SİNOR - Kül Topraklar-I kitap kapağı

9. bölüm / 30

9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları

Zaten diyordu zihnim. Ölmek için doğmadık mı? Ne bu direniş. Çünkü nefesimin tükendiği yerdeydik.

Midemin kabullenmediği aklımın da almadığı taraftaydık. Bir kaç günde nasıl bu konuma geldiğimizi bilmeden bir akıntıda sürüklenmiş gibi hissediyordum.

Aldığım her nefes…aldığımız her nefes acaba bu son mu dedirtilen cinstendi artık. Bu bataklık öyle bir içine çekiyordu ki bizi. Ya ölecek yenilecektik ya da onlar gibi cani olacak direnecektik.

Tarafım neydi bilmiyordum. Cani olacak kadar seviyor muydum canımı, önemsiyor muydum bu kadar…Bilmiyordum.

En son hatırladığım şey Asır’ın beni kucaklamasıydı. Yere yığılmamıştım yada bayılmamıştım. Sadece adım atacak halim kalmamıştı. “Dayan,” diyordu durmadan Asır.

“Dayan az kaldı.” Sahi neye az kalmıştı…tamamen batmaya mı yoksa bu iğrenç yerden kurtulmaya mı?

“Midem,” diyerek inledim elim karnımdaydı. Kasıldıkça kasılıyor, karıncalanıyordu. Asır hızlandıkça benim midem daha fazla bulanıyordu ama ağzımı açıp bir şey diyemiyordum.

“Tamam…yeter ki dayan.”

Hangi kattaydık bilmiyorum gözlerimi de açamıyordum. Ama öyle hızlı çıkıyorduk ki gelmediğimize şaşırıyordum.

“Ne oldu?” dedi bu Lora’ydı. “Aç kapıyı!” dediğine Asır geldiğimizi anlamıştım.

“Sorun ne?” Kafam beş saniye sonra yumuşak yastığa deydiğinde hareket etmediğim için sevinmiştim. Çünkü her bir adım daha da şiddetlendirmişti beni. “Midesi çok fena bulanıyor…ilaç falan varmı birinizde?” diye sorduğunu duymuştum Asır’ın.

“Bende var,” bu Vira’nın sesiydi. “Güzel…” Yanıma yaklaşan adımlar duymuştum. Sonra biri yatağın ucuna oturdu. “Ah…beni duyuyor musun Reva,” dedi Lora dikkatlice saçlarımı okşayarak.

“Bilinci açık, sen şu ilacı içir biraz dinlensin…” dedi Asır. “Canım hafif doğrul içireyim,” dediğinde Lora boynumda el hissetmiştim.

Beni birazcık doğrultuklarında ağzıma ilaç koymuşlardı sonra bir kaç yudumla ilacı yuttum ve geri koydum kafamı.

“Dinlensin…Biz de balkona çıkalım…sonra yiyecek bir şeyler bulmamız gerekiyor Boral,” dediğini duymuştum Asır’ın buda duyduğum son şeydi galiba.

Midem yavaş yavaş rahatlamaya başlamıştı. Kasılmıyordu ve bu rahatlık ilacın etkisiyle beraber bilincimin kapanmasına neden oluyordu.

🔱

Gözlerimi gün ışığıyla araladığımda derin bir nefes alıp verdim ve şu an odamda uyandığımı hayal etmek istedim. Tertemiz evimdeyim huzur doluyum. Keyifle geçireceğim bir hafta sonundayım yemeğimi yiyeceğim, rahat bir nefes alacağım.

Ama maalesef gözlerimi açtığımda parıl parıl parlayan güneş dışında güzel bir şey yoktu. Yine o tıkılı kaldığımız oda yine bu otel. Kısıtlı imkanlar ve aynı ortamda olduğumuz peşimizde olan bir katil.

Kapalı havuzda gördüklerimiz gözümde canlandı tekrardan. Attığı mesaj zihnimde döndü. Bu nasıl bir oyundu. Bu ne iğrenç bir şeydi. Bizimle dalga geçiyordu, aklınca korkutmaya çalışıyordu. Biz…ben ne yapacağımızı bilemiyordum.

Yataktan doğrulup etrafıma baktım. Lora ve Vira yanımdalardı ve uyuyorlardı. Boral ve Ekar yer yatağındalardı onlarda uyuyorlardı. Ama o…Asır yoktu. Neredeydi!

Yataktan başımı tutarak dikkatlice kalktım. Gözlerim telefonumu aradı ilk olarak. En sonunda sehpanın üzerinde olduğunu görünce hızlıca aldım ve balkona çıktım. Şarjı oldukça az kalmıştı.

Rehber kısmına girip direk Asır’ı aradım fakat kaç kere çaldırsamda açmamıştı. Belki kısıktadır diyerek mesaj yazmaya başladım. Nereye gitmiş olabilirdi.

Reva: Nerdesin Asır, telefonlarımı neden açmıyorsun?

Yazıp öylece ayakta bir cevap vermesini bekledim. Ama dakikalar geçmesine rağmen hiç bir cevap yoktu.

Kapının güçlükle açıldığını duymamla korkuyla kapıya baktım. Sehpanın üzerindeki vazoyu alıp kapıya doğru yöneldim. Kapı araladığında vazoyu kaldırıp giren kişinin kafasına tam vuracakken Asır’ın tiz kahkahası kulaklarımda yankılanmıştı.

“Öldürecek misin beni?” demişti bir de gülerek. “Ah sen miydin?” dedim derin bir nefes alarak. Ellerinde poşetler vardı. “Evet içeri gireceğim vazoyu bırak lütfen,” dediğinde hâlâ elimde tuttuğumu anca fark etmiştim.

“Nerden geliyorsun aradım, mesaj attım dönmedin?” diyerek vazoyu kenarıyla koydum. Asır’a sessiz olmaya çalışarak kapıyı ayağıyla kapattı ve birlikte balkona çıktık. “Sandviç ve kahve aldım tabi bir de bol bol su,” dediğinde poşetleri masaya koymuştu. Sandalyelerden birine oturup poşetlerden birini açtım.

“Çok sağ ol…inanılmaz açım,” diyerek bir tane sandviç ve kahve aldım. “Biliyorum uyanmadan almak istedim. Çünkü dün sen hiç bir şey yemedin. Uyanmayınca da uyandırmak istemedik,” dediğinde kafamı salladım o da karşıma oturmuştu. Kahveden bir yudum içtim. “Güvenle yiyebiliriz değil mi?” diye de sormadan edemiyorum.

“Zaten başında beklediğim için uzun sürdü,” dedi kendi kahvesini de alırken. Gülümseyerek kafamı salladım iyice arkama yaslandım ve sandviçten yemeye başladım. O sırada Asır telefonunu eline almıştı.

“Demek beni merak ettin?” dedi sırıtarak. Gözlerimi devirerek kafamı gökyüzüne çevirdim.

“Dışarıda bir katil var tek başına çıkman mantıklı mı?” diye sordum aynı onun tavrıyla.

“Herkes uyuyordu ve yorgundu,” dediğinde derin bir nefes aldım.

“Söyledin mi?”

“Üstün körü anlattım ama üzerinde konuştuk,” dedi benim askime bana bakarak. “Ne konuştunuz?” Sandviçten bir ısırık daha alıp çiğnemeye başladım. “Katilin hızlıca bulunması için ne yapabiliriz diye düşündük ama bulduğumuz tüm çıkış yollar tehlikeliydi. Yani anlayacağın aynı yerdeyiz,” dedi umutsuzca.

“Peki nasıl çıkış yolları?” diye sordum bu kez ona bakarak. Bir kaç saniye gözlerimin içine bakmıştı. Sonra kafasını çevirip gökyüzüne baktı.

“Bize yazanın katil olduğunu biliyoruz. Onu kendi yanımıza çekmeliyiz gibi yollar. Ya da kamera kayıtlarından bir ipucu bulmak mantıklıydı ama kaç kere izledik videoyu hiç bir şey yok. Bize yazdığı numara gizli oradan kim olduğunu bulamadık. Cesette parmak izleri bulabilir miyiz dedik ama…”

“Ama?” dedim ısrarla. “Artık bir çıkış yolu bulmalıyız.”

“Ama onun içinde uzman kişiler lazım. Ya katile cevap yazacağım kendime yaklaştıracağım onun damarına basacağım ve diğerleri gibi beni öldürmeye yeltenecek. O sırada ben hızlı davranıp ona karşı hamle yapmam lazım ama bu da çok tehlikeli,” dediğinde sert bir şekilde ona bakmıştım.

“Sakın Asır, sen değil miydin canımızı ortaya koymayacağız diyen?” diye sordum ona kendi dediğini öne sürerek. “Dedim ama burda öylece durmak ellerimin bağlı olduğunu bilmek o kadar zor ki Reva,” dedi derin bir soluk alarak.

Masaya yasladığım koluna uzanıp dokundum. “Gideceğiz buradan,” dedim ona umut olmak ister gibi. “Meraklanma elbet gideceğiz,” dediğimde buruk bir şekilde gülümseyerek elimin üzerine elini koydu.

“Daha iyisin değil mi?” diye sordu merakla. Elimdeki sandviçi gösterdim. “Karnım doyunca daha iyi oldum.” Arkama geri yaslanıp son kısmını da yiyip kahvemden içtim. “Bu gün kaçıncı gün?” diye sordum tekrardan ona bakarak.

“Geleli mi?” Kafamı salladım sadece. “Sekizinci gün,” dediğinde derin bir nefes verdim. Dağların ardındaki adanın diğer tarafındaki zirveye bakmaya çalıştım. “Yakında zirvenin arkasında olacağız Asır. Evlerimizde huzur içinde olacağız,” dedim kadere inat ederek.

“Umarım,” mırıltısı döküldü Asır’dan. Bende tekrar ettim onu. “Umalım.” Aramızda bir süre sessizlik oldu. Sonra odadan gelen hareketlilikle içeri doğru baktım. Boral uyanmıştı.

“Günaydın,” dediğinde kafamı salladım. Ayaklanıp banyoya geçmişti direk.

“Boral da senin gibi sıcak bakmaz herkese aslında. Belki de bundan anlaşamadınız,” dedi gülümseyerek. “Belki de ne de olsa zıt kutuplar birbirini çeker derler.”

“Senle ben gibi,” dedi bilmiş bir edayla. “Zıt olduğumuz kesin de çekeceğimiz kesin değil Asır,” dedim net bir şekilde. “Kaderin ne göstereceğini kim bilebilir,” dedi sırıtarak. “Ah bir bilebilseydim,” dedim hayıflanarak.

“Bu arada bana ‘zihin bulanması’ ne onu anlatacaksın?” dediğinde gülümsemedim. “Dünden beri meraktan öldün mü Airlines?”

“Öldüm,” dedi kıkırdayarak. “Anlatacak mısınız?” dediğinde keyifle kıkırdadım. “Çok meraklısın…zihin bulanması sis bulutları gibi etrafın bulanıklaşması gibi bir şey. Dikkatinin dağılması, net cevaplar ve hızlı karar verememe gibi sonuçları vardır. Anlık olur yani,” diyerek açıkladığımda kafasını sallamıştı.

“Büyükannen mi anlatmıştı?” diye sorduğunda, “Hm…hm,” diye bir mırıltı döküldü dudaklarımdan. Boral banyodan çıkıp balkona geldiğinde Asır’ın yanına oturdu. “Tekrar günaydın bro,” dedi Asır’ın omzunu tutarak.

“Günaydın,” diyerek Borala karşılık vermişti. “Daha iyi misin Reva?” diye sordu bana bakarak. “Evet,” dedim buruk bir şekilde. “Şimdilik,” diye de devam etmiştim.

Derin bir nefes verdiğini duymuştum Asır’ın keyifle değil de sıkıntıdan dolayıydı. “Dün aşağıda ne gördünüz tam olarak?” diye sordu dakikalar sonra Boral her ikimizide bakarak. Kafamı çevirip ilk önce ona baktım sonra Asır’a.

“Hatırlamak bile istemiyorum,” dedim zihnimden atarmışcasına.

“Hatırlatmak istemem ama Asır tam olarak ne olduğunu söylemedi. Haliyle bizde merak ediyoruz Reva,” dediğinde tekrardan Borala baktım.

“Emin ol biz nasıl kaldırdık o manzarayı bilmiyorum ama siz hiç kaldıramazdınız,” dediğimde içerinden gelen sesler hepimizi aynı anda ayağa kaldırmıştı.

“Hayır…bırak lütfen ölmek istemiyorum.” Bu Vira’ydı uykusunda sayıklıyordu. “Ben bakıyorum,” diyerek içeri girdim. Dikkatlice yatağın yanında gittim ve oturdum. “Kurtarın beni ben…ben-” diyerek sayıklamaya devam ediyordu. Rüya görüyor olmalıydı.

Yanında yatan Lora’da da hareketlilik olduğunda ona baktım. “Ne oluyor?” diyerek sordu uyku sersemliğiyle. Vira’nın sayıklamalarına uyanmıştı. “Kabus mu görüyor?” diye sordu hafife bize dönerken. “Evet.” Elimi yumuşak bir şekilde kolunun üzerine koydum ve hafifçe dürttüm. “Vira hadi uyan.”

“Benim bir suçum yokki!” dediğinde Vira daha güçlü sarstım onu. “Biz burdayız Vira,” dedi bu kez Lora. Gözünden akan bir damla yaşı görmemle daha fazla dayanamayıp elimin tersiyle göz yaşını sildim. “Vira!”

Korkuyla en sonunda gözlerini araladığında ilk önce kendini geriye çekti. Hâlâ rüyanın etkisinde olmalıydı. “Biziz rüyaydı,” dedi Lora gülümseyerek. Vira derin bir nefes verip kafasını kaldırdı.

“O kadar etkisindeyim ki…su verebilir misiniz?” dediğinde hemen ayaklanıp balkona çıktım.

“İyi mi?” diye sordu Boral ben su şişesini poşetin içinden çıkarırken. “İyi gibi,” dedim.
İçeri geri girip kapağını açtım ve Vira’ya uzattım. Biraz daha doğrulup bana baktı. “Sağ ol,” dedikten sonra bir kaç yudum içti sudan. “Ben banyoya girip elimi yüzümü yıkayayım,” dediğinde kafamı salladım usulca.

“Biz de balkona çıkalım açsan sandviç var,” dedim Lora’ya. Hiç bir cevap vermeden kafasını salladı sadece. Yataktan kalktıktan sonra telefonunu da alıp benim arkamdan balkona çıktı.

Hepimiz kalkmıştım ama Ekar uyuyordu. “Rüya mı görmüş?” diye sorduğunda Asır bakışlarımla ona dönmüştü. “Evet daha çok yaşanılanların etkisinde kalmak gibi…” diyerek ormana doğru baktı Lora ve devam etti. “Birimiz ölmeden ya da aklımızı kaybetmeden gitmeliyiz bu adadan.”

Derin bir nefes alarak uçsuz bucaksız denize baktım. Karşı tarafta bir ışık aradım bir umut ve ya gemi. “Biz yardım istemeden gelemezler,” dedi Boral ikimizin de denize baktığını ve ne düşündüğümüzü bilirmişçesine.

Kafamı çevirip iyice arkama yaslandım. “Bizimkisi sessiz bir çığlık Boral,” dedi sadece Borala bakarak Lora. “Biliyoruz ama haklı kimse ama kimse burda neler olduğunu bilmiyor,” dediğinde bakışlarım Asır’a çevrilmişti yine.

“Kimseden bir beklentimiz yok biz anca bizim irademiz kurtarabilir,” dedim üzerine basa basa. “Evet üzerinde düşündük dün ama bulamadık senin bir fikrin var mı?” diye sordu Lora bana bakarak. “Maalesef yok.”

“Ama her derdin sıkıntının ardında saklı olanın huzur olduğunu söyle bilirim,” dediğim de Asır bu sözün kime ait olduğunu biliyordu. “Çok güzel…birinin sözü mü?” diye sorduğunda Boral buruk bir şekilde gülümsedim. “Sayılır,” diyerek geçiştirdiğimde Vira yavaş ve sessiz adımlarla yanımıza geldi.

“Daha iyi misin?”

“Açsan ye bir şeyler.” Sadece kafasını sallayıp yanımıza oturmuştu. “Şu an midem bulanıyor belki birazdan,” dedi derin bir nefes çekerek.

“Yaşananlardan etkilendin doğal olarak,” dedi sanki kendine hatırlatırmışcasına Lora.

Hepimizin bakışları Vira’daydı. “İçimde bir sıkıntı var. Uyurken bile düşünüyormuşum,” dedi
ağaçlara bakarak.

“Bir kabusun içindeyiz ve çıkamıyoruz bu beni çok boğuyor,” diye de devam etmişti sözlerine. “Haklısın Vira…bizim katili bulmamız gerekiyor.”

Kısa bir sessizlikten sonra Ekar’ın sesi gelmişti içeriden. Göz ucuyla ona baktım, kafasıyla bize selam verip banyoya girdi. Kafamı geri çevirdiğimde Asırla göz göze gelmiştik. Kafamı sallayıp bakışlarımı çekmesem de o çekmemiş bana bakmaya devam etmişti.

“Nasıl böyle sorumsuz davrandı bilmiyorum. Aslında böyle değildir. Ben onun adına özür dilerim hepinizden,” dedi Vira mahçup bir şekilde. “Özür dilemesi gereken kişi içeri de Vira ve birine koşulsuz şartsız vekil olma,” dediğine takıldım şey söylediği ve benim bilmediğim kelimeydi.

O kadar merak etmiştim ki onu yanıma çağırıp hemen sorasım gelmişti.
Onda da böyle mi oluyordu yani. Asır başka bir şey demeden arkasına yaşlandığında Ekar odadan çıkıp Vira’nın yanına oturdu.

“Dün gece için kusura bakmayın. Sorumsuzca davrandım,” dediğinde ses tonunda bir pişmanlık aradım ya da başka bir şey ama yaptığından hiç bir pişmanlık duymuyordu.

“Burda kimse kimsenin ölmesini izlemek istemez. Ama hiç birimiz de engel olamayız. Sen öldürülseydin bize izlemek kalırdı. Yani,” dedi sehpaya kollarını koyup Ekar’a bakarak ve devam etti, “Herkes kendisini koruyacak…eğer ölmek istemiyorsa.”

Merakla ona baktığımda yüzünde hiç görmediğim bir tavır takındığın gördüm. Öfke değildi, bu başka bir şeydi ve benle birlikte burada hiç kimse çözememişti bunu. Aramızda tekrardan oluşan sessizliği bozan Vira’nın ayaklanıp içeri girmesiydi.

“Midesi bulandı galiba tekrardan, biz bakalım…” dedim Lora’ya bakarak. İkimizde aynı anda kalkıp içeri girdiğimizde Vira’nın öğürme sesleri geliyordu banyodan. Biraz kapıda beklememizden sonra ses kesilince Lora kapıyı araladı.

“Daha iyi misin?” sorusu döküldü dudaklarımdan. “Duş almak ister misin ya da ne yapsak ya?” diye sordu bana bakarak Lora. “Aslında bir ilaç alman gerekiyor. Serum olsa o kadar güzel olur ki,” dedim çaresizce etrafa bakarak.

“Nasıl bulacağız?” diye sormuştu Lora. Vira kolumuzu tutarak yatağına oturdu. “Bulduk diyelim nasıl takacağız,” dedim sanki kendime sorarmışcasına. Vira midesini tutarak hafifçe uzadığında Lora’yla birbirimize bakıyorduk. “Sen dur yanında,” diyerek balkona tekrardan çıktım.

“İlaç ya da serum almazsa iyileşemicek,” dedim hepsine ama en çok Asır’a bakarak.

“İlacımız yok ki,” dedi Boral. “Hayır hayır demek istediğim serum lazım ve onu takacak biri lazım,” dedim aslında söylemek istediğimi dile getirerek.

“Bunu nerden bulacağız?”

“Tamam biz gidiyoruz bakacağız bir şeyler…” diyerek ayaklandığında şaşkınlıkla ve merakla Asır’a baktım. “Sizde dikkat edeceksiniz.” Ayaklandığımda, Boral’da kalkmıştı. Arkalarından içeri girdim. “Dikkat edin,” dedim Asır’a bakarak.

Gözlerimin içine bakıp sanki beni onayladı. İçimi rahatlatmak ister gibiydi. Hep beraber çıktıklarında Lora’yla yan yana oturup beklemeye başladık. Vira yatağına iyice uzanmış yarı kapalı gözlerle tavana bakıyordu.

“Umarım bulurlar,” dedi Lora Vira’yı rahatsız etmemek için sessiz konuşarak. “Ben eminim halledecekler,” dedim onunda içini rahatlatmak ister gibi. Derin bir nefes çekip başını omzuma yasladı.

“Powerbank vardı bir tane sende.”

“Asır’ın verdiği?” diye sordum üstten ona bakarak. “Evet nerede o şarjım bitti şimdi merak ederler,” dediğinde ilk bir kaç saniye zihnimi yokladım. “Aa- o üst kattaki odada kaldı,” dedim en sonunda hatırlayarak.

“Sende numarası var mıydı?” dedi bu kez.

“Annenin mi?”

“Hı hı.” Başını hafifçe doğrultusunda ayaklanıp yatağın bir köşesinde duran telefonumu aldım. Benimkinin de iyice şarjı az kalmıştı. “Buradan yazabilirsin,” diyerek ona uzattım ve yanına otururken göz ucuyla Vira’ya baktım. Gözlerini yummuş eli de karnındaydı.

“İyi misin Vira?” diye sordum merakla. O sırada da Lora telefonumu almış mesaj yazmaya başlamıştı bile. “Sayılır,” mırıltısı dökülmüştü dudaklarından sadece. “Sağ ol Reva,” diyerek telefonumu bana uzattığın da arkasına yaslanmıştı bile.

Bende Drel’e kısa bir mesaj yazmaya karar vermiştim.

Reva: Durumlar nasıl iyi misin?

Yazıp kapattım telefonumu. Kapının kilik sesini duymamızla Lora’yla aynı anda kalkmıştı. İlk önce Ekar girmişti içeri. Gözlerimle yüzünü taradım bir şey anlamak için. Sonra Boral girmişti. Ona da baktığımda benimle bir kaç saniye göz göze gelmişti ve çekmişti bakışlarını.

En sonunda tanımadığımız bir kız elinde serumla içeri girdiğinde içim aynı anda rahatlamış aynı anda da gerilmişti. Asır da içeri girdiğinde kapıyı kapattı ve hepimize birden baktı.

Gözleri benim gözlerimin üzerinde durunca ona sorarmış gibi baktım. Gözlerini benden kaçırınca eliyle Vira’yı işaret etti. “Dediğimiz gibi çok midesi bulanıyor,” dediğinde kız kafasını sallayıp Vira’ya doğru yöneldi.

Vira mide bulantısından uyuya kalmış olmalıydı ki tepki vermemiş ya da seslere gözlerini açmamıştı. Kız ilk önce serumu asacak bir yer bulup onu hallettiğinde bir kaç adım atıp Asır’ın önünde durdum. Benim geldiğimi gördüğünde buruk bir şekilde gülümsedi.

Bana çoğunlukla gülerek bakması hep dikkatimi çekiyordu.

“Balkona gel!” dedim daha çok emir verir gibi. İkiletmedi hatta neden diye sormadı. Boral ve Ekar’ın yanından geçip benim arkamdan balkona çıktı. Balkonun köşesinde durup ona doğru döndüm.

“Kızı nasıl ikna ettiniz?” diye sordum kollarımı göğsümde birleştirerek. “İki güzel laf bir çift bakış. Güzel söz falan neden merak ettin ki?” dedi alayla gülerek. Beni sinir etmek istediğini gözlerinden okuyacak kadar tanımıştım onu.

Gözlerimi devirip bozuntuya vermeden sorumu yeniledim. “Kızı neyle tehdit ettiniz?” diye sorduğumda biraz ötesindeki duvara yaslanıp elini cebine attı ve sigarayla çakmak çıkardı. Onu ilk defa böyle görüyordum…görecektim.

“Öldürürüz dedik o da sorgulamadı zaten.” Sigarasını yakıp bir kaç duman içine çekti. “Bu seni çok dertlendirmişe benziyor gibi?” dedim gözlerimle dudaklarının arasındaki sigarayı göstererek.

“Fazlasıyla kenyd?” Ay ışığı!

Derin bir nefes alıp kafamı salladım. Dakikalar sonra kız odadan çıktığında Vira daha derin bir uykuya teslim etmişti kendini. “Nasıl çıkaracağımı da anladım artık sorun yok,” diyerek balkona çıktı Lora. “Tamam,” dedim mırıldanarak.

Hep beraber balkona çıkıp sandalyelere oturdular. Benle Asır hâlâ ayaktaydık. Onu beklemeden bir sandalye çekip oturdum. Asır bir kaç dakikadan beri gözünü hiç ayırmadan adanın diğer tarafına bakıyordu.

“Sorun ne?” dedi Boral Asır’ı işaret ederek. “Bilmiyorum,” diyerek kestirip attım. Sanki birbirimize her şeyimizi anlatıyormuşuz gibi bana sormuştu bide. “Daha ne olabilir ki?” dedi imalı imalı Lora.

Telefonuma bildirim geldiğinde ayaklanıp içeri girdim ve sehpada duran telefonumu aldım. Drel mesaj yazmıştı. Ona cevap yazarak balkona geri çıktım.

Drel: Aynı keyfim yerinde.

Drel: Orda nasıl durumlar?

Reva: İyi…gereksiz eğlenceli.

“Susmak ve gizlemek canımı sıkıyor artık,” dedim telefonumu sehpaya koyarak. “Biz burdayız ve kimse neler yaşadığımızı bilmiyor.”

“Susmuyoruz artık,” diyerek yanımıza geldiğinde tüm bakışlar ona doğru dönmüştü. Yanımdaki sandalyeyi çekip oturdu. “O ne demek?” diye soran Boral’dı.

“Babama her şeyi anlattım. Habere sunmasını da istedim. Burda zorla tutulduğumuzu da ekstra bildirdim,” dediğinde şaşkınlıkla ona döndüm.

“Ne zaman yaptın bunları?”

“Geç bile kalmıştım Reva,” dedi kararlı bir sesle. “Baban ne dedi?” diye sordu Lora. “Öncelikle halledeceğini ve dediklerimi hemen bildireceğini söyledi,” dediğinde derin bir nefes aldım.

“Yani kurtulduk sayılır?” dedi buruk bir şekilde gülümseyerek Lora.
“Sayılır,” dedi Asır bana bakarak. “Sayılır.”

Gözlerimi umut gibi parlayan güneşe çevirdim. O an kurtulduğumuzu ve huzur dolu evimde olduğumu hayal ettim. Adeta oradaymış gibi hissettim. Kedimin yanında kardeşimin yanındaymışım gibi hissetmek istedim.

Mumlarımın arasında kaybolmak ve aynı anda bulunmak istedim. Ama tekrardan gözlerimi açıp etrafıma bakmak kanatları kül olan kuş gibi hissetirmişti yüreğimi.

🔱

“Daha iyi,” dedi Lora elini Vira’nın alnından çekerek. Saatlerden beri uyuyordu. O kadar ki hava hafiften kararmaya başlamıştı. Kafamı sallayıp balkona çıktım. Boral, Ekar ve Lora içerideydi fakat Asır balkonda hafif soğuğa rağmen oturuyordu.

Karşısındaki sandalyeyi çekerek, “Üşümüyor musun?” diye sordum. Bakışları sadece bir kaç saniye bana değmiş o sırada da yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşmuştu.

Kafasını kapkaranlık adaya çevirdi. “Alışınca anlamıyorsun ki,” dedi. Sadece kafamı salladım bir gariplik vardı onda ve bunu o söylemeden sormayacaktık.

“Bir haber varmı…yani babandan?” diye sordum merakla. “Henüz yok.” İçimde ister istemez bir şeyler kopuyordu, biz bu süreçte bekledikçe. Ve öleceğimiz senaryosu kafamda kırk kere dönüyordu.

“Sen gir içeri…bana dedin ama sen üşüyeceksin,” dedi bu kez bana bakarak. Kollarımla iyice kendimi sardım. “Biraz hava alayım girerim,” dedim gökyüzüne bakarak. Yıldızlar bu gün daha fazlaydılar. Öyle bir parlıyorlardı ki sanki karanlığımıza inat aydınlatmak ister gibiydiler.

“Hasta olmanı istemem,” dediğinde tekrar ona baktım. Güneşin yansıması; gözleriyle, bana öyle bir bakıyordu ki. “Bende olmak istemem zaten.”

Aramızda oluşan derin sessizlikten sonra Boral’ın balkona çıkmasıyla ikimiz de aynı anda ona bakmıştık. “Yiyecek bir şeyler alalım diyoruz. Herkes oldukça acıkmış olmalı,” dedi.

“Tamam geliyorum ben şimdi bekle beni,” diyerek ayaklandığında Asır, Boral içeri girmişti bile. Bana doğru eğilip kulağıma doğru fısıldadı. “Geldiğimiz de hazır ol bir yere gideceğiz,” dediğinde şaşkınlıkla ona baktım.

“O ne demek?”

“Bir kaç saatliğine her şeyi unutmaya tekrardan var mısın demek?” diye sordu bilmiş bir edayla bana bakarak. “Dün5 gece denize girdiğimiz gibi mi?”

“Aynen,” dediğinde ben de ayağa kalktım. “Sırf benim teklifimi kabul ettin diye seninkini de kabul edeceğim. Borçlu kalmak istemem,” diyerek gülümsediğimde oda gülmüştü. “Bilmem mi.” Birlikte içeri girdiğimizde Vira’nın yatakta oturur pozisyonuna geldiğini gördüm.

“Nasılsın?” diye sordu Asır Vira’ya bakarak. “Sağ olun daha iyiyim.”

Boral ve Asır odadan çıktığında Lora ve ben Vira’nın yanına oturmuştuk. Ekar ise koltuktaydı. “Sadece biraz acıktım. Açlık da midemi bulandırıyor olabilir,” dediğinde Vira kafamı salladım.

“Doğrudur. Birazdan yiyeceksin,” dediğimde Vira buruk bir şekilde gülümsemişti.

Arkamızda oturan Ekar’dan hareketlilik duyduğumuzda aynı anda ona baktım.

“Hava alacağım,” diyerek açıklama yaptığında ayaklandım. “Yine kaybolma bu kez aramayız Ekar,” dedim net bir şekilde.

“Ekar!” dedi Vira uyarırmışcasına. “Buralardayım sorun yok…endişelenme,” diyerek yanımdan geçtiğinde gözlerimle Vira’yı süzdüm.

“Sizin aranızda arkadaşlıktan öte başka bir şey mi var?” Tekrardan yanlarına oturdum.

“Çocukluktan beri tanırız birbirimizi. Aramızdaki bağ ondan kuvvetli. Ama buraya geldiğimizden beri bir değişik onu anlamıyor ve tanıyamıyorum,” dediğinde gözleri kapıdaydı.

“Doğal bu. Herkes huzursuz ve rahatsız şu an. Önemli bir şey yoktur,” diyerek elini tutmuştu Lora Vira’nın.

“Haklısın.”

On ya da yirmi dakika sonra yapı araladığında elindeki poşetlerle Asır ve Boral içeri girmişti.
“Pirinç lapası bulabildik. Zaten akıl ermeyecek kadar herkes normal davranıyor. Restoran o kadar kalabalıktı ki yemekler bu saate kadar bitmiş,” diyerek sehpaya koyduğunda Asır’a baktım.

Elinde ayrı tuttuğu poşetle bana bakıyordu. Bizim yemeklerimizi ayırmıştı. Kafasıyla dışarıyı işaret ettiğinde Lora’ya baktım. Oda anlamsız bakışlarla bize bakıyordu. “Bir dakika gelir misin?” dedim balkonu işaret ederek.

Beraber balkona çıktığımızda ağzını açmadan yalnızca beni bekledi. “Evet garip ve saçma geliyor. Ama ufak bir işimiz var. Hemen geleceğiz meraklanma,” dediğimde anlamadığını ve bu açıklama ona yetmediğini biliyordum.

“Ona koşulsuz şartsız güvendiğini farkında mısın Reva?” diye sorduğunda kafamı hayır anlamında salladım. “Güvenmiyorum, güvenemem.”

Onun cevap vermesini beklemeden balkondan içeri girdim ve Asır’a doğru yöneldim. “Nereye gidiyoruz şimdi söyle bare?” diye sorduğumda kapıyı aralamıştı bile. Koridora adım attığımda oldukça loştu. Yine mumlarla aydınlatılıyordu.

“Gidince göreceksin zaten,” dedi gözünü kırparak. Birlikte üst katlara çıkmaya başladığımızda odalarımız olduğu katta durduk.

“Ama buradan bir şey almamız gerek,” diye açıklama yaptığında gözümde canlanan o korkunç görüntüyü silmeye çalıştım. Bu koridora baktıkça o geceyi hatırlıyordum.

Hiç sorgulamadan onu takip ettim. Bizim odaya girdik. Dolaplardan pike ve yastık çıkardığında anlamsız bakışlar atmıştım ama onu umursamadan balkonda duran powerbankı aldım ve cebime koydum.

“Şu yorganı al,” diyerek elime tutuşturduğunda bir tane de yastık uzatmıştı. “Bunları taşıyacağım düşünüyorsan yanılıyorsun.”

“Yardımcı olmak zor değil.”

Odadan geri çıkıp bu kez onun odasına girdik. Çekmecelerden bir fener aldığında bana bir şey demeden odadan çıktı. Tekrardan bir kaç kat çıkmaya başladığımız da sadece onu takip ediyordum.

En sonunda son kata çıktığımızda Asır büyük sürgülü kapıyı cebinden çıkardığı anahtarla açtı.

Burası bir terastı. “ Yıldızları izleyeceğiz,” dedi bana doğru dönerek. Bir kaç adım atıp terasa çıktım. “Yıldızları izleyeceğiz,” diyerek onu tekrar ettiğimde gözlerim gökyüzündeydi.

“Ay ışığıyla yıldızları izleyeceğim.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…