Bölümler 14Şu an: Kayıp Kardeşin Macerası.
- 1 Önsöz809 kelime
- 2 Altın Tiberius Macerası1.995 kelime
- 3 Kaldırımdaki Karşılaşma.1.037 kelime
- 4 Karanlık Vadinin Romanı.4.529 kelime
- 5 Kayıp Kardeşin Macerası.2.361 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Kara Mühür Öyküsü10.711 kelime
- 7 Özel Barda Yaşanan Olay.2.742 kelime
- 8 Süsleyici Hayal Gücü.572 kelime
- 9 Demir Bakire Öyküsü.1.428 kelime
- 10 Bayswater’in Münzevisi.1.289 kelime
- 11 Beyaz Toz Öyküsü4.879 kelime
- 12 Clerkenwell’de Tuhaf Bir Olay.1.547 kelime
- 13 Gözlüklü Genç Adamın Öyküsü3.494 kelime
- 14 Terk Edilmiş Konak Serüveni1.129 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KAYIP KARDEŞİN MACERASI.
Bay Charles Phillipps, daha önce de ima edildiği gibi, bilime belirgin bir ilgi duyan bir beyefendiydi. Gençliğinde kendini biyolojinin keyifli incelemesine büyük bir tutkuyla vermiş, Mikroskobik Holothuria’nın Embriyolojisi üzerine kısa bir monografiyle güzel yazın alanındaki ilk katkısını sunmuştu. Sonraları çalışmalarının ciddiyetini biraz gevşetmiş; daha hafif konular olan paleontoloji ve etnolojiye el atmıştı. Oturma odasındaki bir dolabın çekmeceleri kaba saba çakmaktaşı aletlerle doluydu; Güney Denizleri’nden getirilmiş zarif bir fetiş de odanın dekorasyonuna hâkim olan öğeydi. Kendini materyalist diye tanımlasa da aslında en safdil insanlardan biriydi. Yalnızca bilimin giysileri özenle giydirilmiş bir mucizeye inanabilirdi; adlandırma yeterince ciddi ve kusursuz olduğunda en çılgın düşler bile onun gözünde somut bir biçim kazanırdı. Cadıya güler, ama hipnozcunun güçleri karşısında ürkerdi; Hristiyanlıktan söz edildiğinde kaşlarını kaldırırken protyle’a ve esire tapardı. Geri kalan konularda ise sınırsız şüpheciliğiyle övünürdü. Duyduğu sıradan bir olağanüstülük hikâyesini küçümsemekten başka türlü karşılamazdı; altın sikke gözle görülür, elle tutulur bir kanıt olarak ortaya konmasaydı Dyson’ın kovalayanla kovalananın hikâyesindeki tek bir sözcüğe bile inanmazdı. Yine de Dyson’ın kendisini kandırdığından kuşkulanmıştı. Arkadaşının karmakarışık hayallerini ve sıradan şeyleri açıklamak için olağanüstü olaylar uydurma alışkanlığını biliyordu; genel olarak, tuhaf macerada sözde gerçeklerin anlatılırken ciddi biçimde çarpıtıldığını düşünmeye yatkındı. Hikâyeyi dinlediği akşamdan beri Dyson’ı ziyaret etmiş ve ona doğru gözlem yapmanın gerekliliği üzerine ciddi ciddi konuşmuştu. Olaylara teleskop yerine kaleydoskopla bakmanın, kendi deyişiyle, ne kadar akılsızca olduğunu anlatmış; arkadaşı bu sözleri son derece alaycı bir gülümsemeyle dinlemişti.
“Sevgili dostum,” demişti Dyson sonunda, “ne demek istediğini pekâlâ anladığımı söylememe izin ver. Ama senin hayalperest, benimse insan hayatını ağırbaşlı ve ciddi biçimde gözlemleyen biri olduğumu duyunca şaşıracaksın. Daireyi tamamladın; kendini yeni felsefelerin altın ülkesinde çok uzaklara gitmiş sanırken, aslında mecazi anlamda bir Clapham sakinisinden ibaretsin. Şüpheciliğin kendi kendini yenilgiye uğrattı ve devasa bir safdilliğe dönüştü. Gerçekte, güneş tam tepedeyken onun varlığını inkâr eden yarasa mı baykuş muydu, hangisiydi unuttum, işte onun durumundasın. Bir gün çıkıp bütün entelektüel yanılgıların için pişmanlığını dile getirmeni ve bundan böyle her şeyi gerçek ışığında görmeye alçakgönüllülükle karar verdiğini söylemeni bekliyorum.”
Bu tirat Bay Phillipps’i hiç etkilemedi. Dyson’ın iflah olmayacağını düşündü; eve gidip bir arkadaşının Hindistan’dan gönderdiği ilkel taş aletleri hayranlıkla incelemeye koyuldu. Ev sahibesi, masanın üstünde bütün o kaba biçimleriyle sergilenen aletleri görüp koleksiyonu çöp kutusuna atmış, yerlerine de öğle yemeğini koymuştu. Phillipps öğleden sonrayı pis kokulu bir kurtarma çalışmasıyla geçirdi. Bayan Brown, bu taşların çok değerli bıçaklar olduğunu duyunca, Phillipps’in yanında ona “zavallı Bay Phillipps” demişti. Öfke ve kötü kokular arasında, öğleden sonrası da böylece zehir olmuştu. Kurtarma işini bitirmesi saat dördü buldu. Çürümüş lahana yapraklarının kokuları altında ezilen Phillipps, akşam yemeğinde iştahını açmak için biraz yürümesi gerektiğini düşündü. Dyson’ın tersine hızlı yürüyordu; gözleri kaldırımda, düşüncelerine dalmış ve çevresindeki hayattan habersizdi. Birden gözlerini kaldırıp kendini Leicester Square’de bulana dek hangi sokaklardan geçtiğini söyleyemezdi. Çimler ve çiçekler hoşuna gitti; birkaç dakika dinlenme fırsatını memnuniyetle karşıladı. Etrafına bakınırken, üzerinde yalnızca bir kişinin oturduğu bir bank gördü: bir hanım. Kadın bir ucuna oturduğundan Phillipps öteki uca yerleşti ve öğleden sonra yaşananları öfkeyle zihninde yeniden gözden geçirmeye koyuldu. Banka yaklaşırken orada oturan kişinin özenle giyinmiş, görünüşe bakılırsa genç biri olduğunu fark etmişti. Yüzü, çalılara dalmış gibi öte yana çevriliydi; üstelik eliyle örtülüydü. Ama Bay Phillipps’e haksızlık olur: oturacağı yeri seçerken gönül ilişkisine dair bir umut beslediğini sanmayın. Sadece beş pasaklı çocuk yerine bir hanımın yanını tercih etmişti. Oturur oturmaz da talihsizliklerini düşünmeye koyulmuştu. Başka bir eve taşınmayı aklından geçirmişti; ama şimdi, meseleyi bütün yönleriyle adilce değerlendirince, ev sahibesi soyunun yaprak soyuna benzediğini ve aralarında seçim yapacak pek az şey bulunduğunu daha sakin kafayla düşünüyordu. Yine de suçlu Bayan Brown’la son derece soğukkanlı ama sert biçimde konuşmaya; davranışının ne büyük bir düşüncesizlik olduğunu belirtip bundan sonra daha iyisini yapmasını umduğunu söylemeye karar verdi. Bu kararı zihnine iyice yerleştiren Phillipps tam banktan kalkıp gidecekti ki, hanımdan geldiği belli olan boğuk bir hıçkırık sesi duyunca çok rahatsız oldu. Kadın hâlâ çalılara ve çiçek tarhlarına bakıyordu. Bastonunu sıkıca kavradı; bir an içinde hızla oradan kaçmaya hazırlanıyordu ki kadın yüzünü ona çevirdi ve sessiz bir yakarışla dikkatini istedi. Güzel olmaktan çok ilginç ve çekici bir yüzü olan genç bir kızdı. Belli ki çok büyük bir sıkıntı içindeydi. Bay Phillipps yeniden oturdu ve talihine içinden söylenip durdu. Genç kadın, gözyaşı izi taşımayan parlak ela gözleriyle ona baktı; elinde bir mendil tutuyordu. Dudağını ısırdı, sanki dayanılmaz bir kederle mücadele ediyordu; bütün hâli yalvarır gibiydi. Phillipps bankın ucuna oturmuş, ne olacağını merak ederek beceriksizce ona bakıyordu. Kadın hâlâ bir şey söylemeden ona bakıyordu.
“Pekâlâ hanımefendi,” dedi sonunda, “hareketinizden benimle konuşmak istediğinizi anladım. Sizin için yapabileceğim bir şey var mı? Bağışlayın ama pek olası görünmediğini söylemeden edemeyeceğim.”
“Ah efendim,” dedi kadın, alçak ve mırıltılı bir sesle, “bana sert konuşmayın. Çok zor durumdayım. Yüzünüzden, yardımınızı göremesem bile en azından anlayışınızı güvenle isteyebileceğimi çıkardım.”
“Neyiniz olduğunu bana söyleyebilir misiniz?” dedi Phillipps. “Belki biraz çay istersiniz?”
“Yanılmadığımı biliyordum,” diye karşılık verdi kadın. “Bir şey ikram etmeniz, cömert bir yüreğiniz olduğunu gösteriyor. Ama ne yazık ki çay beni teselli edemez. İzin verirseniz derdimi anlatmaya çalışacağım.”
“Anlatırsanız memnun olurum.”
“Anlatacağım; genç yaşıma rağmen varoluşun derin ve korkunç gizemi gibi görünen şey karşısında beni titreten onca karmaşaya rağmen kısa tutmaya çalışacağım. Ama şimdi ruhumu kemiren keder ne yazık ki çok basit: Kardeşimi kaybettim.”
“Kardeşinizi mi kaybettiniz! Bu nasıl olabilir ki?”
“Anlaşılan birkaç ayrıntıyla sizi meşgul etmem gerekecek. Şöyle ki, benden birkaç yaş büyük olan erkek kardeşim, Londra’nın en kuzeyindeki özel bir okulda öğretmendir. Maddi imkânsızlıklar yüzünden üniversite eğitiminin sunduğu fırsatlardan yararlanamadı; diploması olmadığı için de bilgisi ve yetenekleriyle hak ettiği mevkiye gelmeyi umamazdı. Bu yüzden, beyefendi çocuklarına eğitim veren Dr. Saunderson’ın Highgate Akademisi’nde klasik dersler öğretmenliği görevini kabul etmek zorunda kaldı ve birkaç yıldır görevini okul müdürünü bütünüyle memnun edecek biçimde yapıyor. Kendi hayat hikâyemi anlatmama gerek yok; son bir aydır Tooting’de yaşayan bir ailenin yanında mürebbiye olarak çalıştığımı söylemem yeter. Kardeşimle birbirimize hep büyük bir sevgi besledik; sözünü etmeme gerek olmayan koşullar bir süre ayrı kalmamıza yol açsa da birbirimizden hiç haber alamaz olmadık. Birimiz hastalıktan yataktan kalkamayacak durumda olmadıkça bir haftayı görüşmeden geçirmemeye karar vermiştik. Bir süre önce de burayı, merkezi konumu ve ulaşım kolaylığı nedeniyle buluşma yerimiz olarak seçtik. Üstelik, sevimsiz bir çalışma haftasının ardından kardeşimin uzun uzun yürümeye pek hevesi kalmıyordu; bu bankta sık sık iki üç saat oturup geleceğe dair umutlarımızı ve çocukken yaşadığımız güzel günleri konuşurduk. İlkbaharın başlarında hava soğuk ve ayazdı; yine de bu kısa molanın tadını çıkarırdık. Yan yana oturup hararetle konuşurken bizi sık sık sevgili sanmış olmalılar. Her cumartesi burada buluştuk. Doktor ona bunun delilik olduğunu söylediği hâlde kardeşim gribin randevumuzu bozmasına izin vermedi. Bu, bir süre önceydi. Geçen cumartesi uzun ve güzel bir öğleden sonra geçirdik; her zamankinden daha neşeli ayrıldık, gelecek haftanın dayanılabilir olacağını düşündük ve bir sonraki buluşmamızın mümkünse daha da hoş geçmesine karar verdik. Kararlaştırdığımız saatte, saat dörtte buraya geldim; oturup kardeşimi bekledim. Her an meydanın kuzey tarafındaki kapıdan bana doğru geldiğini göreceğimi sanıyordum. Beş dakika geçti, ama gelmedi. Trenini kaçırmış olmalı diye düşündüm; buluşmamızın yirmi dakika, belki yarım saat kısalacağı fikri içimi burktu. Bugün birlikte çok güzel vakit geçireceğimizi ummuştum. Birden, hangi dürtüyle olduğunu bilmeden, hızla arkamı döndüm. Meydanın güney tarafından başka biriyle birlikte yavaşça bana doğru gelen kardeşimi görünce şaşkınlığımı nasıl anlatabilirim? İlk aklımdan geçen, kim olursa olsun bu adamın buluşmamıza burnunu sokmasına duyduğum bir çeşit öfkeydi. Kim olabileceğini merak ettim; çünkü kardeşimin, diyebilirim ki, yakın arkadaşı yoktu. Yaklaşan iki kişiye bakmayı sürdürürken içimi başka bir duygu kapladı: tüylerimi diken diken eden bir korku; karanlıktaki bir çocuğun akıldan ve mantıktan yoksun, ama dehşet verici korkusu. Ölü bir adamın elleri buz gibi kavramışçasına yüreğime yapışıyordu. Yine de bu duyguyu bastırdım; kardeşime gözümü dikmiş, konuşmasını beklerken yanındaki adama da daha dikkatli baktım. Bu adamın kardeşime kol kola eşlik etmekten çok ona yol gösterdiğini fark ettim. Uzun boylu, son derece sıradan giyimli biriydi. Başında yüksek bir melon şapka vardı; gün sıcak olmasına rağmen düğmeleri boğazına kadar iliklenmiş, düz siyah bir palto giymişti. Pantolonunun sade siyah ve gri çizgili olduğunu da fark ettim. Yüzü de sıradandı; belirgin bir özelliğini ya da kendine özgü bir mimik alışkanlığını hatırlayamıyorum. Yaklaşırken ona dikkatle bakmıştım, ama tuhaf biçimde yüzü bende hiçbir iz bırakmadı; sanki iyi yapılmış bir maske görmüştüm. Önümden geçtiler. Duyduğum tarifsiz şaşkınlık içinde, kardeşimin dudakları kıpırdamadığı ve gözleri gözlerime bakmadığı hâlde bana seslendiğini işittim. Sesini anlatamam; tanıyordum, ama sözleri kulağıma su şapırtıları ve taşların arasından akan sığ bir derenin sesiyle karışmış gibi ulaştı. “Kalamam,” dediğini duydum; bir an gökle yer gök gürültüsüyle birbirine çarpışmış gibi oldu ve dünyanın dışına, başlangıcı da sonu da olmayan kapkaranlık bir boşluğa fırlatıldım. Çünkü kardeşim yanımdan geçerken onu kolundan tutan, ona yol gösteriyor gibi duran eli gördüm ve bir anlık dehşet içinde, bunun yıllarca mezarda çürüyüp biçimini yitirmiş bir şeye ait olduğunu anladım. Etleri kemiklerinden şeritler hâlinde sıyrılmış, kuru ve pütürlü parçalar olarak ayrı ayrı sarkıyordu; kardeşimin kolunu saran parmakların hepsi biçimsiz, pençeye benzeyen şeylerdi. Biriyse ucu çürüyüp kopmuş, geriye yalnızca kısa bir parçası kalmıştı. Kendime geldiğimde ikisinin o kapıdan çıkıp gittiğini gördüm. Bir an durakladım; sonra yüreğime ateş gibi bir kararlılık doldu: hiçbir dehşet beni durduramazdı, cehennemin bütün güçleri karşıma dikilse bile kardeşimin peşinden gitmeli ve onu kurtarmalıydım. Dışarı koşup kaldırımdan yukarı baktım; kalabalığın arasında yürüyen iki kişiyi gördüm. Yolu geçtim, ara sokağa saptıklarını gördüm ve bir an sonra köşeye vardım. Sağa sola boşuna baktım; ne kardeşim ne de o tuhaf koruyucusu ortalıkta görünüyordu. Kol kola yürüyen iki yaşlı adam aşağı doğru geliyordu; bir telgraf çırağı da ıslık çalarak canlı adımlarla yürüyordu. Dehşet içinde bir an orada kaldım, sonra başımı eğip beni bulduğunuz bu banka geri döndüm. Söyleyin efendim, kederimi anlayabiliyor musunuz? Ah, kardeşime ne olduğunu söyleyin; yoksa delireceğim.”
Bu öyküyü örnek bir sabırla dinleyen Bay Phillipps, konuşmadan önce bir an duraksadı.
“Sevgili hanımefendi,” dedi sonunda, “beni yalnızca bir insan olarak değil, bilim öğrencisi olarak da hizmetinize koşmayı başardınız. Bir insan olarak size derin bir acıma duyuyorum; gördüğünüzden, daha doğrusu gördüğünüzü sandığınız şeyden çok acı çekmiş olmalısınız. Bilimsel bir gözlemci olaraksa size açık gerçeği söylemek görevim; bu gerçek, doğru olmasının yanı sıra sizi teselli de etmeli. Öyleyse kardeşinizi tarif etmenizi rica edeyim.”
“Elbette,” dedi kadın heyecanla. “Onu doğru dürüst tarif edebilirim. Kardeşim genç gösteren bir adamdır; solgun tenli, kısa siyah favorili ve gözlüklüdür. Biraz ürkek, neredeyse korkmuş bir ifadesi vardır; sinirli sinirli sağa sola bakınır. Düşünün, düşünün! Onu mutlaka görmüş olmalısınız. Belki bu hoş semtin müdavimisinizdir; önceki cumartesilerden birinde karşılaşmış olabilirsiniz. O ara sokağa saptığını sanmakla yanılmış olabilirim; yoluna devam etmiş ve siz de onunla karşılaşmış olabilirsiniz. Ah efendim, onu görmüş olmadığınızı söyler misiniz?”
“Yürürken çevreme pek dikkat etmem,” dedi Phillipps; annesinin bile yanından fark etmeden geçip gidebilirdi. “Ama tarifinizin çok iyi olduğuna eminim. Şimdi, dediğinize göre kardeşinizi kolundan tutan kişiyi tarif eder misiniz?”
“Edemem. Size söyledim, yüzünde ne bir ifade ne de belirgin bir özellik vardı. Maske gibiydi.”
“Tam da öyle; hiç görmediğiniz bir şeyi tarif edemezsiniz. Çıkarılacak sonucu belirtmeme gerek yok: Bir sanrının kurbanı olmuşsunuz. Kardeşinizi görmeyi bekliyordunuz; onu göremeyince telaşlandınız ve kuşkusuz beyniniz farkına varmadan işlemeye koyuldu. Sonunda hastalıklı düşüncelerinizin basit bir yansımasını gördünüz: yanınızda olmayan kardeşinizin hayalini ve tarif edemediğiniz bir figürde cisimleşmiş karmakarışık korkuları. Elbette kardeşiniz her zamanki gibi buluşmaya gelmesini engelleyen bir durumla karşılaşmıştır. Bir iki güne kalmaz ondan haber alacağınızı sanıyorum.”
Kadın Bay Phillipps’e ciddi ciddi baktı; ardından gözlerinde bir an için neredeyse muzipçe bir parıltı belirdi. Ama bilim insanının kaçınılmaz biçimde vardığı kendinden emin sonuçlar karşısında yüzü kederle bulutlandı.
“Ah,” dedi, “bilmiyorsunuz. Uyanıkken algıladıklarıma güvenmekten başka çarem yok. Üstelik belki daha da korkunç şeyler yaşadım. İleri sürdüğünüz görüşlerin gücünü kabul ediyorum ama bir kadının onu asla yanıltmayan sezgileri vardır. İnanın, histeri geçirmiyorum; nabzıma bakın, düzenli atıyor.”
Zarif bir hareketle elini uzattı; öyle bir bakış attı ki Phillipps, kendini tutmasına rağmen kendinden geçti. Uzatılan el yumuşak, beyaz ve sıcaktı. Phillipps biraz şaşkınlıkla parmaklarını mor damarın üzerine koyunca, karşısındaki sevgi ve keder manzarasından derinden etkilendi.
“Hayır,” dedi, kadının bileğini bırakırken. “Dediğiniz gibi, kendinizde olduğunuz belli. Yine de yaşayan insanların ölü elleri olmadığını bilmeniz gerekir. Böyle şeyler olmaz. Elbette, kardeşinizi başka bir beyefendiyle görmüş olmanız ve önemli bir iş yüzünden durup sizinle konuşamamış olması ancak pek düşük bir ihtimaldir. O olağanüstü ele gelince, parmaklarından biri kazara vurulup kopmuş olabilir ya da benzeri bir biçim bozukluğu olabilir.”
Kadın kederle başını salladı.
“Sizin katı bir akılcı olduğunuzu anlıyorum,” dedi. “Daha da korkunç şeyler yaşadığımı söylediğimi duymadınız mı? Ben de bir zamanlar kuşkucuydum, ama yaşadıklarımdan sonra artık kuşku duyuyormuş gibi yapamam.”
“Hanımefendi,” diye karşılık verdi Bay Phillipps, “kimse bana inancımı inkâr ettiremez. İki kere ikinin beş ettiğine asla inanmam, inanıyormuş gibi de yapmam; hiçbir bahaneyle iki kenarlı üçgenlerin varlığını da kabul etmem.”
“Biraz acele ediyorsunuz,” diye karşılık verdi kadın. “Peki etnoloji ve benzeri konularda otorite sayılan Profesör Gregg’in adını hiç duydunuz mu?”
“Profesör Gregg’in adını duymakla kalmadım,” dedi Phillipps. “Onu en keskin zekâlı ve sağduyulu gözlemcilerimizden biri olarak görürdüm. Son eseri Etnoloji Ders Kitabı’nı da kendi alanında son derece başarılı bulmuştum. Nitekim Gregg’in kariyerini yarıda bırakan o korkunç kazayı duyduğumda kitap daha yeni elime geçmişti. Sanırım yaz için İngiltere’nin batısında bir kır evi tutmuştu; bir nehre düştüğü tahmin ediliyor. Hatırladığım kadarıyla cesedi hiç bulunamadı.”
“Efendim, ketum biri olduğunuzdan eminim. Konuşmanız da bunu gösteriyor; sözünü ettiğiniz küçük eserinizin başlığı bile boş işlerle uğraşan biri olmadığınıza beni ikna ediyor. Kısacası, size güvenebileceğimi hissediyorum. Profesör Gregg’in öldüğünü sanıyorsunuz; öyle olduğuna inanmam için bir neden yok.”
“Ne?” diye haykırdı Phillipps, şaşkınlık ve telaş içinde. “Utanç verici bir şey olduğunu ima etmiyorsunuz, değil mi? Buna inanamam. Gregg son derece dürüst bir adamdı; özel hayatında büyük bir iyilikseverdi. Ben hayallere kapılmam ama onun samimi ve dindar bir Hristiyan olduğuna inanıyorum. Ülkeyi kaçmaya zorlayan uygunsuz bir olay olduğunu ima etmiyorsunuzdur herhâlde?”
“Yine acele ediyorsunuz,” diye karşılık verdi kadın. “Bunların hiçbirinden söz etmedim. Özetle, Profesör Gregg’in bir sabah hem bedenen hem zihnen tamamen sağlıklı olduğu hâlde evinden ayrıldığını anlatmalıyım. Bir daha dönmedi. Ama saati ve zinciri, içinde üç altın İngiliz lirası ile bir miktar bozuk gümüş para bulunan kesesi ve her gün taktığı yüzüğü, nehrin uzağında, ıssız ve sarp bir yamaçta üç gün sonra bulundu. Eşyalar, tuhaf biçimli bir kireçtaşı kayanın yanına bırakılmıştı. Bağırsak ipliğiyle tutturulmuş, kabaca işlenmiş bir tür parşömenle sarılmışlardı. Paket açıldığında parşömenin iç yüzünde kırmızı bir maddeyle yazılmış bir yazı bulundu. Karakterler çözülemiyordu ama bozulmuş çivi yazısına benziyorlardı.”
“Beni son derece meraklandırdınız,” dedi Phillipps. “Hikâyenizi sürdürür müsünüz? Anlattığınız olay bana son derece açıklanamaz görünüyor; açıklığa kavuşmasını sabırsızlıkla bekliyorum.”
Genç kadın bir an düşünür gibi oldu, sonra anlatmaya devam etti.
Bölüm etkileşimi
