Bölümler 30Şu an: 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Onu göreceğim,” dedim sayıklarmışçasına. “Ölmüşse bile göreceğim.” Kafam ağır bir yere çarptığında gözlerimi hafifçe araladım. “Ah!” dedim başımı tutarak, inanılmaz bir sızı vardı.
“Nerdeyim?” Gözlerimle etrafı taradım. Bir geminin içindeydim. Hatta geminin en üst katındaydım. “Beni öldürmek için bayıltmamış,” dediğimde belli belirsiz gülümseme oluşmuştu yanaklarımda.
Beni öldürmediği için seviyor olamazdım. Ayağa kalkıp kendi etrafımda döndüm. “Çok iyi,” diyerek hızlıca merdivenlere yöneldim. Gemi daha hareketlenmemişti. Güneşin de daha tebede olmadığından alıyordum ki aradan çok zaman geçmemiş olmalıydı.
Hâlâ sabah saatlerindeydik.
Geminin ilk katına geldiğimde ortada duran masanın etrafından dolandım. “Bir dakika,” dedim tekrardan aklıma gelen şeyle. Hızlı olmaya çalışarak masanın sağına ve soluna baktım. En sonunda içerideki çekmecelerde bulduğum bir bidon benzini ve çakmağı ellerimin arasına aldım.
Tekrardan dışarı çıktığımda dökebileceğim her yere döktüm benzini. Masaya, L şeklindeki koltuğa. Yerlere…her yere. Bidonu yere koyup ilk önce ona çakmağı çaktığımda hızlıca harlanmıştı.
Çakmağı yakıp biraz da masaya doğru tutum. Oda zar zor da olsa alevlenmişti. Gülümseyerek hareketlendim durmadım. Durmayacaktım. Üzerimdeki tişörtü ucundan biraz yırttım. Onu da alevlendirdiğimde geminin en ortasına fırlattım.
“Ben istemeden buradan göndereceksiniz. Ve illaha eylem diyorsanız alın size eylem. Baş kaldırı diyorsunuz ya…alın baş kaldırı! Geminiz de…oteliniz de içlerinde siz varken yansın!” diyerek bağırdım boşluğa doğru.
Sonra iyice harlandığında ateş geminin en sondaki merdivenlerine yöneldim. Gemi kıyıdan biraz uzaktı ama bu dert değildi. Yüzerekte giderdim kıyıya. Ki öylede yaptım, önce ne kadar derin olduğuna baktım. Sonra kendimi suya bıraktım.
Belime kadar geliyordu fakat ben hızlıca kendimi bıraktığımdan bütün vücudum suya girmişti. Bir kaç saniye arkama baktım.
Gemi iyiden iyiye yanıyordu, su onu söndürürdü ama önemli olan alevdi. Ateşin çıkmasıydı ve herkesin görmesiydi.
Yüzerek kısa sürede kıyıya çıktığımda tişörtümden akan suları sıktım. Saçlarımı kulağımın arkasına attım.
Ve yürümeye başladım otele doğru. O kadar hızlı yürümüştüm ki on dakikalık yol iki ya da üç dakikaya inmişti. Derin bir nefes alıp verdim. Otelin merdivenlerini çıkmaya başladığımda içeride duran adamları gördüm.
Koridorda durmuş etrafa bakıyorlardı. Durmadım sesli bir şekilde otomatik kapıdan geçtim. Kapı açılır açılmaz benim olduğum tarafa bakıp hemen hareketlenmişlerdi.
“Patronunuz nerede! Hemen ona götürün!” dedim bağırarak. Etrafta kimse yoktu, her taraf boştu. Sadece onların adamları vardı. Masum insanlara ne yapmışlardı. Kaçını öldürmüş, kaçını yaralamışlardı.
Asır gibi.
Titrek adımlarla değil, dik ve kendinden emin adımlarla adamların karşısında durdum. Onlar ise hiç bir şey demeden karşımda dikilmişlerdi. “Nerde Levnt söyleyin. Beni ona götürün!” dedim tekrardan bağırarak.
Adamlardan biri bana yönelip kolumdan tutacakken hızlıca bir adım ileri gittim. “Beni ona götüreceksiniz. Yaka paça tutup odalara tıkamayacaksınız!” dedim bir kere daha bağırarak.
“O ne emrederse o olur. Sen karar veremezsin!” dedi içlerinden biri kafamı sesin geldiği yöne çevirdim. Yüzünde ağzı ve burnunu kapatacak şekilde maske vardı. Gözleri ve alnı açıktı.
Hiç birin de maske yoktu artık ama o takıyordu. Daha dikkatli baktığımda alnına, gözlerinin altında ve yanaklarına kadar inen yaralar vardı. Yani maske olmasa görebilecektim tüm yüzündeki yaraları.
“Seni tanıdım,” dedim alayla gülerek. “Sen dün gece odamıza giren kişisin. Umarım iyisindir diyemeyeceğim,” dedim keyifle ve devam ettim. Bir yandan da belli etmeden geri adım atıyordum.
“Onların bir robotu olduğunuz için hepiniz yanarak ölün!” der demez hızlıca merdivenlere doğru koştum. “Dur!”
“Yakalayın çabuk, Selm beye haber veriyorum!” dediğinde arkamdan daha da hızlandım. Ben alacağım cevabı almıştım. Selm de Levnt de aynı odada oturuyorlardı. Arkamdan gelen adımlar çoğaldığında hiç bakmadım, durmadım da son kata kadar koştum.
En sonunda odasının olduğu koridora geldiğimde göz ucuyla yorgunluktan nefes nefese kalmış adamlara baktım. Gülümseyerek yavaşça yürüdüm ve kapıyı tıklatmadan açtım.
Karşımda gördüğüm manzarayı beklemesem de pot kırmadan geri kapıyı kapattım. Keyifle oturmuş kahve içiyorlardı. Selm’in elinde telefonu vardı ve oradan anlamıştım adamları onlara söylemişti.
“Asia, kahve ister misin sende?” diye sordu Selm alayla. Bir kaç adım atıp tam önlerinde durdum. Babam şaşkınlığını gizlemeye çalışsa da başaramıyordu.
Selm iyice süzdü beni. Islak saçlarıma ve yırtık kıyafetime baktı. “Gerçi sana kuru kıyafetler lazım,” dedi aynı tınıyla. “Ben ne istediğimi söyleyeceğim ama siz dışarıya baktınız mı hiç?” diye sordum aynı zamanda içimden yangının hâlâ devam ettiğini diliyordum.
“Neyden bahsediyorsun?” diye sordu babam kahve bardağını masaya bırakarak.
“He…dünyadan haberiniz yok,” dedim pencereyi işaret ederek. “Üzgünüm kaç milyon paranız gitti hiç emin değilim,” diye de ekledim keyifle. Sahte bir keyifti bu tüm aklım onlardaydı. Asır’daydı.
“Sen ne diyorsun ya!” dedi şaşkınlıkla Selm yüzü düşmüştü ama. “Kalkın bakın anlayacaksınız,” dedim tekrardan. İlk ayaklanan Selm’di ardından babamda kalkmıştı.
Selm pencerenin önüne geçip perdeyi çekti. Bende görebilmek için kafamı o yöne doğru çevirdim. Dumanları gözüküyordu sadece. Ben bile inanamamıştım çünkü bu kadar hızlı büyüyeceğini bilmiyordum.
“Noluyor?” diyerek bir kaç adım attı ve daha net görebilmek için balkona yöneldi. “Sen…Reva ne-” dedi babam şaşkınlıkla ve bana bakıp balkona çıktı. Arkalarından keyifle gülüyordum sadece.
Bir kaç saniye sonra içeri girdiklerinde, Selm yüzüne sahte bir keyif yerleştirmişti. Belli etmemeye çalışıyordu fakat biliyordum zarar büyüktü. Hiç bir şey demeden masasına tekrardan oturdu. Babamda yerine geçtiğinde ikisi de bana aynı anda döndü.
“Siz…sen ve sevgilin deli falan mısınız?” diye sordu Selm keyifle, “Ne çok seviyorsunuz yakıp yıkmaları?” Hiç bir şey demeden babamın karşısındaki koltuğa oturdum.
“İşte bu kez kahve isterim,” dedim yapmacık bir sesle. “Soruna gelecek olursam…kabul deli olduğumuz yani,” dediğimde babama döndüm. “Tabi,” dedim bizzat babama söyleyerek ve devam ettim.
“Sevgili olduğumuz da doğru…şimdi onu göreceğim. Yaralıydı, adamın onu vurdu,” dedim babamdan bahsederek. Selm gülümseyerek kahvesinden bir yudum aldı. “Levnt adamım değil, ortağım…” dediğinde tekrardan gülümsedim.
“Bununla ilgilenmiyorum ama umarım size yaptığım sürprizi beğenmişsinizdir?” dedim tekrardan gemiyi kastederek. Selm kafasını salladı ve telefonunu eline aldı.
“Sen ve sevgilin sürprizleri de mi çok seviyorsunuz? Ama beğendik değil mi ortak?” diye sorduğunda babama iğrenirmişçesine baktım. “Beğen…dik,” dedi yarım yamalak. Selm anlamamıştı ama şaşkınlığını atamıyordu üzerinden.
Selm telefonunu kulağına koyup bana baktı. “Bir kahve…” telefonunu kulağından çekip sordu, “Nasıl olsun kahven?”
Gülümseyerek dudaklarımı araladım. “Latte,” dedim sadece. Aklıma Asırla sabah saatlerinde içtiğimiz kahveler gelmişti. “Tamam öyleyse la-” diyecekken onu durdurdum.
“İki olsun ve ikisi de karton bardakta,” dediğimde kafasını salladı. “Asır’ın yanına gideceğim…o çok sever.”
“İki adet latte…tamam?” diyerek telefonunu kapattığında tekrardan bana döndü. “Demek çok sever, onu görmene izin veriyorum. Kahveler geldikten sonra adamlar seni götürür,” dediğinde yüzünden alaylı bir tını aradım ama ciddi gibiydi.
Önüme gelen nemli saçlarımı kulağımın arkasına atıp tekrardan babama baktım. Hiç ses çıkarmadan bir bana bir de Selm’e bakıyordu.
“Odadan nasıl çıktın…nasıl gemiye gittin bunları merak ediyoruz doğrusu?” dedi henüz bitmemiş olan kahvesinden bir kaç yudum aldıktan sonra. “Beni or-” diyecekken babam boğazını yapmacık bir şekilde temizleyip susmamı işaret etti.
“Bilmiyorum…” dedim ona bakarak ve devam ettim. “Gözlerimi açtığımda oradaydım ki bu saatlerde şehire gitmemiz gerekiyordu Asrent unutmuş olamazsın?”
“Pekala gitseydin o vakit?” diye sorduğunda alacağı cevabı biliyordu ama yine de sormuştu. “Arkadaşlarımsız ve buradaki masum insanlarız gitmem hiç bir yere. Göndermeye kalkan kim varsa işte cevabı budur,” dedim hâlâ duman çıkan yere bakarak.
“Sizin gibileri kolay kolay bırakacağımızı mı sandınız? O kadar basit mi?” dediğinde alayla güldüm. “Biliyor musunuz atladığınız bir şey var. Senin de bunun da,” dedim kınayıcı bakışlarla. Babam bu tavrımdan rahatsız olmuş bakışlarını hemen çekmişti.
Ama o odadayken attığı tokadı unutmuyordum. Unutturmazdım.
Sızı hâlâ yanaklarımda, sesi hâlâ kulaklarımdaydı. “Neymiş bizim atladığımız o kısım?”
“Bizim gibileri bırakmak o kadar basit. Ve inanmayacaksın yakın bir sürede kendi isteğinde göndereceksin bizi. Zorla tuttuğun bizleri,” dedim keyifle o sırada kapı tıklatılmıştı.
Selm büyük bir kahkaha attı. “Duydun mu ortak Asia ne diyor!” dediğinde kapıya döndü. “Gel!”
Kapı yavaşça açıldığında elinde iki kahve olan görevliye baktım. “Tamam verme!” dedi emirle Selm. “Revire gidecek, onlar sende kalsın…” diye uyardığında görevli bir kaç adım geriye gitmişti.
“Teşekkür beklemiyorsunuz herhalde,” dedim ayaklanarak. “Burada zorla tutulmamıza sayın,” dediğimde de benle birlikte ayaklanmıştı. “Hay hay,” dedi Selm keyif dolu sesiyle.
Kapının önüne geldiğimde bir kaç adım sesi duydum ve bağrış dolu bir ses. “Ne oluyor?” diye sorduğumda önümden bana çarparak bir adam geçmişti. Kafamı çevirdiğimde bir görevliden kaçıyordu.
“Noluyor?” diye sordu babam şaşkınlıkla. “Ben-” diyecekken görevli hızlıca kaçan adama silahını doğrultmuştu. “Dur!” dedim şaşkınlıkla fakat durmamış ateş etmişti. Kendimi geri çekecekken mermi kolumu sıyırmıştı. “Ah!” dedim bedenimi acıyla duvara yaslayarak.
“Reva!” demişti babam, sesinde endişe tınısı hissetmiştim. “Yakalayın onu çabuk!”
Kolumdan akan kanları durdurmak için acısına rağmen sol elimle bastırmaya çalıştım. “Dur,” dedi babam içeri giderek. “Ah!” dedim dişlerimi sıkarken. Sızı koluma yayılmış oradan omzuma çıkmış ve bütün vücuduma yayılmaya başlamıştı.
“Ah!” Babam içeriden getirdiği havluyu elimi çekerek yaraya doğru bastırdı. “Revire götürün!” demişti arkamızda duran Selm. Babamın ellerinin arasından havluyu alıp biraz uzaklaştım ondan.
“Bırak ben hallederim,” dediğimde hayır anlamında kafasını sallamıştı. “Yapma acıyordur şimdi…kız-” diyecekken durdu Selm’e baktı. Dikkatini çekmişti belliki babamın bu hareketi.
“Pekala,” diyerek çöktüğü yerden kalktı. Eli kan olmuştu ve tabiki de benimde üstüm başım…her yerim kandı.
Havluyu iyice bastırıp düz olan duvara tutundum zar zor ayağa kalktım. “Revire götürsünler seni,” dediğinde tekrardan Selm sadece kafamı salladım. Adamlar önden yürümeye başladıklarında yavaş adımlarla onları takip ediyordum.
Belli belirsiz gözlerim kararmaya başlamıştı. Derin nefesler alıp vermeye çalıştım fakat acı o kadar yayılmıştı ki güçlü durmak çok zordu. Gözümden akan yaşları kanlı elimle hızlıca sildim. Güçsüz gözükmek istemiyordum.
Adamlar bir odanın önünde durduklarında benim için açmışlardı. Hiç bir şey demeden bir adım attım içeri doğru. Anında onu görmüştüm zaten…Asır’ı.
Sedye de öylece yatıyordu. Kolunda serum vardı, üzerindeki tişört önden yırtılmıştı. “Asır,” dedim fısıltıyla. Sedyeye doğru bir kaç adım attım. “Oh,” dedim göz yaşları içinde gülümseyerek.
Arkamda ki adamda kahveleri masaya koymuş sonrasında kapıyı kapatıp çıkmıştı.
“Yaranı dikmişler.” Dudakları kapalıydı, kaşları düz bir çizgi halindeydi. “İyisin,” dedim rahatlarcasına. Omzundaki dikiş izine baktım o kadar özenli dikilmişti ki. Belli belirsizdi.
Yarama bastırdığım havluyu bir kenara koydum. Kan az da olsa durmuştu. “Bak…beni de vurdular,” dedim gülümseyerek sanki normal bir şeymiş gibi. “Ama sakın üzülme acımıyor ki, hemde hiç,” dediğimde bile sızı artmıştı.
Başım dönmeye başlamıştı. Yutkunarak etrafa bakındım. Sağ tarafta bir lavobo vardı ve öbür yanda masada duran tıbbi aletler. Bilmiyordum ama yapabilirdim. “İyi olacağız…Asır söz iyi olacağız!” dedim durmak bilmez yaşlarımın arasından.
Hareketlenip lavoboya doğru yöneldim. Musluğu açıp kolumu suya doğru tutum. “Ah,” dedim dişlerimi sıkarak. Bir yandan da onu uyandırmak istemiyordum ama yaram buna izin vermiyordu.
“İyi olacağız,” dedim mırıldanarak. Kan suyla birlikte akıp giderken hem iyi geliyordu hemde acıyı kat be kat artıyor gibi hissediyordum. “Uf,” derin bir nefes alıp kanı iyice kolumdan
arındırdım. Lavobonun yer yeri kan olmuştu. Sessiz olamaya da çalışıyordum ama bu çok imkansızdı.
Elimi de düzgünce yıkayıp suyu kapattım. Tıbbi aletlerin dizili olduğu masaya baktığımda neyin ne olduğunu çözmeye çalıştım. Telefonum olsaydı daha basit olabilirdi ama anladığım ve bildiğim kadarıyla yaramı dikecektim.
“Yapacağız,” dedim kendi kendimi motive etmek ister gibi. Köşede duran sandalyeyi masanın önüne çekip oturdum. “Önce yarayı temizlemem lazım,” diyerek masaya bakındım. Sol elimle kenarı da duran pamuğu aldım ve yavaşça dokundurdum. Böyle bile acıyordu.
Burnumu çekip derin bir nefes verdim. Tek elimle ne kadar dikebilirsem dikecektim işte.
Asır yerinde kıpırdanınca kafamı kaldırıp ona baktım. Henüz gözlerini açmamıştı. Ama uyanması yakın gibiydi.
“Şimdi önce uyuşturmam gerekiyor,” dedim yarım yamalak bilgimle. Daha açılmamış iğneyi ve ilacı alıp sol elimle ilacı iğneye aktardım. “Oh…yapabilirim,” dedim iğneyi omzuma yaklaştırarak.
Gözlerimi kapatıp iğneyi batırdığımda ince bir sızı yayılmış hemen. Sonra o da gitmişti. Bir kaç saniye uyuşmasını bekledim. Sonra masa da duran cerrahi iğnesini aldım ve sütür adı verilen yaraları dikmek için kullanılan ipi ona geçirdim.
Gözümden akan yaşları hızlıca silip Asır’a baktım. O uyanmadan yapmam gerekiyordu. Kendi yaramı kendim dikecektim…bu akıl alır gibi değildi.
“Yapacağım,” diğerek yaraya doğru yöneldim. Bir kere daha düşünmeden iğneyi batırdım. Tam uyuşmamış olacakki acımıştı. “Ah!” Başımın dönmesi devam ediyordu hatta direnmesem bayılacaktım ama durmadım.
“Ağrı kesici alırız sonra,” dedim kendi kendime fısıltıyla. Delirmiştim evet.
İğneyi yaranın kenarlarından geçirip yamuk yumuk diktiğimde zar zor da olsa düğüm attım. Nasıl dikiliyordu bilmiyordum ama şu an olmuş gibiydi. En azından yara açık kalmamıştı. İğneyi bırakıp masadaki makası aldım ve düğüm attığım yerden kestim.
Sızı durmuş gibiydi ama kolumdaki his tamamen gittiğinden olmalıydı. Makası da bırakıp eczane dolabına gittim, oradan bulduğum herhangi bir ağrı kesicisini ağzıma attım. Çeşmeden de karton bardağa su doldurup içmişti.
Sonra sandalyeyi Asır’ın önüne çekti ve oturdum. “Bak iyiyim,” dediğimde bile sesim kayıyordu. Güçlükle ayak da durma savaşım beni yormuştu.
“Kendi kendime yaramı dikmek yormadı ki beni…bu kadar yalnız olduğumu ben bile bilmiyordum,” dedim yarım yamalak gülerek.
Oysaki yaşlar akmaya devam ediyordu gözlerimden. Son kez Asır’a baktım hiç kıpırdamamıştı. Kafamı sedyenin köşesine yasladım. Gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başlamıştı.
🔱
Duyduğum ince bir kapı kapanma sesiyle. Gözlerimi araladım. Biri girip çıkmıştı sanki. Kafamı hafifçe kaldırdım. “Asır!” dedim belli belirsiz. Kolum inanılmaz sızlıyordu, ağrı kesicinin etkisi geçmiş olmalıydı.
“Yâre,” dediğini duyar duymaz kafamı daha fazla kaldırıp ona baktım. Yorgun bir halde hafifçe doğrulmuş bana bakıyordu. Saçı başı her yeri dağılmıştı.
“İyi misin?” dedim ona doğru yaklaşarak. “Asıl sana ne oldu?” diye sorduğunda sandalyeyi baş ucuna çektim. “İyiyim ben önemli değil…ama sen iyi misin?”
“Ben iyiyim…yaranı kendin mi diktin?” diye sordu koluma, kan dolu üstüme baktı. “Evet,” dedim yarım yamalak gülerek. “Kurşun sıyırmış…daha demin Selm geldi anlattı her şeyi,” dediğinde yüzündeki endişeyi görebiliyordum.
“Ama gerçekten iyisin değil mi bak?” diye sorduğunda kafamı salladım. “İyiyim…acımıyor,” dedim hafifçe yaraya bastırarak ama bu hareketimle bile çok acımıştı. “Ben ne demem gerektiğini bilmiyorum. Önce götürülmeye çalışılmışsın sonra yaralanmışsın Yâre ben-” diyecekken onu susturdum.
“Bak iyiyim burdayım gitmedim de…beni zorla götüremezler,” dediğimde oda belli belirsiz gülümsemişti. “Evet Selm dedi…gemileri yakmışsın,” diyerek bir kere daha güldüğünde bende güldüm.
“Eee sen odayı yakarsın ben bir gemiyi yakmışım çok mu?” dedim gözlerinin en içine bakarak. Fark etmemiştim ama gözlerine bakmayı bir kaç saat de bile özlemiştim.
“Sonra gittim yanlarına siz beni gönderemezsiniz. Göndermeye kalkarsanız bu da cevabı dedim üstüne de seni görmek istediği söyledim,” diye de devam ettiğimde Asır elini yanağıma doğru uzattı.
Babamın tokat attığı kısma.
O uzanamayınca daha da yaklaşıp elini yanağıma koydum. Baş parmağıyla koşarak gözlerime baktı. Gülümsemesi yüzünde solmuştu.
“Yanağına ne oldu…yaralandığın da mı çarptın?” diye sorduğunda yalan söylemek istemiyordum ama doğruyu söylediğimde ne tepki vereceğini hatta ne yapacağını kestiremiyordum.
“Yok…Asır hani sen demiştin ya,” dedim yanağımdaki elini tutarak. “Sana yalan söylemek istemiyorum diye.” Kafasını salladı sanki o an aklından gelip geçmişti saniyeler içinde.
“Evet balkonda demiştim.”
“Heh işte bende sana söylemek istemiyorum onun için üsteleme,” duruşu dikleşmişti.
Kaşları çatılmıştı. Elini elimden çekti hemen. “Nasıl yani? Kim ne yaptı Yâre Selm mi?” diye sorduğunda gözlerimi ondan kaçırdım. Cevabını alamamıştı ama anlamıştı.
“Selm değil tamam ağzını açma ama gözlerime bak Yâre,” dedi eliyle çenemi tutarak. O hırsla hareket ettikçe omzu acıyordu biliyordum çünkü anlık olarak yüzü değişiyordu.
“Tamam hareket etme yaran acıyor,” dedim kafamı geri kaldırarak. Ama gözlerimi hâlâ kaçırıyordum. “O zaman doğruyu söyle Yâre Levnt mi?” dediğinde derin bir nefes verip gözlerimi tekrardan kaçırdım.
“Bir daha sormayacağım söz Yâre…şimdi,” dedi ona bakmamı sağlayarak. “Bize ağrı kesici bulur musun?” dediğinde hiç bir şey demeden ayağa kalkıp ilaç kutusunu aldım. Karton bardağa da su doldurdum.
Geri sandalyeye oturduğumda Asır bir ilaç çıkarmış eline almıştı bile. “Bu daha etkili sen bunu iç,” dediğinde şaşkınlıkla ona baktım. “Neden, nerden biliyorsun?”
“Babamdan biliyorum doktordu…doktor yani,” diyerek ilacı uzattığında başka bir şey demeden ilacı içtim. Asır da kendine ilaç çıkarıp içmişti. Kutuyu geri dolaba koyduğumda Asır, “Kahve mi almıştın bize?” diye sormuştu.
Sandalyeyi biraz ittirip oturdum. “Evet ama bir anlamı kalmadı soğudular,” dedim kahvelere bakarak. “Olsun düşünmüşsün ya içelim, getir hadi…ne aldın?” dediğinde gülümseyerek bardaklara uzandım.
“Latte,” dediğimde oda gülümsemişti. “Öğrenmişsin ne sevdiğimi?” Bardağı ona uzatıp soğuk olan kahveden bir kaç yudum içtim. “Aynı senin gibi,” dedim aynı zaman da da. Asır kafasını sallayıp kahveden bir kaç yudum içti.
“Soğukta bir farklıymış ama,” dedi bir kaç yudum daha içerek. “Aç değil misin peki?” dedim kapıya doğru bakarak. Adamların kapıda beklediğini biliyordum.
“Hayır değilim sen açmısın?” dediğinde kafamı salladım fakat açtım. En son ne yediğimizi bile unutmuştum. “Ama sen açsın ve bana yalan söylediğin için hemen bir yemek getirmelerini söyleyeceğim,” dedim kahve bardağını bırakarak.
“Değilim Yâre,” dese de onu dinlemeyip ayağa kalktım. “Kan kaybettin aç olmalısın,” diyerek kapıyı araladım. Tam da tahmin ettiğim gibi iki adam kapımızdaydı. “Bize iki kişilik yemek getirin!” dedim adeta emrivaki bir ses tonuyla.
“Biz senden emir almıyoruz,” dediğinde kaşlarımı çatık daha yüksek bir sesle söyledim. “O zaman bu istediğimi patronuna söyle o zaten sana emir verecektir.” Kapıyı geri kapattığım da Asır gülümseyerek bana bakıyordu. “Gerçekten nasıl bir kişi var içinde çözemiyorum…ayrıca sende kan kaybettin o zaman sen de yiyeceksin,” dediğinde sandalyeye oturdum.
“Yiyeceğim,” dedim uzanıp elini tutarak. Ellerim buz gibiydi ona nazaran. Bunu fark etmiş olacakki diğer elini de zar zor ellerimin üzerine koydu.
“Ona bir şey yapmayacaksın değil mi?” diye sordum daha deminki konuya dönerek. Bana dokunan Savcının kolunu kırıp onu duman altında bırakmıştı. Babama ne yapmazdı. Üstüne bir de onun yüzünden yaralıydı.
“Kime Levnt’e mi, bunu neden bu kadar önemsedin?” diye sorduğunda belli etmiyordu ama yüzündeki ifade değişmişti. “Hayır ben seni düşündüğümden yaralısın,” dedim yarım yamalak.
“Evet sana tokat atan adam vurdu beni de ve hedefinde sen vardın Yâre,” dediğinde sanki o anı tekrar yaşamıştım. “Her neyse yapacak mısın Asır…yapma gideceğiz zaten buradan unutacağız hepsini.”
Baş parmağıyla tekrardan elimi okşamaya çalıştı. “Kendime yapılanı unuturum da sana yapılanı unutmam Yâre,” dedi net bir tavırla. “Onun için bunları düşünme gerek yok.” Kafamı salladım yanlızca.
“Lora’yla ve Boral’la görüştün mü?” diye sorduğunda gözlerine baktım. “Hayır neredeler ne yapıyorlar bilmiyorum zaten aradan çok geçmedi senin yanına geldim,” dediğimde kafasını salladı.
“Tamam sen bir iyi ol yan yana olacağız yine,” dedi yine o kararlı sesiyle.
Dakikalar sonra kapı tıklatılıp açıldığında ikimiz de aynı anda o yöne doğru döndük. Kapıdaki adam iki kutu getirmişti bize. “Selm beyin ikramı,” dediğinde sinirle gülümsedim. “Bizim istediğimiz yemeği kendi ikramı olarak gösteriyor.”
Adam başka bir şey demeden masaya bırakıp kapıyı kapattı. “Hadi yiyelim,” dediğinde Asır ayağa kalkıp yemek kutularını aldım. Geri oturduğumda ilk kutuyu açıp içine baktım. “Makarna,” dedim gülümseyerek. “Bize ikramı bu kadar işte,” dedim alayla.
Öncelikle Asır’a uzatıp diğerini açtım. “Sebzeli ama lütfen,” diyerek de dalga geçmişti Asır. Diğer makarnayı önüme koydum ve çatalı elime aldım. “Yiyebilecek misin?” diye sordum.
“Yerim sorun değil Yâre,” dediğinde kutuyu kucağına koymuş yemeğe başlamıştı bile. Bende çatalı elime alıp makarnaya batırdım. “Babandan bir haber varmı, yani telefonlarımız yanımızda değil ama,” diye sorduğunda dakikalar sonra ağzımdaki lokmayı zar zor yutmuştum.
Çatalı bırakıp ağzımı kapadım öksürürken. “Dur su iç,” diyerek ayaklanacakken onu durdurum. “Tamam iyiyim, sen kalkma serumun bitmedi,” dedim kolundaki seruma bakarak.
“İyi misin cidden?”
“İyiyim cidden,” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek. Tekrardan yemek yemeğe döndüğümüzde sorusunu unutmuş gibi yapsam da bir daha sormuştu.
“Kötü bir şey yok değil mi?” dediğinde kafamı salladım. “Dediğin gibi telefonlarımız yanımızda değil haber alamadım. Drel’den de alamadım, endişelenmiş olmalı…” dediğimde direk yüzüm düşmüştü.
“Şşşt,” dedi hafifçe doğrularak. “Bitecek.” Elini yanağıma koyup okşadı. “Cidden mi?” diye sordum içimdeki çocuk yanımla. Yâre yanımla.
“Cidden gökyüzü…cidden,” dedi elini çekerken. Gülümseyerek gözlerine baktım.
“Güneş,” dedim, ilk defa ona böyle hitap ediyordum. “Sinor güneşi,” diye de eklemiştim.
Asır da gülümseyip alayla kafasını salladı. “Sinor güneşi demek sen nerenin gökyüzüsün?” dedi sorarmışçasına. Dudağımı büktüm, bilmiyorum demekti bu. Tekrardan makarnadan bir çatal aldım ve onunda çatalını gösterdim.
“Bir yandan da ye!” Hiç bir şey demeden eline almıştı çatalı ve ağzına götürmüştü. “Soruma cevap vermedin?”
“Ben…bilmem gökyüzü sonuçta herkes aynı gökyüzüne bakmıyor mu?” diye sordum bilinmezlikle. “Ona bakılırsa herkeste aynı güneşe bakıyor,” dediğinde belli belirsiz gün ışığı sızmıştı odaya.
“Doğru…haklısın. Ama önemli olan o güneşin o gökyüzünün altında özgür olmak,” dedim derin bir nefes alarak. Benimle birlikte o da nefesini vermişti.
Ben içime çekmiştim, oda vermişti.
“Biz başaracağız,” dediğinde inanmak istediğim buydu ama çok güç bir şey gibiydi. Yürüdüğümüz bu yolda ilerledikçe her şey güçleşiyor gibiydi.
Dakikalar sonra yemeğimizi bitirince nedensizce ağırlık çökmeye başlamıştı vücuduma. Karton kutuları bir kenara koyduğumda Asır sedirde biraz sola doğru kaydı.
“Gel,” diyerek yanını işaret ettiğinde şaşkınlıkla gülümsedim. Yanına yatmamı söylüyordu. “Yaralısın,” dedim aklıma ilk gelen bahaneyi sunarak.
“Unuttun tek ben değilim…sende yaralısın Yâre. Yaralıyız ve birlikte iyileşmemize izin ver,” dediğinde başka bir şey demeden dikkatlice yanına uzandım.
Yaralı olmayan koluyla bana sarıldı. Elimi çıplak göğsüne koyup bende ona sarıldım.
İyice mıyışmıştım. “Yemekten mi bilmiyorum…ama çok uykum geldi,” dedim mırıltıyla.
Gülümsediğini duymuştum gözlerim kapanmadan önce. Sonra saçlarıma öpücükler kondurduğunu hissettim. “İlaçtan…dinlenmemiz gerekiyor Yâre,” demişti.
Gözlerim iyice uykuya teslim olduğumda karmakarışık rüyalar eşliğinde güç bela gözlerimi araladım.
Ne kadardan beri uyuduğumu bilmiyordum ama kafamı sola doğru çevirdiğimde Asır’ın yanımda olmadığını görmüştüm.
“Asır,” dedim etrafıma bakarak. Serumunu da çıkartmıştı. Nereye gitmiş olabilirdi o yaralı haliyle. Hemde beni uyandırmadan. Onu götürmüşler miydi? Zorla götürmüş olabilirler miydi?
Dışarıdan duyduğum gürültüyle hafifçe doğruldum. Kolum anı hareketimle sızlamıştı. Sol elimle hafifçe bastırıp kapıya yöneldim.
Kulbu zar zor çevirip koridora çıktığımda görevliler hatta Selm’in adamları aşağıya doğru koşuyorlardı. Bir şey olmuşa benziyordu, hatta bir şeyler. Şaşkınlıkla önümden geçen adamlara baktım.
Onlarda beni görünce bir kaç saniye aynı şaşkınlıkla durup bakıyor ve sonra koşarak aşağıya inmeye devam ediyorlardı.
“Neler oluyor?” demişti koridorun başındaki görevli. Onun önündeki adamda yanıtlamıştı onu, “Yangın çıkmış!” dediğinde şaşkınlıkla merdivenlere doğru baktım.
Oraya doğru yöneldiğimde yanımdan o kadar hızlı geçiyorlardı ki neredeyse ezilecektim. Kendimi duvara doğru yanaştırdım. Kim çıkarmıştı bu yangını? Kim…
Aklıma gelen şeyle şaşkınlıkla baktım etrafa. Bir yandan onları takip ediyor, aşağıya doğru inmeye çalışıyordum.
Sonra hoparlörlerden Selm’in sesi yankılandı. “Otel sakinlerinin dikkatine!” diyerek başlamıştı konuşmasına. “Otelimizde durdurabileceğimiz bir yangın çıkmıştır.”
“Lütfen panik yapıp kendinizi korkutmayın. Söndüremeyecek kadar büyük değil. En kısa zaman da yangın durdurulacaktır. Saygılarla otel müdürünüz Selm Asrent!”
Yanımdan geçen görevli sağındakine bağırarak şu soruyu sormuştu. “Yangını kim çıkarmış?”
Kulak kabartarak iyice onlara yaklaştım. O sırada da ilk kata gelmiştik. “Asır Airlines dedi Selm Asrent!”
Oteli yakacak dedi iç sesim! Düşünmeden hem de.
Hızlanmaya başladığım da dumanlar artıyordu, yangın, iz kokusu ciğerlerime doluyordu. Zemin katı tamamen yaktığını gösteriyordu bu manzara. Görevliler bir yandan su taşıyor bir yanda da etrafta koşturuyorlardı. Onların arasından Asır’ı bulmak çok zordu. Kolumun acısına inat etrafıma bakındım fakat yoktu.
“Asır neredesin!” diye bağırdım etrafıma doğru, duman çoğalmış şimdide görüş açımızı engellemişti.
Bir anda sol kolumdan tutulmamla koridorun boş tarafına çekilmiştim. Beni kenara çeken kişi eliyle de ağzımı kapatmıştı. Ondan kurtulmak için çırpındım fakat çırpındıkça daha da sıkı tutu beni.
Çırpındıkça parmaklarımdaki eli kenetlendi ellerime.
Bölüm etkileşimi
