Bölümler 30Şu an: 30.BÖLÜM: Açık Yaralar
- 1 1.BÖLÜM: Kül Kanat3.853 kelime
- 2 2.BÖLÜM: Sarının En Güzel Tonu3.377 kelime
- 3 3.BÖLÜM: Kalp Bağı3.615 kelime
- 4 4.BÖLÜM: Ay Işığı3.149 kelime
- 5 5.BÖLÜM: Büyük Çıkmaz3.569 kelime
- 6 6.BÖLÜM: Kızıl Gece Mührü3.397 kelime
- 7 7.BÖLÜM: Soykırım Zihni2.976 kelime
- 8 8.BÖLÜM: Güç Tohumları3.077 kelime
- 9 9.BÖLÜM: Geçmişteki Zamanın Tutsakları3.429 kelime
- 10 10.BÖLÜM: İhlal3.468 kelime
- 11 11.BÖLÜM: Girdabın Ortasında3.366 kelime
- 12 12.BÖLÜM: Soğuk Kurtuluş3.387 kelime
- 13 13.BÖLÜM: Küf Matemi3.466 kelime
- 14 14.BÖLÜM: İmkansızlıkların Ötesinde3.381 kelime
- 15 15.BÖLÜM: Lacivert Gökyüzü3.175 kelime
- 16 16.BÖLÜM: Ruhun Yarası3.177 kelime
- 17 17.BÖLÜM: KENYD3.270 kelime
- 18 18.BÖLÜM: Can Pazarı3.309 kelime
- 19 19.BÖLÜM: Ölüm Sessizliği3.212 kelime
- 20 20.BÖLÜM: Dikiş İzleri3.569 kelime
- 21 21.BÖLÜM: Asıl Katliamdan Önce3.329 kelime
- 22 22.BÖLÜM: Beyaz Zambaklar2.833 kelime
- 23 23.BÖLÜM: Yeşil'in Alt Tonu3.173 kelime
- 24 24.BÖLÜM: Kaderin Sancıları3.037 kelime
- 25 25.BÖLÜM: Gümüş Bileklik3.027 kelime
- 26 26.BÖLÜM: Lesoto Şangay3.030 kelime
- 27 27.BÖLÜM: Kül Toprak3.063 kelime
- 28 28.BÖLÜM: Umut Heybesi4.914 kelime
- 29 29.BÖLÜM: Güneşin Son Doğuşu5.416 kelime
- 30 30.BÖLÜM: Açık Yaralar4.921 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Geçmişten Kesit;
LARA FRENT
Sevmeyi bir çok kez denedim. Sizleri, babanızı. Fakat olmadı. Zorla kurulmuş bu düzende beceremedim. Yüzlerinize baktığımda, seslerinizi her duyduğum da ya da bir hareketinizde hep o vardı.
Ve huylarınızı taşıdığınız kişinin o adam olmasını hiç bir zaman istemedim. Tek bir kişi vardı hep, kalbimde aklımda.
Babanızda o olsun istedim, her huyunuzda ona benzesin istedim.
Fakat olmadı, bende sizleri sevemedim. Çok denedim, direndim. Günlerce ağladım, bazen düşünmekten kendimi suçalamaktan hasta oldum.
Minicikti, elleriniz de duygularınız da bakışlarınızda.
Ama benim öfkem, kinim, nefretim sizler dende büyüktü. Başaramadım. Ne kalmayı becerebildim ne de gitmeyi.
Ne sevmeyi becerebildim ne de sevememeyi.
Çok tatlıydınız çok sevimliydiniz. En önemlisi benim kanımdandınız, sizde küçüktünüz bende, sizde masumdunuz ben de.
Gitmeliyim…çünkü dayanamıyorum. Hazmedemiyorum. İlk gün giydiğim o gelinlik benim ölümümdü, ben yıllardan beri ölüydüm.
Şimdi o umut dolu bakışlarınızı solduraramam. Nefretimle sizi boğamam. Benim kalbim ondan başkasını sevmedi, sevemeyecek. Değişir sandım, alışırım, katlanırım sandım.
Ama beni tanıdıkça, bendeki nefreti kini gördükçe bir adım geri gideceksiniz benden. Ve biliyorum sevmek için zorlayacaksınız kendinizi.
Ve kabul ediyorum sevilmesi gereken ben değil sizlersiniz. Onun için bir gün geldiğinde “anne ben seni bir çok kez sevmeye çalıştım,” demeyin diye gidiyorum.
Çünkü hiç tanımayıp ve öyle sevmemek her zaman yaraları kapatır. Akılda soru işareti bırakır ama kapatır.
Anne olamadım, yuva olamadım. Sevgiyle bakacağınız bir kadın olamadım. Aslında bu hayatı zorla alınmış bir kadın olarak ben hiç bir şey olamadım. Şimdi gidiyorum, sizi en çok tanıdığım ve güvendiğim üstelik herşeye şahit olmuş birine bırakıyorum.
Büyükannenize. Bu hayatta masum yoktur, masum kalmaya çalışanlar vardır. Ben de denedim fakat yapamadım. Yapamamışım.
Şimdiki Zaman;
REVA YÂRE ASİA
Zamanı bir çok kez geriye almak istedim. Annemin bizi bıraktığı günü, babamın bizden uzak durduruğu zamanları, Büyükannemin öldüğü saati.
Fakat hangisi daha acı bilemiyordum. Herşeyi kabullenmiştim. Her şeyin üzerini kapamıştım. Bütün yaralarım kapalıydı.
Ama şimdi öyle açık ve kanayan bir yaram vardı ki.
Asır ikinci kez gözlerimin önünde tutuklanmıştı ve bu kez bir çıkmazdı biliyordum. Bu kez sondu biliyordum.
Ağlayarak öfkeyle etrafıma baktım. Kaçıp gitmek istiyordum, tek değil ama Asır’la.
Yine karakol koridorundaydık. Ve yine yanımızda Asır yoktu. Ben, Lora, Boral karşımızda; Henır ve Drel.
Ayak sesleri duymamla bir umut o yöne baktım. Gelen sadece Ally’di. Savcının yanındaydı, durumu öğrenecekti ama tekti.
Önümüzde durunca üçümüzde kafamızı kaldırdık. “Birazdan sizi sorguya alacaklar ifadelerinizi değiştirmeyeceksiniz. Hedefte siz yoksunuz zaten belli ki bunu yapan size bir şey olsun istememiş.”
Ona videoyu göstermiştim.
“Gençler duyuyor musunuz beni, video da Savcıya ulaştı siz sorgudayken Asır’la da görüşme sağlayacağım…Boral abicim bak bana,” dedi dizlerinin önüne çökerek Ally.
Yaşadığıma tıpta ne denirdi bilmiyorum ama gerçek hayatta şok deniliyordu. Adeta şoke girip her şeye tepkisiz kalmaktı şu anki.
“Gençler toparlanmanız gerekiyor, böyle Asır’ı kurtaramayız,” dediğinde kafamı kaldırarak dolu gözlerimle ona baktım. “Kaç yıl yatacak?” sorusu döküldü dudaklarımdan.
“Belli değil bir sorguya girip çıkın her şey belli olacak,” dediğinde sertçe kapı açıldı. “Abi elinden geleni yap nolursun!” demişti Boral ayağa kalkarak.
“Lora Vira, Reva Asia, Boral Lair içeri!” dedi tok bir sesle polis. Bende ayağa kalkıp Ally’ye baktım.
“Onunla görüşme ayarlayabilecek misin?” diye sordum yalvarır gibi. “Bilmiyorum daha karar çıkmadı, lütfen Reva toparla kendini!” dediğinde derin bir nefes alıp burnumu çektim.
“Tam da en çok dağıldığım noktadayız. Bu günden sonra beni kimse toplayamaz. Tek bir şey hariç,” dedim ve bir kaç adım atıp kimseye bakmadan sorgu odasına girdim.
Benimle birlikte Lora’yıda aldılar, Boral’ıda. O alıştığım karanlık oda ve masa. Savcı tam karşımda oturuyordu hiç düşünmeden oturdum soğuk sandalyeye.
Aynı dosya vardı elinde fakat farklı Savcıydı. “Reva Asia,” dedi sert bir tonlamayla. Kafamı kaldırıp saçlarımı kulağımın arkasına attım. Üzerimde hâlâ o siyah elbise vardı, üzerimde Asır’ın kokusu, kulaklarımda sesi.
“Bir kere adliyeye getirilmişsiniz. Ve görüyorum ki sakladığınız bir şeyler var. Ki dava bir türlü kapanamamış,” dedi gözlerime bakarak.
“Var mı yok mu sakladığınız bir şey?” dedi ben cevap vermeyince. Kafamı salladım sadece artık ne anladıysa oturuşu dikleşti.
“Aynı soruları bir daha mı sormamı istiyorsun…Pekala bundan bir buçuk ay önce gittiğiniz otelde faili meçhul olaylar yaşadınız mı?” durdu bana baktı ve devam etti.
“Öldürme olur, yaralama olur…otele zarar olur. Yanında birinin silah taşıması olur?” diye sorduğunda yeter artık ne otelmiş diye bağırmak istiyordum.
Bağırarak koşmak ve Asır’ın yanına gitmek istiyordum.
“Olmadı,” dedim sadece. “Arkadaşın Asır Airlines’in yanında adam da öldürmedi?” dedi bu kez doğrusunu bildiği yalanları işitirmiş gibiydi ses tonu.
“Hayır,” dediğimde gözümün önüne Asır gelmişti, “Sabret bitecek ay ışığı diyordu. Yolumuzu bulacağız!” belli belirsiz göz yaşlarımın arasından gülümsedim.
“Ne o komik olan bir şey mi var Reva Asia?”
“Tekrar soruyorum,” diyerek dosyayı kapattı. “Asır Airlines’in cinayeti işlemesine şahit oldun mu?” Sonra cebinden çıkardığı telefonunu önüme koydu. Saatler önce bana gelmiş videoydu bu. Ally’in görür görmez mesajları ve kanıtları sildiği video.
Bakmamak için gözlerimi ona çevirdim. Fakat sesler o kadar canlıydı ki. Silah sesi, bağırmalar ve bir bedenin güçlükle yere düşme sesi.
Bir beden…babam.
“Bu kayıttaki kimler, tanıyor musun?” dedi bizleri kastederek. Biliyorlardı fakat kanıtlayamıyorlardı. “Bilmiyorum tek bildiğim Asır katil değil…o asla katil değil!” dedim sert bir sesle.
“Öyle mi, göreceğiz Reva Asia. Adalet yerini buluyor sonunda,” dedikten sonra telefonunu alıp cebine geri koydu. “Sen serbest bırakılacaksın…ama arkadaşın için aynı şeyi söyleyemem,” diyerek sandalyesini gürültülü bir şekilde ittirdi ve kalktı.
Kapı sesi duymuş gibi ağır bir şekilde açıldı. “İşlemeleri bitirin…salın gitsin!” Odadan çıktıktan sonra kendimle baş başa kaldım. Hıçkırarak ağlamaya başladım, gözlerimi kapatsam o an önüme geliyordu. Sussam her yerde siren sesleri vardı. Derin bir soluk almaya çalışsamda boğuluyordum burada.
“Hiç söylemek istemezdim ama keşke ölmeseydin,” dedim kısık bir sesle. “Çıkabilirsin!” demişti kapının önündeki poliste. Ayağa kalktım boğazımı tutarak. Nefesim kesildikçe kesiliyor, hıçkırıklarım artıyordu.
“Reva…”
“Abla!” çıkar çıkmaz Henır ve Drel ayağa kalkmışlardı. “Nefes-” dedim güçlükle ağlarak. “Dur, dışarı çıkarmamız lazım,” dediğinde sertçe koşan adım sesleri duydum.
Boral ve Lora yanımıza gelmişti. “Alamıyorum…ben-” dedim ve dudaklarımı kapattım. Konuştukta boğazıma batan şeyler neydi bilmiyordum ama kendimi durduramıyorum.
“Güzelim…sakin ol! Dışarı çıkması lazım!” diye bağırdı Lora. Elimi boynuma götürdüm, giydiğim elbise sıkıyordu beni resmen. “Hayır işlemler bitmeden kimseyi dışarı alamayız!” diyende polislerden biriydi.
“Ne demek…saçmalamayın kız ölecek!” dediğinde Boral beni bir sandalyeye oturttular. “Reva iç şunu…bak bana Reva!” dedi Drel, elindeki suyu bulanık görüyordum. Dudaklarıma değen bir kaç damla suyu yutmaya çalıştım.
“Abi bir şey yap alt tarafı bahçeye çıkacağız!” demişti Boral sert bir sesle. “Tamam halledeceğim.”
“Reva…beni duyuyor musun?” dediğinde Lora sesler de görüntülerde bulanıklaşmıştı. “Nefes-” dedim tekrardan hıçkırarak. Gözlerim yavaş yavaş kapandığında, başım yumuşak bir şeye düşmüştü.
“Bayıldı! Boral bayıldı!”
“Abla! Abla!”
🔱
Ölmek miydi bu ya da can çekişmek mi? Yaraları durmadan sarıp kanatmak mıydı? Yada o yaranın zaten açık olduğunu fark etmemek mi?
Tek gördüğüm Asır’dı, Asır’ın gözleri…sarı gözleri, kumral saçları, burnu, dudakları ve ellemeye kıyamadığım elleri.
Öksürerek gözlerimi araladığımda bir revirdeydim. Revirin beyaz duvarlarındaydı gözlerim.
“Reva…oh,” dedi Lora hemen yanıma gelerek. “Daha iyi misin?” demişti Henır’da. Kafamı salladım onlara bakmaya çalıştım. “İyiyim,” diyerek doğrulmaya çalıştığımda bana engel oldular.
“Dinlen biraz.”
“Bir haber var mı Ally’den?” diye sordum her ikisine de bakarak fakat susmuşlardı.
Ve ben çok şey anlamıştım. “Kötü bir şey oldu? Ne oldu söyleyin!” Lora bir kaç adım atıp tam önümde durdu. “Zaten kötüsün Rev-” diyecekken Henır’a döndüm. “Söyle lütfen,” dedim.
“Bir hafta sonra karar çıkacak,” dedi zar zor Henır. Gözlerimi geri kapatıp kafamı yasladım. “Bir yolu yok muymuş?” dedim son umudumla. “Yokmuş.”
Bazı kelimeler her şeye yeterdi. Sizi yıkmaya ve un ufak etmeye. Yormayan ve yıpratmaya.
“Görüşme ayarlayabiliyor mu?” diye sordum bu kez, Ally’i kastederek. “Görüşmede yokmuş!” dedi bu kez Lora.
Alayla sırıttım. Kaderin cilvesi mi deniyordu buna…yoksa bizi dibe batırması mı?
Bir Hafta Sonra;
ASIR KARUN AİRLİNES
Nefesim alınmıştı, hayatım. Yaşamım.
En önemlisi de sevdiklerim alınmıştı elimden. Kendime üzülmüyordum. Düşündüğüm kendim değildim. Yâre’ydi. Kim bir nasıldı, ne düşünüyordu.
Bir haftadan beri görememiştim. İyi deseler de gözümle görmeden inanmazdım ki. Bir kere sarılmadan pırıl pırıl parlayan boncuk gözlerine bakmadan, inanmazdım.
Sesini çok özlemiştim, saçlarını…neden kestiğini sorduğumda bahaneler sunduğu saçlarını özlemiştim.
Gökyüzünü değil, onunla baktığım gökyüzünü özlemiştim. İkimiz de bilmiyorduk batırdığımız ve doğurduğumuz son güneş olduğunu.
Tutuklanacaktım ve bir çok şey değişecekti. Beni yıllarca beklemeyecekti, ona bunu yapamazdım. Bencilce davranıp otur beni bekle diyemezdim. Hayatına odaklanmazdı, yalnızca benden haber beklerdi biliyordum.
Uğruna yaktığım dünyayı söndürme zamanı gelmişti. Belki bir kaç ay belki bir kaç yıl. Fakat buraya girenle çıkan Asır aynı olmayacaktı.
Bunu biliyordum.
Koridorda adım sesleri duyduğumda kafamı çevirdim. Tek kişilik hücreye alınmıştım. Ve bu son günümdü biliyordum. Zaman kavramım yitirmiştim evet ama hayatı unutmamak içinde gün gün saymıştım.
“Asır Airlines görüşme salonuna,” dediğinde gardiyan belli etmesem de umutla baktım ona. Yâre mi gelmişti…sonunda onla mı buluşacaktım. Ally söylemişti görüşme bir hafta boyunca yoktu fakat şimdi var mıydı? Onu görecek miydim?
Bir umut kalktım oturduğum zeminden. “Kim geldi?” diye sordum soğuk bir sesle.
“Avukatın Ally Liar,” dediğinde kabullenip kafamı eğdim. İlk önce kilitli kapıyı açtı sonra kelepçeleri taktı. Fermanını bekleyen bir suçluydum ve ona göre davranıyorlardı.
Koluma girdiğinde koridor boyunca yürüyüp üst kata yöneldik. İlerledikçe günün ışıkları yüzüme vurdu.
Kış güneşi kendini belli ediyordu. Ben nerde olursam olayım o güneş batıp doğacak. O mevsim bir gün elbet yaz olacaktı.
Üst kata çıktığımız da etrafıma bakındım belki onu görürüm diye ama hiç kimse yoktu. Evet yanımızdan geçen çok kişi vardı ama benim gözlerim birini arıyordu.
Kapıyı aralayıp benimle birlikte girdiğinde Ally ayağa kalktı. Masaya yönelip karşısına oturdum.
“Nasılsın?” diye sordu ilk kafamı salladım. “Beni boşver herkes nasıl?” dışarıdan haber alabildiğim tek o vardı.
“Herkes iyi meraklanma,” dediğinde gözlerinin içine baktım. Anlıyordum yalan söylüyordu. Ama başımı sallayıp inanmış gibi yapıyordum.
“Bir sıkıntın var mı?” diye sorduğunda tekrardan ona baktım. “Yok bir sıkıntım.” Ally bir yandan bana bakıyor bir yandan da dosyalarını çıkartıyordu çantasından.
İlk bir tane dosya çıkartıp sayfalarına baktığında gözlerim o yöne kaymıştı. Tam kapatıp diğer dosyaya yönelecekken Reva’nın ismini görmüştüm. Çatılan kaşlarıma duruşumu dikleştirdim ve bozuntuya vermedim.
Reva’yla ilgili ne dosyası olabilirdi ki?
Sonra diğer dosyayı masaya koyup açtı, tekrardan bana döndü. “Hakim ne kadar verecek bilmiyorum o bu günkü mahkemede belirlenecek. Bu arada,” diyerek eğildi ve bir çanta uzattı.
“Bunları annen gönderdi, takım elbisen de var…” dosyayı kapatıp biraz yaklaştı. “Babandan da haber var,” dediğinde sinirle burnumdan solumuştum.
“Ondan haber falan getirme demiştim Ally. Henır dan getir, Yâre’den getir ama ondan getirme!”
“Söylemem gerekiyor,” dedi bir gardiyana bir bana bakarak. Kafamı salladım, “Neymiş?” dedim sadece çünkü biliyordum hoşuma gitmeyecekti söyleyeceği her şey.
“Şirketin durumuyla ilgiliymiş. Ve bugünkü karardan sonra imzaları senin adına atıp o işi halledecekmiş yani böyle dersem anlarmışsın,” dediğinde tabi ki de anlamıştım.
“Onun amacı benim hayatımı bitirmek,” dedim öfkeyle. Ellerimde ki kelepçeler hareketimi sınırlıyordu. “Ally benim onaylamadığımı söyle ve bunu da biliyor. Benim adıma ne söz verirse versin umurumda olmayacağını da ekle!”
“Nasıl bir imza bu…eğer hukuksal bir şeyse başlatalım sen çıkınca da hallolmuş olur?” diye sorduğunda niyetinin iyi olduğunu bildiğimden kafamı salladım. “Daha fazla zorlarsa yapılacak o zaten…şimdi,” dedim duruşumu dikleştirerek.
Gözlerim daha demin çantasına koyduğu dosyadaydı. “O dosyayı gördüğümü biliyorsun Ally ya ver okuyayım ya da sen bana düzgünce açıkla!”
Ally’in yüz ifadesi değişmişti. “Müvekkil gizliliği Reva söylemeden ben gösteremem,” dediğinde sinirle sırıttım. “Başlatma gizliliğine Ally sinirlerimle oynama. Söyle ya da göster!” dedim tehditkar sesimle.
“Asır zorlama…” dediğinde ayaklanıp kelepçelerin izin verdiği kadarıyla çantasına yönelecekken arkamızdaki gardiyan uyarmıştı. “Temas yok!”
“Asır,” dediğinde bir kere daha yerime oturup gözlerine baktım. “Söyle Reva’nın neden ismi vardı orada?” dedim ve devam ettim. “Biliyorum bir şey var senden ya da başka yoldan öğrenirim onu Ally beni uğraştırma durumum belli zaten!”
Kafasını sallayıp derin bir nefes alıp verdi ve tekrardan bana döndü.
“Bunu benim söylemem çok yanlış ama-”
“Ally!” diye uyardım onu sinirle. “Reva ve kardeşi adına bir dna testi sonucu,” dediğine gözlerimi kısarak baktım ona. “Neden kardeşiyle dna mı yaptırdı?”
“Hayır,” dedi güçlükle ve söylemeyeceğini anlayıp dosyayı çıkardı ve önüme koydu. “Sen oku anlayacaksın yoksa ben söyleyemeyeceğim!”
Önüme koyduğu dosyaya doğru bakıp bir bir okumaya başladım.
Reva Asia, Drel Asia, Lara Frent ve Binor Asia ait olduğu bildirilen dna profili tespit edildi. Reva Asia ve Drel Asia’ya ait dna profili Lara Asia, Binor Asia biyolojik anne - baba dna profili bilinmeksizin karşılaştırılması yapıldı.
Elde edilen sonuçlara göre; Binor Asia ve Lara Frent’in %100 ihtimalle Reva Asia ve Drel Asia’yla biyolojik ANNE ve BABASI olduğu tespit edildi.
“Bu ne ki şimdi?” dedim şaşkınlıkla. “Dna testini yaptırmak kim istedi Reva emin değil miymiş? Hiç bir şey anlamıyorum Ally,” diyerek kafamı kaldırdım.
“Hayır emindi…dna sonucunu alan benim,” dediğinde daha da endişelenmiştim.
“Sen neden dna sonucu aldın Ally?”
“Çünkü maktül Levnt Asrent ya da gerçek ismiyle Binor Asia’nın ta kendisi. Yani şöyle Reva’nın biyolojik babası bizim bilidiğimizle Levnt Asrent gerçek kimliğiyle Binor Asia!”
REVA YÂRE ASİA
“Yok…yok!
Doğmasın bir gün daha güneş,
Yanımdaki sevdiğim değilse!”
Kış güneşinin soluk ışıkları yüzüme vurduğunda güç bela araladım gözlerimi. “Ah…” dedim başımı tutarak. İnanılmaz ağrıyordu ki, bütün bir hafta ağrımıştı. Bütün bir hafta midem bulanmıştı.
Yatağımda doğrulup perdeyle oynayan Kzy’e baktım. Oynayarak perdeyi yarısına kadar açmıştı resmen. “Kzy!” dedim sinirle.
Çünkü bu güne uyanmak istemiyordum. Bu gün nasıl bitecekti biliyordum ben bu güne başlamak istemiyordum.
“Reva…kalktın mı canım?” diye seslendiğini duydum Lora’nın. O bizim evde kalmış hep destek olmuştu. Ona gerçekten minnettardım.
“Evet,” dedim kısık bir sesle. Kapıyı aralayıp ucundan bana baktı. “Nasılsın daha iyi misin?” diye sorduğunda yataktan iyice doğrulup aynadaki yansımama baktım.
Soluk yüzüme, yemek yememekten güçsüz düşmüş vücuduma. Yorgun halkalı gözlerime.
“Aynı,” dedim aynı tonlamayla. Lora yanıma gelip yanağıma buse kondurdu. “Bir şeyler yemek ister misin?” diye sordu bu kez. Fakat bunun sorusu bile midemi bulandırıyordu.
Kafamı kaldırıp ona baktığımda anlamıştı ne cevap vereceğimi. “Tamam ben mutfaktayım bir şey olursa seslen,” diyerek odamdan çıktı.
Beni zorlamıyordu…ısrar etmiyordu çünkü ısrar ettiğinde ne tepki verdiğim belliydi.
Tüm bir hafta uyumak ve Asır’dan haber beklemek dışında hiç bir şey yapmamıştım. Güçlü duramamış bütün gardımı tekrar indirmiştim.
Aşk nasıl bir duyguydu da insanı bu derece hayattan çekip alıyor bir bataklığa sokuyordu. Ben Asır’a birlikte o cinayeti işlemiş, o hücreye girmiştim.
Ve bu günkü mahkeme de de yargılanacak hapis cezası alacaktım. Ki bir hücreye girmesiyle bu hale gelen vücudum, karardan sonra ne hale gelecekti kestiremiyordum.
Tutunacak bir şey olmalıydı. Belki yıllar sonra çıkması…belki başka bir şey. Ama olmazsa ben iyice düşücektim. Aşk beni nerelerden alıp bu konuma getirmişti.
Aynada gördüğüm Reva Yâre’yi tanıyamaz hale gelmiştim. Kendimi bildim bileli güçlü dururdum, soğuk kanlıydım.
Fakat şimdiki gördüğüm kadın hepsinden zıt bir haldeydi.
Yatağımdan kalkıp elimi yüzümü yıkadım. Bir hafta sonra Asır’ı görecektim. Bu beni birazda olsa ayakta tutuyordu.
Odama geri girdiğimde Asır’ın aldığı sarı elbiseyle bakıştım. Tam tutuklandı gece bu elbiseyi bana verecekti fakat vaktimiz olmamıştı. Henır’da bunu bana getirmişti.
Bu gün giymeli miydim? Belki de.
Soluk duran sarı onlardaki yüzüme yakışmayacaktı fakat bu kimin umurundaydı. Elbiseyi giyip saçlarımı özensiz bir şekilde topladım. O kadar saçma durmuştu ki…daha fazla bakmadım aynada kendime.
Ceketimi ve ayakkabılarımı alıp çıktım. Lora hâlâ mutfaktaydı fakat hazırlanmıştı. Beni fark edince hemen gözleri dolmuştu. “Reva…” diyerek sardı kollarını.
“Boral neredeymiş?” diye sordum ondan ayrılarak. Eğer durup konuşursak ağlardım ve ben zaten her gün ağlamıştım. Bare bu gün güçlü durmalıydım.
“Gelecek birazdan…biz çıkalım,” dediğinde kendime bir bardak su koydum ve bir kaç yudum içtim. “Çıkalım,” diyerek koridora yöneldim.
Eğilip ayakkabılarımı giydim, kapıyı araladım. Birlikte asansöre binip aşağıya indikten beş dakika sonra Boral gelmişti.
Birbirimize hiç bir şey demeden yola çıktık. Kelimelerin tükendiği kısım burasıydı işte. Elimizin kolumuzun bağlandığı, o dönüm noktası.
Mahkeme binasına geldiğimizde Ally bizi karşılamıştı. “Ailesiyle görüşmede şuan,” dediğinde şaşkınlıkla ona baktım. “Nasıl…görüşmeye izin verildi mi?” diye sordum buruk bir şekilde gülümseyerek.
“Aslında hiç olmayacaktı ama zar zor hallettim. Reva,” diyerek bana döndüğünde ona baktım. “Sana da bir görüşme ayarladım…eğer girmek istersen on dakika sonra girebilirsin.”
“O nasıl soru girmek ister tabi,” demişti benden daha heyecanlı gözüken Lora. “Pekala Henırla, Lara hanım çıkacaklar sen bekle burada ben haber vereyim Savcıya,” dedi ve koridorun sonundaki odaya girdi.
Heyecanlanmıştım, kalbim tekrardan hızlı atmaya başlamıştı. “Bak gördün mü bekledin ve oldu,” dedi Lora ellerimi tutarak.
Kafamı sallayıp gülümsedim.
Ally’in de dediği gibi on dakika sonra çıkmışlardı. “Reva…” diyerek bana yöneldi Henır ve sarıldı. “Nasılsın?” diye sorduğunda gözlerim görüşme salonundaydı. “Sen nasılsın?” diye sordum mavi gözlerine bakarak.
Gülümseyerek ayrıldı benden bir görüşme salonuna baktı bir bana. “Hadi gir…seni bekliyordur,” diyerek üzerimdeki elbiseye baktı. Derin bir nefes alıp bir kaç adım attım.
“Beş dakika sadece!” demişti sert bir şekilde gardiyandı galiba. Ona bakmadan içeri girdim ve Asır’ın gözleriyle kesişti gözlerim.
Uzamış sakallarına ve saçlarına baktım. Özenle giyilmiş takım elbisesine. Mahkemeye hazırdı. Fakat kalbimi tekleten daha önceden takılı olmayan kelepçeleriydi.
Artık bir suçluydu…o suçluydu.
Dolan gözlerimi umursamadan hızlandım. Benimle birlikte oda ayağa kalktı. Ellerini de havaya kaldırdığında bana açtığı o yere girip kollarımı boynuna doladım.
O kokusu anında burnuma doldu ve beni etkisi altına aldı. Bu kez gardiyan uyarmadı…o bile izin verdi bize.
İlk defa dünya karşımızda değil, yanımızdaymış gibi hissetmiştim.
Asır kollarını benden çekip yerine oturdu. Bu hareketi beni şaşırtsa da durmadım tam yanına çektim sandalyeyi. “Nasılsın?” diye sordum titreyen sesimi bastırarak.
“Sen nasılsın?” dedi sanki ben önemli değilim der gibi. “İyiyim,” döküldü dudaklarımdan fakat mesafesi sesine de yansımıştı.
“Bilmediğim bir şey mi var?” diye sordum endişeyle. Uzanıp elini tuttum karşı koyamadığım bir hisle. Yine sımsıcaktı…soğuk muson mevsiminde bile biliyordum sıcaktı onun elleri.
“Bugün karar çıkacak,” dedi üzerimdeki elbiseyi inceleyerek. Normal de yorum yapardı, beğendiğini söylerdi. Şimdi ise farklı bir şey vardı…hoşuma gitmeyen.
“Evet biliyorum…ama çıkacaksın oradan onu da biliyorum,” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek. “Hakim kaç yıl verecek belli değil,” dedi bildiğim her şeyi tek tek sıralayarak.
Biliyorum ben bunları der gibi baktım gözlerine. Fakat kaçırdı hemen benden. “Asır ne oldu, bir şey olmuş?” dedim bir kere daha ama o devam etti.
“Belki beş yıl belki daha uzun yatacağım. Çünkü bir canı aldım,” dedi net bir tonlamayla. “Biliyorum bunların hepsini ve hiç biri umurda değil Asır…sen neden soğuksun?” dediğimde kendimi tutmasam ağlayacaktım.
“Ally geldi bu sabah…anlattı her şeyi.” Burnumu çektim, sabahtan beri kendime verdiğim sözler bir bir yıkılıyordu.
Ağlamayacaktım…güçlü durup Asır’a destek olacaktım. Ama o bir garipti, o farklı duruyordu. Gözlerime bile bakmıyor, bana Yârem demiyordu. Sesi içimi ısıtmıyordu.
“Asır…” döküldü dudaklarımdan ama devam edemedim. Gözyaşlarım engel oldu, bir bir akmaya başladı. O an baktı bana sonra gözlerini kaçırdı.
“Ağlama!” dedi ve ellerini çekti ellerimden. Boşluğa düştüm sanki…uçurumun kenarına.
“Asır ben seni beklerim. Kaç yıl olursa olsun, beklerim-” diyeceğim sıra sözümü kesti ve dudaklarını araladı.
“Sana haftalar önce bir şey demiştim hatırlıyor musun?” durdu duruşunu dikleştirdi. “Tutuklanırsam her şey değişir demiştim. Beni beklemeni istemiyorum. Kendini yıllar sonra çıkacağım güne odaklamanı istemiyorum,” dediğinde kafamı hayır anlamında salladım.
“Asır…”
“Beni bekleme, hatta hayatını yaşa. Çünkü yıllarca beni beklemeni istemek bencillik olur. Yıllar sonraya değil de şu ana odaklan ve mahkemeden sonra kendine yeni bir hayat kur!” dedi ilk defa gözlerime bakarak.
Burnumu çekip alamıyormuş gibi kafamı salladım. “Hayır…Asır hayır bunu demiyorsun. Şaka yapıyorsun Asır, bunların hepsini dememiş ol!” dedim yalvarır gibi değil de emir verir gibiydi ses tonum.
“Duydukların kalbimden geçenler Reva!” duyduğum kelimeyle daha çok sarsıldım daha çok ağladım.
“Gönlün bir denizi bende kıyısıydım ya hani?” dedim en masum yanımla Yâre yanımla. “Deniz taştı kıyıda yok oldu Reva…aynı senle ben gibi. Tüm güzellikleri dalga alıp götürdü,” dediğinde zar zor konuşuyordu.
İsteyerek söylemiyordu, zorla söylüyordu biliyorum. Beni kandırıyordu.
“Tüm güzellikler gitti öyle mi?” dedim burnumu çekerek. “Öyle.”
“Reva oldum şimdi…sen bana Yâre dersin Reva demesin. Asır yalan söylüyorsun ve benden bunu bile bile inanmamı istiyorsun?” dedim biraz daha yaklaşarak fakat oturuşuna daha çok dikleştirdi benden uzaklaştı.
Aramıza mesafeler girdi…ilk defa hemde.
“Keşke yalan olsa ama bu zamana kadar sana yalan söylememek için çok çabaladım. Şimdi de öyleyim. Hiç bir kelimesinde yalan yok Reva,” o ismimi söyledikçe eskiliyor gibiydim.
Gözyaşlarımı hırsla sildim. “Aslında dediğin şu benim yanımda Yâre olma artık Reva ol. Ve sen ikisini de çok iyi tanıyorsun. Fakat tek bilmediğin Reva’nın nefreti. Çünkü ben senden hiç nefret etmedim, hep sevdim…kalbini sevdim,” dedim bende onun gibi uzaklaşarak.
Şaşırmadı tamamen beklediği buydu. Çünkü gerçekten tanıyordu. Ona yalvarmayacağımı iyi biliyordu.
“Hayatına bak diyorum Reva…beni bekleme,” dedi sözlerini yineleyerek. Bir kere daha sildim gözyaşlarımı. Gardiyana baktım, görüşme salonundaki masalara sandalyeyelere.
Sonra Asır’a döndüm. Derin bir nefes aldım, ne umutlarla girdiğim yerden nasıl çıkacaktım.
“Dediğin gibi olsun beklemeyeceğim. Hayatıma bakacağım…belki bir işe girerim. Yeni hayat yeni arkadaşlar,” diyerek anlatmaya başladım tek amacım damarına basmaktı ki başarıyordum bakışları bana kaymıştı.
“Farklı arkadaşlar…yeni anılar. Tekrar tatile giderim bu kez normal bir tatil. Bolca eğleneceğim anlar falan. Reva olurum tekrardan…Yâre geçmişte kalır. Aslında neyi fark ettim şu an biliyor musun?” diyerek ona eğildiğimde bana bakmak zorunda kalmıştı.
“Neyi?” sorusu döküldü dudaklarından.
“Yâre’nin bana sunduğu hayat hep kırıklarla dolu, terk edilmelerle. Açık kalan yaralarla ya-” diye devam edecekken öyle bir baktı ki bana içim gitti sanki…içim gitti.
“Yapma…uzatma,” dedi uyarır bir tonda. “Asıl sen yapma Asır…neden gerçekler bu değil mi…en özelimi anlattım sana annemi anlattım. Geçmişi anlattım, masum ve kırılgan yerimi gösterdim. Şimdi yok hayatına bak…yok başka bir şeylerle kandırıyorsun beni,” durdum gözlerine baktım.
Belki son kez belki ilk kez. Çünkü kafamı çevirip baktığım Asır farklı bir Asır’dı artık, gözlerimde.
“Asıl olanı söylemiyorsun ama ben bunu öğrenirim Asır. Gizli değil ya öğrenirim ya ben seni….” dedim sesim deki çatallaşmayı bastırarak.
“Senden bir şey saklıyorum derken bile kabul ettim. Tamam dedim var bir bildiği, güvendim. Öyle kabul ettim zamanını beklerim hiç sıkıntı değil dedim. Ben onu beklerim dedim…şimdi tutuklanman umurumda mı?” dedikten sonra bir şey demesine kalmadan devam ettim.
Ağır gelmişti çünkü dedikleri. Hem de çok ağır.
“Bir hafta önce evine geldiklerinde kaç dedim…git dedim. Seninle o zamanda olurdum, peşinden gelirdim. Her şeyimi bırakıp hem de,” dedim tekrardan burnum akınca derin bir nefes alıp verdim.
“En iyisi bu olacak çünkü. En uygunu bu!” dedi sadece. Kafamı salladım, peki der gibi.
“Öyle olsun…senin istediğin olsun,” diyerek ayağa kalktım. “Öyle olsun Airlines. Dediğin olsun ben hayatıma bakarım. Fakat çıktığında karşında farklı bir Reva Yâre görürsün, hem de ilk defa.”
Durdum tekrardan ona baktım. “O zaman umarım pişman olmazsın!” Arkamı döndüm, dik bir şekilde yürümeye çalışsam da sırtımdaki yük artmış…acıma acı eklenmişti.
Ben kapıyı açıp dışarı çıkarken bir sandalyenin düşmesi ve masanın yere kayma sesi yankıladı. Dönüp bakmadım, bakamadım.
Kapıyı kapattım ağlayarak ve ilk gördüğüm koltuğa oturdum. Hıçkırıklarımı durduramıyordum…gözyaşlarım ne ara önümü göremeyecek derece de çoğalmıştı bilmiyordum.
“Reva…ne oldu?”
“Reva,” dediklerini duydum yanıma gelirken. “Titriyorsun!” diyerek bana sarıldı Henır. Dudaklarımı aralıyorum fakat sesim çıkmıyordu, o kadar güçsüzdüm ki.
“Böyle olmayacak biz gitsek mi?” diye sorduğunda Lora kafamı kaldırdım. “Hayır mahkemeden sonra gideceğim,” dedim sert bir tonda.
Boral dizlerinin üzerine çöküp bana baktı. “Ne oldu ne konuştunuz?” dediğinde sorar gibi bende baktım ona.
“Ne olduğunu biliyorsun…Boral nolur söyle. Lütfen?” desem de kafasını sallamıştı. “Onu da anlamak lazım bir anda umutları söndü,” kafam salladım gözyaşlarımın arasından.
“Hayır anlamayacağım beni terk etmesini anlamayacağım Boral. Ne oldu söyle bana?” dedim hıçkırarak.
“Terk mi etti?” diye sordu Lora şaşkınlıkla.
“Abim mi, seni bu kadar severken mi?”
Bir daha baktım Boral’a. “Nolur söyle bildiğin bir şey varmı?” diye sorduğumda geri kalktı. “Asır söylemediyse ben hiç söyleyemem Reva,” dediğinde kabullendip kafamı eğdim.
“Reva dedi bana…Reva dedi!” diyerek ağlamaya devam ettim. Bir kaç adım sesi duydum koridorda. “Oğlum,” dedi tok bir sesle annesi gelmişti.
Kafamı kaldırmadım bile…bakamadım.
“Doğru olanı yapmış. En iyi karar buydu, ben her zaman arkasındayım onun,” dedi gurur dolu bir sesle.
“Anne ne diyorsun!” diye uyardığında Henır oturduğum yerden kalkıp yanından geçtim.
Koridor boyu yürüdüğümde Henır ve Lora arkamdan geliyordu. İlk gördüğüm lavaboya girip musluğu açtım.
Fakat hıçkırıklarım durmuyordu. Onlarda içeri girdiğinde, ağlamaktan şişmiş gözlerime hızlıca bir su tutum.
Ellerim titriyordu, bu vücuduma yayılan şey neydi bilmiyordum. Ama beni inanılmaz etkiliyordu. Tekrardan yüzümü yıkayıp Henır’ın uzattığı peçeteyi aldım ve yüzümü kuruladım.
“Reva,” diyerek bana yöneldiğinde kafamı salladım. Şimdi değil der gibi.
“Abimi de anlamak gerekiyor…kaldıracağı bir şey değil. Bir gün de değişti hayatı,” dediğinde bir çok şeyi bilmediği için rahat konuşuyordu.
O benim babamı öldürmüştü ve ben onun yanında buna rağmen kalmıştım.
“Onunla beraber bende aynı şeyleri yaşıyorum Henır. Belki daha çok ağırını. Fakat aklımın ucundan geçmezdi onu arkamda bırakmak,” dedim yumuşak bir tonlamayla.
Öfkemle kimseyi incitmek istemiyordum.
“Evet,” diyerek yanıma geldi ve elini koluma koyup okşadı. “Onun için rest çekme ona. Birbirinize zaman verin, olmaz mı? Ben hiç ayrılmanızı istemem,” dedi buruk bir şekilde gülümseyerek.
Kafamı sallayıp onayladım onu. “Birbirimize tanıyacağımız zaman sadece bir ömürlük olacak Henır merak etme. Çünkü ben senden bir şey saklıyorum dediğinde bile vardır bir bildiği dedim. Ama şimdi…görüyorum ki-” durdum daha fazla devam etmek istemedim.
Anlattıkça, konuştukça daha fazla ağlayasım geliyordu.
“Reva,” diye lafa girdiğinde Lora ona dönmüştük. “Neden böyle bir tavır koyduğunu tahmin edebiliyor musun?” dediğinde sesindeki imayı ancak ben anlayabilmiştim.
“Sordum fakat onu beklememi istiyor. Hayatıma bakmamı falan, yalan biliyorum. Ama istediği elbette olacak,” dedim kararlı bir sesle.
“Reva yapma!” dedi Henır lütfen der gibi. “Bende tam olarak abine bunu dedim. Çünkü ben her-” diyecekken sustum. Henır’a tekrardan döndüm.
“Abinle aramızdaki şey seninle olan bağımızı koparmayacak Henır. Sen benim kız kardeşimsin,” dediğimde uzanıp bana sarıldı. Bende kollarımı ona doladığımda Lora dayanamayıp bize katılmıştı.
“Hadi gidelim.” Lavabodan çıktıktan sonra Henır annesinin yanına gitmişti. Onunda söyledikleri şeyler akıl alır gibi değildi.
“Senin bir tahminin var?” diye sordum Lora’ya merakla. “Tahmin değil…duydum,” dedi fısıltı bir şekilde bir bana bir de önümüzdeki Boral’a bakarak.
“Neymiş?”
“Boral ve Ally abi konuşurken duydum ama onlar farkında değiller. Şey,” dedi zar zor ama sabrım taşmıştı. “Lora uzatmadan söyle zaten iyi değilim biliyorsun.”
“Tamam…tamam. Asır Ally’in dosyalarından birini görmüş. Senle ilgili dosyayı,” dediğinde kaşlarım çatılmıştı. “Ne dosyası o?”
“Duruşma salonuna…herkes duruşma salonuna!” dediğinde görevlilerden biri, Asır görüşme salonundan çıkartılıyordu. Yine elindeki kelepçelerle. Yanımdan geçerken kafamı çevirdim.
Amacım can yakmak değildi. Sadece istediğinin ne olduğunu gösteriyordum. Keza istediği buysa…elbette yanmalıydı canlarımız.
Herkes salona geçtiğinde bizde yavaş yavaş yürümeye başladık oraya doğru ama aklım Lora’nın yarım kalmış cümlesindeydi.
“Dosyada ne varmış Lora?” dedim kısık bir şekilde. Lora bana doğru dönüp içeri girmeden kolumu tuttu ve kulağıma doğru eğildi. “Lütfen içeri!” diye uyarılmıştık.
“Babanın kim olduğunu öğrenmiş!” Kulaklarım zonkladı sanki başım dönmeye başladı. Lora kolumdan tutup içeri çekmeseydi bayılacaktım.
Zihnimde dönen tek bir cümle vardı artık. Tek bir kelime. Öğrenmiş…uğruma vurduğu adamın babam olduğunu öğrenmiş. Hem de bir başkasından.
Ne hissetti acaba…ne düşündü.
Her şeye rağmen tepkisi bu mu olmalıydı diye sordum kendime. Bir kere de olsa yüzleşmek istememiş miydi benimle. Hangi yükün altına ezilmişti.
Lora beni arkalarda bir yere yönlendirdiğinde oturdum fakat burada değildim adeta.
Benim gerçeği söylemememin altında mı ezilmişti yoksa babamın katili olma gerçeğinin altına da mı ezilmişti.
En çok hangisi yakmıştı…canını. En çok hangisi bu duruma gelmemize sebep olmuştu.
Kafamı kaldırıp yüzüne baktım, çaprazdan görüyordum fakat arkası dönüktü. Sert bakışları, Hakime dönüktü. Dudakları düzdü, kaşları hafiften çatık. Elleri sabit duruyordu kelepçelerin içinde.
Öğrenmişti…öğrenmiş ve beni terk etmişti. Oda benden bir şey saklıyordu…ve ben öğrendiğimde yanında olmam demiştim. O bana hiç bir şey diyememişti ama göstermişti.
O da olmazmış…her şeye rağmen olmazmış. O benim babamın katiliydi ben bunu hazmedip yanında durmuştum. Ama o bu yükün altında ezilmiş beni de ardında bırakmıştı.
“Geçen haftaki davanın sonucuna karar verilmiştir,” dedi tok ve sert bir sesle Hakim. Kafamı kaldırıp ona baktım.
“Sanık Asır Airlines’in suçlu olduğu…kanıtlarla belgelenmiş. Maktül Levnt Asrent’i alenen ve kasıtlı silahla öldürdüğü belirlenmiştir. Geçen hafta kapanmayan davanın sonuçlanmasına ve…” dedikten sonra sert bir şekilde tokmağı vurdu.
Hep beraber ayağa kalktık. Gözlerim Asır’daydı tekrardan. Fakat kafamı çevirdiğimde annesi sert bir şekilde bana bakıyordu bu da geri Hakime bakmama sebep olmuştu.
Yutkundum, kalbim çıkacaktı. Ya da bayılacaktım.
“Sanık Asır Airlines’i Maktül Levnt Asrent’i öldürme suçundan üç yıl üç ay hapis cezası almasına karar verilmiştir!”
Sessizlik ölüm sessizliği…bir bebeğin doğma sessizliği.
Sonra zihnimde dönen kelimeler, Lora’ya tutunduğum hatırılıyorum. “Reva!” diye bağırışını. Gözlerim karardı, vücudum alevler içinde yanıyormuş gibiydi.
Başım zemine çarptığında sesler uğultulu şekilde gelmeye başlamıştı. “Yâre,” demişti…annem hayır, hayır Asır Karun.
Sesini duymuştum bana Yâre demişti. Sonra beni kaldıran kollar hissetmiştim. Asır değildi, kesinlikle Asır olamazdı.
“Dikkat et ona Boral…lütfen…Bırak beni!” dedi Asır bağırarak bir gürültü koptu. Bir şey kırıldı…hayır hayır un ufak olan benim hayallerimdi.
Başımda bir sızı hissettim ve bir şey. Sıvı bir şey. Başımı oldukça sert vurmuştum galiba.
“Reva!”
“Olur, bırakın beni. Bayıldı…iyi mi Boral. Başı!” derken durdu Asır’ın sesi. “Başı kanıyor Boral!” Hayır demek istedim kanayan benim geçmişte açık kalan yaralarım. Kanayan benim duygularım.
“Reva duyuyor musun bizi…canım!”
“Ölmesin, buna dayanamam. Bırakın beni! Ona gideceğim,” dediğinde Asır kalbim hızlandı, nefesim kesildi. Başımdaki sızısı arttı sanki. “Boral!” dedi bir kere o an fark etmiştim beni kucağına alan Boraldı.
“Ambulansı aradım gelecek…bizimle kal Reva!” dedi Henır boğuk boğuk geliyordu sesler artık.
Gözlerimi önüne annem geldi. Silikti ama o kadar hatırlamıyordum onu. O kadar yoktu hatıramda. “Kızım,” dedi bana ilk defa. Çünkü sevmemiş beni öyle içten çağırmamıştı.
Saçlarımı okşamamış hep mesafeli davranmıştı. “Ben burdayım…geçecek!” dedi bilmiyordu bütün yaralarımın sebebinin o olduğunu. Onun açtığını…gidişiyle bir boşluğa ittiğini. “Anne,” dökülmüştü dudaklarımdan güçlükle.
“Beni neden sevmedim. Beni neden terk ettin. Senin beni sevmeyip terk ettiğin bu dünyada herkes bana sırt çeviriyor!”
Nefesim kesildi sanki. Kalbim hızlı atmakla atmamak arasında gidip geliyordu. “Yâre,” dedi sanki. “Yarem…”
“Açılın! Çekilin!” dedi tanımadığım bir ses sertçe. Bilincim iyice gidiyordu. “Durun!”
“Uzaklaşın…tamam sedyeye koyuyoruz!” Zaman durdu…yine ve yeniden. Bir topraktan çiçek filizlendi. Beyaz ya da hayır…kırmızı kıpkırmızı bir zambak.
Sonra bir kıvılcım çıktı. Toprakların içinden…harlandıkça harlandı. Umut ışığı gibi büyüdü ve çevresini hem ısıttı hem aydınlattı.
Zararı da vardı ateşin, faydası da. Zararı da vardı aşkın…faydası da.
Alev büyüdü insanlar korktukça korktu. Birinin çakmakla yaktığı toprak herkesin ölümü oldu. Ve biri çıktı…alevlerin önünde hırsla ve azimle durdu.
Suyla söndürmeye çalıştı ilk başta. Sonra sonra akledebildi…oksijen yoksa ateştin de olamayacağını. Yanına birilerini çağırdı ve alevlere doğru toprakları savurdu.
Ateş dinginleşti. Dinginleştikçe üzerine gittiler. Fakat yoruldular kimilerinin kolları yandı kimilerinin yüzü. Durmadılar…eğer dursaydılar zamanla birlikte yok olacaktı bu şehir.
Dursaydılar nesiller kuruyacaktı, yaşam hepten yok olacaktı.
Alev söndü, geriye külleri kaldı. Ve kokusu. Boğazı yakan cinsten olan o kokusu. Aslında bir alevin söndürülmesiyle oluştu bu toprak. İsmini bundan aldı…yaşamını, hayatını.
Kül topraklar oldu burası. Tarım yapılamadığı, yeşilliğin kısmen var olduğu. Ne ekerlerse kurudu, filizlenmedi. Kimi canlının nesli tükendi, yaşayanlarda güç bela çırpındı.
Çırpındıkça kanatları…küllere döndü.
Tarımla birlikte her şey yok oldu sanki. Güven, sevgi, inanç. Hatta ve hatta düşünce özgürlüğü.
Nefesimizin tükendiği yer de kimse dönüp bakmadı. Yardım eli uzatmadı. Kabuğuna çekildik sanki yaşamın.
Küllerle birlikte bizde savrulup durduk…oradan oraya.
Ben Reva Yâre Asia ve bu benim, topraklarımın hikayesi!
İ L K K İ T A P
- S O N -
Bölüm etkileşimi
