satır satır yazılarla dolu olan ferman, gözlerimin önünde parçalanarak avuçlarımın arasında küle dönüştü.
Geriye doğru sendeledim.
Önümde duran taht ve masa, göz açıp kapayıncaya kadar yok oldu. Geriye yalnızca o bembeyaz, sessiz boşluk kaldı.
Tam o sırada arkamdan bir kapı gıcırtısı geldi.
Hızla arkamı döndüm.
Fakat karşımda gördüğüm kişi beni fazlasıyla şaşırtmıştı.
Baş Eğitmen Kael.
Kael'in bakışları son derece ciddiydi. Fakat beni gördüğü anda yüzündeki o sert ifade bir anlığına kayboldu ve dudaklarında büyük bir gülümseme belirdi.
Bana doğru birkaç adım atarak konuştu.
“Altar... Burada ne arıyorsun? Burası bir kehanet odası. Buraya girebiliyor olmaman gerekiyordu!”
Ağzımdan kelimeler çıkmak istiyordu fakat konuşmakta zorlanıyordum.
“Ben... Bir anlığına kendimi burada buldum. Aşağıda kütüphanede bir kitap ilgimi çekti. O kitaba doğru ilerlerken bir anda kendimi burada buldum.”
Karşısında kekelemiştim.
İlk kez birisinin karşısında korktuğumu belli ediyordum.
Kael'in yüzündeki gülümseme kayboldu. Fakat bu kez sertleşmek yerine daha sakin bir ifadeye büründü.
“Sıkıntı yok, evlat. Sakin ol. Buraya girmemen gerekiyordu fakat artık yapacak bir şey yok.”
Bir an durdu.
“Kehanetler her zaman doğruyu göstermez, Altar. Bir kehanet elde ettin mi?”
Ne söylemem gerektiğini bilemedim. Bana evlat diyerek daha samimi ve sakin yaklaşması beni şaşırtmıştı. Bunu belli etmemeye çalışarak başımı hafifçe salladım.
“Evet, efendim. Bir ferman elde ettim.”
Kael'in bakışları bir anda üzerimde yoğunlaştı.
“Aferin, Altar. Peki kehanet sana nasıl gösterildi?”
Tam anlamıyla gerçeği, detaylarıyla anlatmalı mıydım bilmiyordum. Fakat düşünmeden konuşmaya başlamıştım.
“Bir taht vardı. Yıldırımın beyaz ve sarı tonlarını taşıyordu. Bir masa vardı ve masanın üzerinde bir kitap duruyordu. Kitabı elime aldım fakat sayfaları tamamen boştu. Sonra kitabı bırakırken bir anda alev aldı ve fermana dönüştü. Fermanın üzerinde yazan yazılar... Çok karmaşıktı.”
Kael bir süre sessiz kaldı.
Sonra derin bir nefes aldı.
“Anladım, Altar. Bana kehanetini anlatma.”
Sesi önceki halinden daha ciddi çıkıyordu.
“Bazı fermanlar gerçeği gösterir. Fakat bazıları seni gerçekle yalanın arasında bırakır. Hangisinin hangisi olduğunu anlamak her zaman kolay değildir.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Burada gördüklerinden kimseye bahsetme. Özellikle de fermanın sana ne gösterdiğinden.”
Kael'in gözleri bir anlığına ellerime kaydı.
“Gerçeklik algını bozman, fermanın kötüleşmesi demektir.”
“Burada daha fazla kalamazsın, Altar.”
Kael’in sesindeki o endişeli tınıyı açıkça hissedebiliyordum.
“Buraya girebilmiş olmam büyük sıkıntılar mı içeriyor, Baş Eğitmen?”
Söylediklerim hakkında aslında hiçbir fikrim yoktu. Ağzımdan çıkan kelimeler sanki düşünmeden, kendiliğinden dökülüyordu.
Etrafımızdaki loş beyaz ışık giderek anlamsızlaşmaya başlamıştı. Kael’in beni takip etmemi söylemesiyle birlikte arkasından yürümeye başladım. Biz ilerledikçe ardımızda kalan beyaz ışık yavaş yavaş karanlığın içinde kayboluyordu.
Bir kapıdan geçtik.
Gözlerimi birkaç kez kırptım.
Birkaç dakika önce bulunduğum kütüphanedeydim.
Fakat Kael yanımda değildi.
Anlaşılan o, beni buraya bıraktıktan sonra başka bir yere gitmişti.
Birkaç adım attım ve az önce dikkatimi çeken kitabın önünde durdum. Elimi yavaşça uzattım.
Kitabın kapağı ince işlemelerle süslenmişti. Beyaz yüzeyinin tam ortasında büyük bir yıldız motifi bulunuyordu. Parmağımı kapağın üzerinde gezdirdiğimde, yüzüğümün üzerindeki yıldız sembolünü hatırladım.
Kitabı elime aldım.
Kapağın üzerinde büyük harflerle, fakat ince ve zarif bir yazı stiliyle işlenmiş bir başlık vardı.
Kadim Güçlerin Mirası
Kitabı birkaç saniye boyunca elimde tuttum. Kapağındaki yıldız motifi gözlerimi üzerinden alamayacağım kadar tanıdık geliyordu. Elimi kapağın kenarına götürdüm.
Tam kitabı açacakken kütüphanenin derinliklerinden gelen bir sesle irkildim.
“Süreniz dolmuştur.”
Kitabı açamadan elimden bıraktım.
Kitap, rafın üzerinde sessizce durmaya devam etti.
Birkaç saniye boyunca ona baktım. İçimde, bu kitabın sıradan bir kitap olmadığına dair garip bir his vardı.
Fakat nedenini bilmiyordum.
Geri dönüp kütüphaneden çıktım.
Kitap ise ardımda kaldı.
________________
Gözlerim kamaşmış, adeta bir ışık hüzmesinin içerisinden geçmiş gibiydim. Dışarıya adım attığımda Erya'yı göremedim. Fakat yine o güzel görüntüyle karşı karşıyaydım. Tüm ihtişamıyla gözlerimin önünde duran bu avlu, her baktığımda beni içine çekiyordu.
Çok fazla insan dışarıda değildi. Diğer öğrencileri beklememiz gerektiğine dair bir ikaz verildi. Ben de karşımda duran ağacın altına oturdum ve Erya'yı beklemeye koyuldum.
Kafamda o kadar çok soru vardı ki hangisiyle başa çıkmam gerektiğini bilemez hale gelmiştim. Acaba annem şu an ne yapıyordu? Benden sonra bir sıkıntı, bir problem yaşamış mıydı, bilmiyordum. Umarım iyidir...
Kafamdaki sorularla baş başa kaldığım dakikalardan birindeydim yine. Kafamı boşaltmam gerekiyordu. Bir yandan babamın yokluğu, bir yandan annemden bir süreliğine ayrı olmam...
Bunlar bir yana, elimde bir yüzük, bir not, bir kehanet ve ardı arkası kesilmeyen sırlar vardı.
Düşünmek zorundaydım. Fakat düşünsem bile çözüm yolu bulabilecek kadar güçlü değildim.
Ben, Altar Vaelorn, şu an itibariyle kendime söz veriyorum.
O kadar güçlü olacağım ki, o kadar büyük bir güce sahip olacağım ki... Değil yer ve gök, tüm varlıklar önümde diz çökecek. Bana karşı ağzını açan insanlar bile benden af dileyecek.
Kendime söz veriyorum.
Anne, sana yemin ederim ki başaracağım.
Bölüm etkileşimi
