VAVEYLAL

“Araf,” diye fısıldadım. Yüksek sesli konuşmaya korkmuştum ve yüreğimin sesi sanki kendi sesimi bastırmıştı. Ama Araf beni duydu ve gözleri gözlerimi buldu, bir an gözlerinde farklı birini gördüm.
“Sensin değil mi?” diye devam ettim. Garip bir biçimde güldü ama sesi daha çok ağlar gibiydi, gözlerini kaçırıp parmaklarıyla şakaklarını ovarken ona doğru ilerledim. Bir an sonra elleri ellerimi buldu ve beni kendine çekerek göğsüne bastırdı. Güvendeydim.
“Merak etme, seni burada yalnız bırakmam.”
“Ben diğerleriyle de iyi anlaşıyorum ama.” diye mırıldandım gülümseyerek. Ellerimi beline sarıp yanağımı göğsüne bastırdım. Nefes alış verişi tekledi. Yanlış bir şey söylemiştim.
“Doğru. Sonuçta onlar da benim.”
Onaylamak için ses çıkaramadım, haklıydı ama ikimiz de haklı olmasını istemiyorduk.