Üç Sahtekâr kitap kapağı

14. bölüm / 14

Terk Edilmiş Konak Serüveni

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Terk Edilmiş Konak Serüveni

TERK EDİLMİŞ KONAK SERÜVENİ
“Dediğiniz gibi harika bir hikâye; olağanüstü bir rastlantılar dizisi ve oyunu. Altın Tiberius’u ilk gösterdiğinizde söylediklerinizin abartılı olmadığını kabul ediyorum. Ama sizce Walters gerçekten korkunç bir kaderden mi korkmalı?”

“Bunu söyleyemem. Hayatın kendisi rastlantı kisvesine bürünüp drama oynarken, olayları önceden kestirmeye kim kalkışabilir? Belki bu tuhaf hikâyenin son bölümüne henüz gelmedik. Ama bakın, Londra’nın sınırına yaklaşıyoruz; sıkışık tuğla sıralarında boşluklar açılıyor, ötesinde de yeşil tarlalar görünüyor.”

Dyson, becerikli Bay Phillipps’i kendisinin pek düşkün olduğu amaçsız yürüyüşlerden birine katılmaya ikna etmişti. Londra’nın tam merkezinden yola çıkıp taş döşeli caddeler boyunca batıya ilerlemişlerdi. Şimdi, en dış banliyönün kızıl çizgilerinden çıkmak üzereydiler. Az sonra yarım kalmış yol sona erdi, sessiz bir patika başladı ve karaağaçların gölgesine girdiler. Banliyö sokağının çıplak uzaklığını aydınlatan sarı sonbahar güneşi şimdi ağaç dallarının arasından süzülüyor, düşmüş yaprakların ışıldayan halısına vuruyor, yağmur birikintileri de parıltıyı yansıtıp ışık saçıyordu. Geniş otlakların üzerinde, büyük rüzgârlar başlamadan önceki sonbahara özgü huzur ve mutlu bir dinginlik vardı. Uzaklarda Londra, örtü gibi inen sisin içinde belirsiz ve devasa uzanıyordu; kimi uzak pencereler güneşi yakalayıp ateş gibi parlıyor, bir sivri kule ışıldıyor, aşağıda ise sokaklar gölgede ve hayatın kargaşası sürüyordu. Dyson ile Phillipps yüksek çitlerin altından sessizce yürüdüler. Patikanın bir dönemeç noktasında, açık duran, yosun tutmuş bir araba yolunun sonundaki evi gösteren eski ve yıpranmış bir kapı gördüler.

“İşte size geçmişten kalma bir kalıntı,” dedi Dyson. “Sanırım son günlerini yaşıyor. Şu defnelerin nasıl cılız, yabani, kararmış ve altları çıplak kalmış olduğuna bakın; eve bakın, sarı badanası yer yer yeşil nem lekeleriyle kaplanmış. Hatta yerin kiralık olduğunu herkese duyuran ilan tahtası bile çatlamış, yarısı düşmüş.”

“İçeri girip bakalım mı?” dedi Phillipps. “Etrafta kimse olduğunu sanmıyorum.”

Araba yoluna saptılar ve geçmiş günlerden kalma bu yapıya doğru ağır ağır yürüdüler. Büyük, dağınık bir evdi; iki ucunda kavisli kanatlar vardı. Arkada sıralanan düzensiz çatılar ve çıkıntılar, yapıya farklı zamanlarda eklemeler yapıldığını gösteriyordu. İki kanadın çatısı kubbe biçimindeydi; yaklaştıklarında bir yanda ahır avlusunu, çanlı bir saat kulesini ve kasvetli sedir ağaçlarının karanlık kütlelerini gördüler. Çürümenin bütün belirtileri arasında yalnızca tek bir karşıtlık vardı: Güneş karaağaçların ötesinde batıyordu; batı ve güney alev alevdi. Işıltı evin üst kat pencerelerine vurup yansıyor, sanki kanla ateş birbirine karışmış gibi görünüyordu. Dyson’ın da belirttiği gibi yeşil ve kararmış kangren lekeleriyle kaplı sarı konağın önünde, kuşkusuz bir zamanlar bakımlı olan çimenlik uzanıyordu. Şimdi ise engebeli, dağınık bir yerdi; çiçek tarhlarının yerinde ısırganlar, kocaman labada otları ve türlü kaba yabani otlar boy gösteriyordu. Yürüyüş yolunun yanındaki sütunlardan vazolar düşmüş, yerde kırık parçalar hâlinde yatıyordu. Çimenlikten patikaya kadar her yerde mantarımsı bir bitki örtüsü filizlenip çoğalmış; irinli bir yara gibi toprağın üzerine nemli ve sümüksü bir tabaka hâlinde yayılmıştı. Çimenliğin uzun otlarının ortasında kimsesiz bir fıskiye vardı. Havuzun kenarı dökülüp çürümeyle ufalanmıştı; içindeki durgun suyun üstünde, bir zamanlar orada açan nilüferlerin yerini yeşil bir yosun tabakası almıştı. Ortadaki Triton’un bronz bedenini pas kemirmiş, elinde tuttuğu denizkabuğu biçimli boru kırılmıştı.

“İnsan burada çürüme ve ölüm üzerine düşüncelere dalabilir,” dedi Dyson. “Bütün sahne çözülüşün simgeleriyle donatılmış; sedirlerin karanlığıyla alacakaranlık çevremizde ağırlaşıyor. Bu nemli, boğucu hava her yere sığınmış; en sıradan hava bile manzaraya uyacak şekilde değişmiş. İtiraf edeyim, bu terk edilmiş ev bana mezarlık kadar ibret verici geliyor. Su birikintisinin ortasında kimsesiz kalmış o Triton’da yüce bir şey buluyorum. O, tanrıların sonuncusu; ötekiler onu terk etmiş. O ise suyun suya düşüşünü, bir zamanlar güzel olan günleri hatırlıyor.”

“Düşüncelerinizi pek beğendim,” dedi Phillipps, “ama evin kapısının açık olduğunu da belirtmeliyim.”

“Öyleyse içeri girelim.”

Kapı aralıktı; küflü hole girdiler ve bir yandaki odaya baktılar. Geniş bir odaydı, arkaya doğru uzanıyordu. Zengin, eski kırmızı duvar kâğıdı duvarlardan uzun şeritler hâlinde soyuluyor, yükselen nemin belli belirsiz lekeleriyle kararıyordu. Eski toprak, nemli ve keskin kokulu zemin yeniden yükseliyor, yılların fethinden sonra insan elinin bütün emeğini bastırıyordu. Zemin çürüme tozuyla kaplıydı. Bütün neşeli renkleri solmuş, kıvrak Cupid’lerin hafifçe dans ettiği aydınlık sahneleri gösteren boyalı tavan da nem yaralarıyla bozulmuş, başka bir şeye dönüşmüş gibiydi. Amoriniler artık, ilerlemeye niyetli olmayan uzuvları ve yalnızca çelenkli çiçekleri tutuyormuş gibi yapan elleriyle neşeyle birbirlerini kovalamıyordu. Bunun yerine, eski kaygısız dünyanın ve değerli geleneklerinin vahşi bir parodisi görünüyordu: Aşkların dansı Ölüm’ün dansına dönüşmüştü. Güzel uzuvlarda siyah çıbanlar ve irinli yaralar kabarıp kümelenmiş, gülümseyen yüzler çürümeyi sergilemiş, perilerin kanı kötü hastalık tohumlarıyla kaynamıştı. Bu, mayanın işleyişini ve solucanların ziyafet için gülün kalbini yiyip bitirmesini anlatan bir meseldi.

Boyanmış tavanın altında, çürüyen duvarların önünde, boş odanın tek eşyası olarak iki eski sandalye tek başına duruyordu. Yüksek arkalıklı, kıvrık kollu ve burmalı ayaklı bu sandalyeler solmuş altın varakla kaplanmış, yıpranmış damask kumaşla döşenmişti. Onlar da simgelerden bir parçasıydı ve Dyson’ı şaşırtmıştı. “Burada ne varmış?” dedi. “Bu sandalyelerde kim oturmuş? Şeftali çiçeği renginde saten giysiler, dantel manşetler ve elmas tokalar takınmış, baştan aşağı altınlar içindeki kim, yoldaşına kur yapmış? Phillipps, başka bir çağa geldik. Size ikram edecek enfiye bulunsaydı keşke; yoksa da size oturacak bir yer sunuyorum, gelin oturup tütün içelim. Korkunç bir alışkanlık ama ben bilgiç değilim.”

Tuhaf eski sandalyelere oturup loş, kirli camlardan yıkık çimenliğe, düşmüş vazolara ve terk edilmiş Triton’a baktılar.

Bir süre sonra Dyson on sekizinci yüzyıl tavırlarını taklit etmeyi bıraktı; artık hayalî dantel manşetlerini düzeltmiyor, hayalet bir enfiye kutusuna parmağıyla vurmuyordu.

“Aptalca bir kuruntu,” dedi sonunda, “ama sanki birinin inlediği gibi bir ses duyuyorum. Dinleyin; hayır, şimdi duyamıyorum. Yine geldi! Siz duydunuz mu, Phillipps?”

“Hayır, bir şey duyduğumu söyleyemem. Ama kıyıdan toplanmış denizkabukları gibi, bu tür eski yerlerin de sesleri durmadan yankıladığını düşünüyorum. Parça parça çürüyen eski kirişler biraz esner, inler. Böyle bir evin gece boyunca seslerle çınladığını hayal edebiliyorum: Maddenin yavaşça ve kesinlikle başka biçimlere dönüşürken çıkardığı sesler. Sonunda meşenin ta yüreğini kemiren kurdun sesi; taşın taşa sürtünme sesi ve zamanın fetih sesi.”

Eski koltuklarda sessizce oturdular; küflü, kadim havanın, yüz yıl öncesinden kalma havanın içinde yüzleri ciddileşti.

“Burayı sevmedim,” dedi Phillipps uzun bir sessizliğin ardından. “Bana kalırsa burada hastalıklı, sağlıksız bir koku var; yanık bir şeyin kokusu.”

“Haklısınız; burada kötü bir koku var. Acaba nedir? Dinleyin! Duydunuz mu?”

İçi boş bir ses, sonsuz bir keder ve sonsuz bir acı sesi sessizliği yarıp geçti. İki adam korkuyla birbirlerine baktı; gözlerinde dehşet ve bilinmeyenin sezgisi parıldıyordu.

“Gelin,” dedi Dyson, “bunun ne olduğunu anlamalıyız.” Hole geçip sessizlik içinde dinlediler.

“Biliyor musunuz,” dedi Phillipps, “saçma geliyor ama bu kokunun yanan et kokusu olduğunu neredeyse düşünebilirim.”

İçi boş sesler çıkaran merdivenlerden yukarı çıktılar; koku yoğunlaşıp dayanılmaz hâle gelerek nefeslerini kesiyordu. Ölüm odasının kokusu gibi mide bulandıran bir buhar boğazlarını tıkadı. Bir kapı açıktı; üst kattaki büyük odaya girdiler ve gördükleri karşısında titreyerek birbirlerine sıkıca tutundular.

Çıplak bir adam yerde yatıyordu; kolları ve bacakları iki yana açılmış, döşeme tahtalarına çakılmış kazıklara bağlanmıştı. Bedeni en korkunç biçimde parçalanıp sakatlanmış, kızgın demir izleriyle dağlanmıştı; insan bedeninin utanç verici bir yıkıntısıydı. Bedeninin ortasında közlerden bir ateş hâlâ için için yanıyordu; eti baştan başa yanmıştı. Adam ölmüştü ama işkencesinin dumanı, kara bir buhar hâlinde hâlâ yükseliyordu.

“Gözlüklü genç adam,” dedi Bay Dyson.

SON

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…