SİNOR - Kül Topraklar-I kitap kapağı

17. bölüm / 30

17.BÖLÜM: KENYD

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: 17.BÖLÜM: KENYD

“Yaraları diri tutmak bazen
ruhumuzu da güçlü tutar.”

Geçmişten Kesit;

Reva Yâre Asia’nın annesinin onları terk etmesinden bu yana bir hafta geçmişti. O günden beri her gün annelerini soruyorlardı. Fakat Büyükannesi yalanlar uydurmaktan başka çıkış yolu bulamıyordu.

Nasıl denirdi bilmiyordu. Babası da karşılaşmamak için hep geceleri geliyordu eve ve sabahları günün ilk ışıklarıyla çıkıyordu.

Çocuklarına uzaktan bakıyordu. Öpmüyordu, sarılmıyordu, güzel iki çift söz söylemiyordu.

Bu denli sevgiye açken kalpleri…oda çocuklarını yokluğuyla baş başa bırakıyordu.

Büyükanneleri vardı işte, onları canından da fazla sevdiği büyükanneleri. Yalan söylediği için utanıyordu, oğluna çocuklarıyla konuşması için yalvarıyordu. Ama oda kaçıyordu olanlardan ve geçmişten.

Yâre’nin arkadaşlarını çağırıyordu her gün eve büyükannesi. Aileleriyle durumu konuşmuştu. Bazen de kuzenlerini çağırıyordu yatıya kalmaya büyükannesi.

Bu günde o günlerden biriydi;

Yâre ve Yona çok mutluydu kuzenleri geldiğinde bazı şeyleri unutuyorlardı. Annelerini ve babalarını bile. Büyükannesi onları böyle görünce her gün gelsinler istiyordu. Gelsinler ve unuttursunlar.

Unutulacak kadar basit değildi bu gibi şeyler. Ve ayrıca yaraları diri tutmak bazen ruhumuzu da güçlü tuttuğunu çok iyi biliyordu.

“Yatıya mı kalacaklar yine büyükanne?” demişti Yona ellerini iki yana açarak. “Evet yer yatağı yapacağız,” dedi Büyükannesi ikisine de bakarak. Yer yatağı ne demek biliyorlardı.

Büyükanneleri her şeyi onlara anlatıyorlardı. “Her gün halamın çocukları geliyor ama annemle babam gelmiyor!” dedi Yâre söylenircesine.

Büyükannesi gülümseyerek ikisine birden sarıldı. “İşleri var biliyorsunuz,” dedi yine aynı yalana başvurarak. “Ne zaman bitecek bu işler her zaman aynı şeyi diyorsun büyükanne.”

“Bende bilmiyorum yavrum…hadi kuzenleriniz gelecek oyuncaklarınızı çıkartın,” dedi saçlarını okşayarak. Zamanı geldiğinde söylemesi gerekiyordu…ama yaşları o kadar küçüktü ki…

Daha kendisi hazmedememişti. “Tamam ama şimdilik büyükanne,” dedi yine yenilerek küçük Yâre. “Sonra telefonda annemle konuşacağım,” diye de eklemişti karalı bir tonla.

Yaşına göre baskın bir karakteri vardı. Ve olgundu…bu onun Reva tarafıydı. Olgun tarafı…

Şimdiki Zaman;
REVA YÂRE ASİA

Balkona yaydığımız yorganlar ve yastıklara baktım. Yastıklar duvar tarafındaydı. Duvara yaslanarak oturacak öyle yemeğimizi yiyecektik. “Oh,” dedi içeriden sanki üzerinden yük kalkmış gibi Lora.

Masayı içeri taşırken çok zorlanmıştık, balkon kapısı o kadar dardı ki. Bizi uğraştırmıştı.

Asır pizzaları almış balkona koymuştu bile. “Tamam mı?” dedi Boral etrafına bakarak. “Evet hadi çıkalım,” dediğinde Asır Lora’yla aynı anda balkona çıkıp yan yana oturduk. “Çok acıkmışım ya,” diyerek iki paketi aldı ve birini bana uzattı.

Pizza paketini alıp kucağıma koydum. Sıcaklığı paketi açmadan bile belli oluyordu. Asırla Boral’da oturduklarında pizzalarını açmışlardı. Arkama iyice yaslanıp paketi açıp dikkatlice bir dilimi aldım.

Gökyüzü turuncuya bulanmış gibiydi güneşin batmasından sonra. Pizzalarımızı sessizlik eşliğinde yiyorduk resmen. Lora gerçekten çıktığı için tüm odağı pizzaydı. Boral önüne bakıyordu.

Gözlerimi Asır’a çevirdiğimde bana baktığını fark etmiştim. Anlam veremediğim bir buruklukla bana bakıyordu. Gözlerimi hemen ondan çekip önüme döndüm. Pizzadan bir kaç ısırık alıp çiğnemeye başladım.

Telefonuma gelen bildirimle yanıma aldığım telefonuma uzandım. Mesaj Drel’dendi. Yaklaşık bir saat önce Drel’e yazmıştım. Babamın mesajından sonra…onun ise mesajlarını yanıtsız bırakmıştım.

Drel: Her şey yolunda Reva.

Drel: Asıl sende durumlar nasıl, gerçekten dönüş ne zaman?

Reva: Yarın yanındayım:)

Yazıp telefonumu geri kapattım. “İyi miymiş?” diye sordu Lora kulağıma doğru eğilerek. “İyi…ama babamın neden öyle dediğini hâlâ anlamış değilim,” dedim fısıltıyla ve devam ettim.

“Nasıl diyorlardı…içime bir kuşku düştü,” dediğimde Lora sözü düzgün söylediğim için gülümsemişti.

“Her zamanki babanın kuruntuları meraklanma sorun olmayacak,” dedi içimi rahatlatmak ister gibi. Kafamı sallayıp bize bakan Asır ve Borala baktım.

“Bir şey mi var?” diye sorduğunda Boral, Lora ilk bana bakmış sonra onlara dönmüştü.

“Yok…hiç bir şey yok.”

Pizzalarımız bitince üzerimize hemen yorganlarımızı çekmiş soğuğa karşı sarıp sarmalanmıştık. Yağmur da hafif atmaya başlamıştı. “Bir oyun oynayalım?” dedi heyecanla bir anda Lora.

“Nasıl bir oyun oynayalım?” diye sordu merakla Boral. “Benim fikrim var ama kabul ederseniz tabi.”

“Tamam anlat sen,” dedim Lora’ya bakmaya çalışarak. Heyecanla yerinde kıpırdanarak anlatmaya hazırlandı.

“Birimiz oyuna başlarken ‘ben şunu şunu yapmadım hiç’ diyecek artık ne aklına gelirse. Aslında bir diğerimizin yaptığını söyleyecek ‘bildiği için yani’ sonra sıra ona geçecek. Böyle böyle gidecek ve bir yandan hem eğleneceğiz hem de birbirimizi iyice tanıyacağız. İster misiniz?”

“İsteriz…” dedi Asır bana bakarak. Nedense keyiflendiğini hissetmiştim. “İsteriz.”

“Reva?”

“İsterim…kim başlayacak?” diye sordum. “Ben başlıyım hem de oyuna alışalım…Hmm basit başlıyorum, ben hiç sokaktan kedi kaçırmadım,” dediğinde kıkırdadım.

“Tamam sıra bende…ben hiç arabanın üzerine atlamadım,” dedim Lora’ya bakarak. “Ne yaptın mı gerçekten?” diye sormuştu şaşkınlıkla Boral. “Ya durun önce açıklayacaksın öyle devam edilecek Reva,” dedi Lora Boral’ın sorusunu yanıtsız bırakarak.

“Yani,” diyerek söze girdim. O gün gözümde canlanmıştı. “Hep bir kedim olmasını istiyordum…bir gün evin önünde yavru kedi gördüm. Dışarıda bırakamazdım yaşayamazdı.
Eve aldım fakat o kedi sahipliymiş bilmeden aldım ama çalmışım gibi oldu.”

Gülüşmeler eşliğinde Lora konuşmaya başlamıştı. “Reva abartıyor, tabiki de arabanın önüne atlamadım. O benim önüme çıktı,” dediğinde bir kere daha güldük. Gece iyice kararıyor ay ışığı kendini belli ediyordu.

“Düz yolda yürürken arabadan daha hızlıyım diyerek karşı yola geçmeye çalıştı fakat araba ani frenle durmak zorunda kaldı. Olay böyle oldu Lora anlatmak istemiyor.”

“Neyse…söylüyorum. Ben hiç ikinci kattan havuza atlamadım,” dediğinde Lora kim olduğunu anlamıştım. “Evet bunu hatırlıyorum,” dedi Asır kahkaha atarak. “Anlattığıma pişman ediyorsun ama Lora!”

“Hadi açıklamak zorundasın,” dedim ısrar ederek. “Ya bir iddia kurbanı oldum. Sonra bacağımı kırdım üç ay alçıda kalmıştı zaten,” dediğinde hatırlamak bile istemediği yüzünün halinden bile belli oluyordu.

“Sıra sende,” dedi Lora hatırlatarak.

“Pekala ben hiç pijamalarla okula gitmedim,” dediğinde Boral şaşkınlıkla Asır’a baktım. Bir yandan da gülmemi bastırmaya çalışıyordum. “Nasıl?” demişti istemsiz gülerek Lora.

“Unutmuşum,” dediğinde Asır kendimi tutamayıp kahkaha attım.

“Kaç yaşındaydın?” diye sordu Lora. “O kadar ayrıntıya girmeksek.”

“Bro çekinme…lise ikinci sınıftaydık,” dediğinde Boral Asır’ın o hali gözlerimin önüne gelmişti resmen. “Tamam gülmeyin alacağın olsun seninde…ben söylüyorum susun.”

“Ben hiç,” dediğinde Asır kafasını bana doğru çevirmişti. “İlk tanıdığım kişinin kollarında bayılmadım.”

Gülümseyerek kafamı salladım. “Alerjim tutmuştu…” derin bir nefes alıp bir kaç saniye düşündüm. “Ben hiç birinin kolunu kırmadım ve aynı zamanda yangın çıkartıp başkasının üzerine atmadım,” dediğimde Lora şaşkınlıkla bana dönmüştü.

“Nasıl…sen çık-ama neden?”

“Nedenini de söyle,” dediğinde sanki tekrardan sinirlenmiş gibi bir hali vardı. “O kısım önemli değil hadi sıra sende,” diyerek konuyu değiştirmeye çalıştığımda beni onaylarcasına kafasını salladı.

“Ben hiç…uyurken sayıklamadım,” dediğinde Asır Lora’yla beraber Borala dönmüştük. “Baş baya sayıklıyor musun? Ne diyorsun…ne dedi?” diye sordu merakla bakarak Lora.

“Yani…rüyamda ne görüyorsam sesli söylüyorum. Neyse sıra bende söylüyorum…” dedi Boral alelacele konuyu kapatarak. “Ben hiç aşık olmadım,” dedi imalı imalı bakarak.

Kafamı çevirip Asır’a baktığımda o da bana bakıyordu. İçimdeki hisle birlikte hemen bakışlarımı bu loş ortamda bile parlayan sarı gözlerinden kaçırdım.

“Ooo,” sesi yükselmişti Lora’dan hemen. “Sıra bende galiba…” diyerek hiç bir açıklama getirmeden kafasını çevirdi. Ona bakmıyordum ama görüyordum işte.

“Ben hiç…havuza girmedim,” dediğinde ona bakmak zorunda kalmıştım. “Sen de bu gün benim alerjilerimden gidiyorsun,” dedim buruk bir şekilde. “O ne demek havuza alerjin mi var?” diye sordu Boral.

“Klora alerjim var,” dedim ona bakarak ve devam ettim. “Ben hiç tanımadığım birinin numarasını almadım.” O benle uğraşırsa bende onla uğraşırdım.

“Ne deniliyordu heh…” dedi Lora keyifle ve devam etti. “Hodri meydan.” Gözlerimle Asır’ı esirim altına aldığımda ilk bir kaç saniye bana bakmış sonrasında hemen çekmişti bakışlarını.

“Evet açıklama yapman gerekiyor,” diyerek ısrar etmeye başlamıştı Boral. “Oyunun kuralları,” diye de hatırlatmıştı Lora.

“Yemek söylemek için almıştım işte…o kadar önemli bir şey değil-bir dakika sen ondan dolayı tabi ya. Bana neden sormadın Reva?” Reva!

Dediğinde tekrardan kafasını bana çevirmişti fakat bu kez gözlerini kaçıran bendim.
“Neyse kapatalım konuyu…hatta oyunuda bırakalım,” dediğimde Lora’dan olumsuz bir yanıt almıştım. “Daha yeni başladık.”

Asır’ın ise bakışlarını üzerimde hissediyordum. Söyleyeceklerini yutmuş gibiydi, bakışları.

“Sorumu yanıtlar mısın?” dedi bir kaç dakikalık sessizlikten sonra. “Tamam bunu kendi aranızda konuşursunuz…şimdi devam edecek miyiz?” diye sorduğunda Boral sırf istedikleri için kafamı salladım.

“Ama başka bir oyun oynayalım,” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek. Asır hariç bakmıştı hepsi bana. “Büyükannemin anlattığı bir oyun vardı. Doğruluk mu cesaret mi birazda onu oynayalım diyorum?”

“Nasıl bir oyun?” Tam ben anlatacakken Asır benden önce davranıp lafa girmişti. “Bir şişe oluyor ortada ama bu olmasa da olur. Biri karşısındaki kişiye soruyor doğruluk mu cesaret mi diye. Oda istediğini seçiyor soran kişi de ya soru soruyor ya da istediğini yaptırıyor.”

“Tamam oynayalım…ilk kim başlayacak?” dedi hemen ortamdaki havayı dağıtmaya çalışarak Lora. “Biz başlayalım o zaman sana soruyorum Lora. Doğruluk mu cesaret mi?” diye sordu Boral.

“Az heycanlanalım ve enerjimiz artsın diye cesaret diyeceğim ama korkuyorum,” dedi kıkırdayarak.

“Çok zorlamayacağım ama aklıma klişe bir şey geldi…çaprazımızdaki kapıyı iki kere tıklayıp kaçacaksın,” dediğinde bu kez gülen bizlerdik Lora’nın anında modu düşmüştü. “Vazgeçilebiliniyor mu?” diye sordu Asır’a.

“Hadi enerji diyordun?” diyerek ısrar edince Lora’yla birlikte hepimiz kalktık. Şu an saat kaçtı bilmiyordum ama gecenin bu karanlığında belki de insanlar uyuyordu fakat biz bunun üzerinde şu an çok düşünmemiştik.

Odanın içine girdiğimizde sıcak hava tenime dokunmuştu. Girmeden önce üşüdüğümü bile fark etmemiştim. “Dışarısı baya soğukmuş,” dedi Boral sanki düşüncelerimi dile vurarak.

Lora tereddütle ve içindeki geri adım atma dürtüsüyle odanın kapısını araladı. “Emin miyiz?” diye sordu bize dönerek. “Bir şey olmayacak kapı açılmadan geri gireceğiz,” dedim onu cesaretlendirmek ister gibi.

“Öyle olur dimi.” Derin bir nefes alıp verdi ve koridora çıktı. Bir kaç adım atıp çaprazdaki odayı işaret ettiğinde kapının ağzından sadece kafalarımızı uzatmıştık. Benim yanımda Boral vardı onun yanında da Asır.

Lora’ya sırıtarak bakıyorduk sadece. Boral onaylarcasına kafasını salladığında Lora sessizce bir kaç adım daha attı. “Vuruyorum,” dediğinde sesi fazla çıkmıştı. “Napıyorsun!” dedim fısıltıyla bağırarak. Bir yandan da koridorda birileri varmı diye bakıyordum.

Lora kapıya bir kere vurdu sonra ikinciye bir tok tok ses geldi. Kapının eşiğinden hızlıca uzaklaşacakken kapının kulbu çevrilmişti. Gözlerimiz kapıda öylece bakıyorduk.
Hareket edemiyor gibiydik. Lora koridorun ortasında durmuş kapıya bakıyordu. Biz de şaşkınlıkla izliyor içeri kaçamıyorduk bile.

En sonunda uzun boylu simsiyah giyimli bir adam belirdiğinde kapıda Lora’nın belli belirsiz geri adımlarını görmüştük. “Buyrun…sorun nedir?” dedi adam ilk Lora’ya sonra bizlere bakarak.

Üzerindeki simsiyah kıyafetlere baktım böyle birini ilk defa görüyordum. Bu saatte ve çaprazımızda. Gözlerim tişörtünün sağ kısmına olan logoya takıltı. SAŞ harfleri vardı. “Oda servisi…şey-” diyerek gevelediğinde Lora, Asır bir adım öne çıktı.

“Bizim kapımızda çaldı, biz bir şey istemediğimizi söyledik. İyi geceler tekrardan!” diyerek adama baktı ve başıyla selam verdi. Sonra ona şaşkınlıkla bakan Boral ve beni kolumuzdan tutup içeri çekip kapıyı kapattı.

Saniyeler sonra Lora kapıyı tıklattığında hızlıca kulbu çevirdim ve içeri girmesi için araladım. “Ne garip bir tipti?” dedi Lora şaşkınlıkla.

“Logolu tişörtmü kaldı artık?” diye de ben sormuştum. “Her neyse boşverelim onu bunu…oyuna devam etmeyeceğiz herhalde?” dedi Asır özellikle Boral ve Lora’ya bakarak. “Yok benden bu kadar orada canımı teslim ettim,” diyerek kalbini tuttu Lora.

“Tamam bu kadar yeter sabah görüşürüz o zaman,” dediğinde Boral dış kapıya doğru bir kaç adım atmıştı. “Sen gelmiyor musun?” Bu sorusu Asır’aydı.

Kafamı çevirip ona doğru baktım oda bana bakıyordu. “Biraz sonra…konuşmamız gereken konular var değil mi?” diye sordu kaşlarını çatarak. “İyi görüşürüz Lora.” Boral kapıyı açıp çıkarken Asır hâlâ benden bir yanıt bekliyordu.

“İyi geceler Lora,” dediğinde şaşkınlıkla ona döndüm. “İyi geceler,” demişti Lora mırıltıyla. Tam ona bir şey diyecekken kolumdan tutup dolaba yöneldi. Üzerime kapüşonlu bir şey çıkartıp kollarımdan geçirdi.

“Üşümeni istemem,” dediğinde sanki kendi kendine söylemişti bunu. “Görüşürüz Lora,” dedi Asır Lora’nın yanından geçerken. Elleri kolumdan sıyrılıp elimi tuttuğunda daha da şaşırmıştım.

Kapıyı açıp koridora çıktığımızda nereye gittiğimizi bile soramıyordum o kadar şaşkındım. Ya da ilk defa ona karşı koyamıyordum. Burnumun dikine gidemiyordum.

Koridorun sonundaki merdivenlere yöneldik. Etraf oldukça sessizdi. En alt kata indiğimizde otelden çıkış kapısına doğru yöneldi. Gözlerimle resepsiyonu süzdüğümde kimsenin olmadığını fark ettim.

Birlikte otomatik kapıdan geçip dışarı çıktık. Dışarısının o soğuk meltemi yine yüzüme vurmuştu. Kış meltemi topraklarımızda kendini göstermeye başlamıştı.

Karadan denize doğru esiyor bizi de o yöne doğru sürüklüyordu. Orman yolu ışıklandırılmıştı fakat yine de ay ışığını geçemiyordu. Yıldızların ışığını…ay ışığını söndüremiyordu.

Asır denize uzak bir mesafede olan banka oturduğunda yavaşça kayıp yanında bana da yer açtı. Banka oturduğumda onun da soğuk olduğunu iliklerime kadar hissetmiştim. Asır fark etmiş olacakki gülümseyerek bana doğru döndü.

“Demiştim…üşümeni istemem,” diyerek kapşunumla kafamı iyice sarıp sarmaladı. Tekrardan önüne döndüğünde derin bir nefes alıp verdim.

“Seni ilk gördüğümde çok açık sözlü, söyleyeceği şeyden mahrum kalmayan biri olarak tanıdım ben Yâre. İçinde tutmazsın sen…imalı imalı konuşmaz direk yüzüne söylersin, şimdi-” durdu aynı benim gibi derin bir soluk aldı.

“Şimdi ne oldu da bu huyun değişti. Ben bunu merak ediyorum Yâre,” dediğinde ona doğru döndüm ve alayla gülümsedim. Bu içimdeki öfkeyi, kırgınlığı bastırma şeklimdi. “Yâre diyorsun Asır…bu yeterince cevap değil mi?”

“Ben sana Reva’yla Yâre’nin farklı kişiler olduğunu söylemiştim. Fakat haklısın tam olarak açıklamamışım. Yâre benim çocuk tarafım hatta çocukluğum hep o ismimi kullanırdım Yâre’yi.”

Asır benim gibi hafif sola doğru döndü. “Çocuk yanın?” dedi beni tekrar edermişçesine.

“Evet sen bana anlamı için o ismimle sesleniyorsun. Gökyüzü diye. Ama bende anlamları farklı, Asır bambaşka. Ben hep Reva’ydım. Dıştan duygusuzdum, yıllarca öyle olmayı seçtim. Ama bir gün geldi sana ikinci ismimden bahsettim ve sen her seslendiğinde çocukluğumu hatırladım…hatırlıyorum,” dediğimde Asır’ın o sert ifadesi değişmeye başlamıştı.

“Ben…özür dilerim o günleri hatırlattığım için.” Kafamı sallayıp gülümsedim. “Sen her Yâre dedikçe neyi fark ettim biliyor musun?”

“Neyi? diye sordu merakla. “Aslın da o günleri hiç unutmadığımı Yâre olmaktan hiç bir zaman vazgeçmediğimi. Sen hatırlatmadın aslında kim olduğumu gösterdin. Ben hâlâ ne olursa olsun ne değişirse değişsin o yaralı kızım,” dedim sanki artık gizlemek istemezmiş gibi.

“Yaralı derken…bak-” diyerek ellerimi ellerinin arasına aldı. “Seni her zaman dinlerim ne zaman anlatmak istersen. Ama şimdi anlatmak istemiyorsan da anlarım.”

Parmaklarıyla avuç içlerimi fark etmeden okşamaya başlamıştı. Şimdi değilse ne zaman dedi iç sesim…ne zaman Reva Yâre Asia?

“Kardeşim ve ben,” diyerek başladığımda Asır da yerinde kıpırdanmıştı. “Birbirini sevmeyen anne - babanın çocuklarıyız. Birbirini sevmeyen ve çocuklarını da sevmeyen desem daha doğru olur. Nasıl evlendikleri…hatta sevmiyorlarsa neden evlendiklerini hiç sormadım,” dedim sanki o günleri tekrar yaşarmışçasına.

Ben durunca Asır konuşmaya başladı. “Daha demin de dediğim gibi eğer zor olacaksa ve zamanı değilse anlatma. Ben seni anlatmadığında da anlarım.”

Gülümseyerek devam ettim konuşmama. Fakat öyle yumru gibi oturmuştu ki içime o gülümseme, zar zor yutkunmuştum. “Anlatmak istiyorum Asır…”

“Tamam devam et lütfen,” dedi avuç içlerimi okşamaya devam ederek. Ve şimdi fark etmiştim beni rahatlatmak için okşuyordu ellerimi.

“Merak ettim ama daha fazla bir şey öğrenmek istemedim onlarla alakalı. Ve de küçüktüm tam olarak anlamıyordum. Bir sabah uyandım. O gün Drel’le uyumuştuk hatta çok iyi hatırlıyorum…” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek. Bir yandan burnumu çekmiştim.

Hafiften de gözlerim dolmaya başlamıştı.

“Annem her sabah erkenden işe giderdi ama biliyordum o gün gitmeyecekti. Bizimle olacağını söylemişti. Hevesle evde aradığımı hatırlıyorum. Fakat bulamayınca Büyükannemin odasına gitmiştim. O da pencerenin önünde oturmuş bahçeyi izliyordu.”

Tam üstümüzden öterek hızlıca bir kaç kuş geçmişti. Dikkatim dağılmış hemen onlara bakmıştım.

“Büyükannem de kalıyorduk o sıralar. Babamın işleri annemin telaşları yüzünden. Oraya taşınmıştık. Büyükannemin tek katlı ama büyük büyük odaları olan bahçeli bir evi vardı. Gerçi hâlâ var ama Büyükannemin ölümünden sonra gidemedim,”

Asır bana yaklaşıp gözlerimden akan bir kaç damla yaşı sildi. Başımı göğsüne yaslayıp belli belirsiz bir kaç tane öpücük kondurdu saçlarıma.

“Neyse işte o gün büyükannem bize yalan söylemişti ama terk etmişti annem bizi. Aradan baya geçtikten sonra söylemişlerdi bize ama şimdi şimdi anlıyorum. Sevmediğin birini terk etmek o kadar zor olmuyormuş. Yani…”

Asır’ın bir eli saçlarımda bir eli de elimdeydi. “Yâre ismimi annem koymuş bana ondan dolayı kullanmam. Sevmem…bilmiyorum öyle işte,” dedim burnumu çekerek.

“Babamda o günden sonra uzaklaştı bizden. Gelip gitmez oldu…işini bahane etti. Kaçtı hatta, Büyükannemin ölümünden sonra da ilgilenmedi. Drel’e ben baktım, her şeyi olmak için elimden geleni yaptım. Yâre…ondan dolayı yaralı tarafım.”

“Ben…” diyerek konuşmaya başladı Asır. “Kullanmam istemezsen yani. Annenle de alakalı hiç bir şey söyleyemem o bana düşmez. Ama her gidişin ardın da bir şeyler yatıyordur bunu da unutmamanı isterim. Gidiyorsa vardır bi nedeni.”

“Kullanmanı istiyorum Asır ve bilmiyorum hiçbir neden onu haklı çıkarmaz. Yani benim açımdan. Gözümde en suçlu kişi o ve öyle kalacak,” dediğimde rüzgar tekrardan şiddetlenmişti.

“Biliyorum çok kırgınsın ve haklısın onu masum kılacak hiç bir neden kabul edilemez,” diyerek saçlarımı okşadı. Hafifçe doğrulup göz yaşlarımı sildim ve ona baktım. “Yâre de Asır…sen öyle seslendikçe hem hatırlıyorum.”

“Sana hatırlatmak istemiyorum ama-” diyerek itiraz edecekken lafını böldüm. “Yaraları diri tutmak bazen ruhumuzu da güçlü tutar derdi büyükannem. Ve onu anlıyorum işte sırf bu yüzden istiyorum,” dediğimde hafifçe kafasını salladı.

“Benim yanımda da mı güçlü durman gerekiyor gibi hissediyorsun?” diye sorduğunda bir kaç saniye sadece bunu düşündüm. Ona güveniyor muydum? Hangi derece de güveniyordum? Gardımı indirecek kadar güveniyor muydum mesela?

“Senle alakası yok anlattığım gibi ailenin bile terk edeceğini öğrendim ben. Kim olursa olsun gardımı indirmek çok güç benim için Asır.”

Elini saçlarımın arasından çekip gözlerimin içine baktı. “Haklısın seni anlıyorum Yâre. Şimdi daha iyi anlıyorum.” Sarı gözleri lacivert geceye inat öyle güzel parlıyordu ki. Gözlerinin tonundan mıydı bu ışıltı yoksa bakışlardan mıydı emin olamamıştım.

“Ve şimdi diyeceksin ki o tavrın neydi? Daha demin de dediğin gibi dobraydım her şeyi söylerdim. Hâlâ öyle bir yanım var ama bende bu tarafımı yeni yeni tanıyorum ondan dolayı sana verebilecek net bir cevabım yok.”

Tekrardan kafasını salladı. “Ben net bir cevap beklemiyorum Yâre. Çünkü bu anlattıkların yeterli geldi, şimdi son gece de benimle biraz yürümeye var mısın?” diye sorduğunda bir yandan ayaklanmıştı.

Gülümseyerek bana uzattığı elini tutum ve banktan kalktım. “Varım,” demiştim aynı zamanda. Birlikte orman yolunda yürümeye başladık. “Yarın sabah saatlerinde gelecekmiş vapur öğlene doğru kalkış olacakmış,” diye anlatmaya başladığında şaşkınlıkla ona baktım.

“Neden öğlene doğru?” Elinin sıcaklığı elime geçmişti resmen. “Selm’in kararı öyle ve herkes ona uyuyor,” dedi gökyüzüne bakarken.

“Buna kızmayacağım çünkü artık bitiyor,” dedim aynı zamanda yarını düşünerek. “Bende öyle düşünüyorum Yâre…bende.”

Etraftaki bir kaç böceğin sesi geliyordu kulaklarımızda. Sanki ormanın şarkısı gibi hissettiriyorlardı. “Babanla konuştun mu?” diye sordu bir anda. Adeta sezmişti, ona söylemediğimi.

Gülümseyerek belli etmeden kafamı salladım. “Evet mesajlarını okudum. Bu günden dönmem gerektiğini…tatilimin neden bu kadar uzadığını sormuş.

Tabiki de hiç bir şey yazmadım ama içimde bir kuşku uyandırdı. Bir yanım neden öyle dediğini merak ediyor sormamı istiyor. Ama diğer yanım yanıtsız bırakmamı. Bende öyle yaptım Drel’le konuştum yarın geleceğimi söyledim. Sence neden öyle söyledi?” diye sordum bir fikir almak ister gibi.

Kafasını çevirip gözlerimi baktı. Kaşları düz bir haldeydi.

“Onu en iyi tanıyan sensin. Ben bir çok neden söyleyebilirim ama bu genel bir şey olur. Aslında içten içe bir yanıt bulmuşsundur kendine?” dedi sorarmışçasına.

“Neyi neden düşündüğünü bazen tahmin edemiyorum ki bende. Belki de onu yeteri kadar tanımadığımdandır. Ama…beni düşündüğünden olmadığı kesin.”

Soğuk esen rüzgarla birlikte ince ince yağmur yağmaya başlamıştı. Asır kafasını gökyüzüne kaldırıp bulutlara baktı. “Gidelim yağmur hızlanmadan,” dediğinde onu yanıtlamadan otele doğru yöneldik.

“O zaman kendi kendine yanıtlar aramayı bırakıp neden öyle söylediğini sormalısın.”

Sadece kafamı salladım. “Belki de,” diye bir mırıltı çıkmıştı sonrasında dudaklarımdan. Otelin merdivenlerini ağır ağır çıkıp içeriye girmiştik.

Yine aynı sessizlik yine aynı dinginlikti. Yukarı çıkan merdivenlere yönelip hiç konuşmadan odalarımızın olduğu kata çıktık. “İyi geceler kendy…ay ışığı,” dediğinde hafifçe ona doğru döndüm.

“Sana da iyi geceler Karun,” dedim gülümseyerek. Dışarıdan beri ayrılmayan ellerimizi fark ettiğimde yavaşça çektim. “Sabah görüşürüz,” dedi gülümseyerek. Kafamı sallayıp elimi havaya kaldırıp salladım.

“Hadi gir.” Kapıyı kartımla açıp araladım ve bir kere daha elimi salladım. Oda gülümseyerek bana karşılık vermişti. “Görüşürüz,” dedim fısıltıyla ben bile zor duymuştum sesimi.

İçeri girdiğimde oda kartını çıkarmış benim girmemi bekliyordu. En sonunda derin bir soluk verip tekrardan elimi salladım ve kapadım kapıyı. Fakat yüzümde o saf sırıtış kalakalmıştı.
Sessiz adımlarla içeri girdiğimde Lora’nın yatağında sırtı bana doğru dönük bir şekilde uyuduğunu gördüm. Loş oda lambası eşliğinde uyuya kalmış benziyordu. Çünkü telefonu ellerinin arasındaydı.

Gözlerimle odayı tarayıp telefonumu aradım. Nerde bıraktığımı düşündüğümde en son balkona koyduğum aklıma gelmişti. Balkonun kapısını sessiz olamaya çalışarak açtım ve dışarı çıkıp organların arasından telefonumu aldım.

Tekrardan içeri girdim ve aynı sessizlikte kapıyı kapattım. Yatağıma oturup telefonumu açtığımda babamın zaten bir mesaj daha yazdığını gördüm.

Baba: Şimdi sen neden böyle söylediğimi sorguluyorsun biliyorum. Ama bir kere hiç düşünmeden dediğimi yapabilir misin? Nasıl bir baba olamadığımı biliyorum. Beni sevmediğini de. Fakat şunu bil şu an tek düşündüğüm senin iyiliğin.

Tam mesaj yazacakken kapının gürültülü bir şekilde çalınmasıyla olduğum yerde sıçramıştım. Şaşkınlıkla ve korkuyla ayaklandığımda bu sahneyi bir kere daha yaşadığım aklıma gelmişti. Dışarıda uğultular vardı ağır ayak sesleri. Bir anda o sessizlik gitmişti sanki. Kapı tekrardan çalındı. “Açın kapıyı! Yoksa düşünmeden kıracağız!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…