19.Bölüm - Tehdit

Sabah gözlerimi açtığımda içimde garip bir huzursuzluk vardı. Nedenini bilmiyordum ama sanki bugün bir şeyler ters gidecekmiş gibi hissediyordum.
Telefonumu elime aldığımda Kaan'dan gelen mesajı gördüm.
Kaanım🖤🤍:"Kalktın mı?"
İstemeden gülümsedim.
Duru:"Uyandım. Sen?"
Kaanım🖤🤍:"Ben çoktan antrenmandayım. Seni bekliyorum."
Duru:"Bekleme, geç kalabilirim."
Kaanım🖤🤍:"Ben seni beklerim."
Mesajına birkaç saniye cevap veremedim. Kalbim yine saçma sapan hızlanmıştı.
Duru:Geliyorum görüşürüzzz"
Kaanım🖤🤍:"Bekliyorum güzelim"
Telefonu kapattıktan sonra hemen yola koyuldum.
***
Antrenman başlamadan önce tesisin koridorunda Kaan'ı arıyordum. Tam köşeyi dönecekken Kaan'ın Emir'le konuştuğunu gördüm.
İkisi de oldukça ciddiydi.
Yaklaşmak üzereydim ki Emir'in sesi geldi.
"Sen hâlâ anlamadın galiba, Kaan."
Olduğum yerde durdum.
Kaan'ın sesi sertti.
"Ne anlamam gerekiyor?"
Emir etrafına baktı. Sonra Kaan'a biraz daha yaklaştı.
"Duru'yla aranızda ne olduğunu biliyorum."
Kalbim hızlandı.
Kaan'ın yüzü bir anda gerildi.
"Sesini alçalt."
Emir sırıttı.
"Niye? Antrenör duymasın diye mi?"
Kaan bir anda Emir'in karşısına dikildi.
"Babası olduğunu biliyorsun. O yüzden Duru'nun adını bu işe karıştırma."
Emir'in yüzündeki sırıtış kaybolmadı.
"Tam tersine. Bence en güzel kısmı da bu."
Kaan sustu.
Emir devam etti.
"Antrenör, kızıyla takımındaki oyunculardan birinin sevgili olduğunu öğrenirse sence ne olur?"
Kaan'ın çenesi gerildi.
"Sen ne istiyorsun?"
"Çok basit."
Emir bir adım geri çekildi.
"Ya Duru'dan uzak durursun..."
Kısa bir sessizlik oldu.
"...ya da gidip her şeyi antrenöre anlatırım."
Kaan'ın bakışları sertleşti.
"Bizi tehdit mi ediyorsun?"
"Ben sadece seçeneklerini söylüyorum."
Tam o sırada uzaktan babamın sesi duyuldu.
"Kaan!"
İkimiz de irkildik.
Emir hemen normal bir ifadeye büründü.
Kaan ise birkaç saniye boyunca ona baktı.
Emir kulağına doğru eğilip son kez fısıldadı:
"Kararını ver."
Sonra hiçbir şey olmamış gibi yanımızdan geçip gitti.
Ben hâlâ koridorun köşesinde olduğumu belli etmeden onları izliyordum.
Kaan başını kaldırıp beni gördüğünde göz göze geldik.
Yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu.
Bir şey olmuştu.
Ve bana söylemediği bir şey vardı.
***
Babam toplantı odasına gittikten sonra Kaan'ın yanına döndüm.
"Şimdi anlat."
Kaan birkaç saniye sessiz kaldı.
"Emir bizi biliyor."
Kalbim bir anda hızlandı.
"Ne?"
"Aramızda bir şey olduğunu anlamış."
"Babamın da öğrenmesini mi istiyor?"
Kaan başını salladı.
"Beni tehdit etti. Duru'dan uzak durmazsam gidip her şeyi babana anlatacağını söyledi."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Şaka yapıyorsun..."
"Keşke."
Kaan'ın yüzündeki endişeyi görünce ona biraz daha yaklaştım.
"Sen ne dedin?"
"Onu durdurmaya çalıştım. Ama açıkçası ne yapacağını bilmiyorum."
"Ben de korkuyorum."
Kaan hemen elimi tuttu.
"Ama babamın öğrenmesini istemiyorum."
"Biliyorum."
"Sonra seni benden uzaklaştırır."
Kaan gözlerimin içine baktı.
"Kimse seni benden uzaklaştıramaz."
İstemeden gülümsedim.
"Çok iddialısın."
"Sen söz konusu olunca evet."
Tam o sırada koridorun diğer ucundan babamın sesi geldi.
"Duru!"
İkimiz de hemen birbirimizden uzaklaştık.
"Geliyorum baba!"
Kaan hafifçe gülerek fısıldadı:
"Normal davran."
"Sen normal davran."
"Ben gayet normalim."
"Hiç değilsin."
İkimiz de gülmemek için kendimizi zor tuttuk.
Ama koridorun diğer ucunda Emir hâlâ bizi izliyordu.
Ve belli ki bu tehdidin daha başlangıcıydı.
***
Babamın yanına giderken aklım hâlâ Kaan'ın söylediklerindeydi.
Emir gerçekten gidip babama anlatır mıydı?
Toplantı odasına girdiğimde babam masanın başında birkaç dosyaya bakıyordu.
"Geç kaldın."
"İki dakika sürdü baba."
Babam bana şüpheyle baktı.
"Bir şey mi oldu?"
Kalbim hızlandı ama belli etmemeye çalıştım.
"Yok, ne olacak?"
"İyi. O zaman otur."
Başımı sallayıp yanına geçtim.
Babam hiçbir şey bilmiyordu.
Ve böyle kalması gerekiyordu.
***
KAAN
Antrenman başladığında Emir'in bakışlarını üzerimde hissediyordum.
Her hareketimi takip ediyordu.
Bir süre sonra yanıma geldi.
"Karar verdin mi?"
"Sen hâlâ devam mı ediyorsun?"
"Ben sadece sözümü hatırlatıyorum."
"Ne istiyorsun benden?"
Emir sırıttı.
"Gayet basit. Duru'dan uzak dur."
"Olmaz."
Emir'in yüzü düştü.
"O zaman antrenöre anlatırım."
"Anlat."
Emir şaşırdı.
"Ne?"
Kaan olarak ilk kez ona karşı bu kadar net konuşmuştum.
"Ben Duru'dan vazgeçmeyeceğim diye korkutamazsın beni."
Emir birkaç saniye sustu.
Sonra başını eğip gülümsedi.
"Bakacağız."
Tam o sırada antrenörün sesi geldi.
"Kaan! Buraya!"
Emir hemen uzaklaştı.
Ben de hiçbir şey olmamış gibi antrenmana devam ettim.
Ama içimde tek bir düşünce vardı.
Duru'yu bu işin ortasında bırakmayacaktım.
***
Antrenman bittiğinde Duru yanıma geldi.
"İyi misin?"
Ona baktım.
"Şimdi daha iyiyim."
"Emir yine bir şey söyledi mi?"
Başımı salladım.
"Bir şey yapamaz. Merak etme."
Duru gözlerimin içine baktı.
"Beraber halledeceğiz, tamam mı?"
Gülümsedim.
"Tamam."
O sırada Emir uzaktan bize bakıyordu.
Bu kez yüzünde gülümseme yoktu.
Belli ki kolay pes etmeyecekti.
***
DURU
Antrenman bitmek üzereydi. Herkes soyunma odasına doğru giderken ben koridorda Kaan'ı bekliyordum.
Tam o sırada Kaan'ın Emir'le tekrar konuştuğunu gördüm.
Bu kez Emir'in yüzünde o sinir bozucu gülümseme bile yoktu.
Kaan'ın karşısında durmuş, oldukça ciddi konuşuyordu.
Ben uzaktan onları izlerken Emir cebinden telefonunu çıkardı.
"Bak."
Kaan telefona baktı.
Emir'in ekranında babamın takımın antrenman programı vardı.
"Ne yapmaya çalışıyorsun?"
Emir telefonu cebine koydu.
"Hiçbir şey. Sadece sana şunu hatırlatıyorum: Burada herkes seni tanıyor. Bir yanlış hareketin, herkesin dikkatini çeker."
Kaan'ın kaşları çatıldı.
"Tehdidin bu mu?"
"Hayır."
Emir biraz yaklaşıp sesini alçalttı.
"İlk uyarım."
Kaan'ın yüzü sertleşti.
"Ben senden korkmuyorum."
Emir hafifçe gülümsedi.
"Ben de senden korkmanı istemiyorum. Sadece Duru'yla aranda ne olduğunu antrenörün öğrenmesini istemiyorsan biraz daha dikkatli olmanı istiyorum."
Kaan cevap vermedi.
Emir arkasını dönüp giderken son kez konuştu.
"Bir dahaki sefere bu kadar kibar olmayabilirim."
Kaan olduğu yerde kaldı.
Ben hemen yanına gittim.
"Ne oldu?"
Kaan bana baktı.
"Emir ilk hamlesini yaptı."
"Ne yaptı?"
Kaan bir an sustu.
Sonra başını iki yana salladı.
"Şimdilik bir şey yok. Ama artık onunla daha dikkatli olmamız gerekiyor."
Elini tuttum.
"Beraber hallederiz."
Kaan parmaklarımı sıktı.
"Beraber."
***
Kaan'ın yanından ayrılmak istemiyordum ama babamın toplantısı bitmek üzereydi.
"Ben babamın yanına geçiyorum."
Kaan başını salladı.
"Tamam. Ben de birazdan gelirim."
Ondan uzaklaşıp koridorun sonuna doğru yürüdüm.
Tam kapının önüne geldiğimde içeriden babamın sesi geldi.
"Kaan, sen de gel."
Arkamı dönüp Kaan'a baktım.
"Kolay gelsin," diye fısıldadım.
Kaan gülümseyerek başını salladı.
Ben içeri girerken Emir'in Kaan'ın yanına doğru yürüdüğünü gördüm.
***
KAAN
Antrenörün yanına gitmek üzereyken Emir önüme geçti.
"Bir dakika."
"Ne var?"
"Az önce söylediklerimi düşün."
"Senin söylediklerin umurumda değil."
Emir hafifçe güldü.
"Öyle mi?"
Sonra sahayı işaret etti.
"Birazdan küçük maç var. Bakalım ne kadar konsantresin."
"Ne demek istiyorsun?"
"Hiç."
Omzuma hafifçe vurup uzaklaştı.
İçimde kötü bir his oluştu.
Antrenman yeniden başladığında Emir özellikle benim bulunduğum tarafa geliyordu.
Her pozisyonda önüme geçiyor, dikkatimi dağıtmaya çalışıyordu.
Bir pozisyonda topu kaptığında bana bakıp sırıttı.
"Ne oldu Kaan? Aklın başka yerde galiba."
Cevap vermedim.
Çünkü Duru'yu düşünüyordum.
Emir'in amacı belliydi.
Beni sinirlendirip hata yaptırmak.
Ama ona istediğini vermeyecektim.
Bir sonraki pozisyonda topu kaptım ve oyunu devam ettirdim.
Kenarda duran Duru bana bakıp gülümsedi.
O an bütün gerginliğim biraz olsun geçti.
Ama Emir'in yüzündeki ifade değişti.
Belli ki ilk hamlesi istediği gibi sonuçlanmamıştı.
Ve bu, onun daha fazlasını deneyeceği anlamına geliyordu.
***
DURU
Akşam eve geldiğimde direkt odama çıktım. Üstümü değiştirip yatağıma oturdum.
Bütün gün yaşananlar hâlâ aklımdaydı.
Telefonumu elime aldım ve Nehir'in sohbetini açtım.
Duru:"Ne yapıyorsun?"
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
Nehirişkom🩷:"Yatıyorum. Sen?"
Duru:"Ben de odadayım."
Nehirişkom🩷:"Bir şey olmuş gibi yazdın. Ne oldu?"
Bir süre ekrana baktım.
Sonunda yazmaya başladım.
Duru:"Bugün Emir, Kaan'ı tehdit etti."
Nehir'in cevabı hemen geldi.
Nehirişkom🩷:"NE?"
Duru:"Bağırma"
Nehirişkom🩷:"Nasıl tehdit etti?"
Duru:"Bizim aramızda bir şey olduğunu biliyor."
Nehirişkom🩷:"Şaka yapıyorsun..."
Duru:"Keşke."
Nehirişkom🩷:"Babana söylemekle mi tehdit etti?"
Duru:"Evet."
Nehir birkaç saniye yazmadı.
Sonra:
Nehirişkom🩷:"Duru bu ciddi."
Duru:"Biliyorum."
Nehirişkom🩷:"Kaan ne yaptı?"
Duru:"Karşı çıktı. Hatta Emir'e korkmadığını söyledi."
Nehirişkom🩷:"İyi yapmış."
Duru:"Sonra Emir bugün antrenmanda da Kaan'ın dikkatini dağıtmaya çalıştı."
Nehirişkom🩷:"Bu çocuk cidden kafayı sana ve Kaan'a takmış."
Duru:"Ben de öyle düşünüyorum."
Nehirişkom🩷:"Sen korkuyor musun?"
Telefonu elimde biraz daha sıktım.
Duru:"Biraz."
Nehir'in cevabı kısa ama netti.
Nehirişkom🩷:"Ben yanındayım. Kaan da yanında. Bunu tek başına düşünme."
İstemeden gülümsedim.
Duru:"İyi ki varsın."
Nehirişkom🩷:"Her zaman. Ama yarın Emir'i görürsem ona bir bakış atacağım."
Gülerek cevap verdim.
Duru:"Sen önce kendini tut "
Nehirişkom🩷:"Garanti veremem."
Telefonu yatağımın üzerine bıraktım.
İçimdeki korku tamamen geçmemişti.
Ama artık yalnız değildim.
Ve yarın Emir'le ne olacağını düşünmeden edemiyordum.
Bölüm sonu.