Bölümler 14Şu an: Demir Bakire Öyküsü.
- 1 Önsöz809 kelime
- 2 Altın Tiberius Macerası1.995 kelime
- 3 Kaldırımdaki Karşılaşma.1.037 kelime
- 4 Karanlık Vadinin Romanı.4.529 kelime
- 5 Kayıp Kardeşin Macerası.2.361 kelime
- 6 Kara Mühür Öyküsü10.711 kelime
- 7 Özel Barda Yaşanan Olay.2.742 kelime
- 8 Süsleyici Hayal Gücü.572 kelime
- 9 Demir Bakire Öyküsü.1.428 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 Bayswater’in Münzevisi.1.289 kelime
- 11 Beyaz Toz Öyküsü4.879 kelime
- 12 Clerkenwell’de Tuhaf Bir Olay.1.547 kelime
- 13 Gözlüklü Genç Adamın Öyküsü3.494 kelime
- 14 Terk Edilmiş Konak Serüveni1.129 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
DEMİR BAKİRE ÖYKÜSÜ.
Aklıma gelen en olağanüstü olayın yaklaşık beş yıl önce yaşandığını sanıyorum. O zamanlar hâlâ işin inceliklerini öğreniyordum; ticarete atılmış, büroma düzenli olarak gitmeye başlamıştım ama henüz gerçekten kârlı bir müşteri çevresi kuramamıştım. Bu yüzden bolca boş vaktim vardı. Özel hayatımın ayrıntılarıyla seni hiç rahatsız etmek istemedim; bunlar hiç ilgi çekici değil. Yine de kısaca söylemeliyim ki geniş bir tanıdık çevrem vardı ve akşamlarımı nasıl geçireceğimi hiç düşünmek zorunda kalmazdım. Toplumun hemen her kesiminden dostlarım olduğu için şanslıydım; bana göre, aynı düşüncelerin durmadan dönüp dolaşıp tekrarlandığı dar bir çevre kadar tatsız bir şey yoktur. Hep yeni tipler, zihinlerinde benim için taze bir şeyler barındıran kişiler bulmaya çalıştım; insan, otobüste iş insanlarıyla yapılan sohbetlerden bile bilgi edinebilir. Tanıdıklarım arasında, çok uzak bir banliyöde oturan genç bir doktor vardı; onunla sohbet etmenin zevki uğruna, dayanılmaz derecede yavaş tren yolculuğuna sık sık katlanırdım. Bir gece pipolarımızı tüttürüp viskimizi içerken öyle hararetli sohbet ettik ki saatin nasıl geçtiğini anlamadık. Başımı kaldırıp baktığımda, son tramvaya yetişmek için yalnızca beş dakikam kaldığını dehşetle fark ettim. Şapkamla bastonumu kapıp evden fırladım, merdivenlerden atlayıp sokağın yukarısına doğru var gücümle koştum. Ama boşunaydı; lokomotif düdüğü acı acı öttü. İstasyonun kapısında dikilip setin uzun, karanlık çizgisi boyunca uzakta bir kırmızı ışığın yanıp söndüğünü gördüm; ardından bir hamal gelip kapıyı güm diye kapattı.
“Londra’ya ne kadar var?” diye sordum.
“Waterloo Köprüsü’ne tam dokuz mil,” dedi ve oradan uzaklaştı.
Önümde kasvetli uzaklığı titreşen lamba sıralarıyla belirginleşen uzun bir banliyö sokağı uzanıyordu; havaya yanan tuğlaların hafif, baygınlık veren kokusu sinmişti. Manzara hiç iç açıcı değildi; Pompeii sokakları gibi ıssız bu sokaklarda dokuz mil yürümem gerekiyordu. Hangi yönde gitmem gerektiğini aşağı yukarı biliyordum; yorgun argın yola koyulup perspektifte kaybolan lambalara baktım. Yürürken bir sokak sağa, bir sokak sola ayrılıyor, kimi bitimsizmiş gibi görünen uzaklıklara uzanıp başka yol ağlarına bağlanıyor, kimisi de düzenli biçimde sıralanmış iki katlı evlerle başlayıp birdenbire boş arazide, çukurlarda, moloz yığınlarında, büyüsü uçup gitmiş tarlalarda son bulan ilkel sokaklardan ibaret kalıyordu. Yol ağlarından söz ettim; bu sessiz yerlerde tek başıma yürürken hayal gücümün kabardığını, sonsuzluğun büyüsüne kapıldığımı söyleyebilirim. Burada, evrenin uçsuz bucaksız boşluğundaki gibi bir enginlik vardı. Bilinmeyenden bilinmeyene geçiyor, yolumu yıldızlar gibi lambalar aydınlatıyordu; iki yanımda, sanki dünyanın sonuna dek uzanan sokakların arasında, sayısız insanın yaşayıp uyuduğu bilinmeyen bir dünya vardı. İlk başta yürüdüğüm yol, anlatılamayacak kadar tekdüze evlerle çevriliydi: kaldırıma kadar uzanan, iki kat pencerelerle delinmiş gri bir tuğla duvar. Ama yavaş yavaş çevrenin güzelleştiğini fark ettim: bahçeler vardı ve gittikçe büyüyorlardı. Banliyö inşaatçısı daha geniş düşünmeye başlamıştı; bir süre boyunca her merdiven kolunun başında alçıdan iki aslan bekliyor, çiçek kokuları kızgın tuğla dumanını bastırıyordu. Yol bir tepeye tırmanmaya başladı. Yan sokaklardan birine bakınca çınarların üstünden yükselen yarımayı gördüm; yolun öte yanında sanki beyaz bir bulut yere inmiş, çevresindeki havayı tütsü gibi tatlandırmıştı: tam çiçek açmış bir alıç ağacıydı. İnatla ilerledim, gecikmiş bir faytonun tekerlek seslerini ve takırtısını dinledim. Ama sabah şehre gidip akşam dönen insanların yaşadığı bu diyara fayton pek uğramaz. Bir kez daha yürümeye razı olduğum sırada kaldırım boyunca bana doğru birinin geldiğini fark ettim. Adam biraz amaçsızca dolaşıyordu; yer ve zaman alışılmadık bir giyim kuşamı mazur gösterebilirdi ama o, uygar dünyanın sıradan frakını, siyah kravatını ve silindir şapkasını takmıştı. Lambanın altında karşılaştık ve bu büyük şehirde sık sık olduğu gibi, yüz yüze gelen iki yabancı birbirlerinde bir tanıdık buldu.
“Bay Mathias, değil mi?” dedim.
“Evet. Siz de Frank Burton’sunuz. Bir vaftiz adınız olduğunu biliyorsunuz; bu yüzden bu kadar samimi konuştuğum için özür dilemeyeceğim. Ama nereye gittiğinizi sorabilir miyim?”
Durumu ona anlattım; Afrika’nın en karanlık köşeleri kadar yabancı bir bölgeyi baştan başa geçtiğimi söyledim. “Sanırım beş mil kadar daha yürümem gerekiyor,” diye bitirdim.
“Saçmalık; benimle eve gelmelisiniz. Evim hemen şurada; zaten karşılaştığımızda akşam yürüyüşüme çıkmıştım. Gelin; derme çatma bir yatağın beş mil yürümekten herhalde daha kolay geleceğini düşünüyorum.”
Koluma girmesine ve beni peşinden götürmesine izin verdim; sonuçta yalnızca kulüpten şöyle böyle tanıdığım bir adamdan gördüğüm bu kadar içten yakınlığa epey şaşırmıştım. Bay Mathias’la yarım düzine kez bile konuştuğumu sanmıyorum. Saatlerce koltuğunda sessizce oturan, ne kitap okuyan ne de sigara içen, yalnız arada bir dilini dudaklarında gezdirip tuhafça gülümseyen bir adamdı. İtiraf etmeliyim ki hiç ilgimi çekmemişti; doğrusu, yürüyüşüme devam etmeyi yeğlerdim. Ama koluma girdi, beni bir yan sokağa götürdü ve yüksek bir duvardaki kapının önünde durdu. Hâlâ ay ışığı altındaki bahçeden, yaşlı bir sedirin kara gölgesinin altından geçip çok sayıda çıkması olan eski, kırmızı tuğlalı bir eve girdik. Yeterince yorgundum; kendimi büyük deri koltuğa bırakırken rahatlamış bir nefes aldım. Şu banliyö semtlerinde kaldırıma serptikleri o lanet çakılı bilirsiniz; yürümeyi eziyete çevirir. Dört millik yürüyüşümün, dürüst bir kır yolunda on mil yürümekten daha fazla yorduğunu hissediyordum. Odaya merakla göz gezdirdim. Gölgelikli bir lamba, geçen yüzyıldan kalma, pirinç şeritlerle kaplı eski bir yazı masasının üzerindeki kâğıt yığınına parlak bir ışık çemberi düşürüyordu; ama oda baştan başa loş ve gölgeler içindeydi. Yalnız uzun ve alçak olduğunu, seçemediğim eşyalarla dolu bulunduğunu görebiliyordum. Bay Mathias ikinci bir koltuğa oturup o kendine özgü gülümsemesiyle çevresine baktı. Tuhaf görünüşlü, tıraşlı ve dudaklarına kadar bembeyaz bir adamdı. Yaşı elliyle altmış arasında olmalıydı.
“Sizi buraya getirmişken,” diye söze başladı, “size hobimi dayatmam gerek. Koleksiyoncu olduğumu biliyordunuz, değil mi? Evet, yıllardır gerçekten tuhaf olduklarını düşündüğüm nadir eşyaları topluyorum. Ama önce daha iyi bir ışık yakalım.”
Odanın ortasına ilerleyip tavandan sarkan bir lambayı yaktı. Parlak ışık fitilin çevresinde parlayınca her köşeden, her kuytudan bir dehşet fırlamış gibi oldu. Karmaşık ip ve makara düzenekleri olan büyük ahşap çerçeveler duvara dayanmıştı; tuhaf biçimli bir tekerleğin yanında dev bir ızgaraya benzeyen bir şey duruyordu. Küçük masaların üstünde, öylesine bırakılmış, sanki kullanılmayı bekleyen parlak çelik aletler ışıldıyordu. Bir vida düzeneğiyle mengene çirkin gölgeler saçarak beliriyor, başka bir köşede de zalim, tırtıklı dişleri olan bir testere duruyordu.
“Evet,” dedi Bay Mathias. “Tahmin ettiğiniz gibi, bunlar işkence ve ölüm aletleri. Bazıları — hatta çoğu diyebilirim — kullanılmıştır; birkaçınınsa eski örneklerden yapılmış kopyaları var. Şu bıçaklar deriyi yüzmekte kullanılırdı; şu düzenek de bir germe sehpası, hem de çok güzel bir örneği. Şuna bakın; Venedik’ten geldi. Şu tasma gibi şeye dikkat ettiniz mi, büyükçe bir nalı andırıyor? Kurban diyelim, oldukça rahatça oturtulur, nal da boynuna güzelce yerleştirilirdi. Sonra iki ucu ipek bir bantla birleştirilir, cellat da banda bağlı bir kolu çevirmeye başlardı. Bant sıkıldıkça nal yavaş yavaş daralır, adam boğulana kadar da kol çevrilirdi. Bütün bunlar, kurşun kaplı çatıların altındaki o tuhaf tavan aralarından birinde, sessizce olup biterdi. Ama bunların hepsi Avrupa işi; Doğulular elbette çok daha ustadır. Bunlar Çin düzenekleri. ‘Ağır ölüm’ü duydunuz mu? İşte benim hobim böyle şeyler. Biliyor musunuz, burada saatlerce oturup koleksiyona dalarım. Acıdan çökmüş, ölüm teriyle sırılsıklam olmuş kurbanların yüzlerinin karanlıktan belirginleştiğini görür gibi olur, merhamet çığlıklarının yankılarını duyarım. Ama size son edindiğim parçayı göstermeliyim. Yan odaya gelin.”
Bay Mathias’ın ardından dışarı çıktım. Yürüyüşün yorgunluğu, gecenin geç saati ve bütün bu tuhaflıklar beni rüyadaymışım gibi hissettiriyordu; pek az şey beni şaşırtabilirdi. İkinci oda da ilki gibi korkunç aletlerle doluydu; ama lambanın altında ahşap bir platform, üzerinde de bir heykel duruyordu. Yeşil bronzdan yapılmış, çıplak bir kadını betimleyen büyükçe bir heykeldi bu; kolları iki yana uzanmış, dudaklarında bir gülümseme vardı. Bir Venüs heykeli olması mümkündü; yine de heykelde kötü ve ölümcül bir şey vardı.
Bay Mathias heykele memnuniyetle baktı. “Tam bir sanat eseri, değil mi?” dedi. “Gördüğünüz gibi bronzdan yapılmış ama uzun zamandır Demir Bakire diye anılıyor. Almanya’dan aldım; ancak bu öğleden sonra ambalajından çıkarıldı. Hatta henüz beraberindeki bilgilendirme mektubunu açmaya fırsat bulamadım. Göğüslerinin arasındaki küçücük düğmeyi görüyor musunuz? Kurban Bakire’ye bağlanır, düğmeye basılır, kolları da boynuna doğru yavaşça kapanırdı. Sonucunu tahmin edebilirsiniz.”
Bay Mathias konuşurken heykelin sırtını sevgiyle sıvazlıyordu. Adamın ve iğrenç hazinesinin görüntüsüne dayanamayarak başımı çevirmiştim. Hafif bir tık sesi geldi; önemsemedim, saatin tıkırtısından pek yüksek değildi. Sonra makinenin çalışmaya başladığını belli eden ani bir vınlama duydum ve dönüp baktım. Mathias’ın yüzündeki korkunç acıyı hiç unutmadım: o amansız kollar boynunu sıkarken vahşi bir hayvan tuzağa düşmüş gibi çırpınıyordu; ardından boğuk bir iniltiyle kesilen bir çığlık attı. Vınlama sesi birden ağır, derinden gelen bir uğultuya dönüştü. Bronz kolları bütün gücümle çekiştirip ayırmaya çalıştım ama hiçbir şey yapamadım. Baş yavaşça eğilmiş, yeşil dudaklar Mathias’ın dudaklarına değmişti.
Elbette soruşturma duruşmasına katılmam gerekti. Heykelle birlikte gelen mektup, çalışma odasındaki masanın üzerinde açılmamış hâlde bulundu. Alman antikacı firma, müşterisini Demir Bakire’ye dokunurken son derece dikkatli olması için uyarmış; makinenin bütünüyle çalışır durumda olduğunu bildirmişti.
Bay Burton haftalar boyunca, hoş sohbetleriyle Dyson’ı sevindirdi; sohbetlerini anekdotlarla renklendiriyor, araya tuhaf serüvenler de sıkıştırıyordu. Ama sonunda, ortaya çıktığı gibi birdenbire ortadan kayboldu. Son ziyaretinde adaşı Burton’ın Anatomy adlı kitabının bir nüshasını aşırmayı da başarmıştı. Dyson, mülkiyet haklarına yönelik bu zorbalığı ve eski dostunun konuşmalarındaki bazı bariz tutarsızlıkları göz önünde bulundurarak öykülerinin uydurma olduğu, Demir Bakire’nin de ancak süsleyici hayal gücünün dünyasında var olduğu sonucuna vardı.
Bölüm etkileşimi
