Bölümler 14Şu an: Gözlüklü Genç Adamın Öyküsü
- 1 Önsöz809 kelime
- 2 Altın Tiberius Macerası1.995 kelime
- 3 Kaldırımdaki Karşılaşma.1.037 kelime
- 4 Karanlık Vadinin Romanı.4.529 kelime
- 5 Kayıp Kardeşin Macerası.2.361 kelime
- 6 Kara Mühür Öyküsü10.711 kelime
- 7 Özel Barda Yaşanan Olay.2.742 kelime
- 8 Süsleyici Hayal Gücü.572 kelime
- 9 Demir Bakire Öyküsü.1.428 kelime
- 10 Bayswater’in Münzevisi.1.289 kelime
- 11 Beyaz Toz Öyküsü4.879 kelime
- 12 Clerkenwell’de Tuhaf Bir Olay.1.547 kelime
- 13 Gözlüklü Genç Adamın Öyküsü3.494 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Terk Edilmiş Konak Serüveni1.129 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
GÖZLÜKLÜ GENÇ ADAMIN ÖYKÜSÜ
Clerkenwell’in en berbat kenar mahallelerinden birinde bulunduğuna gerçekten inandığım, pis ve karanlık pansiyondan, her gün tehdit altında olan ve pek uzun süre devam edemeyecek bir hayatın öyküsünü yazıyorum. Düşmanlarımın ağlarını çevremde her gün, hayır, her saat biraz daha daralttıklarını çok iyi biliyorum. Şu anda bile sefil odamda sıkı sıkıya hapsedilmiş durumdayım; dışarı çıktığımda felakete gideceğimi biliyorum. Bu öykü, iyi ellere geçerse, doğruluk yolundan her sapmanın kaçınılmaz biçimde beraberinde getirdiği tehlikelere ve tuzaklara karşı genç erkekleri uyarmaya belki yarar.
Benim adım Joseph Walters. Reşit olduğumda küçük ama geçinmeme yetecek bir gelire sahip olduğumu gördüm ve hayatımı bilginliğe adamaya karar verdim. Günümüzde anlaşıldığı biçimiyle bilginliği kastetmiyorum. Ömrünü klasik eserleri “yayına hazırlama” denen, insanı dile getirilmesi imkânsız ölçüde alçaltan uğraşla geçiren; en güzel kitapların lekesiz kenarlarını boş ve gereksiz notlarla kirleten, güzelliğe karşı kalıcı bir tiksinti uyandırmak için ellerinden geleni yapan kişilerle ilişki kurmaya hiç niyetim yoktu. Bir manastır kilisesinin ahıra ya da fırına çevrilmesi içler acısı bir manzaradır; ama bir başyapıtın yorumcunun kalemiyle karalanması ve o korkunç “cf.” işaretine boğulması daha da acıklıdır.
Bense bilginin eski anlamıyla görkemli yolunu seçtim. Ansiklopedik bilgiye sahip olmayı, kitapların arasında yaşlanmayı, değerli bütün yazıların en derin tatlarını günbegün, yıldan yıla damıtmayı özlüyordum. Kütüphane kuracak kadar zengin değildim; bu yüzden British Museum’un Okuma Salonu’na gitmek zorunda kaldım.
Ey loş, yükseklere kurulmuş, ulu kubbe; nice zihnin Mekke’si, nice umudun türbesi, bütün arzuların boşa çıktığı kederli ev! İnsanlar oraya yürekleri coşkun, zihinleri düşlerle dolu girer; o görkemli merdivenlerde şöhrete çıkan bir merdiven, tantanalı girişte bilginin kapısını görürler. İçeri girinceyse boş bir hiçlik bulurlar; neredeyse hepsi boşunadır. Uzun sokaklar çınlarken orada sessizlik hüküm sürer; orada sonsuz bir alacakaranlık ve kasvetli bir koku vardır. Kan orada incecik, soğuk akar; beyin kavrulup kurur. Orada gölgelerin avına çıkılır; saflar hâlinde dizilmiş hayaletler kovalanır. Hayaletlere karşı mücadele, zaferi olmayan bir savaş vardır. Ey kubbe, yaşayanların mezarı! Yankılanan hiçbir sesin çağrı yapamadığı galerilerinde iç çekişler durmadan fısıldar, ölü umutların mırıltıları duyulur. İnsanların ruhları orada alevlere doğru uçuşan pervaneler gibi yükselir, altında yanıp kararmış hâlde yere düşer; ey loş, yükseklere kurulmuş ulu kubbe!
İlk kez bir sıraya oturup çalışmaya başladığım günü şimdi acıyla anıyorum. Oraya gidip gelmeye başlayalı henüz birkaç ay olmuştu ki sakin, iyiliksever, orta yaşını biraz geçmiş bir beyefendiyle tanıştım. Neredeyse her zaman benim yanımdaki sırada otururdu. Okuma Salonu’nda tanışmak için fazla bir şey gerekmez: gelişigüzel bir yardım teklifi, katalogda arama yaparken verilen bir ipucu, sürekli yan yana oturan kişilerin sıradan nezaketi… Kendisini Dr. Lipsius diye tanıtan adamla böyle tanıştım. Zamanla orada olmasını bekler, kimi zaman gelmediğinde yokluğunu fark eder oldum; aramızda bir dostluk böyle başladı. Engin bilgisi cömertçe hizmetime sunulmuştu. Belli bir konunun kaynakçasını birkaç dakika içinde çıkarıvererek beni sık sık hayrete düşürür; çok geçmeden ben de hedeflerimi ona açtım.
“Ah,” dedi, “Alman olmalıymışsın. Ben de çocukken böyleydim. Harika bir kararlılık, ucu bucağı olmayan bir uğraş. ‘Her şeyi bileceğim’; evet, gerçekten de insanın mottosu bu olmalı. Ama anlamı şudur: sonu gelmeyen bir çalışma hayatı ve en sonunda doyurulmamış bir arzu. Bilgin ölmek zorundadır ve ‘Pek az şey biliyorum,’ diyerek ölür.”
Lipsius, böyle konuşmalarla beni yavaş yavaş baştan çıkardı. Bilginlik yolunu överken, bir yandan da filozof taşını aramak kadar umutsuz olduğunu ima ediyordu. Sonsuz bir incelikle, büyük ustalıkla işlediği kurnazca telkinlerle ilkelerimi adım adım aşındırmayı başardı. “Sonuçta,” derdi, “bütün bilimlerin en büyüğü, bütün bilginin anahtarı, haz bilimi ve sanatıdır. Rabelais belki de bütün ansiklopedik bilginlerin en büyüğüydü; bildiğin gibi, şimdiye dek yazılmış en olağanüstü kitabı o yazdı. Peki bu kitapta insanlara ne öğretiyor? Elbette yaşama sevincini. Çoğu baskıda çıkarılmış olan şu sözleri anımsatmama gerek yok: Rabelais mitolojisinin, görkemli felsefesinin bütün bilmecelerinin anahtarı olan Vivez joyeux. İşte bütün bilgisi bu. Yapıtı, haz sanatının, var olan sanatların en incesinin, sanatların sanatının ilkeler kitabıdır. Rabelais bütün bilimlere sahipti, ama hayatı da bütünüyle biliyordu. Biz de onun zamanından bu yana çok yol aldık. Sanırım aydın birisin; yozlaşmış bir toplumun kendi çıkarı için koyduğu şu küçük kuralları ve yönetmelikleri, ebedî olanın değişmez hükümleri saymıyorsundur.”
Vaaz ettiği öğretiler bunlardı; bu sinsi savlarla, satır satır, azar azar, sonunda beni bütün toplumsal düzene savaş açmış bir adama dönüştürmeyi başardı. Zincirlerimi kırıp özgürce yaşamak, kendi kuralım ve ölçüm olmak için bir fırsat kolluyordum. Hayata bir pagan gözüyle bakıyordum; Lipsius, o güne dek münzevi yaşamış bir gencin doğal eğilimlerini harekete geçirme sanatını kusursuzca biliyordu. Koca kubbeye gözlerimi kaldırdığımda, onun bilmediğim bir çekicilikler dünyasının alevleriyle ve renkleriyle parladığını gördüm. Hayal gücüm bana bin türlü şehvetli oyun oynuyor, yasak olan beni demirin mıknatısa çekildiği gibi çekiyordu. Sonunda kararımı verdim ve Lipsius’tan bana yol göstermesini açıkça istedim.
Müzeden her zamanki saatimde, dördü otuz geçe çıkmamı; Great Russell Street’in kuzey kaldırımında yavaşça yürüyüp sokak köşesinde birinin bana seslenmesini beklememi, sonra yanıma gelen kişinin her dediğini yapmamı söyledi. Talimatları uyguladım; köşede, kaygıyla çevreme bakarak durdum. Yüreğim hızla çarpıyor, nefes nefese kalıyordum. Bir süre bekledim. Benimle alay edildiğinden kuşkulanmaya başlamıştım ki karşı kaldırımda, Tottenham Court Road’un öte yanında, bana açıkça eğlenerek bakan bir beyefendiyi fark ettim. Karşıya geçip şapkasını kaldırdı ve nazikçe kendisini izlememi rica etti. Tek kelime etmeden peşinden gittim; nereye gittiğimizi, ne olacağını merak ediyordum. Oxford Street’in kuzeyinde kalan bir sokakta, sakin ve saygın görünümlü bir eve götürüldüm. Rehberim zili çaldı; bir hizmetkâr bizi zemin kattaki, gösterişsizce döşenmiş büyük bir odaya aldı. Bir süre sessizce oturduk. Mobilyaların gösterişsiz olmasına karşın son derece değerli olduğunu fark ettim. Büyük meşe dolaplar, son derece zarif iki kitaplık ve bir köşede Orta Çağ’dan kalma olması gereken oymalı bir sandık vardı. Derken Dr. Lipsius içeri girip her zamanki tavrıyla beni karşıladı; biraz amaçsızca sohbet ettikten sonra rehberim odadan çıktı. Yaşlı bir adam uğrayıp Lipsius’la konuşmaya başladı. Konuşmalarından dostumun antika ticareti yaptığını anladım; Hitit mühründen ve yeni keşif olasılıklarından söz ettiler. İki üç kişi daha aramıza katılınca İngiltere’de Kelt öncesi anıtların sistemli biçimde araştırılmasının mümkün olup olmadığı tartışıldı. Aslında arkeolojiyle ilgilenenlerin resmî olmayan bir toplantısına katılmıştım. Saat dokuzda eski eser uzmanları gidince, şaşkınlığımı belli eden bir tavırla Lipsius’a baktım ve açıklama istedim.
“Şimdi,” dedi, “yukarı çıkalım.”
Merdivenlerden çıkarken Lipsius elindeki fenerle önümüzü aydınlatıyordu. Ön kapıda kilidin gıcırdadığını, sürgülerin ve demir parmaklıkların çekildiğini duydum. Rehberim yeşil çuhayla kaplı bir kapıyı açtı; bir koridordan geçtik. Tuhaf sesler, garip bir eğlencenin gürültüsü gelmeye başladı. Sonra beni ikinci bir kapıdan içeri itti ve kabul törenim başladı. O gece gördüklerimi yazamam; sessiz sokağa ışık sızmasın diye kepenkleri sıkıca kapatılmış, perdeleri çekilmiş o gizli odalarda olanları hatırlamaya dayanamıyorum. Bana kırmızı şarap verdiler. İçerken bir kadın, bunun Avallaunius’un yaptığı Kırmızı Küp Şarabı olduğunu söyledi. Bir başkası Faunların Şarabı’nı nasıl bulduğumu sordu. Bir düzine tuhaf ad duydum; içtiğim şey damarlarımda kaynıyor, sanırım doğduğumdan beri içimde uyuyan bir şeyi harekete geçiriyordu. Sanki özbilincim beni terk etmişti; artık düşünen bir özne değildim, aynı anda hem özne hem nesneydim. O korkunç eğlenceye katıldım; Yunan korularının ve çeşmelerinin gizeminin önümde canlandırılışını izledim, sendeleyerek yapılan dansı gördüm, yanımda oturan arkadaşımın yanında, müziğin çağrısını duydum; yine de bütün bunların dışındaydım ve kendi rolümü aylak bir seyirci gibi izliyordum. Böylece tuhaf törenlerle bana kadehi içirdiler. Sabah uyandığımda onlardan biri olmuştum ve sadık kalacağıma yemin etmiştim. Önce işlerin baştan çıkarıcı yönünü gösterdiler. Eğlenmem, zevkten başka hiçbir şeyi umursamamam söylendi. Lipsius, ara sıra o uğursuz eve kandırılarak getirilen talihsiz kişilerin dehşetini seyretmenin en keskin haz olduğunu bizzat belirtti. Ama bir süre sonra bu işe benim de katılmam gerektiğini söylediler; böylece ben de başkalarını baştan çıkarmaya zorlandım. Şimdi birçok kişiyi uçurumun dibine sürüklemiş olmanın yükü vicdanımda.
Bir gün Lipsius beni özel odasına çağırdı ve bana güç bir görev vereceğini söyledi. Bir çekmeceyi açtı, daktiloyla yazılmış bir kâğıt çıkardı ve okumamı istedi. Üzerinde yer, tarih ya da imza yoktu; şöyle diyordu:
“F.S.A. unvanlı Bay James Headley, bu ayın 12’sinde Ermenistan’daki temsilcisinden eşsiz bir sikke, altın Tiberius’u teslim alacak. Sikkenin arka yüzünde Victoria yazıtlı bir faun tasviri var. Bu sikkenin çok değerli olduğuna inanılıyor. Bay Headley, 13’ü ile 18’i arasındaki bir tarihte, sikkeyi Oxford Street’teki Chenies Street’te oturan dostu Profesör Memys’e göstermek için kente gelecek.”
Bu tuhaf yazıyı masaya bıraktığımda yüzümde beliren şaşkınlığı gören Dr. Lipsius kıkırdadı.
“Sağduyunuzu göstermek için iyi bir fırsat bulacaksınız,” dedi. “Bu sıradan bir mesele değil; büyük bir ustalık ve sonsuz incelik gerektiriyor. Yanımda bir Panurge olsa ne iyi olurdu, ama bakalım siz ne yapacaksınız.”
“Ama bu bir şaka değil mi?” diye sordum. “Bir sikkenin Ermenistan’dan Bay Headley’ye gönderildiğini nereden bilebilirsiniz, daha doğrusu sizin muhbiriniz bunu nasıl bilebilir? Bay Headley’nin ne zaman kente gelmeye karar vereceğini nasıl kestirebilirsiniz? Bana kalırsa bütün bunlar tahminden ibaret.”
“Sevgili Bay Walters,” diye karşılık verdi, “biz burada tahminle iş yapmayız. Makineyi harekete geçiren çarkları, bütün o küçük ayrıntıları anlatmaya kalksam sıkılırdınız. Sizce sahnelerin arkasına geçip mekanizmayı görmektense evin önünde oturup şaşırmak daha eğlenceli değil mi? İnanın, top güllesini yuvarlayan adamı görmektense gök gürültüsünden ürpermek daha iyidir. Ama nasılını, nedenini dert etmenize gerek yok; sizin de yapacağınız bir iş var. Elbette size bütün talimatları vereceğim, ama işin nasıl yürütüldüğü büyük önem taşır. Çok genç adamların edebiyatta üslubun her şey olduğunu savunduğunu sık sık duydum; çok daha incelikli mesleğimizde de aynı ilkenin geçerli olduğunu söyleyebilirim. Bizim işimizde üslup kesinlikle her şeydir; sizin gibi dostlarımız olmasının nedeni de budur.”
Biraz huzursuz bir halde ayrıldım. Her şeyi kuşkusuz bilerek gizemli bırakmıştı ve nasıl bir rol oynayacağımı bilmiyordum. Korkunç şenliklere katılmış olsam da insanlık duygusunun bende bıraktığı iz henüz silinmemişti; Bay Headley’yi öldürme emri almaktan korkuyordum.
Bir hafta sonra, ayın on altısında, Dr. Lipsius odasına gelmem için işaret etti.
“Bu gece,” diye başladı. “Söyleyeceklerimi dikkatle dinleyin Bay Walters. Bu tehlikeli bir mesele; canınız pahasına, evet canınız pahasına, talimatlara harfiyen uyun. Anlaşıldı mı? Güzel. Bu gece saat yedi buçuk sularında Hampstead Road boyunca sakin sakin yürüyüp Vincent Street’e geleceksiniz. Buradan sapın ve ilerleyin; sağınızdaki üçüncü sokağa, Lambert Terrace’a dönün. Sonra teras boyunca yürüyün, yolu geçin ve Hertford Street boyunca ilerleyerek Lillington Square’e girin. Meydanda karşınıza çıkacak ikinci sokağın adı Sheen Street’tir; ama aslında boş duvarlar arasında kalan bir geçitten ibarettir. Ne yaparsanız yapın, tam saat sekizde bu sokağın köşesinde olun. Sokakta ilerleyin; meydanı gözden kaybettiğiniz kıvrımın hemen orada, beyaz sakallı ve favorili yaşlı bir beyefendi bulacaksınız. Büyük olasılıkla kendisini Chenies Street yerine Sheen Street’e getirdiği için bir faytoncuya söyleniyor olacaktır. Sessizce yanına gidip yardımınızı teklif edin; size nereye gitmek istediğini söyleyecek, siz de ona yolu göstermeyi nazikçe önereceksiniz. Profesör Memys’in bir ay önce Chenies Street’e taşındığını söyleyeyim; dolayısıyla Bay Headley oraya hiç gitmedi. Üstelik gözleri çok az görüyor ve Londra’nın topografyasını pek bilmiyor. Zaten Audley Hall’da, bilgili bir münzevinin hayatını sürmüş.”
“Zekâsı böylesine keskin bir adama daha fazla açıklama yapmama gerek var mı? Onu bu eve getireceksiniz; zili çalacak, sade üniformalı bir hizmetkâr kapıyı açıp onu içeri alacak. Böylece işiniz tamamlanmış, hem de iyi tamamlanmış olacak. Bay Headley’yi kapıda bırakın ve yürüyüşünüze devam edin; ertesi gün sizi görmeyi umuyorum. Söyleyecek başka bir şeyim olduğunu sanmıyorum.”
Bu ayrıntılı talimatları harfiyen yerine getirmeye özen gösterdim. Tottenham Court Road boyunca gözüm kapalı yürüdüğümü söyleyemem; hayatımda belirleyici bir dönemece yaklaştığımı huzursuzca hissediyordum. Kalabalık kaldırımların gürültüsü ve uğultusu bana sessiz bir gösteri gibi geliyordu. Bana verilen görevi durmadan, tekrar tekrar düşünüyor ve olası sonuçlarını sorguluyordum. Dönmem gereken noktaya yaklaştıkça adımlarımın çevresinde bir tehlike olup olmadığını düşündüm. Soğuk bir düşünce içime düştü: Benden kuşkulanılıyor ve gözetleniyordum; bana ikinci kez bakan her rastgele yoldan geçen kişi bir polis memuru gibi görünüyordu. Vakit daralıyordu, hava kararmıştı. Tereddüt ettim; daha ileri gitmemeye, Lipsius’u ve dostlarını sonsuza dek bırakmaya neredeyse karar vermiştim. Tam bu yolu seçmeye karar vermek üzereyken, her şeyin devasa bir şaka, akla sığmaz bir uydurma olduğu kanısına kapıldım. Ermeni temsilciye ilişkin bilgiyi kim edinmiş olabilirdi, diye sordum kendime. Lipsius, Bay Headley’nin hangi gün, hatta hangi trenle geleceğini nasıl bilebilirdi? Paddington’da bekleyen onlarca fayton arasından onu belirli birine binmeye nasıl ikna edebilirdi? Bunun olsa olsa bir Miles masalı olduğuna yemin edip neşeyle yoluma devam ettim; Vincent Street’e saptım ve Lipsius’un belleğime dikkatle kazıdığı güzergâhı izledim. Adını verdiği sokaklar sessiz, insanın içini ezen, ucuz bir saygınlık havasına bürünmüş yerlerdi. Hava karanlıktı; küf kokulu meydanlarda ve hilal biçimli sokaklarda kendimi yalnız hissediyordum. İnsanlar arada bir hızlı adımlarla geçiyor, gölgeler giderek koyulaşıyordu. Sheen Street’e girdim; Lipsius’un dediği gibi burası sokaktan çok bir geçide benziyordu. Bir arka yoldu: Bir yanında alçak bir duvar, bakımsız bahçeler ve bir sıra evin kasvetli arka cepheleri, öte yanında bir kereste deposu vardı. Köşeyi döndüm, meydanı gözden kaybettim ve sonra, şaşkınlıkla, bana anlatılan manzarayı gördüm. Bir fayton kaldırımın yanında durmuştu; elinde bir çanta taşıyan yaşlı bir adam, yerindeki faytoncuya öfkeyle söyleniyordu. Faytoncuysa şaşkınlıktan donakalmış gibiydi.
“Evet ama Sheen Street dediniz, ben de sizi oraya getirdim,” derken duydum onu. Yaşlı beyefendi öfkeden küplere biniyor, polisi çağırmakla ve dava açmakla tehdit ediyordu.
Bu manzara beni sarstı; bir anda işi sonuna kadar götürmeye karar verdim. Yürümeyi sürdürdüm, faytoncuyu görmezden gelip yaşlı Bay Headley’ye nazikçe şapkamı çıkardım.
“Affedersiniz efendim,” dedim, “bir sorun mu var? Yolculuktan geldiğinizi görüyorum; belki faytoncu yanlış yapmıştır. Size yol gösterebilir miyim?”
Yaşlı adam bana döndü; konuşurken hırçın bir köpek gibi hırlayıp dişlerini gösterdiğini fark ettim.
“Bu sarhoş aptal beni buraya getirdi,” dedi. “Chenies Street’e gitmesini söyledim, o da beni bu cehennem gibi yere getirdi. Ona metelik vermeyeceğim; oysa kendisine yüklüce bahşiş verecektim. Polisi çağırıp onu tutuklatacağım.”
Bu tehdit faytoncuyu telaşlandırmış görünüyordu. Etrafta polis olup olmadığını kontrol eder gibi çevresine baktı, yüksek sesle homurdanarak oradan uzaklaştı. Bay Headley, fayton ücretini ödememiş olmaktan duyduğu memnuniyetle yırtıcı biçimde sırıttı ve cebine bir şilin altı peni koydu; faytoncunun kaybettiği “yüklü bahşiş” buydu.
“Sevgili efendim,” dedim, “bu beceriksizlik sizi epey kızdırmış olmalı. Chenies Street uzakta; Londra’yı iyi bilmiyorsanız orayı bulmakta zorlanırsınız.”
“Londra’yı pek bilmem,” diye karşılık verdi. “Önemli bir işim olmadıkça buraya gelmem; Chenies Street’e de hayatımda hiç gitmedim.”
“Öyle mi? Size yolu göstermeyi memnuniyetle kabul ederim. Yürüyüşe çıkmıştım; sizi gideceğiniz yere götürmem bana hiç zahmet olmaz.”
“Profesör Memys’in, 15 numarada oturduğu yere gitmek istiyorum. Bu çok canımı sıkıyor. Gözlerim az görüyor; kapı numaralarını hiçbir zaman seçemem.”
“Lütfen bu taraftan,” dedim ve yola koyulduk.
Bay Headley hoşsohbet bir adam değildi; yol boyunca söylenip durdu. Bana adını söyledi. Ben de “Ünlü eski eser uzmanı mı?” demeye dikkat ettim; bunun üzerine yayınevleriyle yaşadığı karmaşık anlaşmazlıkların öyküsünü dinlemek zorunda kaldım. Yazarların hırçınlığı üzerine bir bölüm gibiydi bu adam. Birkaç yayınevinin servet kazanmasını sağlayacakken, onların korkunç nankörlüğü yüzünden tasarısından vazgeçmek zorunda kaldığını anlattı. Eski haksızlık hikâyelerinin ve faytoncuyla yaşadığı yeni tatsızlığın yanı sıra, bir yakınması daha vardı. Trende gelirken kurşunkalemini açıyormuş; tren bir istasyonda dururken aniden sarsılmış, çakısı yüzüne saplanıp elmacık kemiğinin üzerine küçük, üçgen biçimli bir yara açmıştı; yarayı bana gösterdi. Demiryolu şirketine verip veriştirdi, sürücüyü lanetledi ve tazminat talep etmekten söz etti. Böylece yol boyunca söylenip durdu; nereye gittiğine hiç dikkat etmiyordu. Davranışı o kadar sevimsiz görünüyordu ki ona oynadığım oyundan keyif almaya başladım.
Yine de Lipsius’un beklediği sokağa saptığımızda yüreğim biraz daha hızlı atmaya başladı. Aklıma bin türlü aksilik geliyordu. Headley’nin bir dostu tesadüfen karşımıza çıkabilirdi; Chenies Street’i bilmese bile onu götürdüğüm sokağı tanıyabilirdi. Gözleri az görüyor olsa da numarayı belki seçebilirdi; birden kuşkuya kapılıp köşedeki polise soru sorabilirdi. Hedefe yaklaştıkça kaldırımda attığım her adım içime bir sızı ve korku salıyor, karşıdan gelen her yolcu olası bir tehdit gibi görünüyordu. Heyecanımı güçlükle bastırıp olabildiğince sakin bir sesle şöyle demeyi başardım:
“Galiba 15 numara demiştiniz? Şu üçüncü ev. İzin verirseniz sizi burada bırakayım; biraz geciktim, gideceğim yer Tottenham Court Road’un öte tarafında.”
Hırlayarak bir teşekkür mırıldandı. Arkamı dönüp hızla ters yöne yürüdüm. Bir iki dakika sonra geriye baktım; Bay Headley’nin kapı eşiğinde durduğunu gördüm. Ardından kapı açıldı ve içeri girdi. Ben rahat bir nefes alıp mahalleden uzaklaştım ve neşeli bir topluluk içinde eğlenmeye koyuldum.
Ertesi gün Lipsius’tan uzak durdum. Kaygılıydım; ama ne olduğunu ya da ne olmakta olduğunu bilmiyordum. Kendi güvenliğimi düşününce evde sessizce kalmamın daha doğru olacağı açıktı. Ne var ki rol aldığım tuhaf dramın nasıl sonuçlandığını öğrenme merakı içimi kemiriyordu. Akşam geç vakit gidip olayların nasıl geliştiğini görmeye karar verdim. İçeri girdiğimde Lipsius başını salladı ve benimle beş dakika konuşup konuşamayacağını sordu. Odasına geçtik. O, odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı; ben de konuşmasını bekledim.
“Sevgili Bay Walters,” dedi sonunda, “sizi içtenlikle kutlarım. İşinizi son derece kusursuz ve ustalıklı biçimde yaptınız. Daha çok ilerleyeceksiniz. Bakın.”
Yazı masasına gidip gizli bir yayı bastı; çekmece fırlayıp açıldı ve masaya bir şey koydu. Altın bir sikkeydi. Elime alıp merakla inceledim; faun tasvirinin yanındaki yazıtı okudum.
“Victoria,” dedim gülümseyerek.
“Evet, sizin sayenizde büyük bir ganimet elde ettik. Bay Headley’yi küçük bir yanlışlık yapıldığına inandırmakta epey zorlandım; ben öyle anlattım. Çok sevimsizdi, hatta bu konuda beyefendilikten uzaktı. Size de aksi bir ihtiyar gibi gelmedi mi?”
Sikkenin berrak, darphaneden yeni çıkmışçasına keskin işlenmiş nadir ve güzel tasarımını hayranlıkla incelerken, saf altının bir kandil gibi parlayıp yandığını düşündüm.
“Peki Bay Headley’nin sonu ne oldu?” diye sordum sonunda.
Lipsius gülümsedi ve omuz silkti.
“Ne önemi var?” dedi. “Burada olabilir, orada olabilir, herhangi bir yerde olabilir; bunun ne önemi olabilir ki? Üstelik sorunuz beni biraz şaşırttı. Zeki bir adamsınız Bay Walters. Biraz düşünün; eminim bu soruyu bir daha sormazsınız.”
“Sevgili efendim,” dedim, “bana pek adil davrandığınızı sanmıyorum. Ganimetin ele geçirilmesindeki payımdan dolayı beni bol bol övdünüz; ben de doğal olarak işin nasıl sonuçlandığını öğrenmek istiyorum. Bay Headley’den gördüklerime bakılırsa onunla başınız epey derde girmiş olmalı.”
Bir süre cevap vermedi. Yeniden odada bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı; düşüncelere dalmış görünüyordu.
“Pekâlâ,” dedi sonunda, “söylediklerinizde doğruluk payı var sanırım. Size gerçekten borçluyuz. Zekânız hakkında yüksek bir fikrim olduğunu söylemiştim Bay Walters. Şuraya bir bakar mısınız?”
Başka bir odaya açılan kapıyı açıp içeriyi gösterdi.
Yerde büyük bir kutu duruyordu; tuhaf, tabut biçimli bir şeydi. Ona baktım ve bunun British Museum’dakilere benzer, mumya konan bir sanduka olduğunu gördüm. Göz alıcı Mısır renkleriyle canlı canlı boyanmıştı; üzerinde ne tür bir soyluluk bildirisi ya da ölümsüz yaşam umudu vardı, bilmiyordum. Ölüm giysilerine sarılmış mumya içindeydi; yüzü açılmıştı.
“Bunu gönderecek misiniz?” dedim, sorduğum soruyu unutarak.
“Evet, yerel bir müzeden sipariş aldım. Bay Walters, biraz daha dikkatle bakın.”
Lipsius’un tavrına şaşırmış halde, o lambayı tutarken yüzü dikkatle inceledim. Yüzyılların geçişi eti karartmıştı; ama bakınca sağ elmacık kemiğinde küçük, üçgen biçimli bir yara izi gördüm ve mumyanın sırrı birden zihnimde aydınlandı. O eve kandırıp getirdiğim adamın cesedine bakıyordum.
Aklımda ne bir düşünce ne de bir eylem tasarısı vardı. Lanetli sikkeyi elimde tutuyordum; cehennemin ön tadıyla beni yakıyordu. Vebadan ve ölümden kaçar gibi kaçtım, kör bir dehşet içinde, nereye gittiğimi bilmeden kendimi sokağa attım. Sıkılı yumruğumda altın sikkeyi hissettim; nereye attığımı bilmeden fırlatıp attım ve ara sokaklardan, karanlık yollardan durmadan koştum. Sonunda kalabalık bir caddeye çıktım ve kendimi durdurdum. Bilincim yerine gelince yakın tehlikeyi kavradım; Lipsius’un eline düşersem neler olacağını anladım. Bir insanı değil, acımasız bir mekanizmayı engellemek için parmağımı uzattığımı biliyordum. Talihsiz Bay Headley’yle başımdan geçenler, Lipsius’un her yerde adamları olduğunu öğretmişti. Onun eline düşersem üslup öğretisine sadık kalıp beni korkunç ve zekice tasarlanmış bir işkenceyle öldürteceğini öngörüyordum. Bütün zihnimi onu ve elçilerini alt etme işine verdim. Çeşitli nedenlerle gözlerden uzak kalmayı yeğleyen kişileri izleyip bulma becerilerini kanıtlamış üç elçisi olduğunu biliyordum. Lipsius’un bu hizmetkârları iki erkekle bir kadındı; kadın, kurnazlıkta da ölümcüllükte de hepsinden üstündü. Yine de benim de bir parça kurnazlığım olduğunu düşündüm ve kararımı verdim. O günden beri, Lipsius’un ve adamlarının zekâsına karşı her gün, her saat kendimi sınadım. Bir süre başarılı oldum. Londra’nın kuytu köşelerinde peşime kudurmuş gibi düşseler de saklanmayı başardım; iki üç dakika önce kaybettikleri izi yeniden bulmak için çırpınmalarını biraz eğlenerek izledim. Saklandığım yerden çıkarmak için her türlü yem ve hileye başvurdular. Gazetelerden, aldığım şeyin geri alındığını öğrendim; hiçbir risk almadan büyük kazanç sağlayabileceğim toplantılar önerildi. Çabalarına güldüm, ölesiye korktuğum örgütü biraz küçümsemeye başladım ve daha çok dışarı çıkmaya cesaret ettim. Beni yakalamakla görevlendirilen iki adamı birkaç kez gördüm; yakın mesafede bile kolayca ellerinden sıyrıldım. Biraz da aceleyle, artık korkacak bir şeyim olmadığına ve kurnazlığımın onlarınkinden üstün olduğuna karar verdim. O sırada, kurnazlığımla övünürken, Lipsius’un üçüncü elçisi ağlarını örüyordu. Kötü bir saate denk geldi ve Bayswater’da sakin bir sokakta oturan, Russell adlı eski dostum olan edebiyatçıya uğradım. Çok geç öğrendiğime göre kadın bir iki gündür aynı evde oda tutuyordu; beni takip edip izimi bulmuştu. Söylediğim gibi, ölümcül bir hata yaptığımı ve kuşatıldığımı fark ettiğimde artık çok geçti. Er ya da geç merhametsiz bir düşmanın eline düşeceğim; bu evden çıkar çıkmaz hükmümü almaya gideceğim kesin. Bunun sonunda başıma nasıl bir şey geleceğini düşünmeye bile cesaret edemiyorum. Her zaman canlı olan hayal gücüm, muhtemelen çekeceğim, dile getirilemez işkencenin dehşet verici görüntülerini gözümün önüne getiriyor. Lipsius yanımda dikilip acılarımın ve utancımın inceliklerinden zevk alırken öleceğimi biliyorum.
Saatler, hayır, dakikalar bile benim için çok değerli oldu. Bazen işkencelerimi düşünüp dururken, kendimi tuzaklardan kurtaracak olağanüstü bir hamleye, sonsuz bir incelikle tasarlanmış bir plana hâlâ ulaşabilir miyim diye düşünmek için ara veriyorum. Ama birleştirip plan kurma yeteneğimin beni terk ettiğini görüyorum. Şimdiye dek bana yardım etmiş güç tarafından yüzüstü bırakılan eski bir efsanedeki bilgin gibiyim. O en önemli anın ne zaman geleceğini bilmiyorum; ama er ya da geç kaçınılmaz. Çok geçmeden hükmüm verilecek ve hükümle infaz arasında fazla zaman olmayacak.
Burada daha fazla tutsak kalamam. Sokaklar kalabalık ve gürültülüyken bu gece dışarı çıkıp kaçmak için son bir kez deneyeceğim.
Dyson küçük kitabı büyük bir şaşkınlıkla kapattı; Altın Tiberius’la bağlantılı entrika ve karşı entrikalarla onu karşı karşıya getiren tuhaf olaylar zincirini düşündü. Sikkesini özenle saklamıştı; sakladığı yerin, olağanüstü bilgi kaynaklarına sahip görünen bu kötü çetenin kulağına gitmesi ihtimali bile onu ürpertti.
Okurken vakit ilerlemişti. Cep defterini kaldırdı; talihsiz Walters’ın, korktuğu kaderden son anda bile olsa kurtulmasını bütün kalbiyle umuyordu.
Bölüm etkileşimi
