22.Bölüm - Beklenmedik Haber

Sabah alarmım çaldığında gözlerimi zor açtım. Dün gece Nehir’in attığı mesaj hâlâ aklımdaydı.
“Sana anlatacağım bir şey var.”
Ne anlatacaktı?
Üstelik özellikle erken gelmemi istemişti.
Hızlıca hazırlanıp evden çıktım. Tesise vardığımda ortalık henüz çok kalabalık değildi.
***
Nehir’i girişin yanında görünce hemen yanına gittim.
“Ne oldu? Dün gece meraktan uyuyamadım.”
Nehir etrafına baktı.
“Önce sakin ol.”
“Böyle deyince hiç sakin olamıyorum.”
Nehir iç çekti.
“Dün antrenmandan sonra Emir’i gördüm.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne yapıyordu?”
“Tek başınaydı. Ve telefonda biriyle konuşuyordu.”
“Ne hakkında?”
“Tam olarak duyamadım. Ama Kaan’ın adını söylediğini duydum.”
Bir an sustum.
“Ne?”
“Evet. Sonra da ‘Bu böyle devam etmeyecek.’ dedi.”
İçime bir huzursuzluk çöktü.
“Emir yine bir şey planlıyor.”
Nehir başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Tam o sırada koridorun diğer ucundan sesler geldi.
Kaan ve takım arkadaşları geliyordu.
Kaan beni görünce gülümsedi.
Ben de ona gülümsedim ama Nehir hemen koluma dokundu.
“Şimdilik Kaan’a söyleme.”
“Neden?”
“Önce ne olduğunu öğrenelim.”
Başımı salladım.
“Tamam.”
Ama ikimiz de bilmiyorduk...
Emir, o sabah tesise bizden çok daha önce gelmişti. Ve bu kez planı sadece Kaan'la ilgili değildi.
***
Nehir’le konuşmamızdan birkaç dakika sonra antrenman başlamıştı. Her şey normal görünüyordu ama benim aklım hâlâ Emir’di.
Kaan yanıma doğru geldi.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Yüzüme dikkatlice baktı.
“Bir şey mi oldu?”
“Yok.”
Kaşını kaldırdı.
“Emin misin?”
“Eminim.”
Nehir uzaktan bize bakıp hafifçe başını salladı. Şimdilik söylemememi istiyordu.
Kaan birkaç saniye daha bana baktıktan sonra gülümsedi.
“Tamam. Ama bir şey varsa bana söyle.”
“Tamam.”
Tam o sırada Emir yanımızdan geçti.
“Günaydın.”
Sesi fazlasıyla rahat ve kendinden emindi.
Kaan’ın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
“Günaydın.”
Emir bana bakıp sırıttı.
“Sen de bugün erkencisin.”
“Evet.”
“Güzel. Belki bugün biraz daha fazla vakit geçiririz.”
Kaan hemen araya girdi.
“Antrenman için geldik Emir.”
Emir ona dönüp sırıttı.
“Ben de antrenmandan bahsediyorum zaten.”
Kaan hiçbir şey söylemedi.
Emir uzaklaşırken Kaan bana döndü.
“Bu çocuk beni sinir etmeye başladı.”
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
“Yeni mi fark ettin?”
“Hayır. Ama bugün özellikle bir garip.”
Ben de Nehir’in söylediklerini düşünerek sessiz kaldım.
Tam o sırada antrenör herkesi sahaya çağırdı.
Kaan gitmeden önce bana yaklaştı.
“Sonra konuşacağız.”
“Tamam.”
Kaan sahaya giderken gözüm bir an Emir’e takıldı.
Emir de bana bakıyordu.
Ama bu kez yüzündeki o sinir bozucu gülümseme yoktu.
Ciddiydi.
Ve o anda Nehir’in söyledikleri tekrar aklıma geldi.
‘Bu böyle devam etmeyecek.’
İçimde kötü bir his oluştu.
Bir şey olacaktı.
Sadece ne zaman olacağını bilmiyordum.
***
Antrenman başladıktan bir süre sonra ortam da normale dönmüştü.
Ben kenarda oturup onları izlerken Nehir yanıma geldi.
“Bence fazla düşünüyorsun.”
“Ne hakkında?”
“Emir hakkında.”
“Düşünmemeye çalışıyorum zaten.”
Nehir güldü.
“Yüzünden belli olmuyor.”
Tam o sırada sahadan bir top gelip önümüzde durdu.
Arda uzaktan bağırdı:
“Duru! Topu atar mısın?”
Topu alıp ona doğru attım ama Arda topu tutmak yerine eğildi.
Top direkt Mert’e çarptı.
Mert şaşkınlıkla döndü.
“Arda!”
Arda kahkaha atmaya başladı.
“Ben ne yaptım?”
“Topu sen istedin!”
“Ben istemedim ki!”
Nehir bana dönüp fısıldadı.
“Bunlar gerçekten profesyonel futbolcu mu?”
Gülmeye başladım.
“Bazen ben de sorguluyorum.”
Tam o sırada Kaan yanımıza geldi.
“Ne gülüyorsunuz?”
Nehir hemen Arda’yı gösterdi.
“Takım arkadaşın yine ortalığı karıştırıyor.”
Kaan başını iki yana salladı.
“Arda’nın normal hali.”
“Duydum!” diye bağırdı Arda uzaktan.
Kaan hiç istifini bozmadı.
“Duyman gerekiyordu zaten.”
Hepimiz gülmeye başladık.
Bir süre sonra Kaan bana doğru eğildi.
“Bugün biraz dalgınsın.”
“Biraz.”
“Sonra konuşalım mı?”
Başımı salladım.
“Olur.”
Kaan gülümseyip sahaya geri döndü.
Ben de arkasından bakarken Nehir dirseğiyle koluma hafifçe dokundu.
“Bence biri sana fazla düşkün.”
Gülerek ona baktım.
“Bence de.”
Nehir şaşırmış gibi yaptı.
“Vay be, sonunda kabul ettin.”
“Kes sesini.”
İkimiz de gülmeye başladık.
Şimdilik her şey normale dönmüştü.
Ve belki de ihtiyacımız olan şey tam olarak buydu. Biraz gülmek, biraz rahatlamak ve günün tadını çıkarmak.
***
Antrenmanın sonlarına doğru herkes iyice yorulmuştu. Ben de kenarda oturmuş, sahadaki hareketliliği izliyordum.
Kaan bir pozisyondan sonra direkt yanıma geldi.
“Nasıl gidiyor?”
“İyi. Sen yoruldun mu?”
“Biraz.”
“Biraz mı? Az önce nefes nefese kaldın.”
Kaan gülerek başını salladı.
“Beni mi izliyorsun yani?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
“Bence izliyorsun.”
Tam cevap verecekken Mert uzaktan bağırdı:
“Kaan! Flörtleşmeyi sonra yaparsınız, gel!”
Kaan bir anda arkasını döndü.
“Sen işine bak!”
Mert kahkaha atarak Arda’nın yanına kaçtı.
Nehir de yanıma gelip kıkırdadı.
“Bunlar sizi rahat bırakmayacak.”
“Hiç sanmıyorum.”
Kaan tekrar bana döndü.
“Bunların yüzünden iki dakika konuşamıyoruz.”
“Bence komikler.”
“Sen de onları destekliyorsun.”
“Biraz.”
Kaan gülümseyip başını iki yana salladı.
“Tamam. Antrenmandan sonra görüşürüz.”
“Tamam.”
Kaan sahaya döndü.
Birkaç dakika sonra babam düdüğü çaldı.
“Tamam çocuklar, bugünlük bu kadar!”
Herkes rahat bir nefes aldı.
Arda kendini yere bıraktı.
“Ben bittim.”
Mert hemen yanına oturdu.
“Sen zaten başlamadan bitmiştin.”
“Çok komiksin.”
“Biliyorum.”
Nehir bana bakıp güldü.
“Gerçekten her gün ayrı bir olay.”
“İyi ki geliyorum buraya.”
Tam o sırada Kaan yanımıza geldi.
“Hazır mısın?”
“Neye?”
“Çıkıyoruz.”
“Bir yere mi gidiyoruz?”
Kaan gülümseyerek omuz silkti.
“Hayır. Sadece seni eve bırakacağım.”
“Bunu sürpriz gibi söylemene gerek yoktu.”
“Ben biraz gizemli biriyim.”
“Sen mi?”
“Evet.”
Gülerek başımı salladım.
Babama biraz daha burda kalacağımı söylemeliydim.
Anlamaması gerekiyordu.
“Hiç değilsin.”
Kaan güldü.
“Bunu sonra konuşacağız.”
Birlikte tesisten çıkarken Nehir arkamızdan seslendi:
“Duru! Akşam mesajlaşırız!”
El salladım.
“Tamam!”
Kaan kapıyı açtı.
“Bugün sakin geçti.”
“Evet.”
Bir an düşündüm.
“Umarım böyle devam eder.”
Kaan bana baktı.
“Eder.”
Gülümsedim.
“Umarım.”
***
Tesisten çıktığımızda hava iyice serinlemişti. Kaan arabaya doğru yürürken bir anda durdu.
“Acıktın mı?”
“Biraz.”
“Ben de.”
“Eee?”
“Eee, yemek yiyelim.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Sen eve gitmeyecek miydin?”
“Gidecektim ama plan değişti.”
“Ne zaman değişti?”
“Şimdi.”
Gülmeye başladım.
“Sen gerçekten kafana göre hareket ediyorsun.”
“Bazen.”
Birlikte yakındaki küçük bir yerde oturduk. Gün boyunca yaşananları konuşurken zamanın nasıl geçtiğini fark etmedim bile.
Kaan bir ara bana baktı.
“Bugün daha iyisin.”
“Nasıl yani?”
“Dün biraz gergindin. Bugün daha çok gülümsedin.”
“Sen fark ettin mi?”
“Tabii ki ettim.”
Başımı eğip gülümsedim.
“Sen de bugün daha sakindin.”
“Çünkü yanımdasın.”
Bir an sustum.
“Yine başladın.”
“Ne yapayım? Gerçek bu.”
Gülerek ona baktım.
“Böyle konuşunca sana kızamıyorum.”
“Ben de zaten onu amaçlıyorum.”
“Çok sinsisin.”
“Sen seviyorsun ama.”
İstemeden güldüm.
“Belki.”
Kaan da gülümsedi.
Yemekten sonra beni eve bıraktı.
Arabadan inerken bana baktı.
“Eve girince haber ver.”
“Tamam.”
“Ciddiyim.”
“Tamam Kaan.”
“İyi.”
Arabadan indim ve kapıyı kapattım.
Birkaç adım attıktan sonra telefonum titredi.
Kaanım🖤🤍: Daha eve girmedin.
Şaşkınlıkla arkamı dönüp arabaya baktım.
Duru: Beni izliyor musun?
Kaanım🖤🤍: Hayır. Sadece yavaş yürüyorsun.
Duru: Çok komiksin.
Kaanım🖤🤍: Eve gir.
Duru: Tamam tamam.
Gülerek kapıya yöneldim.
O akşam her şey normal görünüyordu.
Ama telefonumu çantama koyarken Nehir’in sabah söylediği şey tekrar aklıma geldi.
Emir.
Nedense içimde hâlâ geçmeyen bir huzursuzluk vardı.
***
Eve girdiğimde salondan annemin sesi geliyordu.
“Duru, geldin mi?”
“Geldim anne.”
Ayakkabılarımı çıkarıp salona geçtim. Annem sofrayı hazırlıyordu, babam da koltukta oturmuş telefona bakıyordu.
Babam başını kaldırıp bana baktı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum baba.”
Annem gülümseyerek sofrayı gösterdi.
“Tam zamanında geldin. Yemek hazır.”
“Çok iyi, acıkmıştım.”
Masaya oturduk. Bir süre hep birlikte günümüzden konuştuk.
Annem bana dönüp sordu:
“Bugün tesiste nasıldı?”
“İyiydi. Antrenman yaptılar, sonra biraz oturduk.”
Babam kaşlarını kaldırdı.
“Biraz mı?”
“Evet.”
“Kimler vardı?”
Bir an duraksadım.
“Herkes vardı baba.”
Babam birkaç saniye yüzüme baktı.
“Tamam.”
Annem hemen araya girdi.
“Sen de bütün gün tesiste misin?”
“Evet ama bugün çok yorulmadım.”
Babam hafifçe gülümsedi.
“İyi. Kendini de çok yorma.”
“Tamam baba.”
Yemek boyunca Arda'nın yaptığı saçmalıkları, Mert'in herkesle dalga geçmesini anlattım. Annem birkaç kez kahkaha attı.
Babam da gülümseyerek başını salladı.
“Bunlar hiç değişmeyecek.”
“Kesinlikle.”
Yemekten sonra annem çay hazırlarken ben salonda babamın yanına oturdum.
Televizyonda maç özetleri açıktı.
Babam bir pozisyonu gösterdi.
“Bak, burada savunma biraz daha erken çıkmalıydı.”
“Sen her pozisyonda hata buluyorsun.”
“Benim işim o.”
Gülerek başımı salladım.
“Tamam hocam.”
Babam güldü.
“Sen de artık benimle futbol konuşmaya başladın.”
“Tesiste çok duyuyorum.”
Bir süre birlikte maçı izledik.
Sonra annem çaylarla geldi.
O an içimden garip bir şekilde huzur geçti.
Ailem yanımdaydı, ev sıcaktı ve her şey normaldi.
Ama aklımın bir köşesinde hâlâ Emir vardı.
Ne yapacağını bilmiyordum.
Şimdilik düşünmemeye karar verdim.
Telefonumu elime aldığımda Kaan'dan bir mesaj geldi.
Kaanım🖤🤍: Eve girdin mi?
Gülümsedim.
Telefonu hızlıca kapatıp cebime koydum.
Babam bana baktı.
“Kimdi?”
Kalbim bir an hızlandı.
“Hiç... Nehir.”
Babam birkaç saniye baktı.
Sonra başını sallayıp tekrar televizyona döndü.
“Tamam.”
Derin bir nefes aldım.
Bu gece hiçbir şey olmayacaktı.
Sadece ailemle sakin bir akşam geçirecektim.
Ve belki de yarın, her şey yeniden başlayacaktı.
Bölüm Sonu. 🖤